Η έκλειψη, η αμοιβάδακαι το μεγάλο πλιάτσικο

Αν τα γεράκια - εισπράκτορες καταφέρουν και εισπράξουν έστω και το 30% του κεφαλαίου από τα δάνεια αυτά, αν βάλουν στο χέρι και ενέχυρα και υποθήκες, σημαίνει ότι μέσα σε δυο χρόνια πλούτος πολλών δισ. θα πετάξει αλλού

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

«Έκλειψη», «Αμοιβάδα» (Amoeba) και “Arctos”. Έτσι έχουν ονομάσει οι διοικήσεις της Eurobank και της Πειραιώς τα σχέδια μείωσης των μη εξυπηρετούμενων δανείων τους, κυρίως μέσω της πώλησής τους σε επενδυτικά κεφάλαια, τα κοινώς επονομαζόμενα «γεράκια». Δεν ξέρω τι είδους συνειρμός οδήγησε τους ιθύνοντες των τραπεζών να δώσουν αυτά τα ευφάνταστα ονόματα στη διαδικασία παράδοσης των δανειοληπτών στους νέους εισπράκτορες. Περιμένω να ακούσω πώς θα ονομάσουν τα αντίστοιχα πρότζεκτ η Alpha και η Εθνική, μήπως βγάλω συμπέρασμα.

Όση κρυπτογραφία και συμβολισμούς κι αν επινοήσουν, πάντως, οι συναλλαγές αυτές μόνο ένα όνομα αξίζουν: το μεγάλο πλιάτσικο. Το ότι αυτό έχει όχι μόνο νομιμοποίηση, αλλά και επιβράβευση και εξαναγκασμό εκ μέρους των δανειστών δεν ελαφρύνει την κατάσταση. Οι συστημικές τράπεζες, με τις τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις τους, έχουν από το 2008 μέχρι σήμερα «εισφέρει» μια καθαρή επιβάρυνση του δημοσίου χρέους τουλάχιστον 70 δισ., χωρίς να υπολογίζονται οι ζημίες που μετακύλισαν στο Δημόσιο και στους φορολογούμενους (π.χ. μέσω του PSI). Έστω κι αν μικρό μέρος αυτού του «αναγκαστικού δανείου» έχει αποπληρωθεί, ως δημόσιο χρέος θα επιβαρύνει και θα αποπληρώνεται για δυο γενιές ακόμη.

Η Eurobank ανακοίνωσε διθυραμβικά ότι πέτυχε να πουλήσει στην Intrum Justitia μη εξυπηρετούμενα καταναλωτικά δάνεια ύψους 1,5 δισ. - με μέσο όρο καθυστέρησης τα 7,8 χρόνια, όσο και η μνημονιακή μας εποχή- με τίμημα που αντιστοιχεί στο 3% του οφειλόμενου κεφαλαίου (δηλαδή περίπου 45 εκατ. ευρώ -η επίσημη ανακοίνωση προφανώς ντράπηκε να αναφέρει το νούμερο, περιορίστηκε στο ποσοστό).

Η συμφωνία χαιρετίστηκε ως «στρατηγική επένδυση» -ποιος επενδύει σε τι;-, αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει τι θα γίνει μετά. Τι θα κάνει ακριβώς η σουηδική εταιρεία, η μεγαλύτερη διαχείρισης οφειλών στην Ευρώπη; «Εστιάζουμε στη συλλογή των χρεών σας, ώστε εσείς να αφοσιωθείτε στην ανάπτυξη» αυτοδιαφημίζεται η Intrum.

Η συναλλαγή είναι διαβολικά απλή: ο «εισπράκτορας» πληρώνει 3 λεπτά για κάθε ευρώ δανείου, επομένως εξασφαλίζει ένα άκοπο κέρδος για κάθε λεπτό παραπάνω που θα εισπράξει από τον δανειολήπτη. Κι αυτό το κέρδος, που προφανώς δεν θα είναι μόνο 1-2 λεπτά, θα διακτινιστεί στη Σουηδία, αφήνοντας μια τρύπα στο χαρτοφυλάκιο της ελληνικής τράπεζας, την οποία προφανώς θα καλύψουμε εμείς, όχι απαραίτητα με νέα ανακεφαλαιοποίηση. Τα περί «χρηματοοικονομικά ουδέτερης» πώλησης είναι ρητορικό και λογιστικό τρικ. Πρόκειται για κραυγαλέα μεταφορά πλούτου εκτός χώρας.

Γιατί αυτή η απλούστατη συναλλαγή δεν μπορούσε να γίνει απευθείας με τον δανειολήπτη και, μάλιστα, με πολύ υψηλότερο τίμημα; Το ότι ανάμεσα στους ακάλυπτους δανειολήπτες υπάρχουν και συστηματίες μπαταχτσήδες ουδόλως μετριάζει τον αρπακτικό μηχανισμό που έχουν επιβάλει οι δανειστές. Κι αυτό που έκανε η Eurobank θα γίνει σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Μέσα στους επόμενους 2-3 μήνες οι τράπεζες θα ξεφορτωθούν ακάλυπτα δάνεια μέχρι 7 δισ. ευρώ προκειμένου να προλάβουν τα stress tests που θα γίνουν πανευρωπαϊκά μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαΐου του 2018, ενώ το διετές πλάνο που τελεί υπό την αιγίδα της EKT προβλέπει πωλήσεις δανείων δεκάδων δισ. ευρώ. Αν τα γεράκια - εισπράκτορες καταφέρουν και εισπράξουν έστω και το 30% του κεφαλαίου από τα δάνεια αυτά, αν βάλουν στο χέρι και ενέχυρα και υποθήκες, σημαίνει ότι μέσα σε δυο χρόνια πλούτος πολλών δισ. θα πετάξει αλλού. Στο μεταξύ θα πρέπει να μας ικανοποιεί το ότι οι τράπεζες -που εδώ και οκτώ χρόνια δεν έχουν δώσει ούτε ευρώ δανείου- θα έχουν «εξυγιάνει» τα χαρτοφυλάκιά τους. Έστω κι αν χρειαστούν μια μικρή, τέταρτη ανακεφαλαιοποίηση, όπως θέλει το ΔΝΤ, αλλά εξορκίζει η ΕΚΤ.

