Βαθιά ανάσα

Δημήτρης Τρίμης

Με επιφυλακτικότητα που φτάνει στα όρια της προκατάληψης και της καχυποψίας, υποδεχθήκαμε τις «μεσοπρόσθεσμες» αποφάσεις του Eurogroup για την Ελλάδα. Είναι εύλογο καθώς οι δανειστές έχοντας την ισχύ και το χρήμα διαπραγματεύονται ως καλός και κακός μπάτσος και δεν έχουν εγκαταλείψει την ιδέα του Σόιμπλε της τιμωρίας και της εξόδου από την Ευρωζώνη, του ατίθασου και σπάταλου πειραματόζωου..

«Το κόστος της κυβερνητικής ανεπάρκειας θα είναι και πάλι οδυνηρό για την ελληνική κοινωνία», προεξόφλησε σε ανακοίνωσή της η Ν.Δ σχετικά με το αποτέλεσμα του πρόσφατου Eurogroup. Το κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη θεωρεί ότι, «οι δημοσιονομικοί στόχοι θα παραμείνουν υψηλοί, για αρκετά χρόνια μετά το 2018» και ότι «η κυβέρνηση δεσμεύθηκε στην επίτευξη αυτών των στόχων, με την εφαρμογή νέων μέτρων και την επέκταση της χρήσης του "κόφτη"».  Δεν λέει βεβαίως η Ν.Δ ότι η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου κουβέντιασε με την τρόικα ακόμα πιο άπιαστους δημοσιονομικούς στόχους

«Δυστυχώς δεν έχουμε εθνική επιτυχία, αλλά την προαναγγελία μιας άνευ όρων παράδοσης» αναφέρει το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ για την απόφαση και προβλέπει «παράταση της αβεβαιότητας, ομολογία της διαρκούς επιτροπείας και απαγορευτική για την ανάπτυξη ανασφάλεια».

Το «Ποτάμι» ισχυρίζεται ότι «η απόφαση του Eurogroup όχι μόνο δεν προσφέρεται για πανηγυρισμούς αλλά εντείνει τις ανησυχίες για τις προοπτικές της χώρας τα επόμενα χρόνια», διότι παραμένει η «ανάγκη πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% για το 2018 κάτι που είναι ανέφικτο και οδηγεί σε νέα μέτρα».
Ο Γ.Γ της Κ.Ε του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, επισήμανε ότι:  «Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης για τη δεύτερη αξιολόγηση, για το χρέος, ο νέος αντιλαϊκός προϋπολογισμός που συζητιέται αυτές τις μέρες στη Βουλή, είναι κόλαφος για τους εργαζόμενους, για το λαό μας. Η κυβέρνηση, μαζί με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, μιλάει και πανηγυρίζει για ανάκαμψη της οικονομίας, μόνο που αυτή η ανάκαμψη θα είναι για τους λίγους, για το μεγάλο κεφάλαιο. Ο λαός μας, η εργατική τάξη θα υποφέρει».
Όλη η αντιπολίτευση με λίγα λόγια βλέπει μέσα από την δική της (συμφέρουσα, ασφαλώς στην ίδια) ματιά τα πράγματα και πάντοτε για αντιπολιτευτικούς λόγους δείχνει ότι το ποτήρι είναι μισοάδειο. Δεν έχουν όμως πάντοτε δίκιο, καθώς φαίνεται ξεκάθαρα ότι κινούνται με βάση την επιθυμία τους και ότι πίσω από τις βροντώδεις δηλώσεις τους ομολογείται ο πόθος τους για την αποτυχία των διαπραγματεύσεων, την επικράτηση μόνιμης κρίσης και πανικού, μπας και πέσει η «αριστερή παρένθεση» και ξαναπιάσουν τα καθιερωμένα τους πόστα.
Δεν έχουν δίκιο στις εκτιμήσεις τους, κυρίως διότι υπάρχει ορατό πρακτικό αντίκρισμα της απόφασης του Eurogroup για τη μεσοπρόθεσμη μείωση του χρέους, με την ένταξη της Ελλάδος στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ,  και διότι ναι μεν είναι σχεδόν σαφές (για τους δανειστές), με βάση την ανακοίνωση του Eurogroup, ότι ο στόχος του 3,5% στα πλεονάσματα δεν εγκαταλείπεται για ένα «μεσοπρόθεσμο διάστημα» δηλαδή για κάποια ακόμα χρόνια, αλλά ποιος πιστεύει ότι αυτοί οι στόχοι είναι θέσφατα και δεν αναθεωρούνται ποτέ προς όφελος της χώρας; Έχουν ήδη γνωμοδοτήσει ότι η λήξη του Μνημονίου το 2018 δεν αλλάζει τα πράγματα; Δεν επιτρέπεται «νομικά» η αναθεώρηση του «κόφτη» και των προϋποθέσεών του;
Δηλαδή, αν αναλάβουν εκείνοι την διακυβέρνηση της χώρας, πώς θα μας ξανασώσουν αν δεν ξαναϋποσχεθούν νέα επαναδιαπραγμάτευση των όποιων συμφωνιών με τους εταίρους μας;

Το ζήτημα της συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους και οπωσδήποτε η συζήτηση για την αναθεώρηση των υπερβολικών (κι έτσι ή αλλιώς υφεσιακών) στόχων του πρωτογενούς πλεονάσματος (καθώς και της διάθεσής του στην οικονομία και την κοινωνία και όχι μόνο για τοκοχρεολύσια), το αναγνώρισε κατά κάποιο τρόπο και ο ίδιος ο Γερούν Ντάϊσεμπλουμ, που σημείωσε ότι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα θα συζητηθούν στα μέσα του 2018, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου. Αλλά ως τότε ούτε ο ίδιος ξέρει ποιος και τι θα διαπραγματεύεται...

Η κυβέρνηση φαίνεται ότι πήρε μια βαθιά ανάσα. Σταθεροποιείται. Και έχοντας θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, αναμένει βάσιμα επιστροφή κεφαλαίων στη χώρα, μείωση της ανεργίας και πάταξη της εκτεταμένης φοροδιαφυγής. Έτσι μπορεί -και πριν τη λήξη του Μνημονίου- να προχωρήσει το κοινωνικό «παράλληλο πρόγραμμα της» και να ολοκληρώσει γρήγορα τις απαραίτητες θεσμικές τομές (και την αναδιάρθρωση των «κόκκινων» δανείων και των βιώσιμων κλάδων της οικονομίας). Και ασφαλώς θα έχει το χρόνο να ανακαθορίσει τους οικονομικούς στόχους της,  εκτός μνημονίων, σε μεσομακροπρόθεσμη βάση.
Τα εργασιακά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τα κάνει χειρότερα, αποδεχόμενη οτιδήποτε. Καλύτερα να τα αφήσει, ως έχουν, άσχημα, αλλά τουλάχιστον ανοιχτά, στο ράφι για λίγο αργότερα, και να παλέψει με όλες της τις δυνάμεις για καλύτερα εισοδήματα των λαϊκών τάξεων κατά της ανεργίας, της μαύρης και της απλήρωτης εργασίας, μειώνοντας φόρους στους μικρομεσαίους, αν δεν μπορεί να επαναφέρει την πλήρη λειτουργία των Συλλογικών Συμβάσεων, τις οποίες είχε καταργήσει ουσιαστικά η συγκυβέρνηση Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ

Είναι στο χέρι της κυβέρνησης να αξιοποιήσει την σταθεροποίηση που εξασφάλισε για να βγάλει, όντως, όρθια την κοινωνία από τη χρεοκοπία και τη διαφθορά.

