Δεν παραδίδουμε το σχολείο στους πατριδοκάπηλους φασίστες

Γιάννης Στέφος βουλευτής Ιωαννίνων του ΣΥΡΙΖΑ

 

"Θα σας αξιολογήσουμε και θα σας στείλουμε στη Μακρόνησο". Έτσι ερμήνευσε ο μαθητής της Α' Λυκείου την υπόσχεση του χρυσαυγίτη Παππά για άνοιγμα της Μακρονήσου και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών που τάζει ο Μητσοτάκης.

 Και τούτες τις μέρες, που το σύρσιμο του φασισμού επιχειρεί να μολύνει τις ψυχές των παιδιών μας, ήρθε στη μνήμη μου το «όνειρο» του παιδιού για τη Μακρόνησο και με στοίχειωσε.

«Έκτακτο. Την επόμενη Πέμπτη 29.11 - Κάλεσμα για πανελλαδική κατάληψη σε όλα τα σχολεία της χώρας με θέμα τα εθνικά θέματα». Μ' αυτό το μήνυμα καλούν τους μαθητές να οργανώσουν καταλήψεις για να υπερασπιστούν τα εθνικά δίκαια που ο άθεος Τσίπρας τα ξεπούλησε.

Με τραγούδι «Η σημαία που αγαπώ έχει ένα λευκό σταυρό και θα την υπηρετώ μέχρι να με βρουν νεκρό» και σύνθημα «Η δημοκρατία πούλησε τη Μακεδονία», ακόμα και αν δεν βρουν την ανταπόκριση που περιμένουν, οι εμπνευστές τέτοιων “πατριωτικών ηρωικών αγώνων” πέτυχαν να μολύνουν την ψυχή κάποιων νέων. Μπορούν όμως να μπολιάσουν τις φασιστικές τους αντιλήψεις με τις αγωνίες και τα αδιέξοδα των νέων που ακόμα σκέφτονται;

Τι κάναμε η Πολιτεία, η κοινωνία, το σχολείο για να προστατέψουμε τα παιδιά μας από τον φασισμό; Τι ιστορία τους διδάσκουμε, τι ευκαιρίες κριτικής προσέγγισης των προβλημάτων δημιουργούμε, τι οράματα για τη ζωή τους τούς αφήνουμε να φτιάξουν;

Σε ένα βοήθημα Μαθηματικών που απευθύνεται σε δασκάλους και εκδόθηκε το 1935 στη Γερμανία διαβάζουμε: «Άσκηση 97: Ένας ψυχοπαθής κοστίζει καθημερινά περίπου τέσσερα μάρκα 16 ράιχ, ένας ανάπηρος πεντέμισι, ένας εγκληματίας 3,50. Σε πολλές περιπτώσεις ένας δημόσιος υπάλληλος κερδίζει καθημερινά μόνο τέσσερα μάρκα, ένας ιδιωτικός μόλις 3,50, ένας ανειδίκευτος εργάτης ούτε δύο για κάθε μέλος της οικογένειάς του. Κατάγραψε αυτούς τους αριθμούς. Σύμφωνα με προσεκτικές εκτιμήσεις ζουν σήμερα σε ιδρύματα στη Γερμανία 300.000 ψυχικά ασθενείς, επιληπτικοί κ.λπ. β) Πόσα δάνεια από 1.000 μάρκα το καθένα θα μπορούσαν να δοθούν σε νέα ζευγάρια χωρίς να ζητηθεί η αποπληρωμή τους κάθε χρόνο από αυτά τα χρήματα;».