Πρόκειται για τη συνέχεια του μεγάλου πλιάτσικου που ξεκίνησε το 2008. Οι χώρες της Ε.Ε. φόρτωσαν τα δημόσια χρέη τους με τουλάχιστον 2,5 τρισ. ευρώ για να διασωθούν οι χρεοκοπημένες τράπεζες. Παρ’ όλα αυτά το ευρωσύστημα κάθεται ακόμη σε βουνό 1 τρισ. κόκκινων δανείων. Η ΕΚΤ, ως γνήσιος δικτάτορας του ευρώ και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, απαιτεί να εξαφανιστεί αυτό το βουνό μέσα σε δύο χρόνια.

Ποιος θα πληρώσει γι’ αυτό; Εν μέρει οι ίδιοι οι δανειολήπτες, αλλά το μεγάλο βάρος θα διαχυθεί, χωρίς διακηρύξεις και πανικούς, στα φορολογικά υποζύγια και στους καταθέτες. Τα αποκαλυπτήρια θα γίνουν μέσω του σχεδίου της Κομισιόν για το περίφημο Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων, που θα ανακοινωθεί την προσεχή εβδομάδα: καμιά εγγύηση, για κανέναν καταθέτη.

Μέχρι οι τράπεζες να εξαφανίσουν το βουνό 1 τρισ. επισφαλών δανείων, οι καταθέτες θα δικαιούνται απλώς δάνεια (!) σε περίπτωση χρεοκοπίας της τράπεζάς τους. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα, φιλοδωρημένο επιπλέον με την άφθονη φθηνή ρευστότητα 1,5 τρισ. της ποσοτικής χαλάρωσης, αναγορεύεται σε μεγάλο μπαταχτσή της Ευρωζώνης με τις ευλογίες της πολιτικής ηγεσίας της.

ΑΘΕΜΙΤΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΑΠΟ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ ΠΑΡΟΧΟΥΣ

ΑΝΤ. ΖΟΥΝΤΑ

Ηλεκροπληξία απο...φουσκωμένους λογαριασμούς

Αυξάνονται οι καταγγελίες καταναλωτών για τους λογαριασμούς στην απελευθερωμένη αγορά ηλεκτρικού ρεύματος

Ζητήματα προστασίας των νοικοκυριών απέναντι σε αμφισβητούμενες εμπορικές πρακτικές, αλλά και υγιούς ανταγωνισμού στην απελευθερωμένη αγορά προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας αναδεικνύονται μέσα από τη διόγκωση των καταγγελιών καταναλωτών στον τομέα της παροχής ηλεκτρισμού.

Σύμφωνα με στοιχεία καταναλωτικών οργανώσεων και αρχών, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, βαίνουν ολοένα αυξανόμενες οι διαμαρτυρίες των καταναλωτών που αφορούν κυρίως στην αδιαφάνεια των λογαριασμών και υπέρογκες και άδικες χρεώσεις.

Η καταναλωτική οργάνωση ΕΚΠΟΙΖΩ, όπως ανακοίνωσε πριν από λίγες ημέρες, κατόπιν σχετικής έρευνας που διεξήγαγε, διαπίστωσε ότι η αγορά ενέργειας δεν λειτουργεί πάντα προς όφελος των καταναλωτών και εμφανίζει σοβαρές δυσλειτουργίες που πρέπει άμεσα να αποκατασταθούν.

Πιο συγκεκριμένα, οι καταγγελίες των καταναλωτών σχετίζονται με:

- Αθέμιτες εμπορικές πρακτικές από ορισμένους παρόχους τόσο κατά τη διαφήμιση των υπηρεσιών όσο και κατά την προσφορά τους στους καταναλωτές. Για παράδειγμα, κάποιοι ισχυρίζονται πως προσφέρουν το φθηνότερο ρεύμα στην αγορά ενέργειας, άλλοι υπόσχονται δωροεπιταγές 100 ευρώ για αγορές σε σούπερ μάρκετ, ενώ σε μία περίπτωση τουλάχιστον ο καταναλωτής δεν την έλαβε ποτέ κ.λπ.

- Ελλιπή ενημέρωση των καταναλωτών πριν από τη σύναψη της σύμβασης, με στόχο την προσέλκυση όσο το δυνατό περισσότερων πελατών. Για παράδειγμα, δεν αναφέρουν στον καταναλωτή την “ποινή” που θα κληθεί να πληρώσει σε περίπτωση διακοπής του συμβολαίου του πριν από τη λήξη του συμφωνημένου χρόνου ή ότι η προσφερόμενη χαμηλή τιμή της κιλοβατώρας (kWh) ισχύει για ορισμένους μήνες ή ότι στον λογαριασμό υπάρχει χρέωση με την ένδειξη “ρήτρα αναπροσαρμογής” για την ύπαρξη και τον τρόπο λειτουργίας της οποίας δεν ενημερώθηκε πριν από τη σύναψη της σύμβασης.

- Αδιαφάνεια των χρεώσεων και του τρόπου υπολογισμού τους όπως αποτυπώνονται στους λογαριασμούς ρεύματος και στα συμβόλαια που υπογράφουν οι καταναλωτές. Οι συμβάσεις των περισσότερων παρόχων είναι πολυσέλιδες, με δυσνόητους όρους και με ψιλά γράμματα. Οι δε λογαριασμοί των περισσότερων εναλλακτικών παρόχων δεν αναφέρουν τον τρόπο υπολογισμού των ρυθμιζόμενων χρεώσεων. Θα μπορούσαν π.χ. να αναφέρουν ότι οι ΥΚΩ (Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας) υπολογίζονται πολλαπλασιάζοντας τον αριθμό των κιλοβατώρων με την τιμή μονάδας (1.200 kWh X 0,00699 = 8,4 ευρώ).

- Δεν υπάρχει στους λογαριασμούς όλων των προμηθευτών πίνακας με το ενεργειακό μείγμα, παραβιάζοντας έτσι την εθνική και κοινοτική νομοθεσία. Σύμφωνα με τον Κώδικα Προμήθειας Ηλεκτρικής Ενέργειας σε Πελάτες, κάθε προμηθευτής ενημερώνει τους πελάτες του με ένθετο ή σχετική επιστολή που συνάπτεται στον λογαριασμό κατανάλωσης ή συμπεριλαμβάνεται σε ειδικό πεδίο τού λογαριασμού για τη συμβολή κάθε ενεργειακή πηγής στο συνολικό μείγμα καυσίμου κατά το προηγούμενο έτος, καθώς και τις αντίστοιχες περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

- Πολλοί προμηθευτές δεν διαθέτουν υποδείγματα λογαριασμών για το κάθε πακέτο προσφοράς στην ιστοσελίδα τους έτσι ώστε ο καταναλωτής να ενημερώνεται ορθά και να μπορεί να συγκρίνει και να επιλέγει τον προμηθευτή σύμφωνα με τις ανάγκες του.

