Δήμοι και περιφέρειες στο παιχνίδι για τους λιγνίτες της ΔΕΗ

Του Χάρη Φλουδόπουλου (8/5/2017)

Ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια που αντιμετώπιζαν οι μέχρι τώρα προσπάθειες για άνοιγμα της αγοράς ηλεκτρισμού, μέσω της πώλησης λιγνιτικών εργοστασίων της ΔΕΗ προς τρίτους αγοραστές, ήταν οι έντονες τοπικές αντιδράσεις. Κάποιοι θεωρούν – όχι άδικα – ότι τα μηνύματα που ήρθαν από τους λεγόμενους ενεργειακούς νομούς της Δυτικής Μακεδονίας ήταν εκείνα που οδήγησαν στην ουσιαστική ακύρωση του σχεδίου της προηγούμενης κυβέρνησης για την πώληση της λεγόμενης μικρής ΔΕΗ. Άλλωστε οι δεσμοί των τοπικών κοινωνιών, ιδιαίτερα στα λιγνιτικά κέντρα της Δυτικής Μακεδονίας, με τη ΔΕΗ είναι ισχυροί καθώς η ΔΕΚΟ συνεισφέρει στο τοπικό ΑΕΠ μέσω της άμεσης απασχόλησης, των εργολαβιών και των χορηγιών.

Τέσσερα χρόνια μετά, το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Σαμαρά, η συμφωνία με τους δανειστές οδηγεί στην αποεπένδυση του 40% (ίσως και λίγο λιγότερο) του λιγνιτικού δυναμικού της ΔΕΗ, ως αποτέλεσμα της ανάγκης να συμμορφωθεί η χώρα με την τελευταία απόφαση του Ευρωδικαστηρίου που εκδόθηκε το Δεκέμβριο του 2016. 

Μάλιστα όπως διευκρίνισε χθες το ΥΠΕΝ σε σχετικό ενημερωτικό σημείωμα, στη διαδικασία για την αναζήτηση επενδυτή/ών που θα ενδιαφερθεί/ούν για το λιγνιτικό δυναμικό της εταιρείας μπορούν να λάβουν μέρος και εταιρίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα, περιφέρειες και άλλοι τοπικοί φορείς.

Λίγη ώρα αργότερα το ΥΠΕΝ με νέα ανακοίνωσή του, προανήγγειλε την κατάθεση νομοσχεδίου για τη σύσταση ενεργειακών συνεταιρισμών, μέσω των οποίων οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης, δήμοι, περιφέρειες θα μπορούν να συμπράξουν με ιδιώτες επενδυτές με στόχο την παραγωγή, αποθήκευση, ιδιοκατανάλωση, διανομή και προμήθεια ενέργειας. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, η κατάθεση του νομοσχεδίου σχετίζεται άμεσα με τις προβλέψεις της συμφωνίας με τους δανειστές. Όπως είχε γίνει γνωστό, κατά τις διαπραγματεύσεις οι δανειστές είχαν ζητήσει η διαδικασία της αποεπένδυσης των λιγνιτών να γίνει αποκλειστικά με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, πρόταση που τελικώς δεν περιλήφθηκε στο τελικό κείμενο. 

Μάλιστα αξίζει να θυμίσουμε πρόσφατη τοποθέτηση του υπουργού ενέργειας Γ. Σταθάκη στη βουλή, ο οποίος ενημερώνοντας για τα θέματα της αξιολόγησης είχε κάνει ρητή αναφορά στο μοντέλο της Γερμανίας, όπου περίπου το 20% της ηλεκτροπαραγωγής ελέγχεται από ενεργειακούς συνεταιρισμούς της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αλλά και κατά την τελευταία επίσκεψη στη Δ. Μακεδονία, ο υπουργός είχε επίσης αναφερθεί στην προοπτική συμμετοχής των τοπικών κοινωνιών στα σχήματα που θα αποκτήσουν τις μονάδες που θα διατεθούν από τη ΔΕΗ. 

