Αλ. Τσίπρας: Παλεύουμε να ξαναστήσουμε την ΕΛΛΑΔΑ στα πόδια της

Έναν χρόνο μετά το Όχι "συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά" - "Ανοίγουμε τον δρόμο σε μεγάλες θεσμικές τομές για την Ελλάδα του 2021" * Π. Σκουρλέτης: "Αν δεν υπήρχε αυτό το 61%, πολύ φοβάμαι ότι οι ακραίες φωνές εντός της Ευρώπης ενδεχομένως να είχαν βάλει μπρος το σχέδιο του Grexit" * Χρ. Μαντάς: "Θα το ξανακάναμε. Σε κρίσιμα ζητήματα, διαχρονικά, είναι φορές που η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία με δημοψηφίσματα είναι μέρος της λύσης" * ΣΥΡΙΖΑ: "Τα ψέματα, οι εκβιασμοί και τα διαπιστευτήρια στους ακραίους κύκλους των δανειστών δεν ξεχνιούνται από τον ελληνικό λαό" * Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ: "Ένας χρόνος από την εβδομάδα της πιο οξείας ταξικής και κοινωνικής σύγκρουσης στην Ελλάδα των Μνημονίων"

«Κορυφαία πράξη αντίστασης στο ευρωιερατείο της λιτότητας, αλλά και στο κατεστημένο που σχεδίαζε τον πνιγμό της χώρας προκειμένου να επιστρέψει” χαρακτήρισε χθες ο Αλέξης Τσίπρας το Όχι του περσινού δημοψηφίσματος, συμπληρώνοντας: “Έναν χρόνο μετά, συνεχίζουμε με ψηλά το κεφάλι. Παλεύουμε να ξαναστήσουμε την Ελλάδα στα πόδια της, με τις λιγότερες δυνατές πληγές. Και ανοίγουμε τον δρόμο σε μεγάλες θεσμικές τομές για την Ελλάδα του 2021. Δίκαιη ανάπτυξη, δημοκρατία, δικαιοσύνη, προκοπή”.

Π. Σκουρλέτης: Επέβαλε ως συνομιλητή τον ΣΥΡΙΖΑ

O υπουργός Ενέργειας και Περιβάλλοντος Πάνος Σκουρλέτης δήλωσε ότι το δημοψήφισμα “ήταν μια κορυφαία στιγμή για την ελληνική κοινωνία”, υπογραμμίζοντας ότι “αν δεν υπήρχε αυτό το 61%, πολύ φοβάμαι ότι οι ακραίες φωνές εντός της Ευρώπης ενδεχομένως να είχαν βάλει μπρος το σχέδιο του Grexit». «Ουσιαστικά, ανάγκασε την πλευρά των δανειστών να αποδεχθεί ως συνομιλητή, και τελικά αυτόν που θα υπέγραφε τη συμφωνία, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα - δεν είχαν πειστεί όλοι γι' αυτό» πρόσθεσε μιλώντας στον “Real FM”.

X. Μαντάς: Βοήθησε στη διαπραγμάτευση

Από τη μεριά του, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστος Μαντάς, απαντώντας σε ερώτημα σχετικά με το αν υπήρχε αναγκαιότητα να γίνει το δημοψήφισμα, είπε: «Νομίζω πως θα το ξανακάναμε. Σε κρίσιμα ζητήματα, διαχρονικά, είναι φορές που η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία με δημοψηφίσματα είναι μέρος της λύσης”. “Το δημοψήφισμα βοήθησε την ελληνική κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση” τόνισε, αναφερόμενος στα τρία χρόνια αναχρηματοδότησης που εξασφαλίστηκαν με “μια δύσκολη, μια επώδυνη συμφωνία”.

ΣΥΡΙΖΑ: Κάποιοι μίσησαν το Όχι

Απαντώντας στις δηλώσεις Κουμουτσάκου, η Κουμουνδούρου υπενθύμισε ότι “κατά την περίοδο της διαπραγμάτευσης, η Ν.Δ. ζητούσε να 'υπογράψουμε ό,τι χαρτί μας δώσουν', αδιαφορώντας για τις συνέπειες στον ελληνικό λαό” και ότι “αυτή ήταν η εγκληματική τους πολιτική που απορρίφθηκε” στο δημοψήφισμα. “Τα ψέματα, οι εκβιασμοί και τα διαπιστευτήρια στους ακραίους κύκλους των δανειστών δεν ξεχνιούνται από τον ελληνικό λαό. Η Ιστορία δεν παραγράφεται και δεν ξαναγράφεται” συμπλήρωσε.

Σε ανακοίνωση που είχε εκδοθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ νωρίτερα, επισημαίνονταν πως “με το Όχι του ο λαός μας έστειλε ένα σαφές μήνυμα σε όλη την Ευρώπη. Ήταν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που πυροδότησε και πυροδοτεί προοδευτικές εξελίξεις και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Με το Όχι ο ελληνικός λαός βροντοφώναξε ότι η εμμονική προσήλωση στους αριθμούς, την ώρα που οι λαοί υποφέρουν, συνιστά κίνδυνο για την Ευρώπη”. Επιπλέον, έκανε λόγο για “προειδοποίηση που, δυστυχώς, επιβεβαιώνεται σήμερα με το Βrexit, αλλά και την άνοδο των εθνικισμών”.