Ας θυμηθούμε τι θα είχε συμβεί με ΝΔ!!!

Επειδή ΔΕΝ … ανακαλύψαμε όλοι σήμερα, το πρωτογενές πλεόνασμα, ας θυμηθούμε τι θα είχε συμβεί, σήμερα, με ΝΔ και “βενιζελογιωργακηδες” …

Επειδή δεν ανακαλύψαμε όλοι μας σήμερα το πρωτογενές πλεόνασμα, η συμφωνία που ίσχυε με την τρόικα, απο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ήτανε για πρωτογενή πλεονάσματα στο 4,5% για 11 χρόνια αρχής γενομένηςαπο το 2015! Εκεί άλλωστε πατά και ο Σόιμπλε, που επιμένει σε πρωτογενή 3,5% για άλλα … 10 χρόνια!!!
Με τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΠΦΑ, και μειώθηκαν κατά πολύ για τα πρώτα δύο χρόνια και είναι ανοιχτό, “στο τραπέζι”, η χρονική διάρκεια του 3,5%.
Από τα “κλειδωμένα” από τους προηγούμενους 10 χρόνια ( 11 – 2018 που θα είναι 3,5% ) στο 4,5%, τώρα ουσιαστικά έχουν όλοι αποδεχτεί ( πλην Σόιμπλε, μέχρι τις γερμανικές εκλογές ), ότι το 3,5% είναι “μη διαχειρίσιμο” μετά την λήξη του προγράμματος και πιθανότατα θα περιληφθεί, στο δεύτερο ( μεσοπρόθεσμο ) πακέτο έλάφρυνσης του ελληνικού χρέους, που θα ενεργοποιηθεί το 2018 … Τότε βέβαια, κάποιοι ( Στουρνάρας, Σαμαράς, Βενιζέλος ), έλεγαν, “μα γιατί διαπραγματεύστε, τι απαράδεκτα πράγματα είναι αυτά…” !
Τώρα … όποιος γουστάρει την προηγούμενη κατάσταση, δηλαδή να πληρώσει για πρωτογενές πλεόνασμα φετος, οχι στα 900 εκατομ που ηταν ο στόχος αλλά στα 8-9 δις του ειχαν δεσμεύσει τη χώρα οι της προηγούμενης κατάστασης, ας βγει ευθαρσώς ( και στα “ευεπίφορα” … πλουραλιστικά κανάλια ) , να το πεί, στον λαό …

Κρείττον του λαλείν το σιγάν … ασυνείδητοι !!!

Πηγή: Κωνσταντίνος Παππάς facebook

Ο λαϊκισμός του φετιχισμού

Kst

Οι λαοί της Ευρώπης δεν μπορούν να κυβερνηθούν με πολιτικές τιμωρίας που εκπορεύονται από το Βερολίνο.

Το στραπάτσο του Ματέο Ρέντζι δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Όχι γιατί δεν το προέβλεψαν οι δημοσκοπήσεις -που μέχρι τέλους έδιναν νίκη του «όχι» με πολύ μικρότερο ποσοστό- αλλά γιατί ο ίδιος προσπαθούσε μέχρι τέλους να δώσει μεταρρυθμιστική, ευρωπαϊκή διάσταση στο δημοψήφισμα για τις συνταγματικές αλλαγές. Μόνο που οι Ιταλοί και πολλοί ακόμη Ευρωπαίοι πολίτες έχουν πικρή πείρα από τα μεταρρυθμιστικά οράματα των Βρυξελλών με τις γερμανικές συνταγές.
Ο πρώην δήμαρχος της Φλωρεντίας και τρίτος μη εκλεγμένος πρωθυπουργός της Ιταλίας έριξε το προσωπικό, ειδικό πολιτικό βάρος του υπέρ του «ναι» και έχασε πανηγυρικά. Ούτε η υπογραφή συλλογικών συμβάσεων στο Δημόσιο, παραμονές του δημοψηφίσματος, ήταν αρκετή για να μειώσει, να λειάνει τη διαφορά, που άγγιξε τις 20 ποσοστιαίες μονάδες. Έξι στους δέκα Ιταλούς είπαν «όχι» στον Ρέντζι και την πολιτική του, μην πιστεύοντας προφανώς ότι σκοπεύει αληθινά να συγκρουστεί με το Βερολίνο.
Με τη γνωστή εμμονή του στην πειθαρχία ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπέδειξε στους Ιταλούς πολιτικούς και πολίτες να παραμείνουν στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων και επιχείρησε να υποβαθμίσει το αποτέλεσμα του ιταλικού δημοψηφίσματος. Και άρχισε πάλι από τους γνωστούς υπόπτους η νεοφιλελεύθερη καραμέλα περί ανόδου του λαϊκισμού στην Ευρώπη. Η καραμέλα που βάζει στο ίδιο τσουβάλι τον Γκρίλο, τους Podemos, τον ΣΥΡΙΖΑ, την αυστριακή Ακροδεξιά, η οποία -ας μην το παραβλέπουμε- πήρε 46% στις αυστριακές προεδρικές εκλογές, ενώ στις δημοσκοπήσεις για τις βουλευτικές είναι πρώτη δύναμη με 35%.
Το είναι όμως αυτό που πριμοδοτεί την Ακροδεξιά στην Ευρώπη; Το όραμα για κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, κοινωνικό κράτος και σεβασμό της διαφορετικότητας ή μήπως ο φετιχισμός της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της αριθμητικής του ανέφικτου, η ξενοφοβία και η εμπλοκή σε πολέμους που γεννούν περισσότερα δεινά από εκείνα που υποτίθεται πως θα σταματούσαν;
Στη συνάντησή του με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Στάινμαϊερ ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τόνισε ότι το Βερολίνο έχει μεγάλη ευθύνη για τα αδιέξοδα, αλλά και για τη δυνατότητα να βρεθεί μια διέξοδος, επισημαίνοντας τη μεγάλη απειλή που αποτελεί η άνοδος της Άκρας Δεξιάς και του λαϊκισμού, του αδιέξοδου λαϊκισμού των δυνάμεων αυτών, όπως είπε χαρακτηριστικά.
Η διέξοδος στην Ευρώπη δεν μπορεί να προκύψει ως διά μαγείας. Ως στέλεχος της κυβέρνησης του μεγάλου συνασπισμού ο σοσιαλδημοκράτης κύριος Στάινμαϊερ δεν μπορεί παρά να γνωρίζει καλά τον φετιχισμό των χριστιανοδημοκρατών εταίρων του. Μια ματιά στα πρωτοσέλιδα του ευρωπαϊκού Τύπου αρκεί για να καταλάβει κανείς εύκολα σε τι είπαν «όχι» οι Ιταλοί. Οι λαοί της Ευρώπης δεν μπορούν να κυβερνηθούν με πολιτικές τιμωρίας που εκπορεύονται από το Βερολίνο.