Απάντηση στις ανησυχίες

Το νομοσχέδιο που προωθεί το ΥΠΕΝ ουσιαστικά βάζει στο παιχνίδι για τους λιγνίτες της ΔΕΗ τους ΟΤΑ και μάλιστα με προνομιακούς όρους. Άλλωστε οι εταιρείες που θα θελήσουν να ασχοληθούν σοβαρά και να επενδύσουν στην αξιοποίηση του λιγνιτικού δυναμικού θα θελήσουν να έχουν συμμάχους και όχι αντιπάλους τις τοπικές κοινωνίες. 

Στον αντίποδα, οι τοπικές κοινωνίες με τη συμμετοχή τους στις κοινοπραξίες των επενδυτικών σχημάτων μπορούν να εξασφαλίσουν ότι θα έχουν μέρισμα από τις δραστηριότητες και των ιδιωτικών σχημάτων στην ηλεκτροπαραγωγή, όπως συμβαίνει σήμερα με τη ΔΕΗ και ταυτόχρονα να έχουν λόγο και ενημέρωση για τις αποφάσεις που αφορούν την περιοχή τους. 

Εφόσον δηλαδή προχωρήσει η ιδέα τότε υπό όρους μπορεί να υπάρξει μια ολική ανατροπή του σκηνικού και να διασφαλιστούν οι συνθήκες για μια ομαλή μετάβαση στο νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς για τις μονάδες της ΔΕΗ που τελικά θα περιληφθούν στη λίστα προς παραχώρηση.

Αξίζει να σημειωθεί τέλος ότι εκ των πραγμάτων, οι ενεργειακοί συνεταιρισμοί θα κληθούν να διαπραγματευτούν τους όρους συμμετοχής τους με μειοψηφικό ποσοστό, με δεδομένο ότι τα κεφάλαια που θα χρειαστούν για την επένδυση είναι σημαντικά. Ωστόσο μέσω του νομοσχεδίου αναμένεται να δοθεί η απάντηση στο σκέλος της χρηματοδότησης, αυτής της συμμετοχής μέσω εναλλακτικών εργαλείων και προγραμμάτων.

Ας μην ξαναμιλήσουμε για την... Ουγκάντα!

Της Αλέκας Ζουμή
 

 

 

 

 

 

Μόλις 22 προσαγωγές, μόλις 4 συλλήψεις, μόλις 5 ταυτοποιημένα άτομα που αναζητούνται, 13 τραυματίες που χρειάστηκαν νοσηλεία και τρεις αστυνομικοί ελαφρά τραυματισμένοι… Από τα ιατρεία του σταδίου και τους σταθμούς του ΕΚΑΒ, πέρασαν περισσότεροι από 60 οπαδοί που έφεραν τραύματα και τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες…

Μόλις 22 προσαγωγές, μόλις 4 συλλήψεις, μόλις 5 ταυτοποιημένα άτομα που αναζητούνται, 13 τραυματίες που χρειάστηκαν νοσηλεία και τρεις αστυνομικοί ελαφρά τραυματισμένοι… Από τα ιατρεία του σταδίου και τους σταθμούς του ΕΚΑΒ, πέρασαν περισσότεροι από 60 οπαδοί που έφεραν τραύματα και τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες…

Αυτός είναι ο απολογισμός των εκτεταμένων επεισοδίων που έλαβαν χώρα χθες στο Πανθεσσαλικό Στάδιο του Βόλου, λίγες ώρες πριν από την έναρξη του μεγάλου τελικού όταν, παρά τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας και τις ισχυρότατες αστυνομικές δυνάμεις, οπαδοί του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο στην πεζογέφυρα που ενώνει τα δύο πέταλα του γηπέδου και η οποία ήταν αφύλακτη…

Παρά τα όσα έγιναν πριν από την έναρξή του, ο τελικός πραγματοποιήθηκε κανονικά με μισή ώρα καθυστέρηση, αφήνοντας την αίσθηση πως ότι κι αν συνέβαινε, αυτός ο τελικός έπρεπε να γίνει με κάθε κόστος…