Πόσο σίγουροι είμαστε για τις απαντήσεις των μαθητών μας σήμερα; Πόσο πολύ θα διέφεραν από εκείνες τις απαντήσεις που επιζητούσε ο ναζισμός;

Πώς μπορούμε να τους πούμε «αντισταθείτε στον φασισμό με τη γνώση» όταν ακούν ότι “τα πανεπιστήμιά μας βγάζουν τρομοκράτες και αναρχικούς”, ότι “η Κοινωνιολογία είναι επικίνδυνη γιατί βγάζει αριστερούς” ή ότι «ο βασιλεύς Παύλος και η Φρειδερίκη έσωσαν την Ελλαδα από τον συμμοριτοπόλεμο»; “Μαχητές” ονομάζουν την ομάδα τους οι μαθητές που άρχισαν τις καταλήψεις, όπως ακριβώς οι μαχητές από το Survivor. Τι μπορούμε να τους πούμε;

Και όμως, μπορούμε. Οι νέοι μας ή θα σωθούν ή θα μολυνθούν από το δηλητήριο του φιδιού που ετοιμάζεται. Μπορούμε να υπερασπίσουμε τη νεότητα, τα όνειρα, την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, αν η γνώση αντικαταστήσει τον μύθο. Αν σ' ένα σχολικό εγχειρίδιο Ιστορίας που αρχίζει την εξιστόρηση γεγονότων “από το 1815 μέχρι σήμερα” δεν υπάρχουν δυσερμήνευτες στο μυαλό των μαθητών θέσεις όπως: “Η μικρή Ελλάδα της εποχής ήταν ο 'αρραβώνας' του 'περιούσιου λαού' με τον Κύριό του για τη μέλλουσα ολοκλήρωση της απελευθέρωσης όλων των Ελλήνων, σύμφωνα με μεταγενέστερη ευσεβή εθνική ευχή”.

Μπορούμε, αν δεν αντιμετωπίζουμε μέσα στο σχολείο τον φασισμό σαν ιστορικό γεγονός του παρελθόντος χαρίζοντάς του αναφορές όπως: «Οι Γερμανοί, ως καθαρόαιμοι 'Άριοι', κατά το σύγγραμμα του Χίτλερ 'Ο Αγών μου' (Mein Kampf, 1924), όφειλαν να συνενώσουν όλους τους λαούς που μιλούσαν την ίδια γλώσσα και είχαν το ίδιο αίμα και να επεκτείνουν την κυριαρχία τους προς τα ανατολικά, προκειμένου να εξασφαλίσουν τον απαραίτητο για την επιβίωσή τους 'ζωτικό χώρο' (Lebensraum)». Μπορούμε, αν δεν αφιερώνουμε 10 όλες κι όλες γραμμές στο σύνολο 256 σελίδων στην Εθνική Αντίσταση των Ελλήνων ή 20 γραμμές αφήγησης για τη χούντα. Και έχει δίκιο ο Μητσοτάκης που δεν θυμάται τη δολοφονία Λαμπράκη, μιας και καταλαμβάνει μόνο μιάμιση γραμμή στην Ιστορία που απευθύνεται στους δεκαεπτάρηδες.

Αν λοιπόν αποφασίσουμε ότι η Ιστορία δομεί συνειδήσεις, κρίση και σκέψη, πρέπει να ξεφύγουμε από τη δουλεία της αποστήθισης ιστορικών γεγονότων που καταλαμβάνουν απλώς “γραμμές” ιστορικού εγχειριδίου. Για να βιώσουμε την Ιστορία χρειάζεται να τη συνδέσουμε με το παρόν μας, να μάθουμε τι κοινωνίες χτίζουν τα γεγονότα και πώς αυτά σημαδεύουν το σήμερα και τη ζωή μας.

Ίσως έτσι οριοθετήσουν οι ίδιοι οι νέοι μας τον πατριωτισμό, τον ηρωισμό, την ελληνική ψυχή. Ίσως έτσι δεν επιτρέψουν σε κανέναν να καθορίσει το περιεχόμενό τους και ορθώσουν τη γνώση και την κρίση όπλα απέναντι στον φασισμό, τον ρατσισμό και την πατριδοκαπηλία.