Επιπλέον, η Κουμουνδούρου αναφέρθηκε σε κάποιους που “μίσησαν το Όχι” και “επιθυμούσαν να έρθει μια καταστροφή που ποτέ δεν ήρθε για να δικαιώσουν το δικό τους 'ναι σε όλα'”.

“Το Όχι έχει μείνει στην Ιστορία ως η μεγάλη ανατροπή. Με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, που ακολούθησαν, άνοιξε ο δρόμος για μια διαφορετική πολιτική, με αναπτυξιακή προοπτική και κοινωνικό πρόσημο, δέσμευση για την αναδιάρθρωση του χρέους, χωρίς Αγγλικό Δίκαιο, χωρίς τα δυσθεώρητα πλεονάσματα στα οποία είχαν δεσμευτεί Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ. Έχουμε μπροστά μας και άλλες μεγάλες μάχες και αγώνες, που μόνο με αποφασιστικότητα μπορούμε να δώσουμε και θα νικήσουμε” κατέληξε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ: Κανείς δεν δικαιούται να ξεχάσει

“Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από εκείνη την Κυριακή της 5ης Ιουλίου του 2015 που σημάδευσε τη μεταπολιτευτική Ελλάδα, τον ελληνικό λαό, την ίδια την Ε.Ε.. Ένας χρόνος από την εβδομάδα της πιο οξείας ταξικής και κοινωνικής σύγκρουσης στην Ελλάδα των Μνημονίων” ανακοίνωσε η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, συμπληρώνοντας: “Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός σήκωσαν στις πλάτες τους τη μάχη για μια άλλη Ευρώπη. (...) Οι αγώνες, το μίσος των ΜΜΕ, το δημοψήφισμα, η λαϊκή διαθεσιμότητα, η νίκη, το πραξικόπημα είναι πράγματα και καταστάσεις που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει και κανείς δεν δικαιούται να ξεχάσει. Το μήνυμα του Όχι είναι και θα παραμείνει ενεργό όσο η λιτότητα, η φτώχεια, η έλλειψη δημοκρατίας κυριαρχούν”.

Και μετά το ΜΕΤΑ; Mετά;

Παναγιώτης Ιωακειμίδης, Δικαστικός υπάλληλος, αντιπρόεδρος της Επιτρ. Πιστοποίησης ΑΔΕΔΥ

"Και για να έχουμε στο μυαλό μας τα μεγέθη, μόνο στον χώρο της ΠΟΕΔΗΝ, της ομοσπονδίας των νοσοκομειακών, το συνδικαλιστικό σχήμα που προέκυψε μετά την καθαίρεση των τεσσάρων του Γενικού Συμβουλίου από τους δύο της ΛΑΕ, οι «διαγραμμένοι» συνάδελφοι συγκέντρωσαν μέχρι σήμερα σχεδόν διπλάσιες υπογραφές από τις τριακόσιες."

Επειδή μία καθοριστική ενέργεια για το συνδικαλιστικό μας κίνημα πέρασε απαρατήρητη περιμένοντας ο ένας από τον άλλο να το δημοσιοποιήσει στην εφημερίδα μας, αναλαμβάνω, έστω και ετεροχρονισμένα, να σας ενημερώσω. Λίγο πριν από τις γιορτές του Πάσχα, όλα τα μέλη του ΜΕΤΑ πήραμε ένα μήνυμα από τον συντονιστή του ΜΕΤΑ Γιώργο Χαρίση, ότι με απόφασή του μας διαγράφει όλους και όποιος συμφωνεί με τρία κείμενα προσωπικά του που μας έστειλε συμπληρώνει μία φόρμα νέας εγγραφής.

Προφανώς, ο Γιώργος, εμπνεόμενος από τις περίφημες «ανακαταγραφές» της σταλινικής περιόδου στα μέλη του ΚΚΣΕ, ήθελε να μιμηθεί τον πατερούλη στη μεθοδολογία, αλλά η επανάληψη της Ιστορίας μόνο ως φάρσα λαμβάνεται. Η ενέργεια αυτή εξελίχθηκε σε φαρσοκωμωδία, διότι ο Χαρίσης έμεινε με τους 300 του Λεωνίδα να φυλάνε τις σταλινικές Θερμοπύλες. Παρά την καμπάνια, τις πιέσεις και τα σχετικά με τη γνωστή τους μεθοδολογία, κατάφεραν στο εγχείρημα διάσπασης του ΜΕΤΑ να συγκεντρώσουν μόνο τριακόσιες υπογραφές συνδικαλιστών πανελλαδικά, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Και για να έχουμε στο μυαλό μας τα μεγέθη, μόνο στον χώρο της ΠΟΕΔΗΝ, της ομοσπονδίας των νοσοκομειακών, το συνδικαλιστικό σχήμα που προέκυψε μετά την καθαίρεση των τεσσάρων του Γενικού Συμβουλίου από τους δύο της ΛΑΕ, οι «διαγραμμένοι» συνάδελφοι συγκέντρωσαν μέχρι σήμερα σχεδόν διπλάσιες υπογραφές από τις τριακόσιες.