- Ορισμένοι προμηθευτές προβαίνουν σε επιμερισμό των Ρυθμιζόμενων Χρεώσεων κατά μήνα, γεγονός που καθιστά τον λογαριασμό αδιαφανή και προκαλεί σύγχυση στον καταναλωτή, δεδομένου ότι οι χρεώσεις αυτές εξαρτώνται από την κατανάλωση όπως μετράται κάθε τέσσερις μήνες και ως εκ τούτου καθίσταται δυσχερής η σύγκριση μεταξύ εναλλακτικών προμηθευτών. Η υιοθέτηση μιας κοινής πολιτικής ως προς τη μεθοδολογία του υπολογισμού των χρεώσεων από όλους τους προμηθευτές συνιστά αυτονόητη υποχρέωση της Πολιτείας προς την κατεύθυνση προστασίας του καταναλωτή.

Μάλιστα, η ΕΚΠΟΙΖΩ ζητά την παρέμβαση τόσο της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας όσο και της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου και Προστασίας Καταναλωτή, ώστε να υποχρεωθούν οι προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος να αναπροσαρμόσουν τους λογαριασμούς προκειμένου να είναι αναλυτικοί, σαφείς, κατανοητοί και πλήρεις, εμπεριέχοντας όλες εκείνες τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την κατανόησή τους,

Πέρα των ανωτέρω, προβλήματα δημιουργούν και τα ιλιγγιώδη νούμερα που περιλαμβάνονται στο πλαίσιο των ρυθμιζόμενων χρεώσεων και ιδιαίτερα των Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας (ΥΚΩ), του ΕΤΜΕΑΡ (Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αέριων Ρύπων, πρώην τέλος Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας) και χρεώσεων υπέρ τρίτων, (ΕΡΤ και δήμων), που ανεβάζουν σε πολύ υψηλά επίπεδα το συνολικό ποσό του λογαριασμού ηλεκτρισμού.

Συνήγορος του Καταναλωτή

Συστάσεις από πέρσι στους προμηθευτές

Με αφορμή την “εντατικοποίηση της λειτουργίας του ανταγωνισμού στην αγορά της προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας”, ο Συνήγορος του Καταναλωτή έχει προβεί από πέρσι σε συστάσεις προς τους προμηθευτές σχετικά με την πιστή τήρηση των υποχρεώσεών τους που απορρέουν από την κείμενη νομοθεσία και διασφαλίζουν την ορθή και πλήρη προσυμβατική ενημέρωση των καταναλωτών.

Ειδικότερα, οι συστάσεις αφορούν:

- Την παρέλευση χρονικού διαστήματος από τη στιγμή που ο καταναλωτής θα λάβει τη σύμβαση προμήθειας έως τη στιγμή που θα την επιστρέψει υπογεγραμμένη, ώστε να έχει την ευχέρεια να τη μελετήσει.

- Την παροχή διακριτού αναλυτικού εγγράφου με όλες τις χρεώσεις του λογαριασμού κατανάλωσης (χρεώσεις προμήθειας, ρυθμιζόμενες χρεώσεις και χρεώσεις τρίτων), αλλά και την έγγραφη εκτίμηση του συνολικού ετήσιου κόστους προμήθειας για την παροχή του καταναλωτή σύμφωνα με το ισχύον τιμολόγιο προμήθειας.

Παράλληλα, ο Συνήγορος του Καταναλωτή συνέστησε σε όλους τους προμηθευτές να απαιτούν τη διακριτή υπογραφή τού τιμολογίου προμήθειας από τους καταναλωτές, ώστε να διασφαλίζεται η χορήγησή του.

Ως προς τη διαφάνεια των χρεώσεων, η αρχή παρενέβη με έγγραφη σύσταση, επισημαίνοντας τις υποχρεώσεις των προμηθευτών σχετικά με την παροχή δυνατότητας επιβεβαίωσης από τον καταναλωτή των τιμών χρέωσης τυχόν ρητρών αναπροσαρμογής του τιμήματος, με παραπομπή στην οικεία ιστοσελίδα και την ενημέρωση των καταναλωτών αναφορικά με τις μοναδιαίες τιμές ρυθμιζόμενων χρεώσεων τόσο στην ιστοσελίδα του εκάστοτε προμηθευτή όσο και με ετήσια αποστολή ειδικού ενημερωτικού εντύπου, καθώς και σε κάθε τροποποίηση των σχετικών χρεώσεων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην προηγούμενη ετήσια έκθεση του Συνηγόρου του Καταναλωτή ο τομέας “Ενέργεια και Ύδρευση” συγκέντρωσε το 8,3% επί του συνόλου των αναφορών καταναλωτών, έναντι 3,3% την περίοδο 2009-2010, με πάνω από τις 7 στις 10 (73,9%) περιπτώσεις να αφορούν αποκλειστικά τον τομέα του ηλεκτρικού ρεύματος.

Η ΑΥΓΗ στο ξημέρωμα, όχι στο σούρουπο

 Δημήτρης Σεβαστάκης

Η «Αυγή» εκδόθηκε ως φωνή της διωκόμενης Αριστεράς και του κόμματος της ΕΔΑ τη δεκαετία του 1950. Δύσκολα χρόνια, σχεδόν παρανομίας, με διώξεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις για πολιτικά φρονήματα. Η ηττημένη του εμφυλίου Αριστερά προσπαθούσε τρεκλίζοντας να βρει τον κοινοβουλευτικό βηματισμό της, σε μεγάλο βαθμό να σωθεί από τη διωκτική λύσσα των νικητών. Η καθαρεύουσα γλώσσα δεν ανταγωνιζόταν τη ευθύβολη ματιά.