Η επόμενη μέρα που λογικά θα επικεντρωθεί στην αναζήτηση ευθυνών φέρνει τους πάντες υπόλογους, άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο… Από τις δύο ΠΑΕ, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, που επέμεναν να γίνει ο αγώνας ασκώντας πιέσεις κατά πάντων την στιγμή που οι ίδιοι είχαν διαθέσει τον μεγάλο όγκο των εισιτηρίων στους οργανωμένους τους, μέχρι την Προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή της ΕΠΟ που… έγραψε ιστορία με την ανικανότητά της, την στιγμή, μάλιστα, που μέλη της είναι και άνθρωποι που γνωρίζουν αρκετά το χώρο και έχουν ζήσει παρόμοια γεγονότα ως δημοσιογράφοι όλα τα προηγούμενα χρόνια…

Από την τοπική αυτοδιοίκηση και συγκεκριμένα την περιφέρεια που έδωσε την άδεια τέλεσης του παιχνιδιού μέχρι το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και την αστυνομία, της οποία το επιχειρησιακό σχέδιο εξελίχθηκε σε φιάσκο και τέλος το υφυπουργείο Αθλητισμού που παρά τις αντιρρήσεις που είχε μέχρι την ύστατη στιγμή, τελικά στηρίχθηκε στις διαβεβαιώσεις όλων των προηγούμενων και επέτρεψε την διεξαγωγή του αγώνα…

Στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού υπάρχει έντονη δυσφορία για όλα όσα διαδραματίστηκαν στο Βόλο και κυρίως για τις δεσμεύσεις που δεν τηρήθηκαν στο ελάχιστο… Σύμφωνα με πληροφορίες, ο υφυπουργός το πρωί του Σαββάτου έλαβε ένα ανυπόγραφο πρακτικό σύμφωνα με το οποίο η ΕΠΟ διαβεβαίωνε πως έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα, όπως και την βεβαίωση της αστυνομίας ότι λειτουργούν τα εποπτικά μέσα…
Τελικά, τίποτα δεν λειτούργησε, καμία δέσμευση δεν τηρήθηκε και μέσα σε όλα, το απόλυτο… κουμάντο έμεινε στα χέρια ενός ανθρώπου που έχει κηρυχτεί έκπτωτος από το ποδόσφαιρο και θα πρεπε να είχε φροντίσει ο εισαγγελέας να μην βρίσκεται καν στο γήπεδο…

Ο λόγος, φυσικά, για τον Αχιλλέα Μπέο, στο οποίο έχει επιβληθεί ποινή απαγόρευσης εισόδου στο γήπεδο και με «ασπίδα» την ιδιότητα του δημάρχου… έλυνε και έδενε στο Πανθεσσαλικό και ήταν αυτός που έδινε εντολές από τους σεκιουριτάδες μέχρι τους υπεύθυνους καθαρισμού και το catering.

Σύμφωνα, μάλιστα, με πληροφορίες του 105.5 στο Κόκκινο, παραλίγο να δημιουργεί επεισόδιο όταν ο αναπληρωτής υπουργός περιβάλλοντος Σωκράτης Φάμελος και ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού, Ιούλιος Συναδυνός αρνήθηκαν να βρεθούν στον ίδιο χώρο με τον «έκπτωτο», απαιτώντας να φύγει από τον χώρο των διαπιστευμένων, όταν ο δήμαρχος Βόλου βρέθηκε να κάθεται στη θέση που προορίζονταν για τον Γενικό Γραμματέα Αθλητισμού.

