ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ

Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία στη χώρα μας οι 5 νομοί της Περιφέρειάς μας βρίσκονται ψηλά στον κατάλογο των τροχαίων δυστυχημάτων. Σ’ αυτό, εκτός των άλλων, συμβάλλει και η κακή κατάσταση του οδικού δικτύου, αλλά και η ελλιπής και λανθασμένη συντήρησή τους.

Από το ισχύον θεσμικό πλαίσιο οι Περιφέρειες είναι αρμόδιες για την επισκευή και συντήρηση του χαρακτηρισμένου εθνικού και επαρχιακού δικτύου και οι Δήμοι για όλους τους υπόλοιπους δρόμους (κύρια δημοτικούς). Η ιεράρχηση και η ευθύνη αυτή, που συνοδεύεται με την διεκδίκηση και ύπαρξη αντίστοιχων πόρων, δυστυχώς συνεχώς διαστρεβλώνεται στην Περιφέρειά μας, συντελώντας στην χειροτέρευση του οδικού δικτύου. Η συνήθης στρέβλωση γίνεται μέσω προγραμματικών συμβάσεων που επιλεκτικά και πολλές φορές αδικαιολόγητα η Περιφέρεια συντάσσει με τους Δήμους, επισκευάζοντας – συντηρώντας δημοτικούς δρόμους. Τα κριτήρια αυτής της επιλογής είναι αδιαφανή, χωρίς ιεράρχηση και τεκμηρίωση εξυπηρετώντας πελατειακούς, κομματικούς και ιδιοτελείς σκοπούς.

Επανειλημμένα έχουμε δηλώσει ότι αν πρέπει να βοηθήσει η Περιφέρεια το έργο των Δήμων αυτό πρέπει να γίνεται μ’ ανοιχτές συλλογικές διαδικασίες, με προτεραιότητες (μιας και οι ανάγκες είναι μεγάλες), με εκτίμηση των δυνατοτήτων που έχουν οι Υπηρεσίες της Περιφέρειας και με δίκαιο τρόπο χωρίς αποκλεισμούς. Ιδιαίτερα σήμερα αυτό επιβάλλεται επειδή: α) Λόγω μνημονίου έχουν μειωθεί σημαντικά οι πόροι προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση. β) Ιδιαίτερα στο τρέχον χρηματοδοτικό πρόγραμμα είναι λιγότεροι οι πόροι για υποδομές. γ) Για κομματικούς – πελατειακούς λόγους έχουν ενταχθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις πολλά έργα χωρίς να έχουν διασφαλιστεί οι αντίστοιχοι πόροι. δ) Το στελεχιακό δυναμικό της Περιφέρειας είναι ελάχιστο και δεν μπορεί ν’ ανταποκριθεί ούτε στις άμεσες προφανείς υποχρεώσεις της Περιφέρειας.

Δυστυχώς, μαζί μ’ αυτά, επιδεινώνεται η κατάσταση λόγω της κακομαθμένης αντίληψης πολλών αιρετών – ιδιαίτερα αυτών που ασκούν διοίκηση – περί ιδιοκτησιακού καθεστώτος στην Περιφέρεια και στους Δήμους. Πολλές φορές στα συλλογικά όργανα της Περιφέρειας έχουμε επισημάνει συγκεκριμένα παραδείγματα κακής διαχείρισης και επιλογής οδικών έργων που γίνονται κάτω από την «ομπρέλα» εξυπηρέτησης διαφόρων σκοπιμοτήτων ξένων προς το δημόσιο συμφέρον. Δεν είναι τυχαίο ότι πρώτη σε προγραμματικές συμβάσεις και με διαφορά είναι η περιοχή του Περιφερειάρχη η Αρκαδία.

Αν δεν γίνονται σεβαστές οι παραπάνω αρχές και κανόνες που αφορούν τις ευθύνες για το οδικό δίκτυο φτάνουμε στην σημερινή του κακή εικόνα όπου χαρακτηριστικά στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας απαιτούνται εργασίες επισκευής και συντήρησης στα παρακάτω τμήματα του εθνικού – επαρχιακού δικτύου που θάπρεπε να έχουν αντιμετωπιστεί:

Εθνικό δίκτυο: Ασπρόχωμα – Μεσσήνη, Ριζόμυλος – Πύλος – Μεθώνη, Καλαμάτα – Σπάρτη, Τσακώνα – Κυπαρισσία και όρια ν. Ηλείας – Κυπαρισσία – Φιλιατρά – Γαργαλιάνοι.

Επαρχιακό δίκτυο: Ριζόμυλος – Κορώνη – Βασιλίτσι – Φοινικούντα – Μεθώνη, Μεσσήνη – Βαλύρα, Μεσσήνη – Αριστομένη, Λάμπαινα – Τρίκορφο – Κορομηλιά, Γαργαλιάνοι – Χώρα – Ρωμανού – Γιάλοβα, Καλαμάτα – Μάνη.

Σ’ αυτά τα τμήματα ακόμη και αν για κάποια έχουν προγραμματιστεί παρεμβάσεις οι διαθέσιμοι πόροι δεν επαρκούν, με αποτέλεσμα ακόμα και οι ανάδοχοι των έργων να διαμαρτύρονται για καθυστέρηση και δυσκολία πληρωμής τους. Αντίθετα, μέσα από προγραμματικές συμβάσεις με Δήμους, αντί να παρεμβαίνουμε – βοηθάμε στους δημοτικούς δρόμους που παρουσιάζουν μεγάλη ανάγκη όπως το Καλαμάτα – Κιτριές, διαθέτουμε πόρους 2,5 εκ. €! για δρόμο σύνδεσης με μία κοινότητα ή 0,6 εκ. € για δρόμο που εξυπηρετεί μόνο μία ξενοδοχειακή μονάδα.

Δυστυχώς ανάλογη εικόνα παρουσιάζεται σ’ όλες τις Περιφερειακές Ενότητες της Πελοποννήσου.