Αλλά μέχρι αυτό το “ίσως” να γίνει βεβαιότητα δεν μπορούμε να αφήσουμε μόνα τους τα παιδιά. Πολιτικά κόμματα και εκπαιδευτικοί φορείς πρέπει να καταδικάσουν απερίφραστα τα ακροδεξιά μορφώματα και τις επιδιώξεις τους. Έχουν τους λόγους τους για ένα σχολείο, κλειστό μιας και είναι (σύμφωνα με την τζημερική ρήση) «Δάσκαλοι - σκουπίδια, γιορτές - σκουπίδια, η Παιδεία μια απέραντη χωματερή». Έχουμε τους λόγους μας για ένα σχολείο ανοιχτό και δεν το παραδίδουμε στους πατριδοκάπηλους φασίστες.

Αντιφάσεις Εκπαιδευτικών

Του Μιχάλη Πετρόπουλου*

Κάθε προσπάθεια αλλαγής ενός παγιωμένου συστήματος, ακόμα κι αν πανθομολογουμένως έχει ευδιάκριτα τα σημάδια της κόπωσης και της τελμάτωσης, προκαλεί την αντίδραση μερίδας των μελών του ιδίου του συστήματος, τα οποία λόγω αδρανείας δεν είναι διατεθειμένα να «ξεβολευτούν», παρά το ότι κι αυτά διαπιστώνουν την πτωτική εξέλιξη του.

Από τον κανόνα αυτό δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και η πρόταση για το Νέο Λύκειο, όπως αυτή διατυπώθηκε από τον υπουργό Παιδείας Κ. Γαβρόγλου, στις αρχές του Σεπτεμβρίου. Παρά το γεγονός ότι στη συνέντευξη ακούστηκαν σκληρές αλήθειες, όπως σχολίασα σε προηγούμενο άρθρο (βλ. «Οι σκληρές αλήθειες που είπε ο Κ. Γαβρόγλου», «Η Αυγή», 19.9.2018), αρκετοί εκπαιδευτικοί προτίμησαν την εύκολη και γενικόλογη κριτική, ιδίως στο ζήτημα των εξάωρων μαθημάτων στη Γ' Λυκείου, αναδεικνύοντας τις αντιφάσεις που προκύπτουν στον λόγο και στην πράξη τους.

Ας επισημανθούν εδώ μερικές από αυτές τις αντιφάσεις:

1. Σχεδόν όλοι οι εκπαιδευτικοί, που διδάσκουν στην κρίσιμη Γ' Λυκείου μαθήματα προσανατολισμού, διαμαρτύρονται ότι ο διδακτικός χρόνος δεν επαρκεί, δεν προλαβαίνουν να κάνουν εργαστήρια ή λοιπές δράσεις κ.λπ. Τώρα που οι ώρες διδασκαλίας αυξάνονται, γκρινιάζουν ότι είναι πολλές! Πλέον, υπάρχει η άνεση και η ύλη να διδαχθεί σε όσο βάθος χρειάζεται και εργαστήρια να πραγματοποιηθούν (ένα από τα μόνιμα αιτήματα των καθηγητών φυσικών επιστημών -και θεωρώ ότι πρέπει να ενταχθούν στο προβλεπόμενο εξάωρο) κι ό,τι μπορεί να φανταστεί ο φιλότιμος εκπαιδευτικός, που επιθυμεί να προβάλει με κάθε διαθέσιμο μέσο τη διδακτέα ύλη. Και ουδείς, πλέον, θα μπορεί να επικαλεστεί τα στενά χρονικά περιθώρια ως δικαιολογία για τη δική του αδράνεια.