Το τελευταίο κομμάτι στο παζλ των ευθυνών συμπληρώνουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές των επεισοδίων… Οι οργανωμένοι οπαδοί των δύο ομάδων απλώς πρόσθεσαν μια σελίδα ντροπής στην μαύρη ιστορία του οπαδικού κινήματος στην Ελλάδα, επιβεβαιώνοντας όλους εκείνους που θεωρούν πως θα έπρεπε να έχουν… εκδιωχθεί από προσώπου γης. Και βάζοντας, φυσικά, ταφόπλακα στις όποιες θετικές κινήσεις γίνονται προκειμένου να αντιμετωπίζονται οι οπαδοί σαν ισότιμα μέλη μιας κοινωνίας…

Ο τελικός πράγματι... έγραψε ιστορία, όπως προέβλεψε άλλωστε στην ανακοίνωσή της η  ΕΠΟ…  Υπόλογοι είναι πολλοί και οι ευθύνες θα πρέπει να αναζητηθούν τις επόμενες μέρες, ενώ θεωρείται σίγουρο πως ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει από χθες και όσον αφορά τις  «συμμαχίες» των μεγαλοπαραγόντων και την περιβόητη «κάθαρση».

Υπερπλεόνασμα αντί ανάπτυξης. Γιατί;

Τάκης Κατσαρός

 

Γιατί οι ιθύνοντες του οικονομικού επιτελείου επέλεξαν να επιτύχουν πρωτογενές πλεόνασμα μαμούθ, 6,5 ολόκληρα δισ. πάνω από τον στόχο, αντί σημαντικής ανάπτυξης και μάλιστα έπειτα από επτά χρόνια ύφεσης, κάτι που θα έδινε φτερά στην κυβέρνηση και στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ;

Του Τάκη Κατσαρού

Ένα πελώριο γιατί συνοδεύει την επίτευξη του υπερπλεονάσματος 4,2% του ΑΕΠ για το 2016.

Ένα πολιτικό γιατί. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε μονομερώς να εκτοξεύσει στα ύψη το πρωτογενές πλεόνασμα του 2016, από το 0,5% του ΑΕΠ που προβλεπόταν στο τρίτο Μνημόνιο, στο 4,2% του ΑΕΠ που ήταν το τελικό αποτέλεσμα σύμφωνα με το ΔΝΤ; Οι εξηγήσεις του τύπου «δεν το αντιληφθήκαμε έγκαιρα» ή «δεν είχαμε τον έλεγχο στην απόδοση των μέτρων» δεν ευσταθoύν. Μετά το καλοκαίρι ήταν καθαρή η εικόνα ότι πάμε για ιδιαίτερα υψηλό πλεόνασμα.

Ένα οικονομικό γιατί. Γιατί οι ιθύνοντες του οικονομικού επιτελείου επέλεξαν να επιτύχουν πρωτογενές πλεόνασμα μαμούθ, 6,5 ολόκληρα δισ. πάνω από τον στόχο, αντί σημαντικής ανάπτυξης και μάλιστα έπειτα από επτά χρόνια ύφεσης, κάτι που θα έδινε φτερά στην κυβέρνηση και στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ;

Γιατί θυσιάστηκε στον βωμό του πλεονάσματος η άνοδος του ΑΕΠ, που θα επιτυγχανόταν μετά βεβαιότητας, αν τα παραπάνω 6,5 δισ., που αφαιρέθηκαν από τη ρευστότητα της οικονομίας, κατευθύνονταν στην ανάπτυξη, στην τόνωση της ζήτησης και τη δημιουργία θέσεων εργασίας; Στο όνομα ποιου «ιερού σκοπού» πετάχτηκε από το παράθυρο η δυνατότητα όχι μόνο να διασωθούν επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας, αλλά και να πέσει η ανεργία ακόμη και κάτω από το 20% ήδη από το 2016;

Γιατί, αντί πλεονάσματος που μπορούσε να προκύψει «παθητικά» μέσω της οικονομικής ανάπτυξης, προτιμήθηκε η «ενεργητική» επίτευξή του με τη μεγάλη συμπίεση των δαπανών (π.χ. μείωση 1,3 δισ. του ΠΔΕ το 2016) και την αύξηση των φορολογικών βαρών (υπεραπόδοση εσόδων πάνω από 2 δισ. έναντι του στόχου του προϋπολογισμού του 2016, εκ των οποίων 500 εκατ. από κατασχέσεις καταθετικών λογαριασμών);

