Το ελληνικό ποδόσφαιρο σε ...αριθμούς

Kst

Τα γεγονότα της Τούμπας, έφεραν το ελληνικό ποδόσφαιρο στριγωχμένο στην γωνία, αντιμετωπίζοντας απειλή αποκλεισμού και κίνδυνο εσωστρέφειας

Πριν κιόλας περάσουν δέκα ημέρες από την ημέρα που η UEFA στην επίσημη ιστοσελίδα της, χαιρέτησε, την απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για το σκάνδαλο «ΚΟΡΙΟΠΟΛΙΣ», κάνοντας λόγο για εξαιρετική συνεργασία με τις ελληνικές αρχές, τα γεγονότα της Τούμπας, έφεραν το ελληνικό ποδόσφαιρο στριγωχμένο στην γωνία, αντιμετωπίζοντας απειλή αποκλεισμού  και κίνδυνο εσωστρέφειας. Υποχρεώνοντάς το, την ίδια στιγμή, να προχωρήσει έχοντας απαλλαγεί από τα βαρίδια.

 «Όλα αυτά δεν είναι ποδόσφαιρο, αλλά είναι στο ποδόσφαιρο και είναι το καθήκον του ποδοσφαίρου να τα παραμερίσει. Εάν η βαρβαρότητα εισβάλει στο ποδόσφαιρο, δεν είναι λάθος του ποδοσφαίρου, αλλά είναι η ανάγκη του ποδοσφαίρου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα», όπως έγραψε έυστοχα η ισπανική  As αναφερόμενη στα τελευταία γεγονότα σε Αγγλία, Γαλλία, Ισπανία και φυσικά Ελλάδα.
 H Ελλάδα Νο 45 στην κατάταξη της FIFA τον Φεβρουάριο, δύο θέσεις ψηλότερα από τον προηγούμενο μήνα, θα είναι απούσα από το Μουντιάλ της Ρωσίας, μετά από  συμμετοχή σε δύο συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα, το 2010 στη Νότια Αφρική και το 2014 στην Βραζιλία.

 H εθνικής μας επίσης απούσα από το Euro 2016 της Γαλλίας, μετά την συμμετοχή στο Euro 2004, που μάλιστα κατέκτησε, Euro 2008 (Αυστρία-Ελβετία) και Euro 2012 (Πολωνία-Ουκρανία)
 Η χώρα μας βρίσκεται επίσης στην 15η θέση της κατάταξης UEFA και φυσικά είναι χωρίς εκπρόσωπο στους «16» των δύο ευρωπαϊκών διοργανώσεων, μετά τον αποκλεισμό της ΑΕΚ στους «32» του Europa League. Ιδιαίτερα το νέο σύστημα του Champions League, που θα ξεκινήσει από την προσεχή σεζόν 208-19, όπου οι τέσσερις πρώτες χώρες της κατάταξης θα έχουν από τέσσερις ομάδες στους ομίλους και θα υπάρχουν αλλαγές στις προκριματικές φάσεις, δυσκολεύει περισσότερο τη διαδρομή των ελληνικών συλλόγων στην Ευρώπη και κατά συνέπεια η συγκομιδή βαθμών.
 Η ελληνική Super League, που μετά όσα συνέβησαν στην Τούμπα την Κυριακή, διεκόπη επ΄ αόριστον, κοστολογείται με 283,98 εκατομμύρια ευρώ από την εξειδικευμένη γερμανική ιστοσελίδα  transfermark , 22,7 φορές λιγότερο από την αγγλική Premier League, που με 6,47 δις. ευρώ είναι το πρωτάθλημα με την μεγαλύτερη αξία. 

 Η αξία των πρωταθλημάτων που βρίσκονται στην 15 πρώτες θέσεις της κατάταξης της UEFA: 

 Είναι χαρακτηριστικό ότι επτά ομάδες από την Premier League (Μάντσεστερ Σίτι, Μάντσεστερ Γκουνάιτεντ, Τότεναμ, Τσέλσι, Λίβερπουλ Αρσεναλ και Εβερτον), πέντε από την Ιταλία (Γιουβέντους, Νάπολι, Ιντερ, Ρόμα, Μίλαν), τέσσερις από την Ισπανία (Μπαρτσελόνα, Ρεάλ Μαδρίτης, Ατλέτικο Μαδρίτης και Βαλένθια), τρεις από την Γερμανία (Μπάγερν, Ντόρτμουντ και Λειψία) και τρεις από την Γαλλία (Παρί ΣΖ, Μονακό και Λυών), έχουν από μόνες τους μεγαλύτερη αξία από ολόκληρο το ελληνικό πρωτάθλημα.
 Και επίσης είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μέσι ή ο Νεϊμάρ, οι πιο ακριβοί παίκτες στην Ευρώπη, αλλά και στον κόσμο με αξία 180 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με το Transfermarkt, κοστολογούνται μόλις 103,98 εκατ. ευρώ λιγότερα και από τις 16 ομάδες της Super League.
 Ο Ολυμπιακός με 65,20 εκατ ευρώ είναι η ομάδα του ελληνικού πρωταθλήματος με την μεγαλύτερη αξία, 14,6 φορές λιγότερο από την πιο ακριβή στην Ευρώπη, Μπαρτσελόνα (957.000.000 ευρώ) ενώ ο Βέλγος επιθετικός του Ολυμπιακού Κέβιν Μιραλάς, ο παίκτης που αγωνίζεται στην Super League και κοστολογείται πιο ψηλά από όλους, 10 εκατ ευρώ. Η ελληνική ομάδα με την μικρότερη αξία στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο είναι ο Λεβαδειακός, με 6,85 εκατ ευρώ.

 Ισως αξίζει να σημειωθεί ότι δύο Έλληνες παίκτες που αγωνίζεται στο εξωτερικό, ο Κώστας Μανωλάς που παίζει στην Ιταλία με την Ρόμα και ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος που αγωνίζεται στην Γερμανία με την Ντόρτμουντ, κοστολογούνται με 35 και 22 εκατ. ευρώ αντίστοιχα. Σχεδόν 10 εκατ ευρώ από ολόκληρο το ελληνικό πρωτάθλημα.
 Βέβαια οι αποστάσεις ανάμεσα στα πρωταθλήματα είναι γνωστές, όπως και η αξία τους αλλά και η υπεράσπιση του προϊόντος-ποδόσφαιρο και σε καμία περίπτωση οι αριθμοί δεν παραθέτονται προκειμένου να υπάρξει διαδικασία σύγκρισης.