Οδεύοντας προς τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 οφείλουμε έγκαιρα να επισημάνουμε αυτές τις παθογένειες στα έργα του οδικού δικτύου της Περιφέρειάς μας γιατί φοβόμαστε ότι θα επιδεινωθούν. Η Περιφέρεια και οι Δήμοι πρέπει κύρια να επικεντρωθούν στα έργα αρμοδιότητάς τους για να υπάρχει περισσότερη υπευθυνότητα και καλύτερη αποτελεσματικότητα.

Διεκδικώντας από την Πολιτεία η Τοπική Αυτοδιοίκηση α΄ και β΄ βαθμού αποκέντρωση αρμοδιοτήτων και πόρων πρέπει να πείσει ότι χειρίζεται τα του «οίκου» της με διαφάνεια, σοβαρότητα, υπευθυνότητα και αποτελεσματικότητα. Οι δύσκολοι καιροί που περνά η χώρα και η κοινωνίας μας αυτό το απαιτούν και το επιβάλλουν.

Σημείωση: Η σκόπιμη διάχυση των ευθυνών και των αρμοδιοτήτων δεν είναι πάντα ο σωστός τρόπος. Βλέπε τον πρόσφατο καταμερισμό ευθυνών της Διοίκησης της Περιφέρειας στους Περιφερειακούς συμβούλους της πλειοψηφίας.

13/6/2017

Για την «Πελοπόννησος Πρώτα»

Ο επικεφαλής

ΝΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΡΙΝΟΣ

Για το ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

 Τάσος Παπαζαχαρίας

ΣΤΟ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΑ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΑ ΤΟ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΟΥΝ.

Η καρδιά της υγείας στην Αρκαδία και της ευρύτερης περιοχής χτυπάει στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο!

Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε δίπλα μας μία μονάδα υγείας σαν αυτή του Παναρκαδικού Νοσοκομείου. 

Όλοι μας πιστεύω ότι έχουμε μία μικρή ή μεγάλη εμπειρία περίθαλψης στο Νοσοκομείο αυτό, είτε προσωπική είτε κάποιου συγγενικού μας προσώπου.

Το Παναρκαδικό Νοσοκομείο έχει περάσει τα 15 τουλάχιστον τελευταία χρόνια αρκετές περιπέτειες, οι οποίες είχαν να κάνουν κυρίως με τις πολλές αλλαγές στη διοίκηση του και στα μεγάλα χρονικά διαστήματα που έμεινε χωρίς διοικητή. 

Μεγάλη συμβολή στην διοικητική αστάθεια αποτέλεσαν και οι εσωκομματικές αντιπαλότητες των κομμάτων της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ, αφού στελέχη και βουλευτές τους, έβλεπαν το Νοσοκομείο ως ευκαιρία προσωπικής προβολής, πολιτικής επιρροής και αναρρίχησης ανταγωνιζόμενοι για το ποιος θα ελέγχει τη διοίκησή του.

Οι περιπέτειες αυτές είχαν δυσμενείς επιπτώσεις στη λειτουργία και στην εξέλιξη του Νοσοκομείου, αφού οι πολλές απουσίες διοίκησης ή ακόμη και η ύπαρξη ανίκανων διοικήσεων, συνετέλεσαν στο να μην αξιοποιήσει το Νοσοκομείο αποτελεσματικά τα διάφορα χρηματοδοτικά προγράμματα προς βελτίωση της υποδομής του. Παρά ταύτα το έμπειρο και φιλότιμο προσωπικό βάζοντας πλάτη, διατηρούσε και διατηρεί σε υψηλό επίπεδο αυτό το Νοσοκομείο.

Τα χρόνια αυτά, ευτυχώς, ανήκουν πλέον στο παρελθόν και μάταια προσπαθούν κάποιοι να μας επαναφέρουν σε κείνες τις εποχές.

Η παρούσα διοίκηση με επικεφαλής τον έμπειρο και με αξιοκρατικό τρόπο επιλεγέντα, διοικητή Πέτρο Τομάρα, δίνει αγώνα δρόμου με τον χρόνο προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες και να δώσει λύση στα προβλήματα, που είχαν συσσωρευτεί όλα τα προηγούμενα χρόνια και τα οποία η μακρόχρονη οικονομική κρίση τα έχει επιδεινώσει.

Έδωσε προτεραιότητα:

1ο.  Στην εξοικονόμηση πόρων από το σταμάτημα της σπατάλης, που συνέβαινε σε πολλούς τομείς.

2ο.  Στην οργάνωση για την πιο αποτελεσματική λειτουργία του και  

3ο.  Στην στελέχωση του Νοσοκομείου με ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

 Έχει ήδη ανακοινωθεί στα ΜΜΕ ότι έχουν εξοικονομηθεί μέχρι τώρα 88.027,80 € ανά έτος από τη μείωση ενοικίων. Από ένα και μόνο ακίνητο για το οποίο το ενοίκιο ήταν 6.481,04 €, με κατάλληλες προσαρμογές και διαπραγμάτευση έφτασε στα 1.842,72 Ευρώ, εξασφαλίζοντας έτσι οικονομία 4.638,32 € το μήνα. 

Ταυτόχρονα, παρά την αύξηση των εξυπηρετούμενων ασθενών, επετεύχθησαν οριακές μειώσεις στις δαπάνες χωρίς να θιχτούν στο παραμικρό οι παρεχόμενες υπηρεσίες. Αντιθέτως αυτές έχουν βελτιωθεί, όπως διαπίστωσα και προσωπικά, εξ αιτίας μιας περιπέτειας υγείας που είχα από ένα ατύχημα. 