Γιατί διατηρείται για το 2017 ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 2%, έναντι του 1,75% που προβλέπει η συμφωνία, αφαιρώντας από την οικονομία άλλα 450 εκατ. συν όσα αφαιρεθούν από την πιθανή και για το 2017 υπέρβαση του στόχου του πρωτογενούς πλεονάσματος;

Ένα κοινωνικό γιατί. Γιατί από την ώρα που, παρά τα παραπάνω, επιτεύχθηκε αυτό το θηριώδες πλεόνασμα, δεν υλοποιήθηκε η πρόβλεψη του τρίτου Μνημονίου για κοινωνικό μέρισμα ύψους 40% της υπέρβασης του στόχου, δηλαδή, γιατί δεν κατευθύνθηκαν προς την ανακούφιση των ασθενέστερων τάξεων άλλα 2,6 δισ. επιπλέον των 617 εκατ. που δόθηκαν ως επίδομα στους συνταξιούχους;

Γιατί δεν ματαιώθηκαν αχρείαστα μέτρα στη φορολογία συγκεκριμένων κατηγοριών, στις χαμηλότερες συντάξεις, στις κατασχέσεις λογαριασμών κάτω από ένα όριο κ.λπ.;

Ένα γιατί από τον κόσμο της Αριστεράς και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί πάψαμε να χαρακτηρίζουμε «ταφόπετρα» της οικονομίας και «μηχανισμό επιβολής μόνιμης λιτότητας» τα υπερβολικά πρωτογενή πλεονάσματα; Γιατί απεμπολήσαμε τη θετική ρύθμιση του τρίτου Μνημονίου, έναντι των συμφωνιών Σαμαρά-Βενιζέλου, για χαμηλότερα πλεονάσματα;

Γιατί τα ασφυκτικά για την οικονομία πλεονάσματα που είχε συμφωνήσει με τους δανειστές η προηγούμενη κυβέρνηση και τα οποία, σύμφωνα με ανακοίνωση του Μεγάρου Μαξίμου στις 4/1/2017, «ξηλώνει ο ΣΥΡΙΖΑ» μετατράπηκαν τρεις μήνες μετά σε δικό μας καλοραμμένο ρούχο και από κατάρα σε ευλογία αν αναλογιστούμε τους πανηγυρικούς τόνους του οικονομικού επιτελείου και του ίδιου του πρωθυπουργού μόλις επιβεβαιώθηκε το ύψος της υπέρβασης του πρωτογενούς πλεονάσματος;

Γιατί με αυτή την «επιτυχία» παραχωρήσαμε στον Σόιμπλε τη δυνατότητα να ισχυρίζεται ότι αν η Ελλάδα μπορεί να έχει 4,2% πρωτογενές πλεόνασμα σε συνθήκες ύφεσης το 2016, τότε, σε συνθήκες μιας κάποιας ανάπτυξης, θα μπορεί να παράγει για πολλά χρόνια πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ, συνεπώς το χρέος της είναι βιώσιμο;

Αυτά τα ερωτήματα ζητούν απάντηση. Από τον πρωθυπουργό και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Ίσως και από τους θεσμούς. Την αναμένουμε. Ειδικά αν, όπως ανέφερα παραπάνω, υπάρχει κάποιος, άγνωστος σε εμάς, «ιερός σκοπός».

Η ΑΔΕΔΥ στο δρόμο που άνοιξε η ΕΦΕΕ

 Παναγιώτης Ιωακειμίδης  γραμματέας του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ

Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ αδυνατεί να εκλέξει προεδρείο, αδυνατεί να συνθέσει συνδικαλιστική πολιτική και βολεύεται στην περιστασιακή δημιουργία πλειοψηφίας, ένα άτυπο προεδρείο ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ (πρώην ΠΑΣΚ) και ΜΕΤΑ (ΛΑΕ). Η όλη τους δραστηριότητα εξαντλείται στην έκδοση ψηφισμάτων, αρκεί αυτά να αναφέρουν καταγγελτικά, καμιά δεκαριά φορές την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ.