Το 1964 για παράδειγμα, με διευθυντή τον Πότη Παρασκευόπουλο, προειδοποιούσε εύστοχα για επερχόμενο πραξικόπημα. Μετά τη χούντα ξανακυκλοφόρησε στηρίζοντας το ΚΚΕ εσωτερικού και τις δυνάμεις της Ανανεωτικής Αριστεράς. Μετά την περίοδο του Συνασπισμού και εν συνεχεία του ΣΥΡΙΖΑ η «Αυγή» ήταν πάντα εδώ. Ένα ΕΔΩ πολύ ισχυρό όχι μόνο πολιτικά, αλλά γλωσσικά, θεματικά, συναισθηματικά. Πάντα εδώ. Η μόνη διακοπή ήταν λόγω της χούντας, με βίαιη διακοπή της κυκλοφορίας της.

Δεν χρειάζεται να απαριθμήσω φωνές, γραφείς, στιγμές, πρόσωπα. Με ενδιαφέρει όμως να σταθώ στην προσωπική μου σχέση. Στο σπίτι μας προδικτατορικά αγοράζονταν η «Αυγή», τα «Νέα», η «Ελευθερία». Μεταδικτατορικά η «Αυγή», το «Βήμα», η «Καθημερινή» και ο «Ριζοσπάστης».

Η «Αυγή» είχε πάντα την ποιότητα να συναναγνωστεί, να συγκριθεί, να συνομιλήσει, να αντιδικήσει. Τη δεκαετία του 1990 μέχρι και το τέλος της (Ιούνιος 1999), ο πατέρας μου ο Αλέξης κρατούσε τη στήλη «Εξ αφορμής» με τα εξαιρετικής πυκνότητας κείμενά του. Αρκετά χρόνια αργότερα, η «Αυγή» μού κάνει την τιμή να με φιλοξενεί ως συνεργάτη του κυριακάτικου φύλλου.

Η αγχωμένη πάντα και πιεσμένη αποστολή του κειμένου συνδέεται με το τέλος της εβδομάδας, με τις μικρές συνήθειες της Παρασκευής. Απογευματινά ψώνια στο σούπερ μάρκετ, βραδινό σινεμά ή ταβέρνα με φίλους ή, το καλύτερο, σπίτι με την οικογένεια, με τα κορίτσια μου. Τα τελευταία βουλευτικά χρόνια η αποστολή του κειμένου συνδέεται με αγωνία. Και για τη δουλειά του σαββατοκύριακου, αλλά και γιατί η «Αυγή» συμπεριλαμβάνει (και χωνεύει) όλες τις αντιφάσεις που συνδέουν την κυβέρνηση με την ιδεολογία.

Η «Αυγή» πρέπει να είναι ο φορέας της είδησης και της αντίρρησης, της στήριξης και της κριτικής, του εύληπτου κειμένου και του σύνθετου συλλογισμού. Δύσκολες εξισώσεις, αλλά η «Αυγή» μπορεί σε ικανοποιητικό βαθμό να τις λύνει. Τη δύσκολη εξίσωση όμως της κυκλοφορίας δεν μπορεί να τη λύσει. Η σταδιακή πτώση της κυκλοφορίας σχετίζεται βεβαίως με την κρίση του παραδοσιακού Τύπου. Όλες οι εφημερίδες έχουν συμπιεστεί μαζί με την καθημερινή αναγνωστική συνήθεια.

Ο χρόνος ανάγνωσης δεν υπάρχει, οι χώροι ανάγνωσης έχουν αλλάξει, ο Τύπος ανάγνωσης και πρόσληψης της πληροφορίας έχει αναδιαρθρωθεί. Είναι προφανές ότι η γιγαντοοθόνη στο καφενείο για τους ηλικιωμένους και τα smartphones για τους νεότερους καταλαμβάνουν τον αναγνωστικό χώρο, τον αντιληπτικό τρόπο, τον διαθέσιμο χρόνο.

Εν τούτοις η σχέση της εφημερίδας της Αριστεράς με τον αναγνώστη της ορίζεται σε μια βαθύτερη στοιβάδα. Την πολιτική ταυτότητα του αναγνώστη της, κυρίως τον δημόσιο λόγο του.

Το μοναχικό πιστό μέλος στο ορεινό χωριό, οι διανοούμενοι της μικρής πόλης, τα εναλλακτικά αγροτικά στελέχη στην περιφέρεια, ο πεισματάρης ηλικιωμένος που δεν διστάζει να πλακωθεί στο καφενείο για τη μείωση της σύνταξης, ο φοιτητής που αντιδικεί με τους εξωκοινοβουλευτικούς για τις πολιτικές του υπουργείου Παιδείας, όλοι αυτοί ταυτοποιούνται δημόσια με την «Αυγή», χρειάζεται να είναι ενεργητικοί πολιτικοί αναλυτές και όχι απλοί καταναλωτές του κειμένου.

Αυτή η γείωση, η διασύνδεση με το μοναχικό μέλος, με το στέλεχος, με τον παλιό αριστερό του βιώματος, με τον νέο αριστερό, αυτή η σχέση δεν έχει αποκατασταθεί ή δεν έχει συναφθεί. Οι οργανώσεις πρέπει να βοηθήσουν. Θα βοηθηθούν και οι ίδιες, θα βοηθηθούμε όλοι στον δύσκολο δρόμο.

CETA και ευρωπαικό κίνημα

Ως Πανελλαδικό Δίκτυο Φορέων “Stop TTIP CETA TiSA” αγωνιζόμαστε σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε συνεργασία με το ευρωπαϊκό κίνημα συγκεντρώνουμε υπογραφές αυτοδιοικητικών και κοινωνικών φορέων στο κοινό μας ευρωπαϊκό υπόμνημα που αφορά εννέα βήματα για την απόρριψη νεοφιλελεύθερων ρυθμίσεων το οποίο θα καταθέσουμε έως το τέλος του 2017 στα 28 εθνικά κοινοβούλια, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωκοινοβούλιο

Του Γιώργου Εμμανουήλ*

Από τις 21.9.2017 είναι σε ισχύ, για την επόμενη τριετία, η προσωρινή εμπορική συμφωνία Ε.Ε. - Καναδά (CETA). Για την οριστική εφαρμογή της, μετά από διεκδίκηση του πανευρωπαϊκού κινήματος που αξιοποίησε το άρθρο 4 της συνθήκης της Λισσαβώνας, χαρακτηρίστηκε μεικτής αρμοδιότητας και των 28 εθνικών κοινοβουλίων των χωρών - μελών της Ε.Ε. και απαιτείται η έγκρισή τους. Έως σήμερα μόνο 6 εθνικά κοινοβούλια την έχουν εγκρίνει αυτά των: Λετονίας, Κροατίας, Τσεχίας, Δανίας, Μάλτας, Ισπανίας.