Το πρόβλημα του ΜΕΤΑ, όμως, ξεκινάει από την ίδρυσή του, με διορισμένη ηγεσία από τον Θεό, ο οποίος τα πάντα βλέπει. Αργότερα διοργανώθηκε η συνδιάσκεψη του ΜΕΤΑ και στη λήξη των εργασιών της, ενώ περιμέναμε να εκλέξουμε την ηγεσία της συνδικαλιστικής μας παράταξης, αυτή τελικά διορίστηκε, ως το αποτέλεσμα συμβιβασμού των τάσεων του ενιαίου τότε ΣΥΡΙΖΑ. Επόμενο είναι μια τέτοια ηγεσία να καταντήσει την παράταξη παρακολούθημα των τάσεων, με όλα τα αρνητικά. Παρά την ανεπάρκεια της ηγεσίας του, τα μέλη της παράταξης ξεπέρασαν τις δυσκολίες και σε επίπεδο ΑΔΕΔΥ συνολικά είναι η δύναμη που έχει εκλέξει τους περισσότερους συνέδρους για το επόμενο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ. Σήμερα, εάν γινόταν συνέδριο, το ενιαίο ΜΕΤΑ είναι πρώτη δύναμη στην ΑΔΕΔΥ.

Η ηγεσία του ΜΕΤΑ, ειδικά στον δημόσιο τομέα, ξεπέρασε σε σεχταρισμό την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ. Μετά το συνέδριο της ΑΔΕΔΥ το 2013, με την αριθμητική του Καραγκιόζη εκτίμησε ότι είμαστε πρώτη δύναμη, ενώ ήρθαμε τρίτοι, και προωθούσε τον Γρηγόρη Καλομοίρη για πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ήταν η ΑΔΕΔΥ να ακολουθεί τον δρόμο της ΕΦΕΕ στο φοιτητικό κίνημα και δυόμισι χρόνια μετά να μην έχει προεδρείο. Την απεργία, που είναι το τελευταίο όπλο των εργαζομένων, κυριολεκτικά την εκφύλισαν, με αποτέλεσμα η συμμετοχή σε αυτήν να είναι σε μονοψήφια ποσοστά. Στην τελευταία απεργία για το σοβαρό ζήτημα του ασφαλιστικού οι εργαζόμενοι μας γύρισαν κυριολεκτικά την πλάτη και στην απεργιακή συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος ο Καλομοίρης μίλαγε χωρίς να βλέπει στην πλατεία κανέναν διαδηλωτή.

Και μετά το ΜΕΤΑ, ένα νέο ή και το παλιό ΜΕΤΑ; Μία από τα ίδια; Με την απαξίωση των εργαζομένων να έχει φτάσει στο ζενίθ; Αν μας προκύψει ΜΕΤΑ, γιατί η ενότητα είναι η δύναμή μας, να σεβαστούμε τη διαφορετικότητα των πολιτικών απόψεων. Θα πρέπει επίσης να αφουγκραστούμε τα μηνύματα των φυσικών μελών των συνδικάτων για αλλαγή ρότας του συνδικαλιστικού κινήματος. Το τριτοβάθμιο όργανο πρέπει να σταματήσει την «υψηλή συνδικαλιστική πολιτική» και να στραφεί η δουλειά του κοντά στα φυσικά του μέλη, τα δευτεροβάθμια και πρωτοβάθμια σωματεία, δείχνοντας ενδιαφέρον για την καθημερινότητα των υπαλλήλων και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Να απαντήσει το συνδικαλιστικό κίνημα στις προκλήσεις των καιρών για δημόσια διοίκηση σύγχρονου κράτους, χωρίς την εξάρτηση από τις κυβερνήσεις και τα κόμματα.

"ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ" Νεοφιλελευθερισμού το πρόγραμμα της Ν.Δ

 Γ. Μελιγγώνης

"Άγριες" προτάσεις στο ερωτηματολόγιο που αποστέλλει ο Κυρ. Μητσοτάκης στα μέλη του κόμματος. Σύγκρουση με την κυβέρνηση για την απλή αναλογική δρομολογεί η Συγγρού

Μεταξύ... Τόμσεν και Θάτσερ κινούνται οι προγραμματικές επεξεργασίες της Ν.Δ. για τη συγκρότηση του -κατά τον Κυρ. Μητσοτάκη- “ελληνικού σχεδίου εξόδου από την κρίση”, όπως προκύπτει από το ερωτηματολόγιο που αποστέλλει η Συγγρού προς τους πολίτες ώστε να σταχυολογήσει και να εντάξει τις απαντήσεις τους στο κυβερνητικό πρόγραμμα της Ν.Δ. Έτσι, την ώρα που η Ν.Δ. ετοιμάζεται για σφοδρή πολιτική σύγκρουση με την κυβέρνηση για την απλή αναλογική, που χαρακτηρίζει “εκλογικό νόμο-οπερέτα”, οι επιτελείς της Συγγρού δεν μπορούν να κρύψουν, μέσω του ερωτηματολογίου των 20 ερωτήσεων, τις νεοφιλελεύθερες ιδέες τους που θα συμπεριληφθούν στο “κυβερνητικό πρόγραμμα” του κόμματος.