Πλησιάζουμε στο εξάμηνο από τότε που διοργανώθηκε το συνέδριο της ΑΔΕΔΥ και η τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση των δημοσίων υπαλλήλων οδεύει σταθερά στον δρόμο που άνοιξε η ΕΦΕΕ, στη διάλυση. Η Εκτελεστική Επιτροπή αδυνατεί να εκλέξει προεδρείο, με ευθύνες ένθεν και ένθεν, αδυνατεί να συνθέσει συνδικαλιστική πολιτική και βολεύεται στην περιστασιακή δημιουργία πλειοψηφίας, ένα άτυπο προεδρείο ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ (πρώην ΠΑΣΚ) και ΜΕΤΑ (ΛΑΕ). Η όλη τους δραστηριότητα εξαντλείται στην έκδοση ψηφισμάτων, αρκεί αυτά να αναφέρουν καταγγελτικά, καμιά δεκαριά φορές την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. Ακόμα και στο δελτίο Τύπου, το οποίο καταγγέλλει την πειθαρχική αγωγή εναντίον μου για συνδικαλιστική δράση, που έχει ασκηθεί από τον δικαστή του Πρωτοδικείου Αθήνας, πρόσθεσαν τα σχετικά με την «αντιλαϊκή» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ.

Η καταγραφή της παράταξής μας, της Ενωτικής Αγωνιστικής Εκκίνησης (ΕΑΚ) στο συνέδριο ξεπέρασε τις προσδοκίες, τις δικές μας και των συνεργαζομένων δυνάμεων και η προσπάθεια που κάνουμε σήμερα είναι ίσως πάνω από τις δυνάμεις μας, για να βγει η ΑΔΕΔΥ από την κρίση αξιοπιστίας στην οποία έχει περιέλθει. Από τις μέχρι σήμερα καταγραφές σε εκλογικές διαδικασίες, τα μηνύματα που υπάρχουν από τα πρωτοβάθμια σωματεία είναι ενθαρρυντικά, ειδικά στον χώρο της Υγείας, όπου οι εργαζόμενοι βιώνουν τον εκφυλισμό της ηγεσίας της ΠΟΕΔΗΝ με τους γνωστούς τυχοδιωκτισμούς της ηγεσίας της.

Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής της ΑΔΕΔΥ είναι η απαξίωση που εισπράττει από τα φυσικά της μέλη, τους δημόσιους υπαλλήλους, και η αναιμική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις, σε μια περίοδο που στα εφτά χρόνια της οικονομικής κρίσης έχει εξανεμιστεί το 45% των εισοδημάτων μας. Έχουν συρρικνωθεί κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών και θα έπρεπε το συνδικαλιστικό κίνημα να βγαίνει επιθετικά για σταδιακή αποκατάσταση των απωλειών και δυναμικά να επιβάλει πολιτικές. Εκφυλισμός είναι η ΑΔΕΔΥ, όπως και η ΓΣΕΕ να σιωπούν στην προσπάθεια του ΔΝΤ για συρρίκνωση των εργατικών δικαιωμάτων και να φτάνουμε στο σημείο να μας συμπαραστέκονται μόνο τα ευρωπαϊκά συνδικάτα. Σιώπησαν ακόμα και για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, αίτημα δεκαετιών στον δημόσιο τομέα, στον βωμό και αυτό της κομματικής τύφλωσης.