2. Όλοι οι εκπαιδευτικοί παραδέχονται ότι η Γενική Παιδεία στις δυο τελευταίες τάξεις του Λυκείου έχει ακυρωθεί, λόγω της επικέντρωσης των μαθητών σε συγκεκριμένα μαθήματα, στα οποία θα διαγωνιστούν για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ, και ότι τα μαθήματα γενικής παιδείας απλώς γεμίζουν το ωρολόγιο πρόγραμμα. Τώρα, που καταβάλλεται η προσπάθεια να αξιοποιηθούν οι διαθέσιμες διδακτικές ώρες στο έπακρον, γκρινιάζουμε ότι τα παιδιά μας δεν θα «πάρουν» γενική παιδεία! Οποίος φαρισαϊσμός! Εμείς οι ίδιοι, οι συνυπεύθυνοι της απαξίωσης μαθημάτων (ας μη αυτο-εξαιρούμαστε οι εκπαιδευτικοί των ευθυνών μας), διαμαρτυρόμαστε γιατί θα αλλάξει η κατάσταση!

3. Μεγάλο ποσοστό εκπαιδευτικών διαμαρτύρεται ότι οι εξετάσεις ακυρώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία, ότι αφαιρείται από το μάθημα η ουσία του, ασχολούμενοι, μαθητές τε και εκπαιδευτικοί, με το τι θα είναι ή δεν θα είναι στην εξεταστέα ύλη και λοιπά σχετικά. Τώρα που αφαιρούνται κάποια μαθήματα από τα εξεταζόμενα -όχι τα διδασκόμενα- δριμείες επιθέσεις ότι τα μαθήματα αυτά επί της ουσίας καταργούνται! Ακόμα και αν οι ώρες τους αυξάνονται στο ωρολόγιο πρόγραμμα! Δεν μας ενδιαφέρει αν είναι μονόωρο το μάθημα, αρκεί να εξετάζεται στο τέλος... Άβυσσος...

4. Πλείστοι όσοι εκπαιδευτικοί διαμαρτύρονται ότι οι μαθητές προσέρχονται στα Γυμνάσια χωρίς εφόδια από τα Δημοτικά, στα Λύκεια χωρίς εφόδια από τα Γυμνάσια, στα ΑΕΙ χωρίς εφόδια από τα Λύκεια και πάει λέγοντας. Προσπαθείς να βάλεις μια τάξη στα πράγματα (και δεν αλλάζουν σε μερικούς μήνες τα στραβά δεκαετιών) κι αμέσως επιθέσεις ότι το σχολείο χάνει τον παιδαγωγικό του χαρακτήρα, ότι η εκπαίδευση προτάσσεται της παιδείας (γίνεται παιδεία χωρίς εκπαίδευση, ιδίως στις μεγάλες βαθμίδες;) και λοιπά σχετικά. Ας αποφασίσουμε, θέλουμε ή δεν θέλουμε ομαλή μετάβαση από τις απαιτήσεις της χαμηλότερης κλίμακας σε εκείνες της υψηλότερης ή όχι; Είναι δυνατόν να αποσυνδεθεί μια βαθμίδα από την προηγούμενη ή την επόμενη; Κι αν ναι, πώς;

Θα μπορούσε να συνεχίσει κάποιος και με άλλες αντιφάσεις, αλλά δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα. Το ερώτημα είναι απλό και σαφές: αυτό που όλοι δεχόμαστε ότι έχει φθάσει στα όρια της πλήρους απαξίωσης, θέλουμε να το αλλάξουμε, ναι ή όχι; Αν όχι, ας μείνουμε σε αυτά που έχουμε κι ας μη διαμαρτυρόμαστε γιατί βιώνουμε στις αίθουσες την απογοητευτική πραγματικότητα. Αν ναι, ας συζητήσουμε πώς θα τα αλλάξουμε. Με προτάσεις και σκέψεις, εντός της πραγματικότητας. Με στείρα άρνηση δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Κι εδώ υπάρχει μια πρόταση, βασισμένη στη σχολική -κι όχι μόνο- καθημερινότητα, με τα θετικά της και τα αρνητικά της. Ας την επεξεργαστούμε, εφόσον δεν υπάρχει άλλη.