Στο θέμα των προσλήψεων, έχουν επανειλημμένως ανακοινωθεί στα ΜΜΕ ότι μέχρι τώρα έγιναν 19 προσλήψεις μόνιμου προσωπικού (εκ των οποίων 12 γιατροί και νοσηλευτές) για το 2016 και 9 για το 2017 (εκ των οποίων οι 8 γιατροί και νοσηλευτές). Στις παραπάνω προσλήψεις δεν περιλαμβάνονται οι έκτακτες ή προσωρινές ή ορισμένου χρόνου προσλήψεις. Όλοι μας γνωρίζουμε ότι είχαν να γίνουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού εδώ και πολλά χρόνια. 

Οι γιατροί και το προσωπικό του Νοσοκομείου έχουν δίκιο που διαμαρτύρονται για την έλλειψη προσωπικού, αλλά πέραν των προσλήψεων που αναφέραμε παραπάνω, προβλέπεται να πραγματοποιηθούν σύντομα και άλλες προσλήψεις. Προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει όλοι οι θεσμικοί παράγοντες του Νοσοκομείου να συνεργαστούν μεταξύ τους για την επίτευξη του καλύτερου αποτελέσματος  και να μην πετροβολούν ο ένας τον άλλο.

Επίσης έγινε μεγάλη προσπάθεια να απαλλαγεί το Νοσοκομείο από τους ιδιώτες εργολάβους, σε διάφορους τομείς της λειτουργίας του, με τη πρόσληψη προσωπικού για πρώτη φορά μέσω ΑΣΕΠ και όχι με ρουσφετολογικούς διορισμούς όπως γινόταν μέχρι πρόσφατα. Η υπόθεση αυτή βρίσκεται  σε εκκρεμότητα για νομικούς λόγους μετά από προσφυγή των εργολάβων και θα κριθεί τελικά στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια. 

Η υποκατάσταση υπηρεσιών των Νοσοκομείων από εργολάβους αποτελεί πληγή για τα νοσοκομεία της χώρας μας πίσω από την οποία κρύβονται μεγάλα οικονομικά  συμφέροντα και μεγάλο φαγοπότι σε βάρος του ιδρώτα του Ελληνικού λαού, αφού όπου απομακρύνθηκαν οι εργολάβοι, διαπιστώθηκαν καλύτερες υπηρεσίες με λιγότερα χρήματα αλλά και οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες αυτές, έχουν πλέον καλύτερους όρους εργασιακών σχέσεων και υψηλότερες απολαβές.

Πέραν των παρεχόμενων υπηρεσιών Υγείας το Παναρκαδικό Νοσοκομείο αποτελεί και μια μεγάλη οικονομική μονάδα που συντελεί στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής μας. 

Όπως έχει ανακοινωθεί στα ΜΜΕ από το Παναρκαδικό Νοσοκομείο έχουν γίνει συνολικές πληρωμές προς τους προμηθευτές 14.560.923,62 € για το 2016 και 2.358.211,02 € για το 2017 μέχρι τώρα, εκτός από τις αμοιβές του προσωπικού που είναι και αυτές αρκετά εκατομμύρια Ευρώ το χρόνο και στηρίζουν την οικονομία της περιοχής μας.

Σημαντική επίσης είναι η σιγουριά την οποία αισθανόμαστε όλοι μας από την εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία του, στην εξασφάλιση της υγείας μας σε ώρα ανάγκης. Δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες όταν κάποιοι προσπαθούν να υποβαθμίσουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες του.    

Πολλά μπορούμε να καταλογίσουμε στα θετικά της παρούσας διοίκησης και ιδιαίτερα τις προσπάθειες που καταβάλλει ο σημερινός διοικητής, αλλά δεν μας το επιτρέπει ο χώρος. Ας κάνουμε όμως λίγη υπομονή και  ο χρόνος θα δείξει.  

Είναι σύνηθες το φαινόμενο στη χώρα μας, κάποιοι για ιδιοτελείς λόγους, να τα βάζουν με τα δημόσια Νοσοκομεία, όπως συμβαίνει και με το Παναρκαδικό, αλλά θα πρέπει να γνωρίζουν οι κύριοι αυτοί ότι προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες στους πολίτες. 

Είναι σε όλους γνωστό και από τους ειδικούς απολύτως αποδεκτό, πως στη διοίκηση των μεγάλων οργανισμών η δουλειά υποδομής δεν φαίνεται αμέσως. Για άλλα Νοσοκομεία που έχουν να δείξουν περισσότερο έργο, αυτό συμβαίνει σε ένα βαθμό, επειδή είχαν σταθερές διοικήσεις για πολλά χρόνια, όταν οι δικοί μας εδώ στο Παναρκαδικό τις άλλαζαν με το τηλέφωνο σαν τα πουκάμισά τους

Προβλήματα προφανώς υπάρχουν, αλλά γίνεται ουσιαστική προσπάθεια για την επίλυσή τους και στη προσπάθεια αυτή είναι πιο αποτελεσματικό να βρισκόμαστε όλοι μαζί στο ίδιο μετερίζι.

Στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο γενιές και γενιές έχουν προσφέρει τον αγώνα τους αλλά και οικονομικούς πόρους και πρέπει να προσέχουν όσοι προσπαθούν να το δυσφημίσουν. Πρώτα οι κύριοι αυτοί θα πρέπει να κοιτάξουν τη δουλειά τους και βέβαια μετά να κάνουν την κριτική τους. Ζούμε σε μία μικρή σχετικά κοινωνία και όλοι μας γνωριζόμαστε πολύ καλά μεταξύ μας

Ο γίγαντας της υγείας στη περιοχή μας που ακούει στο όνομα Παναρκαδικό με την άξια διοίκηση που διαθέτει, αλλά και με τις υπεράνθρωπες και φιλότιμες προσπάθειες όλου του προσωπικού, που πολλές φορές οι προσπάθειες αυτές υπερβαίνουν τις αντοχές του, άρχισε να βρυχάται και να δηλώνει έτοιμος, να προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες του. 

Ας τον προσέξουμε τον γίγαντα αυτόν και ας του συμπαρασταθούμε όλοι μας απ’ όποια θέση και με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας μας.

