Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017

Καταιγισμός ονομάτων και αριθμών από Πολάκη

Καταιγισμός ονομάτων και αριθμών από Πολάκη προς τη Δικαιοσύνη που... έχει ρυθμούς «κουτσής χελώνας»

Πόσα άλλα πρέπει να δημοσιοποιήσουμε, για το ΚΕΕΛΠΝΟ, τη γυναίκα του Στουρνάρα, τους διορισμούς του Άδωνι, τα εκατομμύρια σε δημοσιογράφους; Θα σεβαστεί ποτέ η Δικαιοσύνη τον εαυτό της, αντί να διώκει υπαλλήλους με μήνυση Γεωργιάδη επειδή ερευνούν τις παράνομες μοριοδοτήσεις; αναρωτήθηκε ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης μιλώντας Στο Κόκκινο Κρήτης και το Βασίλη Σπυριδάκη. Ο εισαγγελέας κ. Καραφλός που διώκει τους υπαλλήλους είναι αυτός που αθώωσε το Μαντέλη για τα... λάθος διαστάσεων βαγόνια του ΟΣΕ, ενώ ο κ. Πουλής που καθυστέρησε τον καταλογισμό των 5 εκατ. ευρώ στον Θέμο Αναστασιάδη είναι συγγενής και συνεργάτης του Δένδια. «Και το βρωμερό υποκείμενο γλεντοκοπάει στην Ελβετία και δεν πληρώνει».
20 09 2017 14:26:32
«Ανακαλύψαμε πολλά πράγματα και ανακαλύπτουμε κάθε μέρα, δώσαμε σειρά από συνεντεύξεις και πήγαμε τα στοιχεία εκεί που έπρεπε να τα πάμε, στη Δικαιοσύνη, γιατί πήραμε την κυβέρνηση με εκλογές, δεν κάναμε επανάσταση να καταλάβουμε τα χειμερινά ανάκτορα, να αρχίσουμε να "παίρνουμε κεφάλια" με τη χατζάρα», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Πολάκης.

«Αυτά τα κεφάλια πρέπει να τα "πάρει" η Δικαιοσύνη ... πόσα άλλα πρέπει να βρω, να δώσω συνεντεύξεις, να τα δημοσιοποιήσω, για το ΚΕΕΛΠΟ;», συνέχισε ο ίδιος.

«Είπα για την "λουμπινιά" που έκανε η γυναίκα του αρχιτραπεζίτη, του Στουρνάρα. Το στείλαμε στη Δικαιοσύνη και το φύλαγαν ένα χρόνο, γιατί έπρεπε να προφυλάξουν τη γυναίκα του αρχιτραπεζίτη».

«Είπα για τους διορισμούς του Άδωνι Γεωργιάδη, που πήρε 25 άτομα και τα είχε στο γραφείο του, ενώ φαινόταν ότι δούλευαν στις δομές του ΚΕΕΛΠΝΟ. Τα στείλαμε στη Δικαιοσύνη».

«Ανακαλύψαμε μία διαφημιστική δαπάνη 5-6 εκατ. ευρώ "αέρα κοπανιστό" σε πάρα πολλούς δημοσιογράφους σε όλη την Ελλάδα, που έπαιρναν 15.000 ευρώ το μήνα ή το τρίμηνο για να βάζουν ένα μπάνερ σε κάτι σάιτ που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους, ή δημοσίευαν ένα άρθρο σε μία εβδομάδιαία εφημερίδα να παίρνουν 19.800 ευρώ, με θέμα "πολυομυελίτιδα στη Συρία".

«Τα έχουμε πει, τα έχουμε ανακοινώσει όλα αυτά. Η Δικαιοσύνη τι κάνει; ... Θα σεβαστεί ποτέ η Δικαιοσύνη τον εαυτό της;», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Πολάκης.

«Οι ρυθμοί της Δικαιοσύνης είναι ρυθμοί ανάπηρης, κουτσής χελώνας ... είναι δυνατόν να έχουν πάει οι υποθέσεις στη Δικαιοσύνη εδώ και παραπάνω από ένα χρόνο και να κάθονται στα συρτάρια;», αναρωτήθηκε ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας.

«Και την ίδια στιγμή να ασκείται δίωξη, από μήνυση που κατέθεσε ο κ. Γεωργιάδης σε τρεις υπαλλήλους του υπουργείου Υγείας, που εγώ διέταξα να ελέγξουν τον τρόπο μοριοδότησης των προσλήψεων του ΚΕΕΛΠΝΟ, που ανακαλύψαμε 88 λάθος μοριοδοτήσεις σε 230 αιτήσεις για πρόσληψη γιατρών σε μονάδες εντατικής θεραπείας; Και να τους πηγαίνει για κακούργημα ΄'ενας εισαγγελέας ... Δεν είχαν λέει δικαίωμα να πάρουν δημόσια έγγραφα ... τους στέλνει για κακούργημα, για υπεξαίρεση δημόσιων εγγράφων. Ποιους; Τους υπαλλήλους του κεντρικού μηχανισμού του υπουργείου, που με εντολή υπουργού έλεγξαν και βρήκαν την "λουμπινιά" που έκανε ένα παρακράτος από κάτω», συνέχισε ο ίδιος.

«Ο εισαγγελέας που το έκανε αυτό λέγεται Καραφλός, είναι αυτός που αθώωσε το Μαντέλη, που είχαν πάρει τα βαγόνια του ΟΣΕ που ήταν πιο μεγάλα από τις ράγες που είχαμε στην Ελλάδα. Αυτή είναι η Δικαιοσύνη. Αλλά άμα πεις κάτι γι' αυτούς, παρεμβαίνεις στους θεσμούς και προσβάλλεις την ανεξαρτησία της».

«Είναι και άλλες υποθέσεις σε εξέλιξη, η Novartis είναι η κορυφή του παγόβουνου, δεν είναι η μοναδική, όλες οι εταιρείες έχουν παίξει σε αυτό το παιχνίδι» συνέχισε ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας. «Ζητάμε στοιχεία από το υπουργείο Ανάπτυξης για το πώς τιμολογούσαν το 2005-2010 που έγινε το μέγιστο του γλεντιού και λένε οι υπηρεσιακοί του υπουργείου ότι δεν τα έχουν! ... Πώς είναι ένας σκύλος που παίρνει το κόκκαλο και το θάβει; Το ίδιο κάνουν και αυτοί...».

Η Δικαιοσύνη, είπε καταλήγοντας ο κ. Πολλάκης, πρέπει να επιταχύνει το έργο της διερεύνησης και να ασκήσει διώξεις, γιατί «κάποιοι πρέπει να πληρώσουν και με ποινές φυλάκισης και να γυρίσουν αυτά που έκλεψαν, με τη διαδικασία της κατάσχεσης. Παράδειγμα, ο κ. Αναστασιάδης, στον οποίον κινείται διαδικασία κατάσχεσης ... γλεντοκοπάει αυτή τη στιγμή το βρωμερό υποκείμενο στην Ελβετία και δεν πληρώνει τα 5 εκατ. ευρώ που του έχει καταλογίσει το ελεγκτικό συνέδριο, που έκανε και δύο χρόνια να τα καταλογίσει, γιατί κάποιος εισηγητής που λέγεται Πουλής και είναι συγγενής και συνεργάτης του κ. Δένδια, καθυστερούσε να πάρει την απόφαση. Αυτή η βρωμιά υπάρχει, αυτό το κράτος πρέπει να αλλάξουμε».

Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2017

Επισήμως η ΝΔ είναι σοβαρή Χρυσή Αυγή -Το μανιφέστο του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ


Αυγερινός Χατζηχρυσός


Η οικονομική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού είναι η πιο ακροδεξιά πολιτική στην Ελληνική Δημοκρατία από συστάσεως του ελληνικού Κράτους.


Εχθές ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας στο υψηλότερο επίπεδο και με τον πιο επίσημο και αδιαμφισβήτητοτρόπο ανακοίνωσε την μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας σε σοβαρή Χρυσή Αυγή.
Είπε συγκεκριμένα: «Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση».
Τελικά η τέως μεγάλη πατριωτική και κεντροδεξιά παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αντί να απορροφήσει τις ακροδεξιές μεταστάσεις, οι ακροδεξιές μεταστάσεις την κατάπιαν.
Νεοφιλελευθερισμός είναι μια πιο εύπεπτη λέξη για τον φασισμό έγραφα πριν από τέσερα χρόνια, την εποχή που η ακροδεξιά είχε αναλάβει υπουργεία στην κυβέρνηση των Σαμαραβενιζέλων, φορώντας το φιλελεύθερο προσωπείο. Δεν ήταν όμως η ακροδεξιά που άλλαξε νοοτροπία (τρόπος του νοείν) μέσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αλλά η φιλελεύθερη πολιτική που προσχώρησε στο φασιστικό παρακλάδι του νεφιλελευθερισμού.
Παρά το δεύτερο συνθετικό της λέξης που παραπέμπει στην «ελευθερία», δεν έχει καμία σχέση με την ελευθερία, όπως την εννοούν θεωρητικοί του φιλελευθερισμού, που δεν τους έχουν διαβάσει, όπως και τον Μαρξ άλλωστε, αλλά μεταφράζεται σε ελευθεριότητα. Δηλαδή διεκδικούν το δικαίωμα στην ελευθερία να αδικούν τον συνάνθρωπο.
Δεν σας κάνει εντύπωση ότι όλοι οι εκπρόσωποι το νεοφιλελευθερισμού προέρχονται από την ίδια πολιτική ιδεολογία; Ειναι όμως αυτονόητο να είναι έτσι
Ναι, στη φύση επικρατεί ο νόμος του ισχυρότερου. «Όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει» λέει ο αντιπρόεδρος του Κυριάκου Μητσοτακη.
Ναι, η ζωώδης φύση του ανθρώπου είναι εύπεπτη, είναι η εύκολη λύση, είναι αυτό που προκαλεί τους πολέμους και την ανισότητα. Αν ο κόσμος είχε τέτοιους ανθρώπους, θα ήμασταν ακόμη στα σπήλαια, γιατί πάντα θα υπήρχε κάποιος Κυριάκος να μας λέει ότι είναι στη φύση μας να μη βγούμε έξω και μας φάνε τα λοντάρια. 
Το δύσκολο είναι να χτίσεις την Πόλη και την κοινωνία, τον ΠΟΛΗτισμό που δημιουργήθηκε από αυτούς που πίστεψαν ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνον ζώο, είναι κάτι παραπάνω. 
Το εύκολο είναι γίνεις πιο ανταγωνιστικός από τον απέναντί σου, να τον κατασπαράξεις, μέχρι να έρθει κάποιος που θα «καινοτομήσει» και θα καταπιεί εσένα, μέχρι να βρεθεί κάποιος που θα κατισχύσει κι αυτόν κ.ο.κ.
Το δύσκολο είναι να χτίζεις ανθρώπινες κοινωνίες, να αμβλύνεις τις ανισότητες του ζωικού βασιλείου και να κοινωνείς αυτό που χωρίζει τους ανθρώπους από τα κτήνη, την Ελευθερία. Για τους Ελληνες, ο άλλος δεν είναι η κόλαση, αλλα η δική σου Ελευθερία
Για να το εκλαϊκεύσουμε, φανταστείτε κάποιον ανίκανο να βαδίσει να θέλει να ανέβει σκάλες για κάποιο λόγο. Φυσικά κι έχει την ελευθερία να το κάνει, αλλά όχι τη δυνατότητα.
Η φιλελεύθερη λογική, των ίσων ευκαιριών, αυτά που ξέρουμε και από την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, θα επέβαλε την κατασκευή ανελκυστήρα, αλλά για τη νεοφιλελεύθερη-νεοναζιστική είναι παράλογο να στερείς πόρους από την «ελευθερία» των υπολοίπων «αρίστων» που μπορούν να ανεβούν, για κάποια «μετριότητα», η οποία μπορεί ίσως να εξυπηρετηθεί κάποια στιγμή από τη «φιλανθρωπία» τύπου «όλοι μαζί μπορούμε».
Πρόσφατο παράδειγμα αυτών που εξανίστανται για το κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ που «κάνει κοινωνική πολιτική με τα λεφτά μας» (sic) αλλά όχι με τα εκατομμύρια που σκορπάνε σε υπερκοστολογημένα έργα ημέτερων εργολάβων  
Στη νεοφιλελεύθερη-νεοφασιστική κοινωνία της ανισότητας επικρατεί η απόλυτη ωμή δύναμη, όπως αυτή με την οποία «μάγεψε» τους Γερμανούς ο Αδολφο την δεκαετία του 1930, φυσικά για όσο καιρό ήταν αυτοί οι ισχυροί.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν διέφερε εχθές από ιεροεξεταστή του Μεσαίωνα που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να προστατεύσει την τάξη πραγμάτων από τους αιρετικούς που αμφισβητούσαν την κοινωνική ανισότητα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Οι Ναζί επέλεξαν τη θεοποίηση του παραλόγου και έθεσαν σαν απόλυτη αλήθεια το τυχαίο της δύναμης, της απόλυτης δύναμης. Αυτή η ηθική ταυτίζεται απόλυτα στις μέρες μας με τον νεοφιλελεύθερο «ρεαλισμό» της νέας Fuhrerprinzip (= η αρχή του Φύρερ) που είναι οι Αγορές και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, που για τους νεοφιλελευθερους ταυτίζεται ακόμη και με φυσικό φαινόμενο!
Κατά την απόλυτη αυτή αρχή, ο πραγματικός κόσμος αναλύεται μόνο πάνω στις αρχές της Αγοράς, του ανταγωνισμού, της προσφοράς και της ζήτησης, τίποτα πριν απο αυτό και τίποτα μετά από αυτό δεν έχει καμία αξία. Αυτός που μπορεί να πληρώσει να πάει στο Harvard ή να αγοράσει τα θέματα είναι αυτομάτως κι ο «Άριστος» και εκ της θέσης ισχύος ο αυτόκλητος ηγέτης των «μετρίων».
Κατά την απόλυτη αυτή αρχή, ο κάθε επενδυτής μπορεί και πρέπει να είναι υπεράνω των νόμων, των εργασιακών και ανθρώπινων δικαιωμάτων και του περιβάλλοντος, απλά επειδή υπόσχεται επενδύσεις με τη δικαιολογία ότι η χώρα έχει τεράστια ανεργία, που κατά σύμπτωση (;) κι αυτή ο ίδιος ο Μητσοτάκης δημιούργησε και εχθές μας υποσχέθηκε δικαιοσύνη-εξπρές για τις επενδύσεις!
Η οικονομική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού είναι η πιο ακροδεξιά πολιτική στην Ελληνική Δημοκρατία από συστάσεως του ελληνικού Κράτους.  Η μόνη πιο ακροδεξιά πολιτική  στην Ελληνική Ιστορία, ήταν η δικτατορία και η Κατοχή του 1940 και, ναι, δεν είναι τυχαίο πόσοι νοσταλγοί αυτών των δυο περιόδων είναι στο επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη, φανεροί, αφανείς, αλλά και γραφίδες απολογητών των Ταγμάτων Ασφαλείας
Το χθεσινό μανιφέστο του Κυριάκου Μητσοτάκη, ήταν η κυνική παραδοχή της μετατροπής της ΝΔ σε σοβαρή Χρυσή Αυγή, κάτι που μέχρι σήμερα δεν τολμούσε ποτέ κανείς να παραδεχθεί, και δεν υπάρχει πλεον καμία δικαιολογία για τη μεγάλη βάση της ΝΔ και των στελεχών που ανήκουν στο δημοκρατικό τόξο να μην πάρουν θέση σε αυτή την κατρακύλα
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ* Κάθε άνθρωπος γεννιέται με μια μάλλον βίαιη κλίση για κυριαρχία, πλούτο και απολαύσεις. Είναι επομένως τα φυσικά πάθη του ανθρώπου που δημιουργούν καθολική, αιώνια ανισότητα.-Βολταίρος

Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου 2017

Καίγονται τα δάση, <καίγονται> και οι πόλεις

Σύμφωνα με επικρατούσες απόψεις, τα δασικά οικοσυστήματα είναι προσαρμοσμένα στη φωτιά - στον μεγαλύτερο εχθρό τους, με αποτέλεσμα να έχουν συνήθως τη δυνατότητα να αναγεννηθούν άμεσα και αποτελεσματικά. Ωστόσο οι περισσότερες φωτιές προέρχονται από ανθρωπογενή και όχι φυσικά αίτια
Της Έφης Καραθανάση*

Η καταστροφή των δασών από φωτιές οδηγεί σε μεγάλο βαθμό στην καταστροφή, την υποβάθμιση των πόλεων και των οικισμών. Οι εκφράσεις «σώθηκε ο οικισμός» και «η φωτιά έφθασε μέχρι τα πρώτα σπίτια και σώθηκε η πόλη» είναι συνήθεις, αλλά καθόλου εύστοχες... Μπορεί να σώθηκαν ως κελύφη, αλλά έχασαν την αξία τους -τόσο την οικονομική όσο και τη συνολική ως ένα δομημένο σύστημα. Κανένας δεν θέλει να μείνει σε μια τέτοια πόλη, σε τέτοιο οικισμό, άρα δεν γίνεται καμία αγοραπωλησία. Και εύκολα, μετά τη φωτιά, η περιοχή που σώθηκε σηματοδοτείται ως «τα καμένα»...
Σύμφωνα με επικρατούσες απόψεις, τα δασικά οικοσυστήματα είναι προσαρμοσμένα στη φωτιά - στον μεγαλύτερο εχθρό τους, με αποτέλεσμα να έχουν συνήθως τη δυνατότητα να αναγεννηθούν άμεσα και αποτελεσματικά. Ωστόσο οι περισσότερες φωτιές προέρχονται από ανθρωπογενή και όχι φυσικά αίτια.
Πρόκειται για εμπρησμούς, για απόρριψη αναμμένων τσιγάρων, ή το άναμμα φωτιάς στο δάσος, για κάποιες δραστηριότητες σε αγρούς και εξοχικές κατοικίες, καύση ξερών χόρτων και σκουπιδιών κ.λπ. Επιπλέον και πολύ σημαντικός παράγοντας είναι η αστικοποίηση περιοχών που βρίσκονται πλησίον των δασικών οικοσυστημάτων. Πρόκειται για επέκταση των πόλεων και των οικισμών, για μεγάλες τεχνικές υποδομές, όπως τα δίκτυα υψηλής τάσης της ΔΕΗ που προκαλούν φωτιές, και άλλες, οι οποίες διακόπτουν πολλές φορές τα δασικά οικοσυστήματα και επιφέρουν σημαντικές επιπτώσεις που προέρχονται από ανθρώπινες δραστηριότητες στις όμορες περιοχές.
Έτσι συνεχώς επιβαρύνεται το περιβάλλον, τόσο στον εξωαστικό και φυσικό όσο και στον αστικό χώρο, δηλαδή στις πόλεις. Επηρεάζεται το μικροκλίμα των καμένων περιοχών, αλλά και των όμορων αστικών περιοχών, αυξάνοντας τον παράγοντα της ξηρασίας και της θερμοκρασίας. Δεν υπάρχουν τα δάση με τις ευεργετικές τους επιδράσεις. Παράλληλα αυξάνεται η ατμοσφαιρική ρύπανση, με αποτέλεσμα τις ίδιες επιπτώσεις και στις πόλεις και τους οικισμούς. Ειδικά τα καμένα - κατεστραμμένα περιαστικά δάση επιφέρουν ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή στις πόλεις και τους οικισμούς.
Όταν έχουν καεί τα δάση, με τι οξυγόνο θα ζήσουν οι πόλεις και οι οικισμοί αφού τα δάση είναι οι παραγωγοί του; Και όταν παράλληλα δεν θα υπάρχουν τα δάση για να δεσμεύουν το διοξείδιο του άνθρακα που είναι επικίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή, πώς θα το μετατρέπουν σε οξυγόνο, με τη φωτοσύνθεση;
Καίγονται λοιπόν τα δάση, καταστρέφονται και οι πόλεις, διότι επέρχεται η κλιματική αλλαγή. Δεν αμβλύνονται οι ακραίες θερμοκρασίες - δεν μειώνονται οι μεγάλες, δεν αυξάνονται οι μικρές θερμοκρασίες και δεν παρεμποδίζεται ο σχηματισμός δροσιάς και πάχνης. Δεν συγκρατούνται τα στερεά σωματίδια (σκόνη) και δεν απορροφώνται το διοξείδιο του θείου και άλλα οξείδια. Δεν μειώνεται η ένταση του ανέμου. Δεν αυξάνονται οι βροχές, δεν μετατρέπεται σε βροχή η υγρασία του αέρα (υγροποίηση της ομίχλης).
Επιπλέον, οι δασικές περιοχές με το ριζικό τους σύστημα δεν συγκρατούν τα όμβρια ύδατα, δεν είναι εφικτή η απορρόφηση από το έδαφος και η ενίσχυση του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα. Η ανυπαρξία του φυλλώματος προκαλεί την έντονη πτώση του νερού στο έδαφος, διαβρώνοντάς το και προκαλώντας αναπόφευκτα πλημμύρες στον αστικό και εξωαστικό χώρο. Δεν αυξάνεται η υγρασία του εδάφους, με αποτέλεσμα όλες τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτή στη φυσική αναγέννηση του οικοσυστήματος
Τέλος, καθώς τα δάση εξαλείφονται, παύουν να υπάρχουν οι υγιεινές συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, δημιουργίας, άθλησης και ψυχαγωγίας, δηλαδή λειτουργίες που υποδέχονται ειδικώς τα περιαστικά δάση.
Παύουν να υπάρχουν τα δάση, παύουν και οι πόλεις και οι οικισμοί...