 Ετσι κι αλλιώς είναι γνωστά τα δισεκατομμύρια που δίνονται, για παράδειγμα στα τηλεοπτικά δικαιώματα της Premier League. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, είναι η ομάδα με τα περισσότερα έσοδα στον κόσμο. Ο σύλλογος της Premier League, βρέθηκε για δέκατη φορά στην κορυφή της Deloitte Football Money League, έχοντας έσοδα για την περίοδο 2016-17, ύψους 676,3 εκατομμυρίων ευρώ. Η κορυφαία 20αδα αποτελείται από 10 αγγλικούς συλλόγους. Οι υπόλοιποι 10 σύλλογοι προέρχονται από την Ισπανία, τη Γερμανία και την Ιταλία, ενώ ένας είναι από την Γαλλία.
 Την ίδια στιγμή , από 8,9 εκατομμύρια ευρώ, ποσό από τα πιο χαμηλά στην Ευρώπη, είχε κατά μέσο όρο έσοδα, κάθε ελληνικός σύλλογος κατά το τελευταίο οικονομικό έτος, όπως ανέφερε έκθεση της UEFA. Κι αυτό όταν στην Premier League, το ποσό εκτοξεύεται στα 244,4 εκατ. ευρώ ανά σύλλογο.  Ακολουθεί η γερμανική Bundesliga με 149,6 εκατομμύρια ευρώ ανά σύλλογο, η Ισπανία (126,3 εκατομμύρια) και η Ιταλία (100,2 εκατομμύρια).
 Η ελληνική Super League, εμφανίζοντας μέσο όρο ηλικία των ποδοσφαιριστών τα 26,72 χρόνια, είναι  σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη(CIES) το πέμπτο γηραιότερο πρωτάθλημα στην Ευρώπη, ανάμεσα σε 31 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα πρώτης κατηγορίας. Η μελέτη εκτείνεται σε μια περίοδο εννέα ετών, μεταξύ του 2009 και του 2017. Πιο «γηρασμένο» πρωτάθλημα ανάμεσα στα 31, είναι αυτό της Κύπρου, με μέσο όρο ηλικίας 27,48 χρόνια, μπροστά από την ιταλική Serie A (27,13), την Super Lig της Τουρκίας (26,97) και την αγγλική Premier League (26,79). Στο άλλο άκρο, το πρωτάθλημα με το μικρότερο μέσο όρο ηλικίας είναι αυτό της Κροατίας με μέσο όρο 24,23 χρόνια.

 Χωρίς να έχει συμπληρωθεί η 25η αγωνιστική της Super League, έχουν σημειωθεί 423 γκολ, που δίνει 27 μέσο όρο σε καθεμιά από τις 16 ομάδες και μέσο όρο για κάθε αγώνα 2,2 γκολ. Αριθμοί που πιστοποιούν και την απουσία θεάματος, σε ένα πρωτάθλημα, που θεωρείται από τα πιο συναρπαστικά των τελευταίων ετών.

Η εγκυμοσύνη στο... εργοδοτικό απόσπασμα

Πέτρος Κατσάκος

Στα πρόσφατα χρόνια της ισοπεδωτικής απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων στη χώρα μας δεν ήταν λίγα τα παραδείγματα που αφορούσαν σε απολύσεις εγκύων.

Επίκαιρη όσο ποτέ είναι σήμερα η πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), η οποία προβλέπει ότι, σε περιπτώσεις ομαδικών απολύσεων, δεν προστατεύονται οι έγκυοι γυναίκες ή όσες θηλάζουν, εφόσον δεν υπάρχει σαφής πρόνοια στην εθνική νομοθεσία. Μια απόφαση εφιαλτική, που, παρά τις όποιες δικλίδες προστασίας υποτίθεται πως προσφέρει στις εργαζόμενες εγκύους, δεν παύει να αφήνει ανοιχτά τα περιθώρια κατάχρησης του θεσμικού πλαισίου για την απόλυσή τους.
Στα πρόσφατα χρόνια της ισοπεδωτικής απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων στη χώρα μας δεν ήταν λίγα τα παραδείγματα που αφορούσαν σε απολύσεις εγκύων. Δεν ήταν λίγα τα παραδείγματα των απειλών και του τραμπουκισμού εις βάρος εγκύων εργαζόμενων από τις οποίες ζητήθηκε μέχρι και τα παιδιά τους να “ρίξουν” προκειμένου να μη βρεθούν στον Καιάδα της ανεργίας. Γυναίκες που αφέθηκαν απροστάτευτες από Πολιτεία και Δικαιοσύνη και γνώρισαν στο πετσί τους το καθεστώς της εργασιακής ζούγκλας που νομιμοποίησαν με την ανοχή τους τα κόμματα και οι κυβερνήσεις που ασπάστηκαν το δόγμα πως “νόμος είναι τα κέρδη του εργοδότη”.
Χαρακτηριστικό το παράδειγμα εργαζόμενης από το Ηράκλειο της Κρήτης που το 2014, όταν οι εργοδότες της έμαθαν πως είναι έγκυος και αφού πρώτα της είχε ζητηθεί να “ρίξει” το παιδί της προκειμένου να μείνει στην εργασία της, τελικά απολύθηκε, με τις καταγγελίες της να φτάνουν τρία χρόνια μετά ενώπιον της Δικαιοσύνης και η ίδια να ευελπιστεί να μάθει την απόφαση πριν την ενηλικίωση του παιδιού της που έγινε αιτία να μείνει άνεργη.
 Σε αντίστοιχη περίπτωση, το Δικαστήριο του Πειραιά δικαίωσε πριν λίγες ημέρες την εταιρεία “MELLON” για την απόλυση εγκύου εργαζόμενης που έγινε περίπου πριν ένα χρόνο, επικαλούμενη σοβαρό λόγο. “Δεν έχουν σεβασμό απέναντι στις εγκύους γυναίκες. Μας αντιμετωπίζουν σαν ανάπηρους ανθρώπους και σαν να μην έχουμε εργασιακά δικαιώματα” ήταν η κραυγή απόγνωσης μιας εγκύου εργαζόμενης που βρέθηκε και αυτή πριν λίγους μήνες στα δικαστήρια διεκδικώντας την ακύρωση της απόλυσής της.
Εργατικά Κέντρα και σωματεία είναι αποδέκτες εκατοντάδων τέτοιων καταγγελιών, οι οποίες ενδέχεται να πολλαπλασιαστούν εάν η Πολιτεία δεν φροντίσει έγκαιρα να θεσπίσει ένα νέο και σύγχρονο πλέγμα νομικής προστασίας ώστε να αντιμετωπιστούν τόσο τα φαινόμενα του παρελθόντος αλλά και όσα ενδεχομένως προκύψουν μετά την απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάτι που θα ήταν έμπρακτη απόδειξη των όσων κάθε χρόνο λέγονται και γράφονται την Ημέρα της Γυναίκας.

10ο Περιφερειακό Συνέδριο

Δελτίο Τύπου

Το 10ο κατά σειρά Περιφερειακό Συνέδριο για την Αναπτυξιακή Ανασυγκρότηση της Περιφέρειας Πελοποννήσου ανήκει πλέον στο παρελθόν. Τα συμπεράσματα και τα αποτελέσματά του όμως θα είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα στην επικαιρότητα.