Η εθνική ενότητα απαιτεί και πολιτικό πολιτισμό

Κλ. Τσαουσίδης

Το πολιτικό μνημόσυνο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη επιβεβαίωσε όσους υποστηρίζουν ότι το επίπεδο κάποιων πολιτικών είναι το χειρότερο δυνατό. Ε, πώς να συνεννοηθείς με αμετροεπείς;

Το πολιτικό μνημόσυνο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στη Βουλή των Ελλήνων κατέδειξε για μιαν ακόμη φορά πόσο αφελείς ή εκνευριστικά υποκριτές είναι όσοι με έμφαση ισχυρίζονται πως μπορεί να υπάρξει πολιτική συναίνεση μεταξύ όλων των πολιτικών δυνάμεων, ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα, τα ανέξοδα, τα τυπικά. Ακόμη περισσότερο, η εθνική ενότητα -που επικαλούνται- δεν σημαίνει αλλαγή πολιτικών θέσεων αλλά συμφωνία σε θέματα ζωής ή θανάτου. Τόσο απλά.
Το πολιτικό μνημόσυνο αυτό επιβεβαίωσε όσους υποστηρίζουν ότι το επίπεδο κάποιων πολιτικών είναι το χειρότερο δυνατό. Ε, πώς να συνεννοηθείς με αμετροεπείς;
Τον μακαρίτη Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αποχαιρέτησαν με σεβασμό ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο πρόεδρος της Ν.Δ. και γιος του εκλιπόντος, Κυριάκος Μητσοτάκης, ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, και ο επικεφαλής του «Ποταμιού», Σταύρος Θεοδωράκης. Με ελάχιστες ενστάσεις που κάποιος θα μπορούσε να διατυπώσει (όπως π.χ. ότι εκ μέρους της Ν.Δ. θα μπορούσε να αποχαιρετήσει τον εκλιπόντα ίσως κάποιος στενός συνεργάτης του και όχι ο γιος του -ο οποίος ωστόσο κινήθηκε στα όρια της σεμνότητας), οι προαναφερθέντες πολιτικοί αρχηγοί στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, όπως και ο πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης.

Δυστυχώς, δύο ξέφυγαν. Πρώτη ήταν η κ. Γεννηματά, η οποία αναλώθηκε στη μεγάλη σύγκρουση του ’89, μεταξύ Μητσοτάκη - Α. Παπανδρέου, ξεχνώντας να αναφέρει ότι το κόμμα του οποίου τώρα προΐσταται «έδωσε» τότε τον μακαρίτη Κουτσόγιωργα στο Ειδικό Δικαστήριο, προσπαθώντας να ρίξει σ’ αυτόν την ευθύνη για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Επίσης, λησμόνησε ότι λίγους μήνες ύστερα από αυτό που τα προσκείμενα τότε στο ΠΑΣΟΚ έντυπα βάφτισαν «βρώμικο ’89», δηλαδή την κυβερνητική σύμπραξη Ν.Δ.-Συνασπισμού, συμμετείχε και το ΠΑΣΟΚ στην επόμενη κυβέρνηση (του Ξ. Ζολώτα).
Η κ. Γεννηματά, με το γνωστό μελοδραματικό ύφος, αποσιώπησε ότι το σκάνδαλο Κοσκωτά δεν το εξέθρεψαν σε δοκιμαστικούς σωλήνες ούτε η Ν.Δ. ούτε ο Συνασπισμός. Το «φούντωσαν» τα τότε αγρίως προσκείμενα στο ΠΑΣΟΚ έντυπα, όπως “ΤΟ ΒΗΜΑ”, “ΤΑ ΝΕΑ” και το “ΕΘΝΟΣ”, φοβούμενα την εκδοτική διείσδυση του Κοσκωτά. Μάλιστα, βασικοί μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη του Α. Παπανδρέου και των άλλων στελεχών του ΠΑΣΟΚ ήταν στελέχη αυτών των εφημερίδων που αφού είχαν εξασφαλίσει τη διάλυση του ομίλου του Κοσκωτά και το μοίρασμα των ιματίων του έναντι πινακίου φακής (“ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”, “ΣΚΑΪ”, “Τέταρτο”, πιεστήρια, “24 ΩΡΕΣ” κ.λπ.), άλλαξαν αίφνης τις καταθέσεις τους και ξέχασαν όσα έγραφαν. Η αλλαγή στάση των μαρτύρων κατηγορίας ήταν άσχετη με τα όσα συμφωνήθηκαν στο παρασκήνιο και την πίεση που ασκήθηκε έως και από τον μακαρίτη Καραμανλή με τη φράση που του αποδίδεται ότι «ένας πρωθυπουργός δεν κάθεται στο σκαμνί»;
Ολο αυτό το σκηνικό του βρώμικου ’89 ή του εξίσου βρώμικου ’90, όπως και το σκηνικό του πολύ βρώμικου ’65 και του κοντινού 2011, με την άθλια σύμπραξη το κόμματός της με τον φιλοχουντικό ΛΑΟΣ για τη στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου, μόνον οι ιστορικοί θα το αποτιμήσουν. Όχι η κ. Γεννηματά.
Και κάτι ακόμη: η αναφορά στον Κώστα Σημίτη και τα κατορθώματά του πού κολλούσε εκτός από την απεγνωσμένη της προσπάθεια να βρει ερείσματα για να διατηρήσει την τενεκεδένια κορώνα στο κεφάλι της;
Από κοντά κι ο κ. Λεβέντης. Ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, αφού επί μακρόν επιχειρούσε να προβάλλει εαυτόν σαν τον σοφό προφήτη, δεν άντεξε και, μιλώντας για έναν πολιτικό που η παρουσία του υπήρξε σημαντική επί 60 χρόνια, ξανάφερε στον χώρο της Βουλής τις εικόνες του φραπέ και της πίτσας στα μεταμεσονύκτια show της trash TV. Ήταν τόσο προκλητικός στα όσα ατεκμηρίωτα (χρησιμοποιώ όρο επιεική) εκφωνούσε, που όλο το σώμα, αυθόρμητα τον έκραξε σε μια από τις πιο ανερμάτιστες και εγωπαθείς τοποθετήσεις του.
Εξίσου ακραίο ήταν ότι ο κ. Λεβέντης άρχισε να μιλά για το χρέος, για τον κ. Τσίπρα και να διατυπώνει νέες «προφητείες», ξεχνώντας τον λόγο για τον οποίο ανέβηκε στο βήμα.
Κατά σύμπτωση, τόσο ο κ. Λεβέντης, όσο και η κ. Γεννηματά, είναι υπέρμαχοι μιας «εθνικής συνεννόησης» και μιας «κυβέρνησης συνεργασίας», από την παρούσα πάντα Βουλή (διά τον φόβον των Ιουδαίων, διότι το 3% παραμένει για την είσοδο στην επόμενη Βουλή).
Όμως η συνεργασία απαιτεί και πολιτισμό. Ή όχι;
Η ομιλία του κ. Καμμένου με ξάφνιασε για την επιθετικότητα απέναντι στον κ. Σαμαρά και τους άλλους συνεργάτες του που εγκατέλειψαν τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1993. Θεωρώ ότι το ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ των παλιών ομοϊδεατών και νυν αντιπάλων, όσο σωστά κι αν ήταν πολλά από αυτά που είπε ο κ. Καμμένος, δεν άρμοζαν στην περίσταση, όσο και αν κατέληγαν να δικαιώνουν τον εκλιπόντα. Ίσως να ταίριαζαν σε άλλη συγκυρία.