Αργούμε

Δημ. Σεβαστάκης

14 Σεπτεμβρίου 2014. Τίτλος “Η στροφή προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι και προς την Αριστερά;”. «Επομένως, ο Αλέξης Τσίπρας προκύπτει ως ο μηχανικός παράγοντας, το εργαλείο, ο μοχλός που θα αποκαταστήσει την οικονομική ισορροπία του μικροαστού. Θα είναι ο υλοποιητής, αυτός που θα ‘σβήσει την κλήση της Τροχαίας’, αυτός που θα σκίσει το ειδοποιητήριο της εφορίας. Από τη διαψευσμένη και τρομοκρατημένη κοινωνία αυτό του ανατίθεται. Το στοιχείο αυτό είναι και ώθηση, και αιχμαλωσία. Και πολιτική ανάπτυξη, και καθήλωση. 

Η κλωτσιά προς τα πάνω που θα εκτοξεύσει τον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι εν τέλει καθηλωτική και στασιμοποιητική. Η χοάνη της λαϊκής απαίτησης καθηλώνει. Γιατί; Έχει συμβεί μια μεγάλη συντηρητική μετατόπιση των μαζών προς την απάθεια, τον ατομισμό, προς μια αντιαλληλεγγύη. (...) Όλοι κατά σειρά έχουν εικονογραφηθεί ως υπαίτιοι της κρίσης, ως οι σκοτεινές συντεχνίες που υπερσυνταγογραφούν, πειράζουν τα ταξίμετρα, κλέβουν στο ζύγι, λουφάρουν.

Αυτή η κουλτούρα του μέσου ενόχου διαμορφώνει συντηρητικά ρεφλέξ που εν τέλει θεμελιώνουν και τη συστημική ισχύ. Και αυτό είναι μια τεράστια πολιτιστική νίκη του συστήματος, ακόμα κι αν αυτό ακριβώς το στοιχείο φέρνει την Αριστερά στην εξουσία. 

Αυτό το διπλό γεγονός να στρέφεται στην Αριστερά ένα ολοένα συντηρητικοποιούμενο κοινό είναι στοιχείο που και την ισχυροποιεί (διευρύνει τις δυνατότητες) και συγχρόνως την αποδυναμώνει ιδεολογικά (της αφαιρεί από το ιδεολογικό εύρος της)» (...) 

 «Έρχεται τρέχοντας ο μικροαστός με το εκκαθαριστικό και το ψηφοδέλτιο στο χέρι. Είναι ριζοσπαστικοποίηση αυτό; Είναι αριστερή μετατόπιση;». Αποσπάσματα από κείμενό μου στην “Αυγή” τον Σεπτέμβριο του 2014, όπου προσπαθούσα να σκιαγραφήσω το αντιφατικό υπόστρωμα που έφερνε με ορμή την Αριστερά στην εξουσία και που νομίζω της έδινε ρηχό χρόνο.

28 Σεπτεμβρίου 2014. Τίτλος “Το χαρούμενο και λυπηρό στρίμωγμα της Αριστεράς” (...) “Νομίζω μια παρεμφερής με τη δική μου στεναχώρια τυλίγει πολλούς, άσχετα αν ο πόθος αλλαγής διασκεδάζει και μεταθέτει. Αλλά είναι σίγουρο, στην αναπόφευκτη καμπύλη που θα ακολουθήσει θα εκδηλωθούν όλα όσα δεν θέλουμε να δούμε». Έκλεινα επόμενο κείμενο της ίδιας περιόδου στην “Αυγή”.

21 Δεκεμβρίου 2014. Τίτλος “Φόβος” (...) «Η σύνθεση των φόβων, του επικίνδυνου μέλλοντος και του άθλιου παρόντος δεν επιτρέπει ούτε την ώριμη πολιτική λειτουργία, ούτε την ορθολογική απόφαση, ούτε την αντοχή και το πείσμα. Το αντίθετο. Παράγει μια διαφορετική και παρόμοια ανυπομονησία και μια διαφορετική και παρόμοια ενδοτικότητα. Η ίδια η πολιτική δομή του φόβου είναι ανταγωνιστική με την Αριστερά (...). 

Το γνωρίζουμε: Αν αποτύχει η Αριστερά, θα μαζικοποιηθεί ο φασισμός. Όχι ενδεχομένως ο φασισμός κάποιου κλειστού σχήματος, αλλά ο διάχυτος πολυπολιτικός φασισμός που ήδη διατρέχει τη μέση συνείδηση, τη μέση αντίληψη, που φωλιάζει ληθαργικός στη μέση μικροαστική αντίληψη. (...) Ο φόβος μοιάζει να είναι ένα προμελετημένο πεδίο, μια επιμελής πολιτική κατασκευή που ακινητοποιεί και αδρανοποιεί όλα τα εργαλεία εκλογίκευσης».

Στα πρώιμα κείμενα (και σε πολλά άλλα) προσπαθούσα να διαχειριστώ την ανησυχία (και σχεδόν απαισιοδοξία) μου. Αισθανόμουν την επερχόμενη ηττημένη νίκη. Και με φόβιζε η αφέλεια και ο «πέρα βρέχει» ενθουσιασμός πολλών μεθυσμένων. Σήμερα συντελείται μια υπόκωφη ριζοσπαστικοποίηση προς την Ακροδεξιά.

 Την ασύνορη και διάσπαρτη ακρότητα. Σε λίγο δεν θα υπάρχει κώδικας απεύθυνσης μέσα στο επεκτεινόμενο αντιδημοκρατικό ιδεολογικό υπόστρωμα που πολιορκεί μεγάλα τμήματα του κόσμου. Χρειάζεται δράση, χρήση του δικαίου, ταχύτητα και τίμιες σχέσεις. Ανάποδα, δηλαδή, από τις αναβολές, τη νωθρότητα, το συντροφικό ενδομίσος και τις μικρότητες. Αλλιώς θα χαθεί το παιχνίδι. Χρόνος δεν υπάρχει.