Είναι δεδομένο ότι τόσο ο υπουργός Παιδείας όσο και οι παράγοντες του υπουργείου δέχονται πιέσεις προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, πριν την τελική κατάθεση της πρότασης για το Νέο Λύκειο, προκειμένου να ικανοποιηθούν απαιτήσεις ομάδων, λογιστικού κατά βάση χαρακτήρα. Όσες πιέσεις έχουν λογική βάση, ας συζητηθούν. Όμως, το υπουργείο Παιδείας οφείλει να προχωρήσει, τολμώντας να διαρρήξει την παγιωμένη πρακτική της μεταφοράς των αποφάσεων στους επόμενους. Η αναβλητικότητα, ως πολιτική επιλογή, μας έφθασε στο μη περαιτέρω. Ας το τολμήσουμε, λοιπόν.

* Ο Μιχάλης Πετρόπουλος είναι φυσικός στη Μέση Εκπαίδευση, MSc, υποψήφιος δρ ΕΑΠ

ΜΟΤΟ
Το υπουργείο Παιδείας οφείλει να προχωρήσει, τολμώντας να διαρρήξει την παγιωμένη πρακτική της μεταφοράς των αποφάσεων στους επόμενους

Οι “αναντικατάστατοι” αυτοδιοικητικοί παράγοντες

Καλαμάτα 8/11/2018

Νίκος Πατσαρίνος

Παρακολούθησα τις τελευταίες συνεντεύξεις των κ.κ. Τατούλη και Νίκα και διαπίστωσα την «ευλυγισία» που διαθέτουν στο να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και τη λογική.

Ο κ. Τατούλης, μετά από δύο θητείες θυμήθηκε σήμερα τα σοβαρά έργα που δεν έγιναν στην Περιφέρεια και ιδιαίτερα στη Μεσσηνία και τα προγραμματίζει τώρα και σε επίπεδο υποσχέσεων!

Δύο έργα που ξεκίνησε (Παράκαμψη Πεταλιδίου, Ρωμανού - Γαργαλιάνοι) χαρακτηρίζονται από αποσπασματικότητα, προκλητικές καθυστερήσεις και σπατάλες. Δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με την «Ολυμπία Οδό» και τώρα πάει να καρπωθεί τον προγραμματισμό του Υπουργείου. Για τις επιβαρύνσεις εδώ και χρόνια των πυρηνελαιουργείων δηλώνει ότι «φταίνε οι άλλοι», όταν ο ίδιος απέρριψε πέρυσι ακόμη και εισήγηση της δικής του υπηρεσίας για την αντιμετώπιση του θέματος!

Είναι τόσο «προγραμματισμένος» και «ορθολογικός» που χρειάστηκε να θυμηθεί τη συμβολή του στην κατασκευή του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας και την ανάγκη να υπάρχει και 2^ο αεροδρόμιο στην Περιφέρεια, στην Τρίπολη, σε απόσταση 90 χλμ (!) από αυτό της Καλαμάτας.

Επικαλέστηκε την εμπιστοσύνη των πολιτών και την ανάγκη ύπαρξης διαφορετικών απόψεων, όταν ο ίδιος δεν εμπιστεύεται την παρουσία της αντιπολίτευσης στη λειτουργία της εταιρείας «Πελοπόννησος Α.Ε.» ενώ προσβάλλει και βρίζει όποιον τολμά – είτε δικό του είτε από την αντιπολίτευση –  να έχει διαφορετική γνώμη στο Περιφερειακό Συμβούλιο.

Ζητά περισσότερη αποκέντρωση και περιφερειοποίηση αρμοδιοτήτων από την πολιτεία όταν σε επίπεδο Περιφέρειας όλα ελέγχονται και γίνονται αυστηρά και προκλητικά από τον ίδιο!

Αφού του «έκλεισαν την πόρτα» όλα τα κόμματα, αντί να απολογηθεί γι’ αυτό, «το γύρισε» στο «ανεξάρτητος» και επιτίθεται στα κόμματα. Ίδια τακτική και στρατηγική ακολούθησε με την εξεύρεση «κοριού» στο γραφείο της Αντιπεριφερειάρχη Μεσσηνίας επί θητείας του και αντί να μας εξηγήσει πώς συνέβη αυτό, πάλι είπε ότι «φταίνε οι άλλοι».