* Η Έφη Καραθανάση είναι δρ αρχιτέκτων - πολεοδόμος, μέλος της Ο.Μ. Πεντέλης, μέλος Δ.Σ. ΣΕΠΟ

Οι εργάτες της Eldorado και ο ηθικός υποβιβασμός της Ν.Δ.


Κατέ Καζάντη


Ποιος ακριβώς ανθρωπολογικός τύπος είναι αυτός που συγκροτεί το πελατειακό κοινό στο οποίο απευθύνεται η Νέα Δημοκρατία, διά των κραυγών της, στο ζήτημα της Eldorado Gold;


Ποιος ακριβώς ανθρωπολογικός τύπος είναι αυτός που συγκροτεί το πελατειακό κοινό στο οποίο απευθύνεται η Νέα Δημοκρατία, διά των κραυγών της, στο ζήτημα της Eldorado Gold; Κοινώς, από τους πολίτες της χώρας, ποιοι, και πόσοι, συναποτελούν τα ευήκοα ώτα που πείθονται πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ηράσθη αίφνης τον κόσμο της εργασίας και κόπτεται για τα δικαιώματά του; Και, εν τέλει, υπάρχει τέτοιος άνθρωπος ή η εκπροσωπούσα την αστική τάξη Ν.Δ. πασχίζει να τον δημιουργήσει με κάθε μέσο (ΜΜΕ ή άλλο) που διαθέτει;
Ότι τα κόμματα της Δεξιάς –από την πιο μαλακή έως την πλέον σκληρή και μαύρη εκδοχή τους- έχουν ένα συγκεκριμένο τρόπο αντίληψης της εργατικής τάξης, είναι, θεωρητικά και πρακτικά, εμπεδωμένο: όχι, ο λαός, οι από κάτω, δεν είναι το ιστορικό υποκείμενο που γράφει ιστορία, αλλά το υποκείμενο – υποζύγιο στις πλάτες του οποίου πρέπει να γραφτεί, και γράφεται, η ιστορία.
Τούτο, φυσικά, δεν αποτελεί ελεύθερη ανάγνωση της πολιτικής φιλοσοφίας της Δεξιάς αλλά, απεναντίας, την πεμπτουσία της. Στις βασικές αρχές, δηλαδή, αυτού που σήμερα ονομάζουμε νεοφιλελευθερισμό περιλαμβάνεται πρωτίστως η προστασία των δυνατών: εκείνων που μπορούν να εκμεταλλεύονται υπεραξία και να την επανεπενδύουν με το μέγιστο δυνατό διάφορο για λογαριασμό τους. Έτσι χοντρικά –και χονδροειδώς- λειτουργούν οι αγορές, όπου εξάλλου κυριαρχούν οι «άριστοι», οι ξύπνιοι, οι καπάτσοι.
Το προλεταριάτο, οι πτωχοί πλην τίμιοι εργάτες, με μαύρα ή λευκά κολάρα, δεν είναι παρά το απαραίτητο υποζύγιο: με τη διαφορά πως τούτο, σε αντίθεση με τα ά-λογα, τα γαϊδούρια, τα βοοειδή κ.ο.κ. συλλογάται –ενίοτε ελεύθερα.
Έτσι, οι κυρίαρχες τάξεις και οι πολιτικοί υποστηρικτές τους επενδύουν στον κοινωνικό αυτοματισμό. Να στρεβλώσουν τη συνείδηση, ταξική και άλλη, του ήδη αλλοτριωμένου εργάτη θεωρείται σχετικώς εύκολη υπόθεση. Αφού, «κάτω από το νεκρό βάρος της φτώχειας» (Μαρξ), έχει επέλθει ο διανοητικός ξεπεσμός, να στραφεί ο αλλοτριωμένος εργαζόμενος εναντίον του ειδώλου του, λησμονώντας τον όντως αντίπαλο, μοιάζει να μην θέλει και πολλή πολλή δουλειά. Οι εξεγερμένοι εργάτες της Eldorado Gold όχι πλέον εναντίον του αφεντικού, αλλά υπέρ των συμφερόντων του, αυτό πιστοποιούν.
Τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα για το «δικαίωμα στην εργασία», ήτοι την απεργοσπασία κ.ο.κ., σε συνδυασμό με τη αντιμετώπιση του ανθρώπου ως μηχανικό εξάρτημα παραγωγής, καταδεικνύει επίσης πως ο καπιταλισμός δεν είναι μοναχά οικονομικό σύστημα αλλά και σύστημα κοινωνικών σχέσεων, αλληλοδιαπλεκόμενων και συγκρουσιακών. Κοντά σ’ αυτά, ομνύοντας σε ατομικότητες, αφού η ύπαρξη της κοινωνίας αμφισβητείται (Θάτσερ), και τοποθετώντας τα υπερκέρδη υπεράνω της φύσης, η οποία και καταστρέφεται και εκδικείται (η Φλόριντα της φτώχειας και των τυφώνων είναι εδώ), η νέα Δεξιά ασχημονεί επί των συνειδήσεων.
Φυσικά, ο ηθικός υποβιβασμός και η πολιτική ανυποληψία, δεν αφορά τους, έτσι κι αλλιώς σε τούτη τη φάση του καπιταλισμού ηττημένους, εργάτες. Εξάλλου, η όποια μελλοντική νίκη «θα ανθίσει στο έδαφος αυτών των ηττών». Η διολίσθηση αφορά εκείνους μόνον που επενδύουν την εξουσία τους στο φόβο και στον πόνο, που διαιρούν για να βασιλέψουν, που απεχθάνονται τους συνολικούς μετασχηματισμούς υπέρ των δικαιωμάτων των λαών.
Και αν, φυσικά, ο τρόπος που πολιτεύεται η Ν.Δ., αλλά και οι θέσεις της καθαυτές, αφορούν την κοινωνία των ανθρώπων εν γένει ή το ανθρωπολογικό πρότυπο των τηλεθεατών συγκεκριμένου καναλιού, το οποίο και προσπαθούν να συντηρήσουν, αποτελεί ερώτημα επί του οποίου οφείλει να στοχαστεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης.  

Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου 2017

Κεκλεισμένων των θυρών


Παντελής Μπουκάλας


Τι είπε ο κ. Μοσκοβισί, που συμμετείχε στο Οικονομικό Φόρουμ του ιδρύματος Αμπροσέτι, κοντά στη λίμνη του Κόμο;


Να χαρούμε που κάποιος λέει την αλήθεια, έστω αργοπορημένα, έστω κι αν ομολογεί σκοπιμοθηρικά ένα μόνο μέρος της; Ή να επιτρέψουμε στη «εθνική κατάθλιψή» μας να καταφάει ψυχή και μυαλό και να τσακίσει κάθε διάθεση διαμαρτυρίας και αντίδρασης; Κατά τον τρόπο του ο καθένας. Οσα είπε πάντως στην εφημερίδα Corriere della Sera ο Πιερ Μοσκοβισί, επίτροπος αρμόδιος για τις οικονομικές υποθέσεις, επαληθεύουν μέχρι κεραίας τις οξύτερες κριτικές που έχουν ασκηθεί τα τελευταία χρόνια, διεθνώς, για την πολιτική της Ε.Ε.
Επιπλέον, εξηγούν γιατί δεν είναι καθόλου εύκολο να ανακοπεί το ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού, που έχει ποικίλες μορφές: Ο ευρωσκεπτικισμός της απόλυτης άρνησης, του σωβινισμού και του απομονωτισμού δεν έχει καμία σχέση με τον ευρωσκεπτικισμό της βελτιοδοξίας, που επιμένει ότι τα πράγματα μπορεί και πρέπει να βελτιωθούν. Γι’ αυτό και επιμένει να θυμίζει πως η Ε.Ε. δεν είναι μια τίμια και απολύτως δημοκρατική ένωση ισότιμων χωρών που σέβονται όντως όσα υποτίθεται ότι τους δεσμεύουν. Για παράδειγμα, την αρχή της αλληλεγγύης, άφαντη στην περίπτωση του προσφυγικού.
Τι είπε ο κ. Μοσκοβισί, που συμμετείχε στο Οικονομικό Φόρουμ του ιδρύματος Αμπροσέτι, κοντά στη λίμνη του Κόμο; Πολύ απλά, ότι ο τρόπος με τον οποίο επιβλήθηκαν τα μνημόνια στη χώρα μας είναι σκανδαλωδώς αντιδημοκρατικός. Μια επείσακτη βαναυσότητα που ευτέλισε αλαζονικά τους θεσμούς της Ελλάδας, περιφρόνησε τους πολιτικούς της και καθύβρισε τους πολίτες της. Οι δηλώσεις του επιτρόπου αναλυτικά: 
«Πρόκειται για σκάνδαλο σχετικά με τις δημοκρατικές διαδικασίες. Οχι επειδή οι αποφάσεις ήταν σκανδαλώδεις, αλλά διότι το να λαμβάνεις αποφάσεις με αυτό τον τρόπο για το μέλλον ενός λαού, το να επιβάλλονται λεπτομερείς αποφάσεις στον τομέα των συντάξεων, της αγοράς εργασίας... Αναφέρομαι στις κύριες λεπτομέρειες, από τις οποίες εξαρτάται η ζωή μιας χώρας. Οι λεπτομέρειες αυτές αποφασίστηκαν μέσα σε έναν Οργανισμό, κεκλεισμένων των θυρών, από τεχνοκράτες, χωρίς τον παραμικρό έλεγχο εκ μέρους ενός Κοινοβουλίου. Χωρίς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να γνωρίζουν τι πραγματικά λεγόταν, χωρίς αμετάβλητα κριτήρια ή μια ενιαία γραμμή».
«Χωρίς τον παραμικρό έλεγχο εκ μέρους ενός Κοινοβουλίου». Του ελληνικού δηλαδή. Που απλώς επικυρώνει τα αποφασισμένα. Οχι βέβαια. Καμιά χαρά δεν προκαλεί η ειλικρίνεια του κ. Μοσκοβισί. Θλίψη στη θλίψη προσθέτει. Και θυμό στον θυμό. Ηταν άλλωστε κι αυτός μέσα από τις κλειστές θύρες.

Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2017

Τη μαύρη μέρα που η Ελλάδα... πανηγύριζε (5/9/1997)

 Διονύσης Ελευθεράτος

Παρήλθαν είκοσι χρόνια, ακριβώς… «Athens», εκστόμισε ο Σάμαρανκ και το γλέντι άρχισε. Νόμιζες, μάλιστα, ότι άρχιζαν ήδη και κάποια αγωνίσματα. Ότι ο Ανδρέας Φούρας, η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη και οι λοιποί «σταυροφόροι» της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 λάνσαραν το άθλημα «ταχύ τίναγμα εκ του καθίσματος, μετά επινικίων κραυγών».

Μαζί τους τινάχτηκε προς τα πάνω, τρισευτυχισμένο, το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Δεν υποψιαζόταν πόσα - και πόσο αιχμηρά- παλούκια περίμεναν στην προσγείωση. Ήταν σαν σήμερα, 5 Σεπτεμβρίου, το 1997.

Οι αλαλαγμοί χαράς σκέπαζαν τις λιγοστές θαρραλέες «αιρετικές» φωνές που επισήμαιναν ότι μπαίναμε σε μια ζόρικη περιπέτεια. Περιπέτεια καθόλου γοητευτική (εκτός αν ήσουν μεγαλοεργολάβος ή πρόθυμος καταναλωτής «μεγάλων ιδεών»), μα πολύ επικίνδυνη. Αν κάποια από αυτές τις... παράταιρες φωνές κατόρθωνε να ακουστεί μέσα στον πανηγυρικό ορυμαγδό των καλοπροαίρετων, των «ψωνισμένων», των «εχόντων έννομο συμφέρον» και των πολιτικών εμπόρων αντιμετωπιζόταν με τον στερεότυπο αφορισμό: «Μην ακούτε τις Κασσάνδρες». Λες κι οι Τρώες είχαν ωφεληθεί που δεν άκουσαν την Κασσάνδρα…

Εδώ και χρόνια σκοράρει σε κενή εστία οποιοσδήποτε επισημαίνει απλώς ότι οι «αιρετικοί» δικαιώθηκαν πλήρως στις προβλέψεις τους. Γι' αυτό, «τιμώντας» την... αποφράδα επέτειο της 5ης Σεπτεμβρίου 1997, ας κάνουμε κάτι επιπρόσθετο: ας δούμε πόσο πιθανή ή απίθανη ήταν εκ των προτέρων, δηλαδή στη χρονική περίοδο 1997-2004, η διαφορετική εξέλιξη των πραγμάτων. Σε ποιο συμπέρασμα θα καταλήξουμε; Ότι οι «αιρετικοί» δεν είχαν τις μαντικές ικανότητες της Κασσάνδρας, αλλά απλή λογική και στοιχειώδη διορατικότητα.

«Κύριε Δούκα, αν είναι έτσι βουλιάζουμε…» 

Πόσο υποχρεώθηκε να πληρώσει για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 η κοινωνία, που στα τελευταία οκτώ χρόνια στραγγαλίζεται και ξεζουμίζεται για να «σωθεί η χώρα από τα χρέη και τα ελλείμματα»; Το κόστος έμοιαζε από την αρχή με το ποσό που απαιτούν οι ανελέητοι εκβιαστές: ολοένα και μεγαλύτερο.