Πλαν B,C και D έχουμε;

Γιώργος Κυρίτσης 

Ο εκλογικός κύκλος του 2017 (Αυστρία, Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία) μπορεί να αφήσει πίσω του μια τελείως διαφορετική Ευρώπη. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα

Καλώς η κυβέρνηση επιχειρεί να εκμεταλλευτεί το παράθυρο ευκαιρίας που άνοιξε το τελευταίο δίμηνο, εν μέρει και λόγω των τριγμών από την εκλογή Τραμπ. Το καλό και αρκετά ρεαλιστικό σενάριο λέει ότι στο τέλος του χρόνου ένας συνδυασμός χρέους και ποσοτικής χαλάρωσης πυροδοτεί την ελληνική οικονομία, χωρίς η κυβέρνηση να αναγκάζεται να κάνει πράγματα, τα οποία δεν πιστεύει και είναι λάθος, ακόμα κι όταν γίνονται με πιο δίκαιο τρόπο.

 Αυτο άλλωστε προβλέπει και το Μνημόνιο το οποίο η κυβέρνηση αναγκάστηκε να συνομολογήσει τον Ιουλιο του 2015. Η ρύθμιση του χρέους ήταν ένα από τα λίγα σημεία στα οποία η διαπραγμάτευση απέβη επιτυχής. Σε αυτό, το «καλό σενάριο», συντρέχουν επίσης υπό προϋποθέσεις και μια συγκεκριμένη ανάγνωση του προσφυγικού αλλά και το ιταλικό δημοψήφισμα.

Υπάρχουν, όμως, και τα κακά σενάρια, αυτά που θέλουν το ακροδεξιό λαϊκισμό να καθοδηγεί τη Γερμανία εν όψει των εκλογών και μάλιστα να ενισχύεται από την εκλογή του Τραμπ. Υπάρχουν και τα σενάρια πιθανής παραίτησης Ρέντσι μετά το δημοψήφισμα της Κυριακής, καθώς και το ενδεχόμενο, εν συνεχεία δημοψηφίσματος για έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ. Κάτι τέτοιο δυνητικά θα διέλυε ή θα διασπούσε την ευρωζώνη.

Ο Μουντσάου έγραφε στους Financial Times προ ημερών ότι η Ιταλία θα διαλύσει την Ευρωζώνη. Η διαδικασία ελεγχόμενης αποπαγκοσμιοποίησης που κερδίζει έδαφος στις παραδοσιακές καπιταλιστικές μητροπόλεις, προφανώς και δεν είναι το στρατηγικό σχέδιο της Αριστεράς, η οποία δεν μπορεί και δεν πρέπει να προστίθεται και να συμπαρατάσσεται στο διεθνές - ελαφρώς παρηλλαγμένο - φασισταριό. 

Ωστόσο, το ενδεχόμενο προσωρινής εθνικής αναδίπλωσης για λόγους τακτικούς ή ακόμα η πιθανότητα η Ελλάδα να βρεθεί εκ των πραγμάτων ενώπιον αυτής της προοπτικής, δεν θα πρέπει να υποτιμώνται, ούτε να ξορκίζονται.

Ρεπορτάζ των Times και του BBC, το οποίο η κυβέρνηση Μέι δεν κατόρθωσε να αντικρούσει, αναφέρει ότι δεν υπήρχε και συνεχίζει να μην υπάρχει σχέδιο υλοποίησης του Brexit στη βρετανική κυβέρνηση. Η Ελλάδα δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια. Επειδή όλα είναι πιθανά κι επειδή αυτά που έγιναν φέτος φάνταζαν απίθανα πέρυσι, είναι καλό η χώρα να έχει στο συρτάρι λεπτομερές σχέδιο, σε περίπτωση πχ. νομισματικής αναταραχής.

 Θα ήταν, επίσης, χρήσιμο να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπάρχει πλέον - ούτε θα επιστρέψει - η «κανονικότητα» του 2015 στην ΕΕ. Τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία και η Ελλάδα πρέπει συνεχώς να συνεκτιμά και να επανεκτιμά τις εξελίξεις. Η προσήλωση στα συμπεφωνημένα δεν αποτελεί εγγύηση επιτυχίας, πολλώ δε μάλλον που τα συμπεφωνημένα αποτελούν την αποκρυστάλλωση μιας κάθε άλλο παρά θετικής κατάστασης. Ο εκλογικός κύκλος του 2017 (Αυστρία, Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία) μπορεί να αφήσει πίσω του μια τελείως διαφορετική Ευρώπη. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα.

Δήμος, δημοσκοπήσεις, δημοσιογραφία, δημοκρατία

Παντελής Μπουκάλας

Οι «στιγμιαίες φωτογραφίες», όπως μάθαμε να λέμε τις δημοσκοπικές καταγραφές, φαίνεται ότι υφίστανται κάποια επεξεργασία, ένα πείραγμα, κατά την εμφάνιση και την εκτύπωσή τους, ώστε να προσαρμόζονται σε άδηλες απαιτήσεις.

Ο​​ι αλλεπάλληλες, κραυγαλέες αποτυχίες των δημοσκοπικών εταιρειών, σχεδόν παντού όπου αποπειράθηκαν να προβλέψουν εκλογικά και δημοψηφισματικά αποτελέσματα, έχουν μειώσει κατά πολύ την αξιοπιστία τους, αν δεν τη μηδένισαν.
Οι «στιγμιαίες φωτογραφίες», όπως μάθαμε να λέμε τις δημοσκοπικές καταγραφές, φαίνεται ότι υφίστανται κάποια επεξεργασία, ένα πείραγμα, κατά την εμφάνιση και την εκτύπωσή τους, ώστε να προσαρμόζονται σε άδηλες απαιτήσεις.
Για να μην αφήσουμε την καχυποψία να δηλητηριάσει το μυαλό μας, πρέπει να δεχτούμε ότι ορισμένες αποτυχίες είναι αθώες, εξηγήσιμες με τον ίδιο τρόπο που εξηγούνται οι αστοχίες στις σεισμολογικές ή τις μετεωρολογικές προβλέψεις. Οφείλονται δηλαδή στην επιστημονική ανεπάρκεια συγκεκριμένων εταιρειών, στα λαθεμένα κριτήριά τους, στις ανεκσυγχρόνιστες μεθόδους τους. Κάποιες άλλες όμως προβλέψεις, εκκωφαντικά αποτυχημένες (τέτοιες έχει να παρουσιάσει πολλές και η Γηραιά Ηπειρος και ο Νέος Κόσμος), δύσκολα δεν θα τις χαρακτήριζε κανείς «κατά παραγγελίαν». Προπληρωμένες δηλαδή από όσους θέλουν να κατασκευάσουν ποσοστά, ώστε να δημιουργήσουν δι’ αυτών εκλογικά ρεύματα.
Αν, σκέφτεται ο παραγγελιοδότης-κομματάρχης, εξαφανίσουμε σε απανωτά γκάλοπ το τάδε μικρό κόμμα από τον κατάλογο όσων εμφανίζονται στον πίνακα των προβλέψεων με αξιόλογο ποσοστό, ίσως πείσουμε δέκα χιλιάδες ψηφοφόρους, χίλιους έστω, που όμως έπειτα μπορούν να λειτουργήσουν πολλαπλασιαστικά, ότι δεν έχουν πια λόγο να χαραμίζουν την ψήφο τους σ’ αυτό, αφού τα ’φαγε τα ψωμιά του.
Ας διαλέξουν ένα γειτονικό του, ισχυρότερο, το δικό μας δηλαδή, για να ’χει αντίκρισμα η ψήφος τους. Δεύτερη σκέψη, παραπλήσια: Αν εφοδιάσουμε κάποιο νέο κόμμα μ’ ένα 3%-4%, παρότι δεν ανιχνεύεται καν δημοσκοπικά, ίσως πείσουμε πέντε χιλιάδες ανθρώπους, έστω πεντακόσιους, ότι πρόκειται για ελπιδοφόρο σχηματισμό που θα μπει στη Βουλή, άρα δεν είναι πολυτέλεια ή τρέλα να τον ψηφίσουν. Θα τους αποσπάσουμε έτσι από το ισχυρότερο γειτονικό του κόμμα, το αντίπαλό μας, για να το φθείρουμε. Μαθηματικά δημοτικού;