Αλλά θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι και στη Δημόσια Διοίκηση πολύ λίγα έχουν αλλάξει και ουσιαστικά διοικείται ακόμα από τους μηχανισμούς και τις νοοτροπίες των προηγούμενων δεκαετιών, τους οποίους έχουμε καταδικάσει, αλλά δεν τους αλλάζουμε. Οι περισσότεροι υπουργοί ασκούν προσωπικές πολιτικές χρησιμοποιώντας τους προηγούμενους μηχανισμούς που βρήκαν στα υπουργεία τους και σε πολλές περιπτώσεις σαμποτάρονται χωρίς να το καταλαβαίνουν. Φυσικά, ο ρόλος της συνδικαλιστικής μας παράταξης είναι απέναντι στις διοικήσεις, που οφείλουν όμως να μας ακούν και να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους τις επεξεργασίες και τις προτάσεις μας. Η κυρία Γεροβασίλη, π.χ., προσπαθεί πολύ σωστά να αξιολογήσει τους δημόσιους υπάλληλους, αλλά χρησιμοποιώντας ως αξιολογητές αυτούς που καταγγέλλουμε, αυτούς που είναι εφτά χρόνια σε θέσεις ευθύνης και έχουν τοποθετηθεί οι περισσότεροι με πράξεις διορισμού από το κατεστημένο. Η πρόταση την οποία κάναμε είναι πρώτα να γίνουν οι κρίσεις για τις θέσεις ευθύνης από τα υπηρεσιακά συμβούλια και μετά η αξιολόγηση, με μικρές τροποποιήσεις που θα την καταστούν ουσιαστική και δεν θα είναι διόλου τιμωρητική. Φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με την αξιολόγηση Μητσοτάκη, η οποία εκ των προτέρων έβγαζε το 15% των κρινόμενων ανεπαρκείς και σιγά - σιγά αυτοί, οι «άχρηστοι», θα έπαιρναν τον δρόμο της απόλυσης.

Αντίθετα, ο κ. Κοντονής στο υπουργείο Δικαιοσύνης, στους λίγους μήνες που διοικεί το υπουργείο, δρομολόγησε τις προσλήψεις που ζητούσε το συνδικαλιστικό κίνημα, αλλάζει τους κώδικες και τον οργανισμό για να εκσυγχρονιστούν και ήδη προχώρησε στην επιλογή στελεχών διοίκησης από τα υπηρεσιακά συμβούλια. Αυτό που προέχει σήμερα στα δικαστήρια είναι να σπάσει ο μηχανισμός που έχει στηθεί από τις διοικήσεις και τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις με τις πράξεις διορισμού που χρησιμοποιούνται ως μοχλός εκβιασμού των δικαστικών υπαλλήλων και ελέγχου των δικαστηρίων.

Με το διαφαινόμενο κλείσιμο της αξιολόγησης, η κυβέρνηση περνάει σε νέα φάση, η οποία θα πρέπει να σηματοδοτήσει τη στροφή στην καθημερινότητα των πολιτών και οι δημόσιοι υπάλληλοι θα είναι ο καθρέφτης που μέσα θα δούμε το όραμα της αριστερής διακυβέρνησης να γίνεται πραγματικότητα. Μία Δημόσια Διοίκηση που θα εξυπηρετεί και δεν θα ταλαιπωρεί τον πολίτη.

Να ξανασυναντηθούμε με τις αυταπάτες μας

Θαν. Καρτερός

Με τόσα που έχουμε περάσει ώς τώρα, με τις κυβερνήσεις των «άλλων», αλλά και με τη δική μας, όλα αυτά μοιάζουν πολύ καλά για να είναι αληθινά.