 Το Αναπτυξιακό συνέδριο αποτέλεσε ευκαιρία για την κοινωνία της Περιφέρειας να συνομιλήσει απ’ ευθείας με τη κυβέρνηση, μιας και στο συνέδριο συμμετείχαν  πάνω από 20 Υπουργοί, Αναπληρωτές Υπουργοί και Γενικοί Γραμματείς των κυριότερων υπουργείων, γεγονός πρωτόγνωρο για τη Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Δόθηκε η ευκαιρία σε όλους τους φορείς, τους κλάδους των επαγγελματιών και των εργαζομένων να εκφράσουν και να διατυπώσουν τις ιδέες,  τις προτάσεις και τα οράματά τους για μία καλύτερη Περιφέρεια Πελοποννήσου, για ένα καλύτερο  παρόν και για ένα καλύτερο μέλλον των κατοίκων της.

Η κυβέρνηση από τη πλευρά της, άκουσε άμεσα και χωρίς ενδιάμεσους την κοινωνία, έλαβε γνώση τόσο για τα προβλήματα που την απασχολούν όσο και για τις λύσεις πολλών εξ αυτών, όπως αυτές προτάθηκαν από τους φορείς και τους πολίτες.

Η διαδικασία της αμεσότητας που χαρακτήρισε τις συνεδρίες του διημέρου καθώς  και το κλείσιμο των εργασιών του Συνεδρίου από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας, αποτελούν πρωτόγνωρες διαδικασίες χάραξης ενός προγράμματος Ανάπτυξης για τη χώρα μας. Ενός προγράμματος, που προκύπτει από τα κάτω προς τα πάνω, μακριά από τις παθογένειες του παρελθόντος, που οδήγησαν τη χώρα μας και το Λαό της στην οικονομική και κοινωνική κατάρρευση το μέγεθος της οποίας δεν έχει προηγούμενο στη νεότερη ιστορία της χώρας.

               

Έπειτα από το σβήσιμο των προβολέων της δημοσιότητας του 10ου Περιφερειακού Συνεδρίου, όλοι μας Κυβέρνηση, Περιφέρεια, Δημοτικές αρχές,  κοινωνικοί φορείς και πολίτες έχουμε την υποχρέωση, να παρακολουθούμε και να ελέγχουμε την υλοποίηση των όσων εξαγγέλθηκαν από τον Πρωθυπουργό και τους Υπουργούς, προκειμένου να βελτιωθεί η ζωή των κατοίκων της Περιφέρειας Πελοποννήσου.

Για την Αρκαδία ανακοινώθηκαν τα εξής :

1ο.  Η Δημοπράτηση της παράκαμψης των Λαγκαδίων εντός του έτους 2019 και η ολοκλήρωση της μελέτης για τη σύνδεση Ηραίας –Λούβρο ώστε  να ολοκληρωθεί έπειτα από σχεδόν 40 έτη  η Εθνικής οδό Τρίπολης-Πύργου.

2ο.  Η Κατασκευή του αρδευτικού δικτύου  του ταμιευτήρα της λίμνης Τάκας για την άρδευση των παραγωγικών περιοχών της Τεγέας και της Μαντινείας.

3ο.  Η επέκταση του δικτύου τηλεθέρμανσης στη πόλη της Μεγαλόπολης προκειμένου να καλυφθεί το σύνολό της.

4ο.     Η κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων με τη διευθέτηση των ρεμάτων Αγίου Νικολάου και Αγίου Αθανασίου με παράλληλη αποπεράτωση της περιφερειακής οδικής αρτηρίας στο βόρειο τμήμα της Τρίπολης. 

5ο.  Η Διατήρηση όλων των θέσεων εργασίας των εργαζομένων στις μονάδες της ΔΕΗ όταν και εφόσον αυτές πωληθούν.

6ο.  Η εξασφάλιση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων σε κάθε περίπτωση.

7ο.  Η απόδοση εκτάσεων των λιγνιτικών πεδίων της Μεγαλόπολης στην τοπική κοινωνία για αξιοποίηση και εκμετάλλευση.

8ο.  Η Καθιέρωση ειδικού τιμολογίου ηλεκτρικού ρεύματος από τη ΔΕΗ για τα νοικοκυριά του Δήμου Μεγαλόπολης που θα επιφέρει μείωση έως και 30%.

9ο.  Η παραχώρηση των κτιρίων και της έκτασης του Ψυχιατρείου, στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου μετά τη μεταφορά και λειτουργία της Ψυχιατρικής κλινικής σε νεόδμητο κτίριο στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο.

10ο.  Η παραχώρηση έκτασης περίπου  130 στρεμμάτων, από το στρατόπεδο "Θεόδωρος Κολοκοτρώνης" στο δήμο Τρίπολης, για την ανέγερση Διοικητηρίου και δημιουργίας πάρκου αναψυχής.

11ο.  Η παραχώρηση έκτασης 11 στρεμμάτων από τη ΓΕΟΣΕ στο δήμο Τρίπολης για την ανάπλαση του περιβάλλοντος χώρου του σιδηροδρομικού σταθμού.

12ο.  Η ίδρυση μουσείου μνήμης για την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας εναντίον των κατοχικών ναζιστικών δυνάμεων, στα υπόγεια του Δικαστικού μεγάρου Τρίπολης.

13ο.  Η ανέγερση Ειδικού Νηπιαγωγείου και Δημοτικού σχολείου πλησίον του ΕΠΑΛ Τρίπολης για τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

14ο.  Η ανακαίνιση και η συντήρηση των σχολικών συγκροτημάτων του 1ου Γυμνασίου και Λυκείου, του Τεχνικού Επαγγελματικού Λυκείου και της οροφής του αμφιθεάτρου του Μουσικού Σχολείου.

15ο.  Η αντικατάσταση του ιατρικού και μηχανολογικού εξοπλισμού στο Παναρκαδικό νοσοκομείο και περαιτέρω προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.

16ο.  Η ίδρυση εντός του έτους 2018 μονάδας ΤΟΜΥ στη Τρίπολη  για την παροχή ιατρικών υπηρεσιών στους κατοίκους της.

17ο. Ο προγραμματισμός για τη σύνδεση της Μεγαλόπολης της Τρίπολης και της ΒΙ.ΠΕ αυτής με το φυσικό αέριο.

Πέραν των ανωτέρω στο Περιφερειακό Συνέδριο επιβεβαιώθηκε ακόμη μία φορά η μετατροπή ενός Ολιγαρχικού συστήματος ανάδειξης και διοίκησης των Δήμων και των Περιφερειών σε Δημοκρατικό με την καθιέρωση της Απλής Αναλογικής ως εκλογικό σύστημα από τις προσεχείς εκλογές και την καθιέρωση τω Δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία των πολιτών για σημαντικά θέματα των Δήμων και των Περιφερειών.    