Το ερωτηματολόγιο αφορά την κατάσταση στην οικονομία, στο Δημόσιο, στα ασφαλιστικά ταμεία, στο επιχειρείν, στην αγροτική οικονομία, την Παιδεία, την Υγεία, αλλά και στο περιβάλλον και, στις περισσότερες των περιπτώσεων, οι ίδιες οι “επιλογές” θέτουν και... το πλαίσιο των απαντήσεων, προκειμένου τα αποτελέσματα της “έρευνας” να ταιριάζουν με το προφίλ και την ιδεολογική κατεύθυνση της ηγετικής ομάδας της Ν.Δ.

Για παράδειγμα, στην ερώτηση “ποια κατά την άποψή σας θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητα για τον προϋπολογισμό του Δημοσίου σήμερα”, στις επιλογές απαντήσεων δεν περιλαμβάνεται η καταπολέμηση της φτώχειας, η στήριξη των αδυνάμων ή η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους. Αντιθέτως, υπάρχουν μόνο δύο επιλογές: πρώτον, “να μειωθούν οι δαπάνες του κράτους” και δεύτερον, “να παταχθεί η φοροδιαφυγή και να διευρυνθεί η φορολογική βάση”.

Στη δεύτερη ερώτηση προεξοφλείται ότι “το κράτος χρειάζεται για τις ανάγκες του περισσότερα χρήματα απ’ όσα εισπράττει” και οι ερωτώμενοι καλούνται να απαντήσουν αν συμφωνούν ή διαφωνούν με τις ακόλουθες επιλογές: “να κλείσουν κρατικοί φορείς”, “να μειωθούν εξοπλιστικές δαπάνες”, “να μειωθούν λειτουργικές δαπάνες του κράτους”, “να μειωθούν οι μισθοί στο Δημόσιο”, “να μειωθούν οι συντάξεις”, “να μειωθούν οι επιδοτήσεις προς την Αυτοδιοίκηση”, “να αυξηθούν οι φόροι”. Αποκαλυπτική για τις προθέσεις της Ν.Δ. είναι και επόμενη ερώτηση, όπως και οι... μόνο δύο επιλογές απαντήσεων που δίνονται: “Εάν ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα από 3,5% πέσει στο 2%, τι θα έπρεπε να γίνει;” είναι η ερώτηση και οι ερωτώμενοι έχουν να επιλέξουν “να παραμείνουν σταθερές οι δαπάνες και να γίνουν μικρές μειώσεις φόρων” ή “να περιοριστούν περαιτέρω οι δαπάνες και να γίνουν σημαντικές μειώσεις φόρων”.

 Ανεργία

“Εθνική προτεραιότητα είναι να βρουν δουλειά οι άνεργοι και ειδικά οι νέοι. Ποια επιλογή πιστεύετε ότι θα είναι πιο αποτελεσματική σ’ αυτήν την κατεύθυνση;” είναι η επόμενη ερώτηση. Μόνο που στην “γκάμα” των απαντήσεων απουσιάζουν οι δημόσιες επενδύσεις, αλλά και η κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων προκειμένου να μην προστεθούν κι άλλοι άνεργοι στην ήδη απαράδεκτα μακρά λίστα. Οι ερωτώμενοι καλούνται να επιλέξουν δύο απαντήσεις από τις εξής τέσσερις: πρώτον, “επιμόρφωση και απόκτηση νέων δεξιοτήτων των ανέργων σε συνάρτηση με τη ζήτηση για επαγγελματικά προσόντα στην αγορά”, δεύτερον “να δοθούν φορολογικά κίνητρα σε επιχειρήσεις με ρήτρα απασχόλησης”, τρίτον “να γίνουν αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις που θα διευκολύνουν την πρόσληψη νέων εργαζομένων” και, τέταρτον, “μείωση ασφαλιστικών εισφορών με στόχο την αύξηση των προσλήψεων”. Με άλλα λόγια, η πρώτη πρόταση είναι... γενική και θεωρητική, η δεύτερη διευκολύνει τις επιχειρήσεις για την φορολογία τους, ενώ η τρίτη υιοθετεί την “ατζέντα ΔΝΤ” για τα εργασιακά και η τέταρτη υπονομεύει τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων!

Στις προτάσεις για προσέλκυση επενδύσεων φιγουράρει πρώτη-πρώτη η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων και η δημιουργία σταθερού φορολογικού περιβάλλοντος, ενώ η πρώτη πρόταση-απάντηση στο ερώτημα “ποιο είναι σημαντικό για την αγροτική ανάπτυξη” είναι “οι νέοι αγρότες να περνούν υποχρεωτικά από εκπαίδευση, προκειμένου να λαμβάνουν τις επιδοτήσεις από την Ε.Ε.”!

Στο τομέα της Υγείας, οι ερωτώμενοι έχουν να αντιμετωπίσουν ένα... κρίσιμο δίλημμα: αν προηγείται η “πρόληψη και προαγωγή της Υγείας (αντικαπνιστική πολιτική, αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, προληπτικές εξετάσεις, αγωγή Υγείας στα σχολεία, κ.λπ.)” ή ενίσχυση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και η νοσοκομειακή περίθαλψη”.