 Μα με αυτά πορεύονται κόμματα και πολιτικοί. Την πολλή επιστήμη την αφήνουν στους δημοσκόπους. Κι αυτοί, όπως κάθε σινάφι στον κόσμο, είναι μοιρασμένοι: στους πρόθυμους και στους αδέκαστους, και πιθανότατα αδέκαρους.

Το επώδυνο νεοφιλελεύθερο «μετα-δανικό μοντέλο»

Θάνος Παναγόπουλος

Σε όλο το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, το κόμμα το οποίο πλειοδοτούσε προεκλογικά σε υποσχέσεις για φοροελαφρύνσεις στη Δανία έχανε τις εκλογές. 

  Εξαίρεση υπήρξε μόνο το 1973 όταν ενισχύθηκε η Ακροδεξιά (Fremskridpartiet) με αίτημα φοροαπαλλαγής. 

  Οι πολίτες της σκανδιναβικής αυτής χώρας απολάμβαναν ιδιαίτερης ανταποδοτικότητας των φόρων και έτσι με προθυμία χρηματοδοτούσαν το υψηλό επίπεδο των παρεχομένων κρατικών υπηρεσιών.

  Το λεγόμενο «δανικό μοντέλο» βασιζόταν στον κοινωνικό διάλογο και στη συναίνεση για τη δημιουργία ενός κοινωνικού κράτους όπου σημαντικό τμήμα των φόρων επιστρεφόταν στους πολίτες με την παροχή υψηλού επιπέδου υπηρεσιών σε Παιδεία, Υγεία και περίθαλψη. 

  Αυτό συνέβαινε έως πρόσφατα, όταν η συνολική φορολογική επιβάρυνση (τα καθαρά έσοδα από φόρους και κοινωνικές εισφορές) ξεπερνούσε συνολικά το 50% μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, και όταν η φοροδιαφυγή ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη. 

  Επιπλέον δε, η συρρίκνωση του δημοσίου τομέα και η μείωση της φορολογίας βρισκόταν για πολλά χρόνια εκτός ατζέντας πολιτικών αντιπαραθέσεων.

  Η εικόνα αυτή τα τελευταία χρόνια μεταβλήθηκε και προγραμματίζεται από τη σημερινή κυβέρνηση να αλλάξει δραστικά. Από τον Ιούνιο του 2015 πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Λαρς Λόκε Ράσμουσεν του φιλελεύθερου Venstre, ο οποίος μετά τον τελευταίο ανασχηματισμό συνεργάζεται με άλλα δύο δεξιά κόμματα, τη Φιλελεύθερη Συμμαχία και το Συντηρητικό Κόμμα. 

  Σημειωτέον ότι η δεξιά στροφή στη Δανία συνοδεύτηκε παράλληλα και από τη μεγάλη άνοδο του ακροδεξιού Λαϊκού Κόμματος, το οποίο, με ποσοστό 21,1% και με παρουσία 37 βουλευτών στην 179μελή Βουλή, είναι η δεύτερη πολιτική δύναμη της χώρας.

  Αυτή η στροφή προς τα δεξιά «χρωματίστηκε» βεβαίως και από την ανάλογη φορολογική πολιτική. Η Δανία ήταν από τις χώρες εκείνες που, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΟΣΑ, κατέγραψαν την μεγαλύτερη μείωση της φορολογίας το 2015. 

  Αυτή η προς τα δεξιά στροφή όμως συνεπάγεται και ένα τεράστιο κόστος. 

  Για παράδειγμα, γίνεται συζήτηση να απολυθούν περίπου 1.000 καθηγητές Λυκείων προκειμένου να θεσπιστούν φοροελαφρύνσεις για τα υψηλότερα εισοδηματικά κλιμάκια. 

  Ως τώρα, η δεξιά κυβέρνηση έχει περικόψει τα επιδόματα απορίας, έχει περικόψει τις φοιτητικές υποτροφίες, έχει κόψει κονδύλια για την έρευνα και τον πολιτισμό, καταργεί κανάλια στην κρατική τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, κλείνει σχολεία, ορχήστρες, καλλιτεχνικούς οργανισμούς και όλα αυτά για τις φοροελαφρύνσεις των κατεχόντων. 

  Παρ’ ότι οι σοσιαλδημοκρατίες λειτούργησαν επιτυχώς στα σκανδιναβικά κράτη μέχρι πρότινος, επιχειρείται το ξήλωμα αυτού του επιτυχημένου μοντέλου «welfare». 

  Πρόσφατο παράδειγμα, η περικοπή του «SU» (της φοιτητικής υποτροφίας) κατά 20%, κάτι που θα ωθήσει, όπως αναμένεται, τους φοιτητές να συνάψουν φοιτητικά δάνεια.

  Στον απόηχο της δεξιάς στροφής που παρατηρείται τον τελευταίο καιρό, με αποκορύφωμα την εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος εξελέγη υποσχόμενος μειώσεις φόρων (πρόσφατα ο εκλεκτός του Τραμπ για τη θέση του υπουργού Οικονομικών Στίβεν Μνούτσιν προανήγγειλε μείωση του ομοσπονδιακού φόρου των επιχειρήσεων από το 35% στο 15%), ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης υπόσχεται μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 30% και περικοπή φόρων για τις επιχειρήσεις. 

  Κάτι που αναμένεται να οδηγήσει σε εκτροχιασμό των δημόσιων οικονομικών.