Η δίδυμη φτωχοποίηση του ΔΝΤ

Ανδρέας Πετρόπουλος

Πώς από τα ελλείμματα της ελληνικής οικονομίας φτάσαμε στη φτωχοποίηση μισθών - συντάξεων. 

 Τι αναφέρουν στη μελέτη τους οι καθηγητές πανεπιστημίου Σ. Ρομπόλης και Β. Μπέτσης

Αν συνεχίσουμε να ακολουθούμε το βασικό επιχείρημα του ΔΝΤ για την εφαρμογή της εσωτερικής υποτίμησης, τότε θα πρέπει οι συντάξεις να αντιστοιχούν στο 55% του μέσου μισθού. Με άλλα λόγια, αν συνεχίσουμε να ακολουθούμε στο ακέραιο την ίδια λάθος συνταγή, οι απολαβές των απόμαχων της εργασίας θα πρέπει να πέσουν κοντά στα 400 ευρώ, παρόλο που έχουν ήδη μειωθεί κατά 40% την περίοδο 2010 - 2015.

Δεν πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά για το προϊόν της μελέτης των καθηγητών Σ. Ρομπόλη και Β. Μπέτση, που αποδεικνύει πώς από τα από τα δίδυμα ελλείμματα της ελληνικής οικονομίας (προϋπολογισμού και εξωτερικού ισοζυγίου) φτάσαμε, κυρίως μέσω των εμμονών του ΔΝΤ (όπως αποτυπώθηκαν στα δύο πρώτα Μνημόνια), στη δίδυμη φτωχοποίηση «μισθών - συντάξεων».

Όπως αναφέρουν οι δύο καθηγητές, το βασικό επιχείρημα για την εφαρμογή της εσωτερικής υποτίμησης εκ μέρους του ΔΝΤ το 2010 αφορούσε κυρίως τη σχέση μεταξύ μισθών και συντάξεων και κυρίως τον περίφημο «συντελεστή αναπλήρωσης». Τι υποστηριζόταν τότε εκ μέρους του βασικού πρωταγωνιστή των δύο πρώτων Μνημονίων; Ότι ο στιγμιαίος συντελεστής αναπλήρωσης μισθών - συντάξεων το 2010 ήταν στο 84% και το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας δεν είναι βιώσιμο. Και σήμερα, μετά από σχεδόν επτά χρόνια της ίδιας ασκούμενης πολιτικής λιτότητας, ύφεσης και περικοπών μισθών και συντάξεων, ο ίδιος συντελεστής, από το 84% το 2010, στο 98% το 2016!

Ας πάρουμε όμως με τη σειρά τα δεδομένα:

1. Το 2010, οι δανειστές υποστήριζαν ότι ο συντελεστής αναπλήρωσης του 85% ήταν πολύ υψηλός και ως εκ τούτου θεωρούσαν ότι ένας εργαζόμενος των 1.300 ευρώ μηνιαίως δεν μπορεί να χρηματοδοτεί μία μέση μηνιαία μεικτή σύνταξη ύψους 1.100 ευρώ, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί να είναι βιώσιμο το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα στη χώρα μας. Έτσι, θεωρούσαν ότι ο συντελεστής αναπλήρωσης που μπορεί να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα του κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος στην Ελλάδα θα πρέπει να είναι 50%-55% (κύρια σύνταξη). Στη βάση αυτής της εκτίμησης των δανειστών και των ελληνικών κυβερνήσεων βασίστηκαν οι συντελούμενες διαδοχικά μειώσεις των συντάξεων.

2. Το 2016, από την κατανομή των εισοδημάτων ο μέσος μηνιαίος μεικτός μισθός ανέρχεται στα 735 ευρώ. Ταυτόχρονα, εάν λάβουμε υπόψη και τα πρόσφατα στατιστικά στοιχεία του συστήματος ΗΛΙΟΣ, η μέση μηνιαία μεικτή σύνταξη ανέρχεται στα 722 ευρώ. Δηλαδή, ο στιγμιαίος συντελεστής αναπλήρωσης το 2016 (ο στιγμιαίος συντελεστής αναπλήρωσης συγκρίνει το επίπεδο διαβίωσης των εργαζομένων και των συνταξιούχων) είναι 98%! Ο αντίστοιχος στιγμιαίος συντελεστής αναπλήρωσης το 2010 ήταν 84,5% (1.100 ευρώ μέση μηνιαία μεικτή σύνταξη και 1.300 ευρώ μέσος μηνιαίος μεικτός μισθός).