Ο αρχικός προϋπολογισμός των Αγώνων, χωρίς τα έξοδα του Οργανισμού «Αθήνα 2004», ήταν 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Πριν ακόμη παραδώσει το ΠΑΣΟΚ την εξουσία στη Ν.Δ. (Μάρτιος 2004), ο λογαριασμός είχε ήδη υπερδιπλασιαστεί, φθάνοντας τα 4,6 δισεκατομμύρια. Προς το τέλος του 2004 η κυβέρνηση Καραμανλή ανακοίνωσε ότι ξοδέψαμε το ποσό των 8,95 δισ. ευρώ, αλλά αργότερα η Standard & Poor's μάς «ξεφούρνισε» άλλο ελάχιστο κόστος: τα 11,27 δισ. ευρώ. Σταματάμε εδώ; Αμ δε… Τον Αύγουστο του 2005 η Φάνη  Πάλλη – Πετραλιά, που ήταν αναπληρώτρια υπουργός Πολιτισμού το 2004, παραδέχθηκε πως το πραγματικό κόστος υπερέβαινε τα 13 δισεκατομμύρια ευρώ.

Το ποσό αυτό προσέγγιζε το 6% του ελληνικού ΑΕΠ. Για να έχουμε μέτρο σύγκρισης: οι Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη στοίχησαν το 1,6% του ισπανικού ΑΕΠ και εκείνοι του 2000 στο Σίδνεϊ, το 1,5% του ΑΕΠ της Αυστραλίας. «Μα αυτό είναι λογικό, εάν αναλογιστούμε πόσο μεγάλα ήταν τα ΑΕΠ των χωρών αυτών, σε απόλυτα μεγέθη» θα παρατηρήσει κάποιος. Σωστά. Μόνο που αυτή η παράμετρος υπογραμμίζει πόσο εγκληματική ήταν η σπατάλη – επίδειξη «εθνικού» νεοπλουτισμού που χαρακτήρισε τους Αγώνες του 2004 και στην οποία θα αναφερθούμε, σε αδρές γραμμές, εν συνεχεία.

«Κύριε Δούκα, αν συμβαίνουν όλες αυτές οι υπερκοστολογήσεις, βουλιάζουμε», είπε στη Βουλή τον Δεκέμβριο του 2004 ο τότε πρόεδρός της, Απ. Κακλαμάνης, σχολιάζοντας τη λίστα με τα υπερκοστολογημένα έργα, την οποία κατέθεσε ο υφυπουργός Οικονομικών (Πέτρος Δούκας). Όλα αυτά «κατόπιν εορτής»… Έστω κι αν η χώρα ζούσε ακόμη στον εορταστικό απόηχο.       

Η «κομψή» ομολογία της Φάνης Πετραλιά και ο… άθλος της Στέγης

Είναι, όμως, «κοινό μυστικό» ότι η πραγματική «λυπητερή» υπερβαίνει -ίσως κατά πολύ- τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ, εάν προσμετρηθούν «ομιχλώδεις» δαπάνες που φορτώθηκαν «σιωπηρά» στο ελληνικό Δημόσιο. Όσο για την -πάλαι ποτέ πολυδιαφημισμένη- «μεγάλη συνεισφορά» των ιδιωτών και των χορηγών, αρκεί να θυμηθούμε τι είχε πει το καλοκαίρι του 2004 η ίδια η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά: «Ο Έλληνας πολίτης είναι ο μοναδικός χορηγός των Αγώνων». Το ανέφερε σε συνέντευξή της που δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία», στις 5 Ιουλίου 2004. Την εποχή της γενικής ευφορίας για τις επιδόσεις της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας στο Euro 2004 (την προηγούμενη ημέρα είχε αναδειχθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης), η διατύπωση μιας αλήθειας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν κόστιζε πολύ...

Σε αυτόν τον παροξυσμό γκλαμουριάς δυο πράγματα αξίζει να ξεχωρίσει κανείς: ένα «έμβολο» κι ένα σύμβολο! Οι «πονηρές», οι... βολικές καθυστερήσεις ήταν το όπλο με το οποίο «εμβολίστηκαν» -κι εν τέλει καθηλώθηκαν- οι όποιες αντιδράσεις θα μπορούσαν να έχουν προκληθεί από τη διόγκωση του κόστους. «Μα, να γίνει η χώρα ρεζίλι; Ας είναι υπερκοστολογημένα, τώρα, τα έργα -σημασία έχει να προλάβουμε...». Ω ναι, πρόλαβαν να κάνουν ακόμη και την περιττή στέγη Καλατράβα! Αυτό ακριβώς είναι το σύμβολο. Σύμβολο ματαιοδοξίας, νεοπλουτισμού, κομπασμού της «ισχυρής Ελλάδας».

Η στέγη Καλατράβα κόστισε 350 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή το 54% ολόκληρου του ποσού (651 εκατ.) που είχαν ξοδέψει οι Πορτογάλοι για να κατασκευάσουν ή να ανακαινίσουν τα γήπεδά τους, εν όψει του Euro 2004! Θέλετε να λάβουμε υπόψη άλλον υπολογισμό, σύμφωνα με τον οποίο στην Πορτογαλία το πραγματικό, τελικό κόστος των γηπέδων ανήλθε στα 800 εκατ. ευρώ; Ωραία. Η περιττή στέγη Καλατράβα κόστισε κάτι λιγότερο ή κάτι περισσότερο του μισού (από 44% έως 54%) των χρημάτων που ξόδεψαν οι Πορτογάλοι για κάτι 100% αναγκαίο.

Τα Ολυμπιακά Ακίνητα είχαν προϋπολογισμό ενός δισεκατομμυρίου ευρώ και απροσδιόριστο, σίγουρα μεγαλύτερο, τελικό κόστος. Έξι χρόνια αργότερα μόλις και μετά βίας απέδιδαν 30 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Αναξιοποίητες εγκαταστάσεις, λιγότερο πράσινο, λιγότεροι ελεύθεροι χώροι (σε Γαλάτσι, Μαρούσι, Νίκαια, κ.λπ.), περισσότερο τσιμέντο σε παραλίες (Σχινιάς, Αγ. Κοσμάς) και περισσότερη ασχήμια είναι το κληροδότημα της διοργάνωσης. Μαζί με αυτά και το σκάνδαλο του συστήματος ασφαλείας «C4I»: πάλι καλά που αναγνωρίστηκε κι ένα επιμέρους σκάνδαλο, μέσα στο τερατούργημα των Αγώνων του 2004.

Τα δείγματα γραφής του (αθλητικού) 1997 και οι επενδύσεις που δεν ήρθαν 

«Μα δεν ήταν αναπόφευκτα όλα αυτά», θα πει κάποιος. Θεωρητικά δεν ήταν, μολονότι η διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων αποδείχθηκε κατά το παρελθόν βαριά υπόθεση, με μακροχρόνιες συνέπειες, ακόμη και για ορισμένες μεγάλες χώρες. Η γραμμή πλεύσης, όμως, των οικονομικών και πολιτικών ελίτ στην Ελλάδα καθιστούσε σχεδόν βέβαιη τη δικαίωση των «αιρετικών».