Συντάξεις

Επιπροσθέτως, αποκαλυπτική για τις προθέσεις της Ν.Δ. είναι και η ερώτηση για το ασφαλιστικό, αφού με τη διατύπωσή της προεξοφλείται η μη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Επί λέξει, η ερώτηση έχει ως εξής: “Για να συνεχίσει το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία να καταβάλλουν συντάξεις τι κατά την άποψή σας απαιτείται να γίνει;”. Εκεί, οι ερωτώμενοι έχουν τις εξής επιλογές: “Δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ώστε να αυξηθούν οι εισροές στα ασφαλιστικά ταμεία και τα δημόσια ταμεία”, “Άμεση κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων”, “Καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας”, αλλά και “Περιορισμός επιδοτήσεων σε 'ευγενή' ταμεία”, “Αύξηση ασφαλιστικών εισφορών και φόρων” και “καθορισμός του ύψους των συντάξεων πέραν της εθνικής σύνταξης βάσει των καταβαλλόμενων εισφορών”, με άλλα λόγια, περιγράφεται ως επιλογή η “ρήτρα μηδενικού ελλείμματος” και στις κύριες συντάξεις!

 Δημόσιο και εργασιακά

Πέραν όλων αυτών, η Ν.Δ. ανοίγει... από μόνη της θέμα αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου, πριν καν αυτός τεθεί στο τραπέζι από τους δανειστές. “Με ποια από τις δύο παρακάτω προτάσεις συμφωνείτε;” είναι η ερώτηση και δίνονται δύο απαντήσεις. Πρώτον, “πρέπει να διατηρηθεί ο σημερινός συνδικαλιστικός νόμος, γιατί προστατεύει τους εργαζομένους” και δεύτερον, “πρέπει να αλλάξει, προκειμένου να καταργηθούν τα προνόμια των συνδικαλιστών”.

Σε ό,τι αφορά το Δημόσιο και την ερώτηση πώς μπορεί να βελτιωθεί η λειτουργία του, μεταξύ των απαντήσεων περιλαμβάνεται η “αξιολόγηση των στελεχών και υπηρεσιών από ανεξάρτητο φορέα” (σημειωτέον ότι η αξιολόγηση του Κυρ. Μητσοτάκη οδήγησε σε απολύσεις...), αλλά και η “συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για την παροχή συγκεκριμένων υπηρεσιών”. Δηλαδή, στις προτάσεις της Ν.Δ. περιλαμβάνεται το... “άνοιγμα” του Δημοσίου στους ιδιώτες...

 Διαπλοκή και προσφυγικό

Σε ό,τι αφορά στο πλαίσιο λειτουργίας των τηλεοπτικών σταθμών, η Ν.Δ ζητεί από τους ερωτώμενους να πουν τη γνώμη τους σχετικά με το πώς θα εξυγιανθούν τα ραδιοτηλεοπτικά Μέσα, αλλά από τις... διατυπώσεις των απαντήσεων προσπαθεί να “εκβιάσει” την απάντηση. Η πρώτη επιλογή είναι “περιορισμένος αριθμός καναλιών με προϋποθέσεις λειτουργίας που καθορίζει η κυβέρνηση” και η δεύτερη “ελεύθερη ίδρυση και λειτουργία καναλιών βάσει των τεχνολογικών δυνατοτήτων”. Όπως βλέπουμε, η μία απάντηση περιέχει την λέξη “περιορισμό” και η άλλη τη λέξη “ελεύθερη”, με ό,τι αυτό σημαίνει για την προδιάθεση των ερωτώμενων όταν έρθει η ώρα να απαντήσουν...

Τέλος, σε ό,τι αφορά το προσφυγικό και το μεταναστευτικό, οι πέντε επιλογές που έχουν οι ερωτώμενοι είναι οι εξής: “Αποτελεσματικότερη φύλαξη και προστασία των συνόρων της χώρας”, “διαχωρισμός προσφύγων/μεταναστών”, “εξασφάλιση ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης σε οργανωμένους χώρους φιλοξενίας”, “αυστηρός έλεγχος για την αποφυγή παραβατικών συμπεριφορών από τους πρόσφυγες/μετανάστες” και “άμεση διαδικασία αποχώρησης από την Ελλάδα όσων μεταναστών δεν πληρούν τις προϋποθέσεις παραμονής”.

Η Μαρινόπουλος, ο Κυριάκος και οι νομοι...της αγοράς

 Δ. Χρήστου

Ανίκανο κράτος και ανεύθυνος διαπλεκόμενος ιδιωτικός τομέας έγιναν ο συνδυασμός που σκοτώνει και χρεοκόπησαν τη χώρα

Τελικά οι επιχειρήσεις Μαρινόπουλου “έσκασαν το κανόνι” και απειλούν να συμπαρασύρουν σε κρίση εκατοντάδες επιχειρήσεις οι οποίες συνεργάστηκαν μαζί τους. Για το μέγεθος της ελληνικής οικονομίας, ένα “κανόνι” ύψους 1,8 δισ. ευρώ μπορεί -τηρουμένων των αναλογιών- να χαρακτηριστεί τόσο επικίνδυνο όσο και η φούσκα της Lehman Brothers στην αμερικανική οικονομία. Το μεγαλύτερο μέρος του ποσού αυτού οφείλεται στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα, περίπου 300 εκατομμύρια και τα υπόλοιπα στις προμηθεύτριες επιχειρήσεις.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι “πώς έφτασε σε αυτό το σημείο μια επιχείρηση με μεγάλη πείρα και γιατί της επετράπη -χωρίς μνημόνια- η ανεξέλεγκτη και απειλητική για την ελληνική οικονομία λειτουργία της;”. Η απάντηση βρίσκεται στο είδος του εγχώριου καπιταλισμού. Ένας καπιταλισμός της ξεφτίλας, χωρίς κανόνες και διαιτητές!