3. Τα δεδομένα αυτά αποκαλύπτουν με τον πιο εύληπτο τρόπο τη στρατηγική αλλά και τα λάθη των ασκούμενων πολιτικών των Μνημονίων. Η συνταξιοδοτική δαπάνη κατά το διάστημα 2010-2016 μειώθηκε κατά μέσο όρο 35%. Αν διαιρέσουμε τα 722 ευρώ, που είναι σήμερα η μέση μηνιαία μεικτή σύνταξη, με τα 1.300 ευρώ, που ήταν ο μέσος μηνιαίος το 2010, διαπιστώνουμε ότι ο στιγμιαίος συντελεστής αναπλήρωσης είναι 55%, γεγονός που αποκαλύπτει τη στρατηγική στόχευση των δανειστών και την ακολουθούμενη πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων από το 2010, που δεν είναι άλλη από τη σημαντική μείωση του επιπέδου των συντάξεων. Όμως, το λάθος στους υπολογισμούς τους ήταν και είναι οι σημαντικές απορρυθμιστικές παρεμβάσεις στις εργασιακές σχέσεις, και γενικότερα στην αγορά εργασίας, παράλληλα με τις ασκούμενες πολιτικές της ύφεσης, της λιτότητας και της αύξησης της ανεργίας, οι οποίες, μεταξύ άλλων, επέφεραν σοβαρές μειώσεις των εισοδημάτων των εργαζομένων, με τον μέσο μεικτό μισθό του εργαζόμενου να διαμορφώνεται στα 735 ευρώ τον μήνα και τον στιγμιαίο συντελεστή αναπλήρωσης να αυξάνεται από 84,5% το 2010 στο 98% το 2016.

4. Οι δύο καθηγητές, κατά συνέπεια, θέτουν το ερώτημα: "Εάν το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα στη χώρα μας δεν ήταν βιώσιμο το 2010 με 84% συντελεστή αναπλήρωσης, πώς μπορεί να είναι σήμερα και στο μέλλον με 98% συντελεστή αναπλήρωσης"; Όπως υποστηρίζουν, "η απάντηση των δανειστών και των ελληνικών κυβερνήσεων, όπως εκφράστηκε μέχρι σήμερα με την ασκούμενη κοινωνικοασφαλιστική πολιτική, είναι ότι η 'βιωσιμότητά' του θα επιτευχθεί με τις συνεχείς μειώσεις των συντάξεων. Γι’ αυτό θεσπίστηκε νομοθετικά 'κόφτης' και στις κύριες συντάξεις, με αποτέλεσμα το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα να μετεξελίσσεται σε μηχανισμό εξυπηρέτησης του χρέους, πτωτικής σύζευξης μισθών -συντάξεων και επιδείνωσης του επιπέδου διαβίωσης των εργαζομένων - συνταξιούχων, δηλαδή σε μηχανισμό δίδυμης φτωχοποίησης".

Η κλιματική αλλαγή, η ΓΕΝΟΠ κι ο Τραμπ

Σταμάτης Θεοδωρόπουλος

Οι παρατάξεις που δραστηριοποιούνται στην Ομοσπονδία είχαν γνώση για το περιεχόμενο της ανακοίνωσης ή αιφνιδιάστηκαν από το περιεχόμενό της;