Τρίπολη, 6 Μαρτίου 2018

Η Νομαρχιακή Επιτροπή  ΣΥΡΙΖΑ Αρκαδίας.

Δεν είναι απλώς ΜΙΚΡΟΣ, είναι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ο Κυρ. Μητσοτάκης

 Κλέαρχος Τσαουσίδης

Αυτή η λυσσασμένη προσπάθεια να ανατραπεί η κυβέρνηση με κάθε κόστος για τη χώρα, ένα αντίστοιχο προηγούμενο έχει, αυτό του 1920. Το τι συνέβη κατόπιν, το 1922, ήταν ατύχημα; Κάπως αλλιώς το έκρινε η Ιστορία

Η δημοσιοποίηση διπλωματικότατων δηλώσεων του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα σε συνάντησή του με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης μπορεί να θεωρείται μια ακόμη γραφική απόπειρα του Μητσοτάκη του Μικρού να δυσχεράνει τις σχέσεις της κυβέρνησης με την κυβέρνηση Τραμπ, αλλά καταδεικνύει μια νοοτροπία.

Με δυο λόγια, ο κ. Μητσοτάκης όχι μόνο δεν σέβεται τη δικαστική διαδικασία που το Σύνταγμα επιβάλλει και ο νόμος ορίζει, αλλά μας γυρίζει στη μετεμφυλιακή εποχή, τότε που μια δήλωση του πρεσβευτή των ΗΠΑ Πιουριφόι μπορούσε να ρίξει κυβέρνηση ή να αλλάξει τον εκλογικό νόμο υπέρ της σκληρής Δεξιάς!

Το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί καχυποψία των Αμερικανών σε ό,τι αφορά τις σχέσεις τους με το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, συνολικά, δεν δείχνει να ανησυχεί τον κ. Μητσοτάκη. Προφανώς ελπίζει ότι όσο πιο δύσκολη γίνει η θέση της ελληνικής κυβέρνησης διεθνώς, τόσο καλύτερα για τον ίδιο και τον στόχο της παλινόρθωσης του καθεστώτος της ρεμούλας, των σκανδάλων και της ασύδοτης αφαίμαξης του κόπου των Ελλήνων εργαζομένων ή απομάχων.

Η αδιαφορία του κ. Μητσοτάκη για τις επιπτώσεις μιας τακτικής που δεν βοηθάει την κυβέρνηση στον τομέα των διεθνών σχέσεων (κι ας μιλούν ταυτόχρονα για... ομοψυχία στα εθνικά θέματα) πρόβαλε ολοκάθαρα μέσα από το παραληρηματικό διάγγελμα του εκλεκτού του κ. Μητσοτάκη, αναπληρωτή υπεύθυνου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, σε εκπομπή της κρατικής -και καταγγελλόμενης σαν κυβερνητικής- ΕΡΤ!

Πατώντας σε μισόλογα που ήδη είχε εκστομίσει ο κ. Μητσοτάκης σε βάρος του υπουργού Άμυνας, αλλά και σε τερατολογίες των γνωστών παπαγάλων των ακροδεξιών ολιγαρχών του Τύπου, ο εκπρόσωπος κάλεσε την κυβέρνηση «να μην παίζει παιχνίδια στο Αιγαίο» και καταλόγισε «προκλητικότητα» στον υπουργό Άμυνας Πάνο Καμμένο. Προκλητικότητα έναντι ποίων; Των Τούρκων προφανώς και όχι των ψαριών του. Έφτασε μάλιστα ο κ. Κυρανάκης, με ύφος τουλάχιστον δυο Αδώνιδων και τριών Σαμαράδων, να ισχυριστεί ότι «ο κ. Καμμένος έχει συγκεκριμένη προκλητικότητα στο Αιγαίο» και ότι «αυτό έχει αποτελέσματα και αν δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε συγκεκριμένες προκλήσεις από την άλλη μεριά». Η αόριστη σύνταξη τι κρύβει;

Ίσως είναι η πρώτη φορά που αντιπολιτευόμενος εκπρόσωπος κόμματος (έστω και αναπληρωτής) καταγγέλλει ελληνική κυβέρνηση ότι προκαλεί στο Αιγαίο. Αυτό το δώρο της Ν.Δ. στον κ. Ερντογάν δεν έχει προηγούμενο. Τέτοια αμετροέπεια και εθνικά διαβλητή κίνηση (χρησιμοποιώ επιεική όρο, αυτοί αλλιώς θα το χαρακτήριζαν) δεν είχαμε ούτε με το αλαλούμ στα Ίμια το 1996, τότε που ο υπουργός Εξωτερικών Θόδωρος Πάγκαλος εναπόθετε τις ελπίδες του για άμβλυνση της κρίσης στο αεράκι που θα έπαιρνε τη ελληνική σημαία, ώστε να υλοποιηθεί αναίμακτα η συμφωνία με τους Αμερικανούς η οποία προέβλεπε: «Όχι στρατιωτικές δυνάμεις (στα Ίμια), όχι στρατιωτικά πλοία και πυροβόλα όπλα, όχι σημαίες».

Ο εκπρόσωπος του κ. Μητσοτάκη δεν θυμόταν τι έγινε τότε στα Ίμια, πώς έχασαν τη ζωή τους τρεις Ελληνες πιλότοι λόγω της πτώσης του ελικοπτέρου τους. Ισχυριζόταν προκλητικότατα ότι η απόπειρα εμβολισμού της ελληνικής ακταιωρού ήταν διαχρονικά το πιο σοβαρό επεισόδιο στην περιοχή της βραχονησίδας. Και έκανε τον κουφό στην παρατήρηση δημοσιογράφου ότι υπήρξε και η τραγική απώλεια του σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη, το 2006, όταν το αεροσκάφος του κατέπεσε, μετά από επεισόδιο με τουρκικά μαχητικά. Ποιος κυβερνούσε το 2006; Μήπως και τότε υπήρξε ελληνική προκλητικότητα;

Η απώλεια επί τρία χρόνια της εξουσίας, η αδιαφορία των ντόπιων και αλλοδαπών «χορηγών» για την κατάντια των κομμάτων της Δεξιάς που έφτασαν στο σημείο να λένε θρασύτατα ότι θα ξεχρεώσουν τα δανεικά που πήραν σε 400 χρόνια, η απόπειρα κουκουλώματος της λεηλασίας του δημόσιου χρήματος επί των ημερών τους, δεν βοηθούν να πάρει μπρος αυτό που η Νέα Δημοκρατία και το πράσινο ακολούθημά της ονειρεύονται.