Ας δούμε εν τάχει τα “οφέλη” και τις ζημίες από την εφαρμογή της CETA:

* Η κατάργηση των δασμών για το 98% των εξαγόμενων προϊόντων από και προς τον Καναδά μπορεί να ωφελήσει τους καταναλωτές από τη μείωση των τιμών, κυρίως όμως θα ευνοήσει τις εξαγωγές της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας. Λόγω της διευκόλυνσης των εισαγωγών τροφίμων, θα πλήξει την αγροτική παραγωγή της Νότιας Ευρώπης, άρα και της χώρας μας, και τους καταναλωτές, από τις υποβαθμισμένες προδιαγραφές των καναδικών τροφίμων.

* Αυξάνει τις ποσοστώσεις εισαγωγών από τον Καναδά, χωρίς δασμούς, βοοειδών και χοιρινών από 9.662 τόνους σε 130.551 τόνους με αρνητικές επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή και ελληνική κτηνοτροφία.

* Αυξάνει την ποσόστωση χωρίς δασμούς των εξαγωγών ευρωπαϊκών τυριών προς τον Καναδά από 13.472 τόνους σε 33.072 τόνους.

* Προστατεύει μόνον 143 Προϊόντα Ονομασίας Προέλευσης ΠΟΠ/ΠΓΕ (Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη) της Ε.Ε. από τα 3.400 ΠΟΠ/ΠΓΕ που έχει συνολικά κατοχυρωμένα η Ε.Ε. (και μόνο 16 από τα 101 ΠΟΠ/ΠΓΕ της Ελλάδας). Δεν κατοχυρώνει το σημαντικότερο ΠΟΠ προϊόν μας, τη φέτα, ενώ παράλληλα δίνει το δικαίωμα στους Καναδούς να παράγουν και εξάγουν "Feta made in Canada" από αγελαδινό γάλα και μεταλλαγμένες ζωοτροφές. Οι επιπτώσεις είναι προφανείς, οπότε χρειάζεται από κοινού υπεράσπιση από καταναλωτές, παραγωγούς, ελληνική Βουλή, καθώς και την Ε.Ε. σε όλες τις διεθνείς συμφωνίες. Τον κίνδυνο αναγνωρίζει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην έγγραφη απάντησή της στο υπόμνημα διαμαρτυρίας της Κοινής Επιτροπής Υπεράσπισης από 37 φορείς (3.5.2017).

* Δεν κατοχυρώνει την “Ευρωπαϊκή Αρχή της Πρόληψης”, σύμφωνα με την οποία δεν κυκλοφορεί προϊόν με πρόσθετα χημικά και φάρμακα αν υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορούν να βλάψουν καταναλωτές και περιβάλλον. Δεν απαγορεύει την εμπορία μεταλλαγμένων τροφίμων και παραπέμπει τα υγειονομικά μέτρα φυτικής και ζωικής παραγωγής σε επιτροπές ρυθμιστικής συνεργασίας.

* Διευκολύνει την πρόσβαση ευρωπαϊκών εταιρειών προμηθειών και υπηρεσιών σε καναδικούς διαγωνισμούς έργων, καθώς και των Ευρωπαϊκών ναυτιλιακών εταιρειών στα λιμάνια του Καναδά.

* Προωθεί την ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών και έργων υγείας, ηλεκτρικής ενέργειας, ΑΕΙ, εξόρυξης μεταλλευμάτων όπου έχουν ισχυρό ενδιαφέρον καναδικές πολυεθνικές εταιρείες και εμποδίζει την επαναδημοτικοποίηση υπηρεσιών που πολλοί ευρωπαϊκοί δήμοι και περιφέρειες επιχειρούν σήμερα. Eμποδίζει, επίσης, πολιτικές ενίσχυσης των παραγωγικών και καταναλωτικών συστημάτων των τοπικών κοινωνιών.

* Δεν περιλαμβάνει τις δεσμεύσεις της Ε.Ε. για την κλιματική αλλαγή που απορρέουν από τη διεθνή συμφωνία του Παρισιού, με δεδομένη τη θέση του Καναδά υπέρ των ορυκτών καυσίμων (πετρελαίου, αερίου και λιγνίτη).

* Δεν κατοχυρώνει τις συνθήκες του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας του ΟΗΕ, ILO, για συλλογικές διαπραγματεύσεις, ενώ επιτρέπει τις ατομικές συμβάσεις εργασίας.

Κάτω από την πίεση του ευρωπαϊκού κινήματος φορέων των παραγωγών, καταναλωτών, πολιτών, επιστημόνων και της αυτοδιοίκησης, η εφαρμογή της εταιρικής επιδιαιτησίας (ICS), όπου οι εταιρείες θα μπορούν να μηνύουν κράτη για διαφυγόντα κέρδη, δεν ισχύει στην προσωρινή τριετή εφαρμογή της, αλλά προβλέπεται η ισχύς της μετά την έγκριση των 28 εθνικών κοινοβουλίων.

Το Βέλγιο έκανε στις 6.9.2017 προσφυγή κατά της εταιρικής επιδιαιτησίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να κριθεί εντός του επόμενου έτους η συμβατότητά της με τις συνθήκες της Ε.Ε. Ανάλογη γνωμοδότηση θα κληθούν να δώσουν τα 28 εθνικά κοινοβούλια, μεταξύ αυτών και το ελληνικό.

Ως Πανελλαδικό Δίκτυο Φορέων “Stop TTIP CETA TiSA” αγωνιζόμαστε σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε συνεργασία με το ευρωπαϊκό κίνημα συγκεντρώνουμε υπογραφές αυτοδιοικητικών και κοινωνικών φορέων στο κοινό μας ευρωπαϊκό υπόμνημα που αφορά εννέα βήματα για την απόρριψη νεοφιλελεύθερων ρυθμίσεων το οποίο θα καταθέσουμε έως το τέλος του 2017 στα 28 εθνικά κοινοβούλια, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωκοινοβούλιο.

* Ο Γιώργος Εμμανουήλ είναι εκπρόσωπος του ελληνικού Δικτύου Φορέων και Πολιτών Stop TTIP CETA TiSA στο Πανευρωπαϊκό Δίκτυο "Seattle to Brussels"

Χρηματοδότηση από εθνικούς πόρους 17 νέων έργων στην Πελοπόννησο

33,5 εκατ. ευρώ από εθνικούς πόρους για 17 νέα έργα στην Περιφέρεια Πελοποννήσου

Τη χρηματοδότηση από εθνικούς πόρους 17 νέων έργων στην Πελοπόννησο, συνολικού προϋπολογισμού 33,5 εκατ. ευρώ, ενέκρινε ο Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, Αλέξης Χαρίτσης, έπειτα από σχετικό αίτημα της Περιφέρειας.