Εχθές 5 Ιουνίου γιορτάστηκε η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Αυτή την ημέρα, πέφτει  βαριά η σκιά της αποχώρησης των ΗΠΑ από τη Συμφωνία του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή, μετά την εξτρεμιστική, σε βάρος όλης της ανθρωπότητας και του πλανήτη, απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ.
Αυτή η ανόητη και  επικίνδυνη απόφαση που πάρθηκε στο όνομα της απώλειας θέσεων εργασίας στην αμερικανική βιομηχανία των ΗΠΑ, προκάλεσε παγκόσμιες αντιδράσεις και έδωσε το έναυσμα για τη δημιουργία νέων, διεθνών συμμαχιών για την προάσπιση της συμφωνίας για το Κλίμα. Σε αυτές τις συμμαχίες πρωτοστατούν, ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο αμερικανός μεγιστάνας, πρώην δήμαρχος Νέας Υόρκης, Μάικλ Μπλούμπεργκ, οι κυβερνήσεις 30 εκ των 50 πολιτειών των ΗΠΑ, εκατοντάδες αμερικανικές επιχειρήσεις, οργανώσεις και άλλοι φορείς. Ακόμη εκατόν ενενήντα έξη χώρες του πλανήτη παραμένουν στην Συμφωνία, με εξαίρεση τη Συρία που βρίσκεται σε πόλεμο και τη Νικαράγουα που θεωρεί ότι η Συνθήκη του Παρισιού δεν καλύπτει την Κλιματική Αλλαγή με όσα αποφάσισε.
Ακόμη η Ευρώπη ολόκληρη δηλώνει δια του στόματος του προέδρου της Ευρωπαϊκή Επιτροπής Ζ Κ. Γιούνκερ, ότι «η Ενέργεια και η Κλιματική Αλλαγή δεν ανατρέπονται στην Ευρώπη». Όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες δηλώνουν ότι θα εντείνουν τις προσπάθειές τους για να στηρίξουν τις αναπτυσσόμενες χώρες και να τις βοηθήσουν να πετύχουν τους στόχους που θέτει η συνθήκη για την Κλιματική Αλλαγή και να συντονίσουν τις προσπάθειές τους, για να καταπολεμήσουν μαζί με τους συμμάχους τους την επερχόμενη Αλλαγή του Κλίματος και τα φαινόμενα που την συνοδεύουν, όπως η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη, το λιώσιμο των πάγων, η ανύψωση των θαλασσών μέχρι τα 2 μέτρα, η αλλαγή του κλίματος με τα γνωστά  καιρικά φαινόμενα, El Ninio, La Ninia, που αφήνουν στο πέρασμά τους μεγάλες καταστροφές και χιλιάδες νεκρούς,  η καταβύθιση του ¼ των παράκτιων περιοχών του πλανήτη και τα εκατομμύρια θύματα που θα την συνοδεύουν, το δυσβάστακτο κόστος των πολλών τρις εκατομμυρίων που θα απαιτηθούν για την αποκατάσταση της. Μόνο για την Ελλάδα θα απαιτηθούν στο τέλος του αιώνα 800 δις εκατομμύρια για να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις της Κλιματικής Αλλαγής.        
Εξαίρεση και μεγάλη έκπληξη αποτέλεσε μια ανακοίνωση της Ομοσπονδία των εργαζομένων στη ΔΕΗ της οποίας η προσφορά στο εργατικό κίνημα της Ελλάδας είναι γραμμένη στην ιστορία με χρυσά γράμματα.
Με μια προφανώς άστοχη το λιγότερο, τουλάχιστον ως προς τη διατύπωση της, ανακοίνωσή της η ΓΕΝΟΠ, με αφορμή την Ημέρα του Περιβάλλοντος, «μοιάζει» να καταγγέλλει ως «συνωμοσία κινεζικών πολυεθνικών» την κλιματική αλλαγή και μοιάζει να θεωρεί ότι την ξεσκέπασε ο Ντόναλντ Τραμπ!
Χαρακτηρίζει μάλιστα (την κλιματική αλλαγή) και ως «δημιούργημα των συμφερόντων» που οραματίζονται το τέλος των ορυκτών καυσίμων.
Η ανακοίνωση αναρωτιέται επίσης εάν η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συμφωνία του Παρισιού, ξεσκεπάζει το «κατασκεύασμα» που λέγεται «κλιματική αλλαγή»!
Τόσο η ανθρωπότητα ολόκληρη όσο και το Ελληνικό Συνδικαλιστικό Κίνημα είναι μαζικά υπέρ της προστασίας του κλίματος, που οι παρενέργειες  και οι καταστροφές του πλήττουν κυρίως τους εργαζόμενους και τους ευάλωτους των κοινωνιών.
Εκτός από την ακύρωση της παγκόσμιας προσπάθειας για την Κλιματική Αλλαγή, στο όνομα της οποίας συμμετέχει ολόκληρη η ανθρωπότητα  πλην Τραμπ, η ανακοίνωση αυτή ηρωοποίησε, θέλω να πιστεύω άθελα της και από αστοχία στη συγγραφή, τον πιο ανόητο και τον πιο επικίνδυνο «ηγέτη» του πλανήτη, Ντόναλντ Τραμπ, που ασχημονεί σε βάρος της ανθρωπότητας και του περιβάλλοντος αλλά και της νοημοσύνης των κοινωνιών.
Ίσως να πρέπει να σημειώσουμε, διότι έχει κι αυτό τη σημασία του, πως η ανακοίνωση αυτή δόθηκε στη δημοσιότητα ελάχιστες ημέρες μετά το συνέδριο της ΓΕΝΟΠ και ακόμη δεν έχει συγκροτηθεί σε σώμα το νέο Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας και εδώ να θέσω ένα ερώτημα.
Οι παρατάξεις που δραστηριοποιούνται στην Ομοσπονδία είχαν γνώση για το περιεχόμενο της ανακοίνωσης ή αιφνιδιάστηκαν από το περιεχόμενό της;
Θεωρεί κάποιος πως οι παρατάξεις από όλο το φάσμα του συνδικαλιστικού και γιατί όχι και πολιτικού γίγνεσθαι της Ομοσπονδίας των εργαζομένων της ΔΕΗ συνταυτίζονται με την ανακοίνωση και έχουν κοινή γραμμή πλεύσης με αυτήν;
Αυτό μόνο κάποιος ο οποίος δεν έχει καμία απολύτως εμπειρία από συνδικάτα θα μπορούσε να το πιστέψει εκτός αν είσαι ο ΣΚΑΪ που για δικούς σου λόγους το πιστεύεις και το κοινωνείς.
Η Ελλάδα έχει βεβαίως λιγνίτη μα και αέρα και είναι ιδιαίτερα γνωστή για τον ήλιο της ο οποίος βρίσκεται σε σταθερή επάρκεια κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου.
Καμία πηγή ενέργειας, η οποία μάλιστα δίδεται από την ίδια τη φύση απλόχερα στον Ελλαδικό χώρο μα και κανένα ορυκτό καύσιμο το οποίο βρίσκεται στη διάθεση μας και στα εδάφη της Ελλάδας (ιδιαίτερα στους Νομούς Κοζάνης- Φλώρινας, Αρκαδίας μα και αλλού) δεν μας αφήνουν αδιάφορους και οφείλουμε να μην τους γυρίζουμε την πλάτη.
Όλα στο μέτρο τους μπορούν να συνυπάρχουν και να προσφέρουν.
Ίσως αυτό να αποτελεί και τον μοναδικό τρόπο να αποφεύγονται αστοχίες και πιθανές παρερμηνεύσεις και οι ΣΚΑΪ με τους λοιπούς τους φίλους.
Το μέτρο…

Γιατί ο Μαρινάκης αγόρασε χρέη 234 εκ. ευρώ και βάλε;

 Δημ. Χρήστου

Οι δυνάμεις της παλινόρθωσης, ελέγχοντας απόλυτα τα ΜΜΕ και με ειδικό βάρος στις αποφάσεις της δικαιοσύνης, απειλούν την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία με ανατροπή