Ακόμη και οι δημοσκοπήσεις των γνωστών για την «ευστοχία» τους εταιρειών μειώνουν συνεχώς την ψαλίδα που χωρίζει τη Ν.Δ. από τον ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζοντας μας τα μασκαραλίκια του 2015, που μέσα σε δυο βδομάδες η διαφορά 6 - 7 μονάδων υπέρ της Νέας Δημοκρατίας γινόταν αγώνας... στήθος με στήθος για να τους πικράνει τελικά η κάλπη που -και τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο- έφερε μπροστά τον ΣΥΡΙΖΑ με 8,5 και 7,5 μονάδες.

Αυτή η λυσσασμένη προσπάθεια να ανατραπεί η κυβέρνηση με κάθε κόστος για τη χώρα, ένα αντίστοιχο προηγούμενο έχει, αυτό του 1920. Το τι συνέβη κατόπιν, το 1922, ήταν ατύχημα; Κάπως αλλιώς το έκρινε η Ιστορία.

Βρυχάται το τέρας..

Ανδρέας Πιλάλης

Η Λήθη των ιδίων κακών θρασύτητα γεννά, έλεγε ο φιλόσοφος Δημόκριτος και ο Ανδρέας Λασκαράτος με τη σκληρή του γλώσσα σημείωνε, ότι οι παλιάνθρωποι ενώνονται σαν τις σάπιες σταφίδες.

Βρυχάται το τέρας της διαφθοράς και της διαπλοκής που κυβέρνησε τούτη την έρμη χώρα τα τελευταία σαράντα χρόνια και την οδήγησε στη χρεοκοπία και στα μνημόνια.

Βρυχάται και απειλεί με αφορμή το σκάνδαλο Novartis θεούς και δαίμονες, εισαγγελείς και μάρτυρες, FBI και κυβέρνηση γιατί νοιώθει την καυτή ανάσα της δικαιοσύνης στο σβέρκο του.

Ξέρει πολύ καλά ότι αν βγεί η αλήθεια στο φώς και ξεσκεπαστούν τα γρανάζια του και οι πομπές του, η λαϊκή ετυμηγορία θα είναι σκληρή και το ίδιο θα καταρρεύσει. Θα καταρρεύσει όλο το παλιό πολιτικό σύστημα από μεγαλοπρομηθευτές και μεσάζοντες του Δημοσίου, κυκλώματα γιατρών και στελεχών οργανισμών, εκδότες, μιντιάρχες και τραγικούς κοντυλοφόρους, που αντάμα με κόμματα και τραπεζίτες έφτιαξαν αυτό το τέρας που απομυζούσε τους κόπους μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Για αυτό και η θρασύτητα, η αχρειότητα και η υποκρισία, διαχρονικά γνωρίσματα ενός πληγωμένου καταρρέοντος συστήματος, χρησιμοποιούνται ως όπλα στη φαρέτρα του.

Η Λήθη των ιδίων κακών θρασύτητα γεννά, έλεγε ο φιλόσοφος Δημόκριτος και ο Ανδρέας Λασκαράτος με τη σκληρή του γλώσσα σημείωνε, ότι οι παλιάνθρωποι ενώνονται σαν τις σάπιες σταφίδες.

Θέλει να μας πείσει το παλιό σύστημα ότι παρ΄ όλο που είναι χωμένο μέχρι το λαιμό στη λάσπη, τα νύχια των χεριών του είναι καθαρά. Ότι αντί να βογγάει ο γάιδαρος με όλα αυτά που έχει τραβήξει, βογγάει ο καβαλάρης που τα προκάλεσε.

Η υποκρισία σε όλο το μεγαλείο της. Η υποκρισία όμως είναι τα λύτρα που πληρώνει η αμαρτία στην αρετή. Μίζες, λαδώματα, ταξίδια, ξέπλυμα, υπερτιμολόγηση φαρμάκων, αθέμιτος ανταγωνισμός προκύπτουν από την έρευνα της ελληνικής και της αμερικάνικης Δικαιοσύνης.

Όλα αυτά κάποιοι τα έκαναν προς ίδιον όφελος, σε βάρος της χώρας και η κοινωνία πλήρωσε και πληρώνει τη νύφη. Για αυτό χρειάζεται να αποδοθεί δικαιοσύνη, πέρα και έξω από τους νόμους που έφτιαξαν περί ευθύνης υπουργών.

Ο Frederic Bastiat,1801-1850,Γάλλος φιλελεύθερος οικονομολόγος-κοινωνιολόγος έλεγε εύστοχα ότι όταν η αρπαγή γίνεται τρόπος ζωής για μια ομάδα ανθρώπων σε μια κοινωνία, με την πάροδο του χρόνου αναπτύσσουν ένα νομικό σύστημα που την νομιμοποιεί και ένα ηθικό κώδικα που την επιβραβεύει.

Ήρθε η ώρα όμως οι μάσκες να πέσουν, να βγούν όλα στο φώς και να πάει ο κάθε κατεργάρης στο πάγκο του, για όσους βέβαια η δικαιοσύνη κρίνει ότι είναι ένοχοι.

Η υπόθεση Novartis είναι η τελευταία ευκαιρία για το παλιό πολιτικό σύστημα να διώξει από πάνω του τα βαρίδια και να αυτοκαθαρθεί.

Είναι επίσης εκείνο το ιστορικό κομβικό σημείο που η κυβερνώσα Αριστερά πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να προφυλάξει και να στηρίξει το δικαιακό μας σύστημα, να εγγυηθεί την ανεξαρτησία του, να διασφαλίσει με κάθε τρόπο την κάθαρση και την εξυγίανση του πολιτικού μας συστήματος, ώστε να μπούν οι βάσεις για την ανάπτυξη και την ευημερία.

Χωρίς τα παραπάνω προαπαιτούμενα, τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Το τέρας της διαφθοράς και της διαπλοκής έχει απλώσει τα δίχτυα του παντού, οι ρίζες του είναι βαθιές και πρέπει να κοπούν.

Καραδοκεί και επιτίθεται με τις ισχυρές εφεδρείες που διαθέτει για τη δημιουργία εντυπώσεων στην κοινωνία, μιλώντας για σκευωρίες και κινδύνους για την αστική δημοκρατία. Παραβλέποντας βεβαίως ότι το σκάνδαλο Νοvartis είναι ένα αποδεδειγμένο διεθνές σκάνδαλο, με ατέλειωτα πάρτι στην Ελλάδα.

Αν και λαβωμένο το τέρας είναι ακόμα δυνατό, μέχρι τον Αύγουστο κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και να εγγυηθεί μέχρι που μπορεί να φτάσει.

Η καθαρότητα, η αλήθεια στο λαό και η εντιμότητα είναι η δύναμη, δεν υπάρχει άλλος δρόμος απέναντι στο παλιό διεφθαρμένο καθεστώς.