Η Μαρινόπουλος είχε να δημοσιεύσει ισολογισμό από το 2012 (!) και κανείς δεν ανησύχησε. Καμιά οικονομική εποπτεύουσα υπηρεσία δεν κινητοποιήθηκε. Όμως ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι ξεφτιλισμένος μόνο με ευθύνη του δημοσίου τομέα. Τι έκαναν οι δανείστριες ιδιωτικές τράπεζες και η εποπτεύουσα αρχή τού κατά τα άλλα αυστηρού κ. Προβόπουλου, όλο αυτόν τον καιρό για να προστατεύσουν τα χρήματα των καταθετών τους;

ΑΝΙΚΑΝΟ κράτος και ανεύθυνος διαπλεκόμενος ιδιωτικός τομέας έγιναν ο συνδυασμός που σκοτώνει και χρεοκόπησαν τη χώρα. Η Μαρινόπουλος δεν είναι η εξαίρεση του κανόνα. Μπορεί να είναι ακραίο παράδειγμα, αλλά δείτε πόσα οφείλουν τα ΜΜΕ στο τραπεζικό σύστημα. Πάνω από 900 εκατομμύρια θαλασσοδανείων, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της “Αυγής” την Τετάρτη. Πώς λάμβαναν τα ποσά αυτά επιχειρήσεις οι οποίες από το 2010 είχαν εισέλθει σε ταχύτατη συρρίκνωση των εσόδων τους λόγω διπλής κρίσης; Από τη μία πλευρά η ύφεση, που μείωσε το πολύτιμο διαφημιστικό έσοδο, και από την άλλη ο περιορισμός των πωλήσεων καθώς τα νέα πολυμέσα μείωναν με ταχύτατους ρυθμούς την ανάγκη ενημέρωσης με τον παραδοσιακό τρόπο.

ΦΥΣΙΚΑ το ερώτημα για το πώς λάμβαναν τα θαλασσοδάνεια, η απάντηση είναι γνωστή. Ο εκδότης τηλεφωνούσε στην πολιτική εξουσία, έταζε στήριξη ή απειλούσε με εκβιασμούς, και η πολιτική εξουσία άναβε το πράσινο φως στους τραπεζίτες που είχαν κανιβαλίσει τα μαγαζιά τους, για να δοθεί το θαλασσοδάνειο. Και τώρα τι γίνεται; Όσοι διαβάζουν Κυριάκο Μητσοτάκη, θα γνωρίζουν πως τις λύσεις τις δίνει η αγορά. Θα χρεοκοπήσει η Μαρινόπουλος και μαζί όσες επιχειρήσεις δεν πρόσεχαν και την προμήθευαν εισπράττοντας ακάλυπτες επιταγές, τις οποίες οι προμηθεύτριες εταιρείες τις μεταβίβαζαν στις δικές τους προμηθεύτριες εταιρείες κ.ο.κ. Η μόχλευση πλέον είναι τεράστια και οι συνέπειές της ανυπολόγιστες

ΦΥΣΙΚΑ οι επιχειρήσεις δεν αποτελούνται μόνον από αφεντικά και μετόχους. Έχουν και χιλιάδες εργαζόμενους (μόνο ο Μαρινόπουλος έχει 13.000) που θα βρεθούν στην ανεργία. Ίσως αν από το 2012 το κόμμα στο οποίο είναι σήμερα αρχηγός ο Κυριάκος ήταν κυβέρνηση και έκανε επιμελώς τη δουλειά του, το κακό να είχε προληφθεί και να είχε περιοριστεί. Γιατί λοιπόν δεν επιβάλλεται κατανομή ευθυνών στους πολιτικούς που με την ανευθυνότητά τους δημιούργησαν μια βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας; Αυτή, κ. Κυριάκο, δεν είναι ελεύθερη οικονομία. Είναι ασύδοτη οικονομία.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ζήτημα για τη χώρα δεν είναι ποιο σύστημα. Άλλωστε όπως έχει γίνει σήμερα ο κόσμος η ελεύθερη οικονομία είναι η σταθερά πάνω στην οποία κάθε κυβέρνηση που εκλέγουν οι πολίτες μπορεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να εγγυάται δικαιοσύνη με σεβασμό στους κανόνες σε όλους τους τομείς της ζωής. Όταν μια κυβέρνηση μπορεί να αυξήσει το εθνικό και δημόσιο έσοδο μπορεί και να κάνει κοινωνική πολιτική και να αλλάζει τους κανόνες της αναδιανομής των εισοδημάτων. Κοινωνική πολιτική με άδειες τσέπες, δεν μπορεί να γίνει και να αντέξει επί μακρόν.