  Και «αντίδοτο» στον εκτροχιασμό αυτό θα είναι προφανώς η περαιτέρω περικοπή των κονδυλίων του προϋπολογισμού. 

  Μια πολιτική που ήδη εφαρμόζεται στο πλαίσιο υλοποίησης του προγράμματος που συμφωνήθηκε με τους δανειστές, αλλά βρίσκεται στα όριά της για την ομαλή λειτουργία του κράτους. 

  Αλλά ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες, επιτρέπει, με βάση τον προϋπολογισμό που ψηφίζεται τέλος της άλλης εβδομάδας, την εφαρμογή του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης, που απαιτεί 760 εκατ. ευρώ για το 2017, την εκταμίευση 100 εκατ. ευρώ για ρυθμίσεις σε υπερχρεωμένα νοικοκυριά και άλλα 300 εκατ. ευρώ για παρεμβάσεις σε υγεία και περίθαλψη. 

  Πρακτικά, μείωση φόρων στην παρούσα φάση (και ενώ μόνο η μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 30% θα πρέπει να βρει ισοδύναμα μέτρα λιτότητας 800 εκατ. ευρώ, ποσό που ασφαλώς θα εκτιναχθεί με τη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων) και με το νέο μεσοπρόθεσμο υπό κατάρτιση, σημαίνει ξήλωμα έστω και του ατροφικού στα χρόνια της κρίσης κοινωνικού κράτους, μειώσεις μισθών και απολύσεις.

 

Ομιλία Γ. Δραγασάκη 1/12/2016

Η μετάβαση σ’ ένα νέο υπόδειγμα βιώσιμης, καινοτόμου και δίκαιης ανάπτυξης, για τους πολλούς και όχι για τους λίγους, είναι κοινωνικό χρέος, εθνική ανάγκη, ιστορική επιταγή

“Το μοντέλο του πελατειακού κρατικοδίαιτου καπιταλισμού του παρελθόντος, αυτό το μείγμα νεοφιλελεύθερων ιδεολογιών και εγχώριων πελατειακών πρακτικών έχει χρεοκοπήσει”, τόνισε ο Αντιπροέδρος της Κυβέρνησης, Γιάννης Δραγασάκης, κατά την Τελετή Βράβευσης του 1ου Διαγωνισμού Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας «Growth Awards».

“Η μετάβαση σ’ ένα νέο υπόδειγμα βιώσιμης, καινοτόμου και δίκαιης ανάπτυξης, για τους πολλούς και όχι για τους λίγους, είναι κοινωνικό χρέος, εθνική ανάγκη, ιστορική επιταγή”, πρόσθεσε.

Η ομιλία του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκη, κατά την Τελετή Βράβευσης του 1ου Διαγωνισμού Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας "Growth Awards".
Κύριε Πρόεδρε,
Κυρίες και Κύριοι,
Με ιδιαίτερη χαρά βρίσκομαι απόψε εδώ, σε μία εκδήλωση αφιερωμένη στη βράβευση επιτυχημένων επιχειρηματικών προσπαθειών.

Eπιβραβεύοντας την προσπάθεια

Τονίζω τη λέξη «προσπαθειών». Διότι πίσω από κάθε επιτυχημένο αποτέλεσμα βρίσκονται πολλές προσπάθειες, που δεν είναι πάντα όλες επιτυχημένες από την αρχή. Η επιβράβευση επομένως του επιτυχημένου παραδείγματος είναι μια έμμεση αναγνώριση της συμβολής όσων έχουν προηγηθεί ή συντελέσει στην επιτυχία αυτή.
Εκείνο λοιπόν που βρίσκω σημαντικό σ’ αυτήν την πρωτοβουλία της Eurobank είναι ακριβώς ότι δεν επιβραβεύεται η επιτυχία ανεξαρτήτως μέσου ή σκοπού, ως ένας τυφλός ατομοκεντρικός ανταγωνισμός, αλλά επιβραβεύεται η επιτυχία ως το αποτέλεσμα μιας συνολικής προσπάθειας που αποσκοπεί στη διεύρυνση των δυνατοτήτων μιας επιχείρησης μέσα από το άνοιγμα νέων δρόμων, την παραγωγή νέων προϊόντων, την ανακάλυψη νέων μεθόδων, το άνοιγμα νέων αγορών, τη διαμόρφωση τελικά νέων υποδειγμάτων επιχειρηματικότητας που συνδυάζουν το ατομικό συμφέρον με το ευρύτερο συλλογικό και κοινωνικό.
Στην περίπτωση αυτή η ατομική επιτυχία, συνιστά προστιθέμενη αξία για όλη την κοινωνία. Διότι η διάχυση και ο πολλαπλασιασμός του θετικού επιτυχημένο παραδείγματος συμβάλλει συνολικά στην αλλαγή του αναπτυξιακού υποδείγματος.

Συγκροτώντας ένα νέο υπόδειγμα ανάπτυξης

Και αυτό δεν είναι μόνο σημαντικό αλλά και κρίσιμο ιδιαίτερα σε εποχές ανατροπών και μετάβασης σε νέα υποδείγματα. Αυτό χαρακτηρίζει το σημερινό κόσμο συνολικά, αλλά πουθενά αλλού δεν είναι τόσο αισθητή αυτή η ανάγκη όσο είναι στη χώρα μας.
Γιατί; Μα διότι ζούμε μια από τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες όλων των εποχών. Ζούμε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις που υπήρξαν ποτέ σε αναπτυγμένη χώρα. Μια κρίση που οι συνέπειές της έχουν υπερβεί ακόμη και εκείνες του οικονομικού κραχ του 1929.
Το μοντέλο, λοιπόν, του πελατειακού κρατικοδίαιτου καπιταλισμού του παρελθόντος, αυτό το μείγμα νεοφιλελεύθερων ιδεολογιών και εγχώριων πελατειακών πρακτικών έχει χρεοκοπήσει. Η μετάβαση σ’ ένα νέο υπόδειγμα βιώσιμης, καινοτόμου και δίκαιης ανάπτυξης, για τους πολλούς και όχι για τους λίγους, είναι κοινωνικό χρέος, εθνική ανάγκη, ιστορική επιταγή.

Ο ρόλος των δημόσιων πολιτικών και της επιχειρηματικότητας

Εδώ, όμως ερχόμαστε σ’ ένα κρίσιμο ερώτημα: «Ποιος ο ρόλος του κράτους και της δημόσιας πολιτικής σε συνθήκες αλλαγής υποδείγματος, όπως η σημερινή»;
Στις συνθήκες αυτές ο ρόλος της πολιτικής –κατά την άποψή μου– δεν είναι να υμνεί από το πρωί ως το βράδυ την επιχειρηματικότητα γενικώς. Διότι υπάρχουν μορφές επιχειρηματικότητας που μένουν γαντζωμένες στο χθες. Δεν είναι δυνατό να βάζουμε στο ίδιο επίπεδο εγχειρήματα καινοτόμα, προσπάθειες δημιουργικές, επενδύσεις που εμπεριέχουν τόλμη και ρίσκο και μορφές οικονομικού παρασιτισμού, πρακτικές εύκολου και ασφαλούς πλουτισμού μέσα από τις σχέσεις τους με την εκάστοτε πολιτική εξουσία, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Ούτε μπορούμε να επιβραβεύουμε όλους εκείνους που θέλουν να έχουν τα κέρδη τους στο εξωτερικό, τα δανεικά τους στο εσωτερικό και ταυτόχρονα να εναποθέτουν τις ζημιές τους στο κράτος και την κοινωνία.