Τα έργα τα οποία εντάσσονται στο εθνικό σκέλος του ΠΔΕ, αφορούν σε σημαντικές υποδομές όπως η κατασκευή δικτύων ύδρευσης και άρδευσης, η συντήρηση του οδικού δικτύου, ο εκσυγχρονισμός αθλητικών εγκαταστάσεων, καθώς και δράσεις για την τουριστική προβολή και την προώθηση των αγροτικών προϊόντων της Περιφέρειας.

Ο κ. Χαρίτσης δήλωσε για την χρηματοδότηση των έργων αυτών από εθνικούς πόρους:

«Γνωρίζουμε  τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών και κινητοποιούμε κάθε διαθέσιμο χρηματοδοτικό μέσο για να υλοποιήσουμε τις απαραίτητες παρεμβάσεις στις Περιφέρειες και τους Δήμους όλης της χώρας. Σταθερή πεποίθησή μας στο Υπουργείο Οικονομίας είναι ότι η συνεργασία και ο συντονισμός με τους παραγωγικούς και αυτοδιοικητικούς φορείς συνιστά βασική προϋπόθεση για να επιτύχουμε τον κοινό στόχο για ανάπτυξη βιώσιμη και κοινωνικά δίκαιη». 

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ η κατάσταση στην Περιφέρεια Πελοποννήσου

 

Είμαστε «στο ίδιο έργο θεατές» στην φθορά των θεσμών, των συνειδήσεων και των προσώπων.

Πρωταγωνιστές σ’ αυτό το έργο στην Περιφέρεια Πελοποννήσου ο Περιφερειάρχης κ. Τατούλης, η πρόεδρος της Οικονομικής Επιτροπής κ. Νικολάκου και από κοντά ο πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου. Στόχος τους η επίτευξη ιδιοτελών σκοπών που εκφράζεται με αλαζονεία, αυταρχικότητα και αντιδημοκρατικότητα.

Αντί τα όργανα της Περιφέρειας και ιδιαίτερα το Περιφερειακό Συμβούλιο να είναι συλλογικά όργανα δημιουργίας, σύνθεσης και ανοχής των διαφορετικών απόψεων, με σεβασμό προς όλες τις απόψεις και προς όλους, με τήρηση των διαδικασιών, έχουν γίνει μ’ ευθύνη των παραπάνω, χώροι εντάσεων, απρεπών επιθέσεων, ύβρεων και προσωπικών προσβολών. Έτσι το κλίμα είναι πολωτικό, διασπαστικό, προσωποποιημένο, ομαδοποιημένο και διαλυτικό. Εξ’ ου και τα φαινόμενα της συνεχούς υποβάθμισης του Περιφερειακού Συμβουλίου και της Οικονομικής Επιτροπής. Η Επιτροπή Διαβούλευσης συνεδρίασε μόνο μία φορά όταν δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς.

Δεν τηρούνται τα προβλεπόμενα ωράρια και οι χρόνοι, η διαδικασία ένταξης των θεμάτων, η πληρότητα και ο τρόπος συζήτησής τους, ο τρόπος λήψης των αποφάσεων και η ανάρτησή τους εκεί όπου προβλέπεται. Δεν τηρούνται οι δεσμεύσεις της Περιφερειακής αρχής περί ορθής λειτουργίας του ΠΕΣΥ, δεν μας δίνονται εξηγήσεις και απαντήσεις, δεν δίνεται ο λόγος στους Δημάρχους και στους φορείς ενώ είναι καλεσμένοι, δεν μπαίνουν σε ψηφοφορία οι προτάσεις των μειοψηφιών, των συμβούλων ακόμα και των αντιπεριφερειαρχών ενώ είναι εισηγητές. Σοβαρές αποφάσεις παίρνονται με την τακτική των αιφνιδιασμών και της προχειρότητας και εκτός θεμάτων ημερησίας διάταξης.

Επόμενο λοιπόν η απαξίωση των θεσμών και των προσώπων μ’ αποτέλεσμα να φτάνουμε στο σημείο οριακής απαρτίας και με συνεχή φαινόμενα διάλυσης στη λειτουργία του Περιφερειακού Συμβουλίου χωρίς αρκετές φορές να μπορούν να παρθούν στο τέλος αποφάσεις. Το μεγάλο έργο της Περιφέρειας για τ’ απορρίμματα συγκέντρωσε 18 ψήφους από τους 31 της πλειοψηφίας. Προχτές περιμέναμε 1 ώρα και 15 λεπτά από την έναρξη του Περιφερειακού Συμβουλίου, μετρηθήκαμε, δεν είχαμε απαρτία και είπαμε δεν πάει άλλο! Στείλαμε ένα μήνυμα με την αναβολή της συνεδρίασης.

Αντί ο Περιφερειάρχης, όπως κάνει συνήθως, να τα βάζει και να βρίζει τους άλλους θεσμούς (κυβέρνηση, βουλευτές, δημάρχους, φορείς, παρατάξεις της αντιπολίτευσης) επιτέλους να καταλάβει την βαρύτητα του θεσμού που εκπροσωπεί και να σταθεί στο ύψος του. Αν δεν μπορεί ας γράψει την ιστορία του και να αφήσει τουλάχιστον τους άλλους να δημιουργήσουν. Έφτασε στο σημείο μάλιστα, ύστερα από την μακρόχρονη διαδρομή του σε όλο το φάσμα των πολιτικών κομμάτων, να βλέπει «καπέλωμα» στον αναπτυξιακό συνεδριακό διάλογο που θα γίνει στην Περιφέρεια επειδή ασχολούνται και τα κόμματα με τα θέματα της ανάπτυξης!!! Να καλεί τους επικεφαλής της κυβέρνησης και των κομμάτων να εγκαλέσουν τα τοπικά στελέχη τους!!!