ΘΕΛΩ να πω με λίγα λόγια, ότι η χώρα χρειάζεται επανίδρυση σε όλους τους τομείς, ακόμα και στο πώς παίζουμε ποδόσφαιρο και δεν σκοτωνόμαστε μεταξύ μας στις κερκίδες. Κυριολεκτικά δεν υπάρχει τομέας στη ζωή των Ελλήνων που να ικανοποιεί τις σύγχρονες ανάγκες των πολιτών και να δημιουργεί συνθήκες με κοινούς κανόνες για πρόοδο σε όλα τα επίπεδα. Να το πούμε με σκληρά λόγια. Είμαστε μια καθυστερημένη χώρα σε ό,τι αφορά τις δομές, τους κανόνες και τον έλεγχο τήρησης των κανόνων αυτών. Οι προσφερόμενες ευκαιρίες στους πολίτες δεν είναι ίδιες και ίσες για όλους και οι προνομιούχοι του πολιτικού συστήματος παραβιάζοντάς τους, κλέβουν πολύτιμο οξυγόνο και πλούτο από τη χώρα.

Η ΚΡΙΣΗ που βιώνουμε σήμερα, αφορά πρωτίστως το πολιτικό σύστημα που έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες. Τα κόμματα που εξαπάτησαν τον ελληνικό λαό έχουν σε μεγάλο βαθμό υποστεί την τιμωρία των πολιτών, αλλά δεν φαίνεται να έχουν λάβει το μήνυμα. Δεν βρήκαν ισχυρές δυνάμεις για εσωτερική ανανέωση και συνεχίζουν να προασπίζονται τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες. Αρκεί να σας θυμίσω την υπεράσπιση του χρεοκοπημένου κατεστημένου των ΜΜΕ από Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, όταν περνούσε ο νέος νόμος για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών.

ΚΑΙ με τούτα και με κείνα, φτάσαμε στο σημείο η σημερινή κυβέρνηση, από ένα άπειρο σε κυβερνητικά καθήκοντα κόμμα, να είναι η μοναδική ελπίδα για τον ζητούμενο και εθνικά αναγκαίο αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας.

Συνέδριο ανάτασης, ας πούμε αλήθειες

Πάνος Τριγάζης, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ πορεύεται στο δεύτερο συνέδριό του το φθινόπωρο. Αναμφίβολα, το κόμμα έχει κάνει μια νικηφόρα πορεία από το 2012 και πολύ περισσότερο μετά το πρώτο συνέδριό του (2013), διά του οποίου το συμμαχικό σχήμα μετεξελίχθηκε σε κόμμα.

Πολλά είναι τα ορόσημα αυτής της πορείας, πρωτίστως οι τέσσερις διαδοχικές εκλογικές νίκες. Ωστόσο έγιναν και αρκετά λάθη, αναμενόμενα στις συγκεκριμένες συνθήκες, αλλά όχι αναπόφευκτα. Όμως, το μεγάλο λάθος δεν έγινε κι αυτό έχει τεράστια σημασία. Διότι τέτοια λάθη βαραίνουν την ιστορία της Αριστεράς σε κρίσιμες καμπές.

Το μεγάλο λάθος θα ήταν το λεγόμενο Grexit, ο εξοστρακισμός της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, την οποία επεδίωκε μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και δυνάμεις του εγχώριου κατεστημένου. Αν η Ελλάδα είχε βρεθεί εκτός Ευρωζώνης, με ευθύνη δική μας, η αριστερά θα κουβαλούσε ένα ασήκωτο βάρος για πολλές δεκαετίες.

Πικρές αλήθειες

Σε συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, το 2014, είχα αφηγηθεί μια ιστορία που είχα ακούσει από Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες στη διάρκεια της χούντας, οι οποίοι γνώριζαν καλά τα σοβαρά προβλήματα της σοσιαλιστικής χώρας που τους φιλοξενούσε. Έλεγαν, λοιπόν, οι σύντροφοι, δίκην ανεκδότου, ότι η βραδινή προσευχή των κομματικών στελεχών στη συγκεκριμένη χώρα ήταν «Θεέ μου, φύλαξέ με από την κριτική, από την αυτοκριτική φυλάγομαι μόνος μου». Προτείνω να σκεφθούμε μήπως αυτό ισχύει και στην περίπτωσή μας.

Συχνά οι αλήθειες είναι πικρές, αλλά από την Αριστερά πρέπει να λέγονται και τα λάθη να αναγνωρίζονται έμπρακτα. Θα σταθώ συνοπτικά σε μερικές εξ αυτών.

Αλήθεια πρώτη. Ο ρόλος του κόμματος είναι αναντικατάστατος, αλλά δεν πρέπει να υπερεκτιμάται στις σημερινές συνθήκες υποχώρησης και κρίσης του κομματικού φαινομένου για λόγους που η σύγχρονη Αριστερά οφείλει να γνωρίζει σε βάθος. Μόνο αν το κόμμα μετατραπεί σε εργαστήρι ιδεών και λειτουργήσει πραγματικά ως κόμμα των μελών, δηλαδή δημοκρατικά και συλλογικά, τότε θα ανασυγκροτηθεί, θα μαζικοποιηθεί και θα μπει σε τροχιά νέας ανάτασης και δημιουργίας.