Και χαίρομαι που ακούω επιχειρηματίες ολοένα και περισσότερους τελευταία να στηλιτεύουν οι ίδιοι τα φαινόμενα αυτά. Ορισμένοι μάλιστα επιχειρηματίες και άνθρωποι των αγορών αναφέρονται τελευταία στην ανάγκη ενός επενδυτικού πατριωτισμού. Αναφέρονται ουσιαστικά στην ανάγκη -θα πω εγώ- για μια νέα κοινωνικά υπεύθυνη επιχειρηματικότητα που επενδύει τα κέρδη της, δημιουργεί θέσεις απασχόλησης, ενισχύει την έρευνα, νοιώθει υπεύθυνη όχι μόνο απέναντι στους μετόχους αλλά και στην κοινωνία και νοιάζεται για τους εργαζόμενους, για την ασφάλεια και την κατάρτισή τους.
Βασικό καθήκον, λοιπόν, της δημόσιας πολιτικής σε συνθήκες μετάβασης είναι να δημιουργεί συνθήκες που να μη θέτουν εμπόδια, αντίθετα να διευκολύνουν τη διαμόρφωση νέων θετικών υποδειγμάτων. Αυτό απαιτεί θεσμούς και διαδικασίες που να δημιουργούν εμπιστοσύνη, να εγγυώνται τη διαφάνεια και την ισονομία, χωρίς πελατειακές σχέσεις και άλλες διακρίσεις. Προς αυτήν την κατεύθυνση πολλά βήματα γίνονται σήμερα.

Οι νέοι leaders των αγορών στην εποχή μας, οι νέοι πρωτοπόροι του επιχειρηματικού τομέα δε θα είναι πλέον, δεν πρέπει αλλά και δεν μπορεί να είναι, ένα κλειστό club κάποιων διαπλεκόμενων με την εξουσία και τα κόμματα, επιχειρηματιών, τραπεζιτών και μεγαλοεκδοτών, όπως συνέβαινε στο παρελθόν ή όπως κάποιοι θέλουν να συνεχίσει να συμβαίνει.

Τα νέα επιχειρηματικά σημεία αναφοράς θα είναι εκείνα τα νέα επιτυχημένα παραδείγματα που θα επιχειρήσουν να ανοίξουν νέους δρόμους, που θα μπορέσουν να κατακτήσουν κάποιο τεχνολογικό, οργανωτικό ή άλλο προβάδισμα και θα κατανοήσουν πρώτοι και θα ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας νέας κοινωνικά υπεύθυνης επιχειρηματικότητας, τις απαιτήσεις μιας νέας σχέσης ανάμεσα στην επιχειρηματικότητα το κράτος και την κοινωνία.
Και αυτό μπορούν να το πετύχουν όχι μόνο μεγάλες αλλά και μεσαίες, ακόμη και μικρές επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, δημόσιες επιχειρήσεις, εφόσον συνειδητοποιήσουν το νέο τους ρόλο, τις δυνατότητες και τις υποχρεώσεις τους στο κοινωνικό σύνολο, αλλά ακόμη και συνεργατικά ή συνεταιριστικά σχήματα, και δεν είναι λίγα τα πρωτοπόρα παραδείγματα που υπό αντίξοες συνθήκες έχει να αναδείξει και αυτός ο χώρος στον τραπεζικό, στον αγροτοδιατροφικό και σε άλλους τομείς. Σήμερα ο χώρος της καινοτομίας προσφέρεται κατ’ εξοχήν για συνεργατικά σχήματα και άλλες συλλογικές μορφές, ως το κατάλληλο όχημα για νέους επιστήμονες που μπορεί να μη διαθέτουν κεφάλαια αλλά διαθέτουν γνώσεις και όρεξη για δουλειά. Και ετοιμάζονται ήδη σημαντικά χρηματοδοτικά και άλλα εργαλεία για την υποβοήθηση και τη στήριξη τέτοιων ακριβώς πρωτοβουλιών.

Δίνοντας λύσεις σε παλιά προβλήματα

Κυρίες και κύριοι,
Η άσκηση επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα αντιμετωπίζει πολλά και μεγάλα προβλήματα. Το άνοιγμα μια νέας επιχείρησης πολλές φορές είναι πορεία σε ναρκοπέδιο και η αδειοδότηση μιας νέας επένδυσης μερικές φορές εξελίσσεται σε Γολγοθά. Πρόκειται για μια από τις χειρότερες κληρονομιές του παρελθόντος. Δεν χρειάζονται όμως φωτοβολίδες για να αντιμετωπιστεί αλλά συστηματική και επίμονη δουλειά, καθώς και αποφασιστική ρήξη με το παρελθόν.

Το καλό νέο είναι αυτή η προσπάθεια έχει αρχίσει και αποδίδει ήδη καρπούς. Την Τρίτη (29.11) ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την «Απλοποίηση διαδικασιών σύστασης επιχειρήσεων κ.ά.» με σκοπό την απλούστευση και την επιτάχυνση των διαδικασιών σύστασης επιχείρησης μέσα από τις υπηρεσίες μίας στάσης (one-stop-shop). Η διαδικασία σύστασης επιχείρησης καθίσταται εξολοκλήρου ηλεκτρονική, με αποτέλεσμα την εξοικονόμηση έως και 70% χρόνου και κόστους σε σχέση με την υφιστάμενη κατάσταση.

Ένα δεύτερο νομοσχέδιο για το «Νέο θεσμικό πλαίσιο για την άσκηση της οικονομικής δραστηριότητας κ.ά.», το οποίο ψηφίστηκε κι αυτό χθες στη Βουλή, συνιστά μια παρέμβαση-τομή στο θεσμικό επίπεδο για τη μετάβαση από τις δυσκίνητες και δυσλειτουργικές γραφειοκρατικές διαδικασίες, του παρελθόντος σ’ ένα σύγχρονο, απλοποιημένο και λειτουργικό σύστημα το οποίο καταργεί τα 2/3 των σημερινών δικαιολογητικών.