Θέλετε παράδειγμα; Τον Αύγουστο του 1997, δηλαδή λίγες εβδομάδες προτού «κερδίσει» η Αθήνα τη διοργάνωση του 2004, είχε διεξαχθεί το «Αθήνα '97», το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου. Πόσο κόστισε η διοργάνωση; Ο αρχικός προϋπολογισμός, τον Μάιο του 1996, ήταν 5,2 δισεκατομμύρια δραχμές. Σε ένα χρόνο κι ένα μήνα (Ιούνιος 1997) πρόλαβε να βρεθεί στα 9,2 δισ. δρχ., αλλά το τρίτο άλμα θα το ζήλευε κι ο... Σεργκέι Μπούμπκα: οι δαπάνες εκτοξεύτηκαν στα 19 δισ. δρχ., δίχως καν να κάνει αναμόρφωση προϋπολογισμού η Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή! Η φιγουρατζού «μαμά-Ελλάδα» είχε δώσει ήδη δείγματα γραφής. Κι η «εποχή Σημίτη» τα πρώτα της διαπιστευτήρια.

Τι απέγιναν τα περίφημα «μεγάλα οικονομικά οφέλη» που θα έρχονταν και μάλιστα... για μόνιμη εγκατάσταση, χάρη στους Αγώνες του 2004; «Θα έρθουν εδώ ξένοι επενδυτές», έλεγαν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. Ναι, καλά. Κατά το... ένδοξο έτος 2004 η αξία των ξένων επενδύσεων περιορίστηκε στο 0,7% του ΑΕΠ. Το 2005 έπεσε περισσότερο -καθοδική μάλιστα ήταν και η τροχιά των ελληνικών επενδύσεων. Έκπληξη; Καθόλου. Όσοι έχουν στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα γνωρίζουν ότι οι ξένες επενδύσεις είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων.   Όποιος πίστευε ότι η «πανήγυρις» του 2004 θα συμπεριλαμβανόταν στα κριτήρια των ξένων επενδυτών, μάλλον ήταν -από τότε- «για τα πανηγύρια»...

Και ήλθαν, το 2004, 1 εκατ. τουρίστες… λιγότεροι!

Παραμονές των Αγώνων του 2004, οι μεγαλύτερες κατασκευαστικές ζήτησαν στήριξη - κοινώς, ευνοϊκά μέτρα- από την ελληνική κυβέρνηση, διαβλέποντας άμπωτη έπειτα από «τη μεγάλη γιορτή». Αχόρταγες; Ναι, αλλά και με επίγνωση της κατάστασης: ήξεραν τι (δεν) θα ακολουθήσει. Ο τομέας, όμως, στον οποίο οι υπερφίαλες προβλέψεις αποδείχθηκαν κωμικές ήταν ο τουρισμός...

Το 2004 ήλθαν στην Ελλάδα ένα εκατομμύριο ξένοι λιγότεροι από όσους μας επισκέφθηκαν το 2003. Στη συνέχεια σημειώθηκαν αυξομειώσεις που σχετίζονταν με «χίλιες δύο» παραμέτρους (τιμές, καλύτερη ή χειρότερη οικονομική κατάσταση διεθνώς κ.λπ.), όχι όμως με τις μνήμες των Αγώνων του 2004.

Πώς και γιατί θα μπορούσαν να είναι, δηλαδή, διαφορετικά τα πράγματα; Ας πούμε ότι σκέφτεστε να επισκεφθείτε την Πράγα, το Παρίσι ή την Ινδία. Για να εκτιμήσετε το Taj Mahal, τα κάλλη του Παρισιού, τη Γέφυρα του Καρόλου στην Πράγα, θα πρέπει να προηγηθούν... Ολυμπιακοί Αγώνες στις αντίστοιχες χώρες; Γιατί δηλαδή θα υπήρχε... Ολυμπιακό προαπαιτούμενο για την Κέρκυρα, τη Ρόδο, την Ακρόπολη; «Μα η Βαρκελώνη από το 1992 έχει σταθερά υψηλότερο τουρισμό». Πολύ σωστά, διότι η Βαρκελώνη με τους Αγώνες κατόρθωσε να αναμορφωθεί προς το καλύτερο. Η Αθήνα κατάφερε να παραμορφωθεί ακόμη περισσότερο. Αναμενόμενο. Εκτός αν κάποιοι πίστεψαν ότι θα κατέφθαναν Ιάπωνες τουρίστες για να φωτογραφήσουν το γήπεδο του μπάντμιντον ή τον νέο Ιππόδρομο...

Ήταν, λοιπόν, 5 Σεπτεμβρίου 1997. Η Ελλάδα πανηγύριζε, λίγο καιρό αφότου ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης προειδοποιούσε -με το στόμα του καθηγητή Σπράου- ότι σκόπευε να πετσοκόψει συντάξεις. Από τότε και έως το 2012, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. τσακώνονταν ακόμη και για τα οικονομικά της Άνω Ραχούλας. Για την ασύλληπτη ενοχή τους στο οικονομικό αίσχος του 2004 κανείς δεν άνοιξε το στοματάκι του να πει κουβέντα για τον άλλον. Διπλή ενοχή, εξασφαλισμένη σιωπή.

Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου 2017

Πόσο αξίζει μία υπερωρία;

 Kst
Ο επικεφαλής του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας γράφει για την αντίδραση των εργοδοτικών οργανώσεων στην υποχρεωτική ηλεκτρονική προαναγγελία των υπερωριών
"Φυσιολογικό είναι να γκρινιάζει ο ΣΕΒ. Δηλαδή γκρινιάζουν οι Τράπεζες. Γκρινιάζουν αυτοί που έχουν κάνει την απλήρωτη υπερωρία κανόνα. Δυσκολεύονται να την δηλώσουν. Ενώ το να ενημερώνεσαι πέντε λεπτά πριν ότι θα κάτσεις άλλες δύο ώρες είναι φυσιολογικό και εύκολο; Να μπαίνει η επιθεώρηση σε ένα χώρο και να βρίσκει 200 άτομα μη δηλωμένα σε υπερωρία ήταν κάτι έκτακτο; Πόσο σοβαρό είναι το διοικητικό στέλεχος που δεν κατάφερε στα μισά της μέρας να καταλάβει ότι θα χρειαστεί υπερωριακή εργασία από 200 εργαζόμενους;" σημειώνει ο Νάσος Ηλιόπουλος, ειδικός γραμματέας του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, με αφορμή τις αντιδράσεις των εργοδοτικών οργανώσεων στην υποχρεωτική ηλεκτρονική προαναγγελία των υπερωριών.
"Η ένταση της γκρίνιας τους δείχνει ότι έχουν μετατρέψει την υπερωριακή απασχόληση, που κανονικά είναι ένα εργαλείο για έκτακτες ανάγκες, σε κανονικότητα. Προφανώς με το σημερινό καθεστώς την πληρώνουν μόνο αν τους τσακώσει ο έλεγχος.Από ότι φαίνεται για την εργατική γραφειοκρατία η αξία της συγκεκριμένης ρύθμισης, όπως και των υπολοίπων παρόμοιων ρυθμίσεων, είναι μικρή" σημειώνει χαρακτηριστικά ο Νάσος Ηλιόπουλος στο κείμενο που ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook.