Ο κόσμος είναι επικίνδυνος έλεγε ο Αϊνστάιν όχι εξ αιτίας αυτών που κάνουν το κακό, αλλά εξ αιτίας αυτών που κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα.

Χρειάζεται αποφασιστικότητα, δεν χωράνε ολιγωρίες. Καμιά πολιτική και ηθική επιείκεια σε όσους αποδειχτεί ότι ζημίωσαν το ελληνικό κράτος, ακόμα και μέσα στις δύσκολες μέρες των μνημονίων. Ειδάλλως το τέρας θα καταβροχθίσει το καινούριο που ευαγγελίζεται και επιδιώκει την κάθαρση!

Το δημόσιο φαρμακευτικό συμφέρον στο απόσπασμα!

 Σάββας Γ. Ρομπόλης  ομ. καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

Οι υπερσυνταγογραφήσεις, οι υπερτιμολογήσεις, οι αθέμιτες σχέσεις και πρακτικές μεταξύ των παραγόντων του φαρμακευτικού κυκλώματος στην Ελλάδα, ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 2000, οδήγησαν το δημόσιο φαρμακευτικό συμφέρον στο απόσπασμα.

Η ιδιαιτερότητα της ζήτησης των φαρμάκων, με την έννοια ότι αυτή ουσιαστικά συντελείται από τον γιατρό και όχι από τον ασθενή, αποτελεί τη βάση της κατευθυνόμενης συνταγογράφησης και της ανάπτυξης αθέμιτων σχέσεων μεταξύ των παραγωγών φαρμάκων από την μία πλευρά και των ιατρών, των κρατικών και πολιτικών αξιωματούχων κ.ά. από την άλλη. Όλοι αυτοί εμπλέκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην προμήθεια, τον τρόπο τιμολόγησης, τη διαχείριση και τη διάθεση των φαρμάκων στους ασθενείς και γενικότερα στους πολίτες.

Στο πλαίσιο αυτό, οι υπερσυνταγογραφήσεις, οι υπερτιμολογήσεις, οι αθέμιτες σχέσεις και πρακτικές μεταξύ των παραγόντων του φαρμακευτικού κυκλώματος στην Ελλάδα, ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 2000, οδήγησαν το δημόσιο φαρμακευτικό συμφέρον στο απόσπασμα, με την έννοια της ανεξέλεγκτης αύξησης (από 1,2 δισ. ευρώ το 2000 σε 5,1 δισ. ευρώ το 2009) της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης, ενώ ευρωπαϊκές χώρες αντίστοιχου με την Ελλάδα πληθυσμού δαπάνησαν (2009) το 50% της αντίστοιχης με την Ελλάδα δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τη δεκαετία του 2000 στην Ελλάδα, που η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη αντιστοιχούσε στο επίπεδο του 68% της συνολικής (δημόσιας και ιδιωτικής) φαρμακευτικής δαπάνης, η ιδιωτική φαρμακευτική δαπάνη των νοικοκυριών αντιστοιχούσε στο επίπεδο του 32% της συνολικής φαρμακευτικής δαπάνης.

Αντίθετα, τη δεκαετία του 2010 στην Ελλάδα, που η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη αντιστοιχεί στο επίπεδο του 52% της συνολικής φαρμακευτικής δαπάνης, η ιδιωτική φαρμακευτική δαπάνη των νοικοκυριών αντιστοιχεί στο επίπεδο του 48% της συνολικής φαρμακευτικής δαπάνης. 

Με άλλα λόγια, κατά τις δύο αυτές δεκαετίες, η συνολική φαρμακευτική δαπάνη μειώθηκε κατά 35%, η ιδιωτική φαρμακευτική δαπάνη των νοικοκυριών αυξήθηκε κατά 44% και η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη μειώθηκε κατά 56%, αφού προηγουμένως είχε αυξηθεί κατά 263%!

Χαρακτηριστική περίπτωση από την άποψη αυτή αποτελεί το ΙΚΑ, όπου κατά την περίοδο 2000-2009 η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη αυξήθηκε κατά 400% και πλέον (από 583 εκατ. ευρώ το 2000 έφθασε το επίπεδο των 2,4 δισ. ευρώ το 2009) καθώς και ο ΟΓΑ, όπου κατά την ίδια περίοδο η αύξηση της αντίστοιχης φαρμακευτικής δαπάνης αυξήθηκε κατά 450% (από 279 εκατ. ευρώ το 2000 σε 1,2 δισ. ευρώ το 2009).

Το αποτέλεσμα αυτής της αντιθετικής σχέσης, μεταξύ της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης και της ιδιωτικής δαπάνης των νοικοκυριών, είναι ότι ο όγκος των πωλήσεων φαρμάκων και η κερδοφορία των παραγωγών φαρμάκων έχουν παραμείνει σε υψηλό επίπεδο, σε βάρος (δημοσίου συμφέροντος) του εισοδήματος και του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού.

Παράλληλα, ο μέσος όρος (2014) στην Ευρωπαϊκή Ένωση της κατά κεφαλήν δημόσιας και ιδιωτικής φαρμακευτικής δαπάνης ανέρχεται στο επίπεδο των 416 ευρώ (285 ευρώ δημόσια και 131 ευρώ ιδιωτική φαρμακευτική δαπάνη) και στην Ελλάδα ανέρχεται στο επίπεδο των 349 ευρώ (183 ευρώ δημόσια και 166 ευρώ ιδιωτική φαρμακευτική δαπάνη), ενώ σε χώρες (π.χ. Βέλγιο) με τον αντίστοιχο με την Ελλάδα πληθυσμό και επίπεδο συνολικής φαρμακευτικής δαπάνης η κατά κεφαλήν φαρμακευτική δαπάνη ανέρχεται στο επίπεδο των 513 ευρώ (348 ευρώ δημόσια και 165 ευρώ ιδιωτική φαρμακευτική δαπάνη).

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι επιδόσεις π.χ. του Βελγίου, αναδεικνύουν, με τον πιο εύληπτο τρόπο, το ουσιαστικό, πραγματικό και ολοκληρωμένο περιεχόμενο της εξυγίανσης του φαρμακευτικού κυκλώματος, με την έννοια της οικονομικής βιωσιμότητας και της κοινωνικής αποτελεσματικότητας και όχι με την έννοια των άνευ ορίων και κριτηρίων ανεξέλεγκτων περικοπών των μνημονιακών πολιτικών που θέτουν στο απόσπασμα το δημόσιο φαρμακευτικό συμφέρον.

Το συλλαλητήριο ως εργαλείο εσωτερικής πολιτικής

Γιώργος Βεργόπουλος

Το καρότο “θα σε βγάλουμε πρωθυπουργό” συνοδευόταν από το μαστίγιο. Αν η ΝΔ δεν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ως εθνική (εθνικιστική) Δεξιά... υπάρχει και ο Φράγκος, που λειτουργούσε από την πρώτη στιγμή, μάλλον όχι εν γνώση του, ως βιτρίνα των Σαμαρικών.