Σε ό,τι αφορά τη χρηματοδότηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, βασικός περιορισμός για τη χρηματοδότηση αποτελεί το πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων. Ένα πρόβλημα που γιγαντώθηκε επί κρίσης και οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε όμως είναι υπό διαπραγμάτευση ένας εξωδικαστικός μηχανισμός επίλυσης ρύθμισης του χρέους των βιώσιμων επιχειρήσεων και των ελεύθερων επαγγελματιών με εμπορική δραστηριότητα. Η επιτυχία αυτού του μηχανισμού και η ικανοποίηση των στόχων μείωσης των «κόκκινων» δανείων θα αποδεσμεύσει σημαντικούς πόρους προς την πραγματική οικονομία. Μάλιστα, η ένταξη αυτού του μηχανισμού σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο παράλληλης ρύθμισης του δημοσίου και ιδιωτικού χρέους επιχειρήσεων και επαγγελματιών, δημιουργεί συνθήκες οριστικής διάσωσης δραστηριοτήτων και ουσιαστικής αναζωογόνησης του.

Σε συνδυασμό με τα παραπάνω όμως, στόχος μας είναι η αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων χρηματοδοτικών εργαλείων για την ενίσχυση των δυναμικών πρωτοβουλιών, ιδιαίτερα εκείνων της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας.

Στην κατεύθυνση αυτή:
Εντός του Δεκεμβρίου θα υπογραφεί η συμφωνία χρηματοδότησης με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων για το Ταμείο Συμμετοχών (Fund of Funds), από το οποίο οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ιδιαίτερα εκείνες που δραστηριοποιούνται στις νέες τεχνολογίες, θα είναι σε θέση να αντλούν χρηματοδότηση με τη μορφή της συμμετοχής στη μετοχική τους σύνθεση σε όλα τα στάδια της εξέλιξης του.
Μέχρι το τέλος του 2016 ενεργοποιούνται δύο νέα εργαλεία, το Ταμείο Επιχειρηματικότητας ΙΙ μέσω του ΕΤΕΑΝ, καθώς και το Πρόγραμμα «Εξοικονομώ κατ’ οίκον» .
Από τις τρεις αυτές πλατφόρμες θα εισρεύσουν αθροιστικά στην πραγματική οικονομία 2 δισ. ευρώ, 1 δισ. από δημόσιους πόρους και ένα 1 δισ. ακόμα από τη μόχλευση.
Παράλληλα, η κυβέρνηση, με τον Αναπτυξιακό Νόμο δημιουργεί σταθερές συνθήκες και προσφέρει ισχυρά κίνητρα για τη διενέργεια επενδύσεων με προτεραιότητα στους τομείς της τεχνολογίας, της πληροφορικής, των επικοινωνιών και του αγροτοδιατροφικού τομέα. Χαρακτηριστικό της δυναμικής που έχει προκαλέσει ο Αναπτυξιακός είναι ότι ήδη έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον περισσότερες από 1.000 επιχειρήσεις.
Μία από τις μεγάλες πληγές των χρόνων της κρίσης ήταν και η τεράστια απώλεια ανθρώπινου κεφαλαίου, το λεγόμενο brain drain. Νέοι επιστήμονες, κατά βάση πολύ υψηλού επιπέδου, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα, μην μπορώντας να εργαστούν στην Ελλάδα είτε λόγω της υψηλής ανεργίας είτε εξαιτίας της αδυναμίας της αγοράς εργασίας να καλύψει τις προσδοκίες τους. Η πλέον ασφαλής οδός αντιστροφής αυτής της τάσης είναι η επένδυση στην έρευνα. Στην κατεύθυνση αυτή το 2015, εν μέσω εξαιρετικά ασταθών συνθηκών, το κονδύλι για Έρευνα και Ανάπτυξη έφτασε στο 0,96% του ΑΕΠ, ενώ το 2016 θα αγγίξει το 1%. Η αύξηση που προέκυψε με την παρούσα κυβέρνηση ανέρχεται στο 20,5% σε σχέση με τη μόλις προηγούμενη περίοδο.

Στο πλαίσιο αυτό, το νεοσύστατο Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΛΔΙΔΕΚ), μετά το Σύμφωνο Συνεργασίας του Ελληνικού Δημοσίου και της ΕΤΕπ, θα διαθέσει 240 εκατομμύρια ευρώ σε τρία χρόνια στην έρευνα και την καινοτομία (60 από το ΠΔΕ και 180 από την ΕΤΕπ).

Ενεργοποιώντας το θετικό σενάριο

Καθοριστικός όμως παράγοντας για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας είναι το μακροοικονομικό περιβάλλον. Ενδεικτικό είναι ότι από το ξέσπασμα της κρίσης έκλεισαν πάνω από 245.000 επιχειρήσεις και καταστράφηκαν 833.000 θέσεις εργασίας. Η συρρίκνωση της ζήτησης, το απότομο πολλές φορές σταμάτημα της χρηματοδότησης και η αύξηση του κόστους του χρήματος οδήγησαν χιλιάδες υγιείς επιχειρήσεις στην κατάρρευση, γεγονός που, εκτός των άλλων, δείχνει τα όρια μιας πολιτικής που στηρίζεται στη μείωση των μισθών.

Αν και από αυτή τη βαριά κληρονομιά δεν θα απαλλαγούμε εύκολα, έχει αρχίσει η αντίστροφη κίνηση.
-Αρχίσαμε με δυσμενείς προβλέψεις για το 2016 και κλείνουμε με ανάκαμψη.
-Η έξοδος από την ύφεση δεν συνιστά πλέον πρόβλεψη αλλά γεγονός.
Και η ολοκλήρωση της 2ης αξιολόγησης θα θέσει σε κίνηση μια αλληλουχία γεγονότων που θα δημιουργήσουν ευνοϊκότερες συνθήκες για τις επενδύσεις και τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.
Κυρίες και κύριοι ,
Μετά από εφτά χρόνια σκληρής και διαλυτικής, για την οικονομία και την κοινωνία, πολιτικής πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αρχίζουμε από μια χαμηλή αφετηρία.
Όμως αν και παραλάβαμε ένα ναρκοθετημένο πεδίο, σταδιακά, με συστηματικό και συντονισμένο βηματισμό ανοίγουμε δρόμο για ένα επιχειρηματικό περιβάλλον, περισσότερο απλοποιημένο, πιο εξορθολογισμένο, περισσότερο διαφανές και με μεγαλύτερη προβλεψιμότητα.

Το ζητούμενο τώρα είναι να συντονίσουμε τα βήματα μας έτσι ώστε από τα επιμέρους επιτυχημένα επιχειρηματικά υποδείγματα να συνδιαμορφώσουμε ένα νέο παραγωγικό, κοινωνικό και αξιακό υπόδειγμα βιώσιμης και δίκαιης ανάπτυξης, που βασισμένο στις αξίες της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης θα γίνει η υλική βάση της πολιτικής μας αυτονομίας και ισοτιμίας, στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών και των παγκόσμιων θεσμών.