Το κείμενο που ανάρτησε ο Νάσος Ηλιόπουλος στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook 
Πόσο αξίζει μια υπερωρία;
Έχουν ξεσηκωθεί οι εργοδοτικοί φορείς για την υποχρέωση ηλεκτρονικής προαναγγελίας των υπερωριών. Μέχρι σήμερα τις καταγράφουν χειρόγραφα σε ένα μη θεωρημένο βιβλίο και στις αρχές κάθε μήνα δηλώνουν τις υπερωρίες που έγιναν τον προηγούμενο. Παράλληλα δεν φέρουν καμία υποχρέωση καταγραφής της υπερεργασίας (μέχρι μία ώρα την ημέρα μέχρι 5 ώρες την εβδομάδα).
Είναι αλήθεια ότι για μια μικρή επιχείρηση αυτή η υποχρέωση ικανοποιείται δύσκολα με τα σημερινά δεδομένα. Ακριβώς για αυτό το λόγο η εφαρμογή της διάταξης θα συνδυαστεί με την δυνατότητα αναγγελίας των υπερωριών με ένα απλό sms. Απλά και εύκολα δηλαδή.
Επίσης φυσιολογικό είναι να γκρινιάζει ο ΣΕΒ. Δηλαδή γκρινιάζουν οι Τράπεζες. Γκρινιάζουν αυτοί που έχουν κάνει την απλήρωτη υπερωρία κανόνα. Δυσκολεύονται να την δηλώσουν. Ενώ το να ενημερώνεσαι πέντε λεπτά πριν ότι θα κάτσεις άλλες δύο ώρες είναι φυσιολογικό και εύκολο; Να μπαίνει η επιθεώρηση σε ένα χώρο και να βρίσκει 200 άτομα μη δηλωμένα σε υπερωρία ήταν κάτι έκτακτο; Πόσο σοβαρό είναι το διοικητικό στέλεχος που δεν κατάφερε στα μισά της μέρας να καταλάβει ότι θα χρειαστεί υπερωριακή εργασία από 200 εργαζόμενους;
Τόσο καιρό δεν τους έφταναν οι πέντε απλήρωτες ώρες της υπερεργασίας. Η ένταση της γκρίνιας τους δείχνει ότι έχουν μετατρέψει την υπερωριακή απασχόληση, που κανονικά είναι ένα εργαλείο για έκτακτες ανάγκες, σε κανονικότητα. Προφανώς με το σημερινό καθεστώς την πληρώνουν μόνο αν τους τσακώσει ο έλεγχος.
Από ότι φαίνεται για την εργατική γραφειοκρατία η αξία της συγκεκριμένης ρύθμισης, όπως και των υπολοίπων παρόμοιων ρυθμίσεων, είναι μικρή.
Μικροπράγματα; Πόσο στοιχίζουν μερικές παραπάνω απλήρωτες ώρες; Τι αξία έχει να γυρίσεις σπίτι σου τρεις ώρες μετά; Είναι μερικές φορές που σε μια μικρή χαραμάδα κρύβεται κάτι πολύ μεγαλύτερο. Αυτό το μεγαλύτερο είναι ότι δεν δουλεύουμε για χόμπι. Δεν θέλουμε να χαρίζουμε όχι μία ώρα αλλά ούτε πέντε λεπτά τζάμπα. Είναι φυσιολογικό λοιπόν αυτή η χαραμάδα να ενοχλεί τον ΣΕΒ.

Ήρθαν να χαλάσουν την πιάτσα...

Πέτρος Κατσάκος
Αν έχεις μεγαλώσει σε μια χώρα που αμέσως μετά από κάθε “κακό” ακολουθούν μια “ειδική επιτροπή”, ένα “υπουργικό κλιμάκιο” και μια “ομάδα εμπειρογνωμόνων” που, αντί να σου βελτιώσουν τη ζωή από την κάθε μορφή καταστροφή που σε βρήκε, απλά μοιράζουν υποσχέσεις που τις παίρνει ο άνεμος τις επόμενες ημέρες, λογικό και αναμενόμενο είναι οι πολίτες να κρατούν μικρό καλάθι και οι πληγέντες να μην παίρνουν τοις μετρητοίς τα όσα μπροστά σε τηλεοπτικές κάμερες εξαγγέλλονται. Σε μια χώρα που οι κάθε λογής πληγέντες έχουν χορτάσει από μεγάλα λόγια και παρελάσεις πολιτικών πάνω από γκρεμίσματα, αποκαΐδια και λασπουριές μόνο και μόνο για το φωτογραφικό καρέ, λογικό και αναμενόμενο είναι να πέφτει πού και και πού και καμιά γιούχα από τους πονεμένους. Σε μια χώρα που ακόμη και ειδικοί λογαριασμοί που ανοίχτηκαν, και ειδικά “ταμεία” που δημιουργήθηκαν για την αποκατάσταση ζημιών από φυσικές καταστροφές μετατράπηκαν σε "μαύρες τρύπες" που κατάπιαν εκατομμύρια σαν το στοιχειωμένο Ταμείο Μολυβιάτη για τους πυρόπληκτους του 2007, λογικό και αναμενόμενο είναι να μην πιστεύεις ούτε λέξη για τα εκατομμύρια που κυκλοφορούν κάθε φορά πάνω από τα ερείπια και τις στάχτες.
Σε αυτήν, λοιπόν, τη χώρα του λογικού και του αναμενόμενου έπειτα από κάθε σεισμό, φωτιά και πλημμύρα ήρθαν κάποιοι να χαλάσουν την πιάτσα. Επισκέψεις υπουργών και αυτοψίες ειδικών χωρίς πολλές φανφάρες. Ομάδες εργασίας που πιάνουν δουλειά την επόμενη της καταστροφής κιόλας ημέρα χωρίς κάμερες και φωτογράφους στο κατόπι. Υποσχέσεις που δίνονται για τα δυνατά και τα εφικτά χωρίς δημόσιες πλειοδοσίες εκατομμυρίων του αέρα. Ε, όπως και να το κάνεις δεν είμαστε χώρα συνηθισμένη σε τέτοιου είδους κρατικά ανακλαστικά. Ε, όπως και να το κάνεις, δεν έχουμε συνηθίσει να σου τσακίζει ο εγκέλαδος ένα λιμάνι και χωρίς πολλά πολλά λόγια να έρχεται η Πολιτεία και σε έναν μήνα να σ' το παραδίδει επισκευασμένο. Όπως και να το κάνεις, δεν έχουμε συνηθίσει να κατακαίνε οι φλόγες μια περιοχή και σε μια εβδομάδα να έχει ολοκληρωθεί η καταγραφή των ζημιών και να είναι έτοιμη και η μελέτη αποκατάστασης και αποζημιώσεων.
Γενικά, δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους κράτος και σίγουρα χαλάει η πιάτσα το τελευταίο διάστημα για κάποιους που, για δεκαετίες, συνήθιζαν να τρίβουν τα χέρια τους έπειτα από κάθε καταστροφή αναλογιζόμενοι εργολαβίες και μίζες.