Ποια ήταν η πολιτική στόχευση της ΝΔ για το συλλαλητήριο στο Σύνταγμα και τι απέδωσε; Αυτό είναι το ερώτημα που παρουσιάζει πραγματικό ενδιαφέρον. Γιατί κατά τα άλλα, ο μεν Μίκης μας έχει απογοητεύσει εδώ και πολλά χρόνια (όχι τόσο ίσως αλλά ου γαρ έρχεται μόνον) η δε ύπαρξη μιας μερίδας συμπατριωτών μας που εμφορούνται από τις απόψεις που κυριάρχησαν στο συλλαλητήριο είναι δεδομένη και καταγεγραμμένη επί προ πολλού.

Όπως επίσης μάλλον αδιάφορες είναι οι προθέσεις των τυπικά διοργανωτών, διαφόρων οργανώσεων με ανύπαρκτο ειδικό πολιτικό βάρος. Το συλλαλητήριο στο Σύνταγμα, ανεξάρτητα από την αυθόρμητη προσέλευση πολιτών που προφανώς υπήρξε, συγκροτήθηκε στον κορμό του χάρη στην κινητοποίηση συγκεκριμένων μηχανισμών στην κοινωνία, μηχανισμών που ξεκάθαρα πρόσκεινται – ελέγχονται είτε από τη ΝΔ είτε από την πέραν αυτής δεξιά, μέχρι και τη Χρυσή Αυγή. Συν βεβαίως τα κανάλια.

 

Θεωρώ ότι μέχρι το αντίστοιχο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης ο Κυριάκος Μητσοτάκης ταλαντευόταν πράγματι ανάμεσα στις εθνικιστικές πιέσεις από τα δεξιά του και την ρεαλιστική επίγνωση του ότι κάποτε πρέπει η Ελλάδα να απαλλαγεί από το πρόβλημα με την ΠΓΔΜ που δημιουργήθηκε το 1992-94. Η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης που είχε αναλογικά πολύ μεγαλύτερη επιτυχία από αυτή του Συντάγματος, η παρουσία εκεί των βουλευτών της ΝΔ από τη βόρεια Ελλάδα και η ηγετική εμφάνιση του απόστρατου στρατηγού Φράγκου, δημιούργησαν στον κ. Μητσοτάκη τον φόβο του πολιτικού εγκλωβισμού ανάμεσα στον Συριζα που ούτως ή άλλως ανακάμπτει δημοσκοπικά και στη δημιουργία ενός “νομιμόφρονος” ακροδεξιού πολιτικού σχήματος που θα απορροφούσε και τους ψήφους της Χ.Α. , ιδιαίτερα μετά την αναμενόμενη καταδίκη της ηγεσίας της από τη Δικαιοσύνη.

 

Η απάντηση στο δίλημμα του κ. Μητσοτάκη δινόταν από το γνωστό Σαμαρικό Antinews επί μια βδομάδα, μέχρι την επίσημη αλλαγή πλεύσης προς τα δεξιότερα του αρχηγού της ΝΔ κατά την συνάντηση με τους τομεάρχες της. Η γραμμή του Antinews ήταν: Κυριάκο ένωσε την Δεξιά (εννοώντας και την Ακροδεξιά) με την καθαρή εθνική (εθνικιστική) γραμμή και ο μόνος στόχος θα είναι να φύγει ο Τσίπρας. Με διατυπώσεις βέβαια πολύ πιο ακραίες από το κόσμιο “να φύγει”.

 

Το καρότο “θα σε βγάλουμε πρωθυπουργό” συνοδευόταν από το μαστίγιο. Αν η ΝΔ δεν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ως εθνική (εθνικιστική) Δεξιά... υπάρχει και ο Φράγκος, που λειτουργούσε από την πρώτη στιγμή, μάλλον όχι εν γνώση του, ως βιτρίνα των Σαμαρικών.

 

Λίγο το καρότο, λίγο το μαστίγιο, ο κ. Μητσοτάκης υιοθέτησε την συγκεκριμένη στρατηγική. Δηλαδή να επιδιώξει την συσπείρωση της όλης Δεξιάς και Ακροδεξιάς ακόμη και θυσιάζοντας το περίφημο άνοιγμα του στο κέντρο (με το οποίο σημαία εξελέγη αρχηγός της ΝΔ, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα υποθέτω).

 

Η νέα αυτή στρατηγική στηριζόταν σε μια βασική προϋπόθεση. Να καταγραφεί άμεσα, ει δυνατόν κεραυνοβόλα, ρεύμα νίκης. Ώστε να συμπαρασυρθούν τα διάφορα υπαρκτά ή συζητούμενα κομματίδια στα δεξιά της ΝΔ και νασυρρικνωθεί η Χ.Α. στον στενό και μη εκλόγιμο πυρήνα της.

 

Η στρατηγική αυτή περνούσε μέσα από την επιδίωξη ενός τεράστιου συλλαλητήριου στο Σϋνταγμα. Όπου η μάζα των συγκεντρωμένων θα εξαφάνιζε τους οργανωμένους πυρήνες της Χ.Α. και των λοιπών ακροδεξιών και η εικόνα θα ήταν ηγεμονία της ΝΔ. Με επιστέγασμα της την παρουσία των συγκινημένων Σαμαρά και Γεωργιάδη.

 

Ταυτόσημος με τον προηγούμενο στόχος ήταν η απονομιμοποίηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας, με το παραδοσιακό “ο λαός μίλησε” των δεκαετιών του 70 και του 80. Η πλευρά αυτή της γραμμής πέρασε και στην ομιλία του Μίκη (καθ υποβολήν ή ως κοινή εκτίμηση; ας δεχτούμε το δεύτερο) με την αποστροφή του για τις μειοψηφίες που κυβερνούν. Η συνέχεια της φράσης του Μίκη ήταν μάλλον ακατανόητη για το ακροατήριο του, κάτι για εκλογικές αλχημείες αστών πολιτικών είπε, αλλά και πάλι αδιάφορο. Η ουσία ήταν να μιλήσει για μειοψηφία που κυβερνά.

 

Τα κανάλια ήταν πανέτοιμα για αυτή την αποστροφή και την δεκαπλασίασαν. Μέχρι και πόσο αναλογούν οι ψήφοι του Συριζα σε ποσοστό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ακούσαμε μέσα σε δυο ώρες.

 

Και μετά τέλος. Ο πραγματικός στόχος δεν επιτεύχθηκε. Η συγκέντρωση όσο και να προσπαθούσαν τα κανάλια δεν δικαιολογούσε απονομιμοποίηση της κυβέρνησης. Ακόμη χειρότερα, με το συγκεκριμένο μέγεθος της συγκέντρωσης, η παρουσία των διάφορών καραμπινάτων ακροδεξιών κινήσεων (και βέβαια της Χρυσής Αυγής) ήταν έντονη.