Αλήθεια δεύτερη. Ορίσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα των μελών του, αλλά η καταστατική αυτή πρόβλεψη ή δέσμευση τηρήθηκε. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι κατά κανόνα δεν έφταναν στα κεντρικά όργανα οι αποφάσεις της βάσης, αλλά και ότι δεν ενεργοποιήθηκαν καταστατικές προβλέψεις για συμμετοχή της βάσης στη συγκρότηση των ψηφοδελτίων στο αντίστοιχο εκλογικό επίπεδο, για αυτοδιοικητικές ή βουλευτικές εκλογές. Επίσης, η καταστατική πρόβλεψη για διενέργεια δημοψηφισμάτων των μελών προκειμένου να ληφθούν κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις δεν ενεργοποιήθηκε μετά τη συμφωνία του Ιουλίου 2015, παρ' ότι είχε προταθεί και συζητηθεί στην Π.Γ.

Αλήθεια τρίτη, εξίσου πικρή. Όσο κι αν κλίνουμε σε όλες τις πτώσεις την έννοια συλλογικότητα, θα «κάνουμε μια τρύπα στο νερό» αν δεν αναγνωρίσουμε ότι η αρχή αυτή εντός του κόμματος, είτε στο κεντρικό, είτε σε τοπικό επίπεδο, ελάχιστα τηρήθηκε. Σε όλα τα επίπεδα οι τάσεις λειτούργησαν σαν συντεχνίες, συχνά υποκαθιστώντας τα κομματικά όργανα. Έτσι, επλήγη η αξιοκρατία στην ανάδειξη στελεχών παντός είδους – είτε κομματικών, είτε για την ανάληψη δημοσίων αξιωμάτων.

Αλήθεια τέταρτη. Απολυτοποιήσαμε την αντίθεση «Μνημόνιο - αντιμνημόνιο», κάτι που τώρα βρίσκουμε μπροστά μας. Έτσι, η κυρίαρχη αντίθεση νεοφιλελευθερισμός - αντινεοφιλελευθερισμός θόλωσε, αν δεν πέρασε σε δεύτερη μοίρα, αφού στην πλευρά τού αντιμνημονίου βρέθηκαν ακόμα και δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις.

Αλήθεια πέμπτη. Δεν απουσιάζει από εμάς η «εθνική κουλτούρα» να αποδίδονται όλα τα δεινά της Ελλάδας στους ξένους, παλιότερα στους Εγγλέζους, μετά στους Αμερικανούς και τώρα στους Γερμανούς. Η ταξική προσέγγιση των αιτιών της κρίσης απαιτούσε να μιλήσουμε πρωτίστως για τις ευθύνες του εγχώριου κατεστημένου και των πολιτικών δυνάμεων που το εκφράζουν, διότι -κακά τα ψέματα- για το υπέρογκο δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν ευθύνεται ούτε η Ε.Ε. ούτε η Γερμανία. Τους πολυδάπανους εξοπλισμούς και τους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν μας τους επέβαλε η Ε.Ε. Ακόμα και το Μνημόνιο της Κύπρου το χαρακτηρίσαμε «τρίτο Αττίλα»!

Αλήθεια έκτη. Δεν καταφέραμε να εντάξουμε το σχέδιό μας για την εξωτερική πολιτική στο ευρύτερο όραμά μας για μια Ελλάδα εκτός Μνημονίων, διεκδικητική εντός της Ε.Ε. και ικανή να πρωτοστατεί σε διαδικασίες ειρήνης και ισότιμης συνεργασίας στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο.

Αλήθεια έβδομη. Από τον Σεπτέμβριο του 2015, το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων και Θεμάτων Ειρήνης του κόμματος είχε εισηγηθεί την εκπόνηση ενός προγράμματος ειρήνης για την Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο, ως απάντηση στο μεταναστευτικό - προσφυγικό και την επέλαση του ISIS, αλλά πέρασαν έξι μήνες μέχρι να φτάσει στην Κ.Ε. και να υιοθετηθεί.

Αλήθεια όγδοη. Πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ είχε πει ότι «χρειαζόμαστε άλματα στο καινό, όχι στο κενό». Το πρώτο σκέλος πιστεύω ότι πρέπει να ισχύσει και για την πορεία από εδώ και πέρα, τόσο του κόμματος όσο και της χώρας. Για παράδειγμα, ας ξεκινήσουμε από κάτι σχετικά μικρό. Οι συζητήσεις στο συνέδριο να οργανωθούν διαφορετικά, στη βάση θεματικών ενοτήτων και με επικέντρωση στα κρίσιμα και επίμαχα ζητήματα, όπως πρότεινε στην τελευταία Κ.Ε. ο σ. Ευκλείδης Τσακαλώτος. Νέο βήμα για το κόμμα θα ήταν και η οργανωμένη προσπάθεια ένταξης προσφύγων και μεταναστών, συνοδευόμενη από πρόσκληση συμμετοχής στις προσυνεδριακές μας διαδικασίες και παρότρυνση όσων ενταχθούν ή είναι ήδη ενταγμένοι/ες να θέσουν υποψηφιότητα για αντιπρόσωποι στο συνέδριο, γιατί όχι και για τη νέα Κ.Ε.

Οφείλουμε και ως χώρα να ρίξουμε μεγαλύτερο βάρος στην έρευνα και την καινοτομία, να διδαχτούμε από τα επιτεύγματα άλλων χωρών.