Ο κ. Νίκας αντίστοιχα, παιδί του συστήματος και συγκεντρωτικός ως ο παραπάνω, τώρα κατεβάζει τους τόνους, θέλει συνεργασία με όλους τους αυτοδιοικητικούς και δηλώνει ότι σέβεται τους θεσμούς. Τόλμησε, όμως, λαϊκίζοντας και γνωρίζοντας ότι παρανομεί, να εντάξει στον στρατηγικό του στόχο για υποψηφιότητα στην Περιφέρεια, την πολιτική και προσωπική μου δίωξη ως εργαζόμενου στο Δήμο Καλαμάτας, αν και διατελώ επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο.

Συνεχίζει να επιμένει στην πρότασή του για την παραλιακή χάραξη του δρόμου Καλαμάτα - Ριζόμυλος αν και ξέρει ότι είναι θεσμικά και οικονομικά ανεφάρμοστη.

Στην υπόθεση της διαχείρισης των απορριμμάτων είναι και οι δύο εκφραστές του αμαρτωλού παρελθόντος που χαρακτηρίζεται από ιδιοτέλεια, αδιαφάνεια, παρατυπίες, ανικανότητα και αναποτελεσματικότητα. Αντί να ακολουθήσουν τον σύγχρονο επιστημονικό και επιτυχημένο δρόμο της διαλογής στην πηγή, της ανακύκλωσης, της κομποστοποίησης και της ελαχιστοποίησης των υπολειμμάτων, επέλεξαν τη ΣΔΙΤ με τις ελάχιστες εγγυημένες ποσότητες και τη διαχείριση συμμίκτων για τις επόμενες δεκαετίες! Με όλα όσα έκαναν εκτέθηκαν, με αποτέλεσμα να αλληλοκατηγορούνται είτε σήμερα είτε στο παρελθόν. Όλα αυτά εντάσσονται στην ανικανότητά τους να δουν απευθείας, τολμηρά και σοβαρά το πρόβλημα. Επέλεξαν τις χυδαίες αντιπεριβαλλοντικές, αντικοινωνικές, αντιοικονομικές και  στατικές λύσεις. Θυμίζω τη μη αξιοποίηση του εργοστασίου λιπασματοποίησης στο Δήμο Καλαμάτας (ξεκίνησε ως πρότυπο στην εποχή του) και την ουσιαστική αδιαφορία τους έως και εχθρότητα για τα θέματα της ανακύκλωσης και διαλογής στην πηγή. Επιπλέον, τα περιβαλλοντικά πρόστιμα, η αποκατάσταση των ΧΑΔΑ, αλλά και οι χρηματοδοτήσεις έργων κινήθηκαν υπό τη σκιά της ΣΔΙΤ και με τη σιωπηρή συμφωνία και ανοχή τους.

Οφείλουν όσοι θα συμμετάσχουν στα νέα συλλογικά όργανα της αυτοδιοίκησης, με τα νέα θεσμικά δεδομένα (απλή αναλογική κ.ά.) να αφήσουν τον παλιό κακό εαυτό τους, να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να κάνουν την υπέρβασή τους. Θα χρειαστεί πραγματική και αληθινή σύνθεση, αποδοχή και σεβασμός της άλλης άποψης, ωριμότητα, γνώση και αρκετή συλλογική δουλειά. Οι δήθεν, οι ξερόλες και οι «αναντικατάστατοι» κινδυνεύουν να εκτεθούν και να περιθωριοποιηθούν. Από τις εντυπώσεις με τα κάθε είδους επικοινωνιακά τρικ, τις υποκρισίες και τα ψέματα πρέπει να πάμε στην ουσία και την επίλυση των θεμάτων.