Άλλωστε ο κ. Μητσοτάκης δεν παίζει μόνος του στην “δεξιά πολυκατοικία”. Οι Χρυσαυγίτες και λοιποί ακροδεξιοί είδαν τη φάκα και αντέδρασαν με τον τρόπο που γνωρίζουν. Με προκλήσεις και τραμπουκισμούς που τους επιτρέπουν να καταγράφονται στα ΜΜΕ και να αφήνουν το στίγμα τους.

 

Την επομένη του συλλαλητηρίου το πολιτικό σχέδιο του κ. Μητσοτάκη (και των κκ Σαμαρά και Γεωργιάδη) μπάζει ήδη νερά και από τις δυο κατευθύνσεις. Γιατί όχι μόνον δεν κατέγραψε το ρεύμα νίκης που ήλπιζε αλλά έδωσε στη Χ.Α. νέο χώρο επικοινωνίας με μέρος του ακροατήριου της ΝΔ. Κάθε ταλάντευση του κ. Μητσοτάκη από την γραμμή του συλλαλητηρίου, για παράδειγμα η συζητούμενη στους δημοσιογραφικούς κύκλους επιλογή για ψήφο κατά συνείδηση των βουλευτών της ΝΔ, θα ερμηνευτεί από την ακροδεξιά ως “προδοσία”. Ακόμη και αν αποφασίσει να σύρει ολόκληρη την ΝΔ σε αρνητική στάση προς μια συμφωνία, εφόσον βέβαια αυτή υπάρξει, μπορεί να μην είναι αρκετό. Το τέρας της ακροδεξιάς με το οποίο αντικειμενικά συναγελλάστηκε τις προηγούμενες μέρες είναι ικανό να πλειοδοτεί και να προβοκάρει την ΝΔ μέχρι τέλους. Στο κάτω κάτω, ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε να παίξει στο δικό τους γήπεδο.

 

Αυτά σε επίπεδο εσωτερικής πολιτικής. Η ουσία του ζητήματος με την ονομασία της ΠΓΔΜ είναι τελείως ξεχωριστό θέμα από τα συλλαλητήρια, τις ακροδεξιές κραυγές, τις φιλοδοξίες του κ. Μητσοτάκη και τις εσωτερικές αντιθέσεις της ΝΔ.

1997 Μ. Θεοδωράκης. Το όνομα δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία

Όταν ο Μίκης Θεοδωράκης έδινε συναυλία φιλίας στα Σκόπια

''Το όνομα δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία, αρκεί οι λαοί να ζήσουν ειρηνικά'' έλεγε το όχι και τόσο μακρινό 1997, ο Μίκης Θεοδωράκης

Βρισκόμαστε στον Απρίλιο του 1997. Πρωθυπουργός στην Ελλάδα είναι ο Κώστας Σημίτης και στη πΓΔΜ ο Κίρο Γκλιγκόροφ. Μόλις πριν δύο έτη είχε υπογραφεί η συμφωνία που όριζε το όνομα της γειτονικής μας χώρας ως FYROM.
Ο Μίκης Θεοδωράκης, είχε προχωρήσει σε μια κίνηση με πολλούς συμβολισμούς για την εποχή, την ώρα που το "Μακεδονικό" ζήτημα ήταν φλέγον, όπως και σήμερα. Λίγο καιρό πριν την επίσκεψή του στα Σκόπια για τη διεύθυνση συναυλίας φιλίας και ειρήνης ανάμεσα στους δύο λαούς, η εφημερίδα ΕΘΝΟΣείχε αποκαλύψει πως στο νεκροταφείο "Μπούτελ" των Σκοπίων βρισκόταν θαμμένος ο θρυλικός ήρωας του Καζαντζάκη Γιώργος Ζορμπάς (που κανονικά λεγόταν Γιώργος και όχι Αλέξης όπως τον "βάφτισε" λογοτεχνικά ο ίδιος ο Καζαντζάκης).

Ο Ζορμπάς είχε ταφεί αρχικά στα παλιά νεκροταφεία νότια της πόλης των Σκοπίων και αργότερα τα δύο εγγόνια του που ζούσαν στο Βελιγράδι μετέφεραν τα οστά του και τα τοποθέτησαν στον οικογενειακό τάφο των γονιών τους.
Ο Μίκης Θεοδωράκης τελικά έδωσε συναυλία παρουσιάζοντας το έργο "Ζορμπάς ο Έλληνας" στην αίθουσα της όπερας του Λαϊκού Θεάτρου σε χορογραφία Λόρκα Μασίνε.

Στη συναυλία είχε δώσει το "παρών" και ο τότε πρόεδρος των Σκοπίων Γκλιγκόροφ με την κόρη του. Το διάστημα πριν τη συναυλία ο Γκλιγκόροφ είχε δεχθεί απόπειρα δολοφονίας αμέσως μετά την υπογραφή της ενδιάμεσης συμφωνίας με την Ελλάδα.
Μετά την συναυλία στα Σκόπια, μίλησε ο Λεωνίδας Κύρκος.
"Το πρόβλημα θα υπάρξει αν τα Σκόπια επιδιώξουν αποκλειστικότητα του ονόματος Μακεδονία και άλλα εδάφη με το ίδιο όνομα, όπως η ελληνική Μακεδονία, θεωρηθούν εδάφη υπό κατοχή", έλεγε τότε ο Μίκης Θεοδωράκης, σε μια διατύπωση που δεν θυμίζει την ομιλία του στο συλλαλητήριο που έλαβε χώρα για τη Μακεδονία στο Σύνταγμα, την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου. Ανάλογες διατυπώσεις είχε αναπτύξει εκείνη την εποχή σε κείμενά του στη γαλλική Le Monde.
Αφήγηση στο παρακάτω βίντεο-ντοκουμέντο, Φωτεινή Χαραλαμπίδου - Η συναυλία έγινε στις 12 Απριλίου του 1997:

Σε συνέντευξή του στην αθηναϊκή εφημερίδα "Εξουσία" την ίδια χρονιά, ο Μίκης Θεοδωράκης έλεγε για το Μακεδονικό ζήτημα:
"Εξ αντικειμένου αυτή η χώρα ωθείται προς τη βελτίωση των σχέσεων με την Ελλάδα. Γιατί λοιπόν να μην είναι δυνατή η ευόδωση των σχέσεών μας προς όλα τα επίπεδα και ό,τι προκύψει; Η Τελωνειακή Ένωση, η συνομοσπονδία κ.λπ. είναι απλώς όροι. Πάντως νομίζω ότι το θέμα της ονομασίας θα ξεπεραστεί όταν οι σχέσεις των δυο λαών φθάσουν σε τέτοιο σημείο, που το όνομα δεν θα έχει καμιά σημασία".