Να δούμε, λένε συλλογισμένοι πολλοί άνθρωποι, που έχει τρομάξει το μάτι τους με όσα κλείνουν, μένοντας ανοιχτά. Εκτός από τους εγχώριους, που κάθε μέρα κατασκευάζουν άλλη μια ιστορία της πλερέζας, προσπαθώντας να συντηρήσουν το κλίμα ανασφάλειας και φόβου, και οι έξω δεν είναι οι πιο αξιόπιστοι.
Λίγο ακόμα θα δούμε... Αγκομαχώντας ελπίζουμε κι εμείς, μαζί με τον Τσίπρα, τον Τσακαλώτο, τον Χουλιαράκη, την κυβέρνηση. Φαίνεται πως ο μαραθώνιος της αξιολόγησης φτάνει στο τέλος του, θα τελειώσει αυτή η πονεμένη ιστορία, θα αρχίσει με την ποσοτική χαλάρωση να γράφεται το εξιτήριο από την επιτροπεία και τα Μνημόνια. Και θα μπει η σφραγίδα της αποφυλάκισης μιας ολόκληρης χώρας, με την είσοδο στις αγορές και την ομαλοποίηση, τέλος πάντων, της οικονομίας και των κοινωνικών ρυθμών. Κουβαλώντας, φυσικά, για ένα μεγάλο διάστημα, όλοι στις πλάτες μας πλεονάσματα, μέτρα και αντίμετρα. Κληρονομιά μιας δύσκολης εποχής.
Με τόσα που έχουμε περάσει ώς τώρα, με τις κυβερνήσεις των «άλλων», αλλά και με τη δική μας, όλα αυτά μοιάζουν πολύ καλά για να είναι αληθινά. Να δούμε, λένε συλλογισμένοι πολλοί άνθρωποι, που έχει τρομάξει το μάτι τους με όσα κλείνουν, μένοντας ανοιχτά. Εκτός από τους εγχώριους, που κάθε μέρα κατασκευάζουν άλλη μια ιστορία της πλερέζας, προσπαθώντας να συντηρήσουν το κλίμα ανασφάλειας και φόβου, και οι έξω δεν είναι οι πιο αξιόπιστοι. Όλο και κάποιος φόβος υπάρχει μήπως μας την κάνουν την τελευταία στιγμή. Μήπως ζητήσουν, εκβιάσουν, προβοκάρουν. Όταν έχεις να κάνεις με μπράβους των αγορών, δεν φυλάς τα νώτα σου;
Τέλος, πάντων. Η τελευταία συνέντευξη Τσίπρα, οι δηλώσεις του εκπροσώπου, οι χρησμοί του Τσακαλώτου ενισχύουν το κλίμα αισιοδοξίας. Αλλά, αφού είμαστε στο τέλος της διαδικασίας, μήπως πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε περισσότερο την επόμενη μέρα; Να θυμηθούμε ποιοι είμαστε και πού θέλουμε να πάμε την απαλλαγμένη από τα κουαρτέτα χώρα; Διότι βαρεθήκαμε να λέμε και να ακούμε για το ποια πράγματα μπορούμε να κάνουμε, σε συνθήκες επιτροπείας. Μήπως είναι ώρα να αρχίσουμε να ξεδιπλώνουμε και ποια πράγματα θέλουμε να κάνουμε, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε, και θα κάνουμε, σε συνθήκες ανεξαρτησίας; Και με τη μίζερη λέξη «πράγματα» εννοώ εκείνα που συγκροτούν την ψυχή της Αριστεράς μας.
Στην κοινωνία, την Παιδεία, την Υγεία, απέναντι στους σακατεμένους από τα Μνημόνια συνταξιούχους, στο περιβάλλον, στους νέους. Αλλά και στη Δημοκρατία, στους θεσμούς, στις μεταρρυθμίσεις που θα απαλλάξουν την Ελλάδα από τα καρκινώματα. Ένα ανοιχτόμυαλο όραμα- πρόγραμμα, που θα προσεγγίσει επιτέλους με αποφασιστικότητα την αριστερή ουτοπία, για να τη μετατρέψει σε πολιτική προοπτική και πράξη. Έτσι που η απαλλαγή από την επιτροπεία να μεταφραστεί σε δικαιώματα, αλληλεγγύη, στήριξη όσων πλήρωσαν τον βαρύτερο φόρο στις μνημονιακές ανθρωποθυσίες.

Να το πω κάπως προκλητικά; Να ξανασυναντηθούμε, επιτέλους, με τις απελευθερωτικές αυταπάτες μας, που τις αποδιώξαμε μπροστά στην αδήριτη ανάγκη να σωθεί η χώρα...