Επειδή οι περισσότεροι ζητούμε το αυτονόητο, δηλαδή να συμμετέχουμε συνειδητά, να προσφέρουμε στην κοινωνία και να δημιουργούμε και οπωσδήποτε δεν θέλουμε να πέσουμε στα «χάπια» εξαιτίας της ψυχοπαθολογίας που επιδεικνύει η Περιφερειακή Αρχή, ούτε να δοκιμάζουμε σε κάθε συμβούλιο τα όριά μας και τις αντοχές μας ανεχόμενοι ύβρεις και χυδαίο bulling:

– Τον καλούμε να σεβαστεί τους νόμους και τους θεσμούς, την κοινωνία και τους πολίτες, τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης και όλους τους Περιφερειακούς Συμβούλους, ιδιαίτερα την διαφορετική άποψη, γιατί μόνο έτσι μπορούν ν’ αντιμετωπιστούν οι μεγάλες προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας στην χώρα και στην Περιφέρεια. Σ’ αυτή την προσπάθεια δεν περισσεύει κανείς.

26/9/2017

Για την «Πελοπόννησος Πρώτα»

Ο επικεφαλής

ΝΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΡΙΝΟΣ

Μία στάση εδώ

Τα μέλη και οι οπαδοί έχουν αναλάβει το βάρος της απολογίας των κυβερνητικών ελλείψεων και παραλείψεων, χωρίς να μπορούν να παρέμβουν, να επικοινωνήσουν και, κυρίως, να ενημερώσουν τους κυβερνητικούς παράγοντες για το κλίμα που επικρατεί στην καθημερινότητα του πολίτη

του Βασίλη Δρακόπουλου*

Εδώ και καιρό έχει ευρέως δημιουργηθεί η εντύπωση σε μέλη και οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ ότι η πολιτική ηγεσία των υπουργείων έχει αποκοπεί από τη βάση. Ότι έχουν δημιουργηθεί προσωπικές ομάδες και στεγανά στα κυβερνητικά επιτελεία και ότι έχουν ξεκοπεί από την κοινωνία.

Τα μέλη και οι οπαδοί έχουν αναλάβει το βάρος της απολογίας των κυβερνητικών ελλείψεων και παραλείψεων, χωρίς να μπορούν να παρέμβουν, να επικοινωνήσουν και, κυρίως, να ενημερώσουν τους κυβερνητικούς παράγοντες για το κλίμα που επικρατεί στην καθημερινότητα του πολίτη. Το βάρος αυτό είναι τεράστιο με δεδομένο ότι όλα σχεδόν τα μέσα «ενημέρωσης» -έντυπα και ηλεκτρονικά- κάνουν καθημερινή σκληρή προπαγάνδα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.

Πολλοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ αναγκάζονται να λένε ότι δεν συμφωνούν με την πολιτική του και πως δεν θα τον ξαναψηφίσουν στις επόμενες εκλογές, στις καθημερινές τους συναναστροφές, κάτω από το βάρος της έντονης κριτικής που δέχονται. Ακόμα δεν έχουν βέβαια περάσει στην «απέναντι όχθη», ελπίζουν! Αλλά μέχρι πόσο; Τα σημάδια δεν είναι ευοίωνα.

Δεν περιμένουν πολλά, έχουν επίγνωση της κατάστασης της χώρας, ξέρουν ότι υπάρχει ασφυκτικός κλοιός, αλλά απλά καθημερινά προβλήματα και χρόνιες ελλείψεις, παρατυπίες και παρανομίες που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις -για να καταστήσουν συνενόχους τους πολίτες ή τους ψηφοφόρους τους και να νέμονται την εξουσία- όχι μόνο δεν λύνονται, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις δυστυχώς αναπαράγονται.

Το κατεστημένο και η «Δημόσια Διοίκηση» πολεμούν με δύο τρόπους την κυβέρνηση. Ο ένας είναι η καθυστέρηση, ο αποσυντονισμός, τα κωλύματα, η μη λειτουργία και γενικότερα η δολιοφθορά υπό την καθοδήγηση τις περισσότερες φορές των κυβερνητικών παραγόντων των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Ο δεύτερος είναι ο χειρότερος. Δηλώνουν ότι πρόσκεινται θετικά στην κυβέρνηση, γίνονται πιστευτοί από τους κυβερνητικούς παράγοντες, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις αφελώς τους εμπιστεύονται και έτσι αποκόπτονται από την κοινωνία, από το εκλογικό, αλλά και από το κομματικό σώμα και συνεχίζει απρόσκοπτα τη λειτουργία του το κατεστημένο.

Υπάρχει συντονισμός και σοβαρός προσανατολισμός της κυβέρνησης; Υπάρχει. Η υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής όμως, περιλαμβάνει και μια σειρά από πρωτοβουλίες των κυβερνητικών παραγόντων και το προσωπικό τους στίγμα, το οποίο όμως σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς δεν πρέπει να φαίνεται. Πρέπει να φαίνονται και να προβάλλονται οι προτάσεις των συλλογικών φορέων, συνδικαλιστικών και επιστημονικών, της κοινωνίας γενικότερα και οι κυβερνητικοί παράγοντες να κάνουν σύνθεση αυτών των προτάσεων· όχι να λειτουργούν ως αυθεντίες και με τη μόνη συμβολή του μικροπεριβάλλοντός τους.

Πέρα όμως από την κεντρική κυβερνητική πολιτική, υπάρχουν -και πιθανόν εκεί θα κριθεί η κυβέρνηση- και τα καθημερινά ζητήματα και κυρίως το αίσθημα δικαιοσύνης σε Κυβερνητικό Επίπεδο, όχι σε επίπεδο Δικαιοσύνης η οποία είναι «άλλου παπά ευαγγέλιο», τα οποία μέχρι σήμερα είναι ζητούμενα στη συντριπτική πλειοψηφία των κυβερνητικών επιτελείων.

Όποιο κόμμα υποτίμησε το εκλογικό του σώμα το πλήρωσε ακριβά. Τα κυβερνητικά επιτελεία είναι υπηρέτες του λαού, όχι παράγοντες και αφεντικά στο γυαλί.