Τελικά νικητής στη μάχη των προσφορών για την απόκτηση του 100% των περιουσιακών στοιχείων του ΔΟΛ, στα οποία συμπεριλαμβάνεται το 22,1% των μετοχών του Mega, που ήταν ουσιαστικά και το μέγα ζητούμενο, βγήκε ο εφοπλιστής Βαγγέλης Μαρινάκης, που πρόσφερε 22,9 εκατομμύρια ευρώ, έναντι 21 εκατομμυρίων που προσέφερε η εταιρεία Vegata συμφερόντων Μελισσανίδη (!) και 11,9 εκατομμυρίων που ήταν η προσφορά του Ιβάν Σαββίδη και που πρόσφατα είχε αγοράσει από την οικογένεια Μπόμπολα το 20% του Mega. Τι απέκτησε ο κ. Μαρινάκης; Απέκτησε τους τίτλους των εφημερίδων «Το Βήμα» και «Τα Νέα», το 22,11% του μετοχικού κεφαλαίου της Τηλέτυπος Α.Ε. (Mega), τους ιστοτόπους in.gr, vima.gr και nea.gr, τον ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα FM, το 50% της Ίρις Εκτυπωτική και το 41,22% των μετοχών της εταιρείας διανομής Άργος. Τα χρέη όλων αυτών των επιχειρήσεων που απέκτησε φτάνουν μέχρι στιγμής (στοιχεία του 2015, καθώς διαρκώς αυξάνονται) στα 234 εκατομμύρια ευρώ!

ΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ της πρώτης κίνησης, δηλαδή της εξαγοράς από τον Ιβάν Σαββίδη του ποσοστού στο Mega; Ακολούθησε κινητοποίηση των ολιγαρχών - μιντιαρχών που πίεσαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη και ζήτησαν από τον κ. Μαρινάκη να αποκτήσει τον ΔΟΛ για να μην περάσει σε ιδιοκτησία φιλική προς τη σημερινή κυβέρνηση. Έγιναν μάλιστα και συναντήσεις, παρόλο το εχθρικό παρελθόν, του κ. Μαρινάκη με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη, η οικογένεια του οποίου ελέγχει το 35% του Mega, και τηλεφωνικές επαφές με τον πρόεδρο του Παναθηναϊκού Γιάννη Αλαφούζο. Μπροστά στον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας και της εξυπηρέτησης των συμφερόντων τους, όλα παραμερίζονται.

ΕΙΝΑΙ η κίνηση Μαρινάκη επιχειρηματική; Είναι προφανές τι είναι, καθώς, με επιχειρηματικά κριτήρια, ο εφοπλιστής φίλος και κουμπάρος της οικογένειας Μητσοτάκη δεν πρόκειται στον αιώνα τον άπαντα να βγάλει κέρδη, πλην ίσως από το Mega αν αυτό επανακάμψει σε ποσοστά αγοράς στα προ κρίσης επίπεδα. Να σημειώσουμε, επίσης, ότι το νέο τηλεοπτικό τοπίο δεν έχει ακόμη ρυθμιστεί, καθώς ακυρώθηκε μεν η διαδικασία, αλλά όχι και ο Νόμος Παππά, που ορίζει περιορισμένο αριθμό αδειών πανελλαδικής εμβέλειας και ακριβές άδειες λειτουργίας. Η κίνηση Μαρινάκη είναι απολύτως πολιτική και σκοπό έχει, διά του απόλυτου ελέγχου της κοινής γνώμης, όλοι μαζί να ανατρέψουν την κυβέρνηση Τσίπρα και να εγκαταστήσουν ένα σχήμα με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Πατρίδες, αστικοί εκσυγχρονισμοί, ανατάξεις της ελληνικής οικονομίας, δημοκρατίες και περιβάλλον ίσης μεταχείρισης δεν αφορούν τις δυνάμεις της παλινόρθωσης.

ΝΕΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: Είναι δυνατόν ο απόλυτος έλεγχος των ΜΜΕ και η μανιώδης πολεμική προς την κυβέρνηση Τσίπρα να έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα; Δεν το αποκλείω, διότι η προπαγάνδα τους είναι τόσο εξόφθαλμα προκλητική, με φανερούς στόχους. Είναι τελείως αδιάφοροι για τη λαϊκή κυριαρχία και τη γνώμη του ελληνικού λαού, που τίποτε δεν μπορεί να αποκλιστεί. Και μόνο στον ανταγωνισμό των “Νέων” και της “Ελευθερίας του Τύπου” να σταθούμε, το φαγητό που σερβίρουν από την πρώτη σελίδα τους είναι λύσσα!

ΛΥΘΗΚΑΝ λοιπόν τα προβλήματα του Mega; Είναι νωρίς ακόμα, καθώς το ποσοστό του Σαββίδη και το υπόλοιπο 13% του Μπόμπολα δημιουργούν καταστατικό βέτο στις αποφάσεις. Επιπλέον, οι εργαζόμενοι στα μέσα του ΔΟΛ θεωρούνται απολυμένοι (τώρα πρέπει να διεκδικήσουν τα οφειλόμενα από τον Ψυχάρη!) και δεν έχουν εξασφαλισμένες θέσεις και δικαιώματα στο νέο καθεστώς, χώρια ότι κανείς δεν ξέρει αν ο νέος ιδιοκτήτης θα κρατήσει ενεργά όλα τα μέσα και δεν θα προχωρήσει σε καταργήσεις και συγχωνεύσεις ενδεχόμενο που σίγουρα θα έχει συνέπειες για τους περισσότερους από του 300 εργαζόμενους του ΔΟΛ.

 Συμπέρασμα

Οι δυνάμεις της παλινόρθωσης, ελέγχοντας απόλυτα τα ΜΜΕ και με ειδικό βάρος στις αποφάσεις της δικαιοσύνης, απειλούν την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία με ανατροπή, όπως έγινε στην Αργεντινή και τη Βραζιλία. Είναι ακριβώς η ίδια συνταγή. Το μόνο όπλο που έχει η κυβέρνηση είναι ο λαός. Μόνο που πρέπει να ξέρει, και κυρίως να μπορεί, στις σημερινές συνθήκες να το χρησιμοποιήσει. Και χωρίς δυνατό μαζικό λαϊκό κόμμα, αυτό δεν είναι εύκολο.