* Ο Βασίλης Δρακόπουλος είναι γιατρός εργασίας

Τα ΑΕΙ πέρα από το τέλος της Ιστορίας

Παντού στην Ευρώπη ο νεοφιλελευθερισμός εκβάλλει πλέον στον εθνικισμό, στην ξενοφοβία, στην εθνική «καθαρότητα». Αυτό το πολιτικό πρόταγμα έχει τις δικές του σημαίες: ατομικιστική αριστεία, αγελαίος ανταγωνισμός, τιμωρητική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, αποδοχή του κοινωνικού δαρβινισμού («οι ανισότητες αποτελούν φυσικό φαινόμενο»)

Του Γιώργου Αγγελόπουλου*

Την προηγούμενη Τετάρτη έγιναν οι πρώτες εκλογές ανάδειξης πρύτανη σύμφωνα με τον πρόσφατα ψηφισμένο Νόμο 4485. Τέθηκε έτσι τέλος σε μια επταετία νομοθετικών ανακατατάξεων του πλαισίου λειτουργίας των ΑΕΙ. Τον Αύγουστο του 2011 η Άννα Διαμαντοπούλου προέβλεπε ότι ο Νόμος 4009 για τα ΑΕΙ -που έμεινε γνωστός με το όνομά της- θα μακροημέρευε για δεκαετίες. Έναν χρόνο αργότερα βασικές προβλέψεις του νόμου ανατράπηκαν επί υπουργίας του Κ. Αρβανιτόπουλου.

Πολλοί από τους σημερινούς ένθερμους υποστηρικτές του Νόμου 4009 είχαν το 2012 εγκαινιάσει το ξήλωμά του. Ανάμεσά τους και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στα χρόνια που ακολούθησαν υπήρξε μια ολοένα αυξανόμενη ακύρωση του Νόμου 4009. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του 2011 βρίσκεται σήμερα συρρικνωμένη (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ) έως εξαφανισμένη (ΛΑΟΣ).

Η μεγάλη συνεισφορά του νομοθετικού πλαισίου που ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 2011 αναφερόταν σε ό,τι ονομάστηκε «προσπάθεια για το τέλος της μεταπολίτευσης». Η συμπόρευση της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ στη διαδικασία ψήφισης του Νόμου 4009 ήταν μια «γενική πρόβα» δημιουργίας των κυβερνήσεων που έβαλαν τη χώρα στην επιτροπεία.

Ο αυταρχισμός της υπουργού που τον Δεκέμβριο του 2011 απειλούσε τους πρυτάνεις ότι, αν δεν εφαρμόσουν τον νόμο, θα διέκοπτε τη χρηματοδότηση των ΑΕΙ αποτελούσε πρελούδιο του αυταρχισμού των Μνημονίων. Το «τέλος της μεταπολίτευσης» μεταφραζόμενο στα ακαδημαϊκά δεδομένα προϋπέθετε τη λοιδορία του Νόμου 1268 του 1982 για τη δομή και λειτουργία των ΑΕΙ.

Το ζήτημα δεν είναι αν ο Νόμος 1268 συνιστά απάντηση στις σημερινές ανάγκες των ΑΕΙ. Είναι σαφές ότι δεν αποτελεί. Απλά και μόνο διότι κάθε νόμος απαντά στα ζητούμενα μιας συγκεκριμένης ιστορικής συγκυρίας.

Για την Αριστερά ο Νόμος 4485 τοποθετήθηκε ήδη ρεαλιστικά στην ιστορικότητά του: από τους εισηγητές του αναφέρθηκαν σημεία που θα μπορούσαν να διαφοροποιήσουν μελλοντικά τις προβλέψεις του (π.χ. μια μορφή κινητικότητας των φοιτητών εντός των ΑΕΙ της χώρας). Τουναντίον το μεγάλο πρόβλημα όσων υποστήριξαν τον Νόμο Διαμαντοπούλου είναι ότι δεν μπορούσαν να τον νοηματοδοτήσουν ως επανεκκίνηση αλλά έως το τέλος. Ένα τέλος πέραν του οποίου τίποτα δεν πρέπει να υπάρξει.

Μια τέτοια προοπτική τοποθετούσε τον Νόμο 4009 εκτός ιστορικού χρόνου και τον ανήγε σε ιερή βίβλο συγκεκριμένης πολιτικής προοπτικής. Υπό αυτήν την έννοια η εφαρμογή του Νόμου 4485 βιώνεται τραυματικά ως ακύρωση της αφήγησης για το «τέλος της Ιστορίας». Βιώνεται ως «επαναφορά της μεταπολίτευσης» ενάντια σε όσους διακαώς επιδίωξαν το τέλος της προταγμάτων ισότητας που αυτή πρέσβευε.

Δεν είναι τυχαίο ότι το Ποτάμι και η Χρυσή Αυγή εξέφρασαν πιο καθαρά από όλα τα κόμματα αυτή τη θέση. Δεν είναι σύμπτωση ότι κορυφαία στελέχη του ακραίου Κέντρου είχαν εδώ και μήνες διατυπώσει την άποψη ότι «οι θεσμοί δεν θα επιτρέψουν την ανατροπή του Νόμου Διαμαντοπούλου». Στον βαθμό που οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης δεν αρκούσαν για να εμποδίσουν την ψήφιση του Νόμου 4485, αναζητήθηκαν οι γνωστοί «προστάτες» από το εξωτερικό.

Η εκτίμηση ότι τελικά η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να ψηφίσει νόμο για τα ΑΕΙ ήταν βαθιά εδραιωμένη σε ορισμένα στελέχη της αντιπολίτευσης. Η διάψευση του «τέλους της Ιστορίας» οδήγησε στην ανάγκη μιας μετάθεσης του πεδίου της ιστορικής αφήγησης στα εθνικά και θρησκευτικά θέματα. Αυτά άλλωστε τα θέματα είναι πιο οικεία για τη ρητορική τεχνογνωσία της συντηρητικής παράταξης.

Δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας ότι παντού στην Ευρώπη ο νεοφιλελευθερισμός εκβάλλει πλέον στον εθνικισμό, την ξενοφοβία, την εθνική «καθαρότητα» και τους ταξικούς προσδιορισμούς. Αυτό το πολιτικό πρόταγμα έχει τις δικές του σημαίες: ατομικιστική αριστεία, αγελαίος ανταγωνισμός σε θεσμικό επίπεδο, τιμωρητική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, αποδοχή του κοινωνικού δαρβινισμού («οι ανισότητες αποτελούν φυσικό φαινόμενο») κ.λπ.

Η αντιπαράθεση για τα πανεπιστήμια, τους σημαιοφόρους, το θρήσκευμα συνιστούν εκδοχές μιας ολοένα και πιο ξεκάθαρης κοινωνικής σύγκρουσης.

* Ο Γιώργος Αγγελόπουλος διδάσκει στο ΑΠΘ