Το νεοφιλελεύθερο κλαμπ των ηλιθίων

Γιώργος Τσιρίδης

Όταν η Μάργκαρετ Θάτσερ αναλάμβανε τα ηνία του Συντηρητικού Κόμματος στη Βρετανία το 1975, λίγοι θα μπορούσαν να διανοηθούν τη μετεξέλιξη του ίδιου του κόμματος των Τόρις αλλά και του παγκόσμιου καπιταλισμού συνολικά.

Η διάσημη ρήση της το 1987 πως «δεν υπάρχουν κοινωνίες, μόνο άτομα και οικογένειες» αποτέλεσε πυλώνα της νεοφιλελεύθερης σκέψης. Τα σαράντα χρόνια του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού που ακολούθησαν δεν ρύθμισαν απλά και μόνο την παραγωγική βάση στην οποία στηρίχθηκε το καπιταλιστικό οικοδόμημα. Άφησαν σταδιακά και αυξανόμενα το στίγμα τους στις καταναλωτικές συνήθειες, στην αισθητική μας, στις συμπεριφορές μας. Υπαγόρευσαν για χρόνια το πρότυπο της «επιτυχίας» και περιέγραψαν φαντασιακά την ίδια την «ευτυχία». Με άλλα λόγια, σμίλεψαν τον Δυτικό άνθρωπο του τρέχοντος αιώνα.

Με άλλα λόγια, οι διαδικασίες στο εποικοδόμημα, για να το δούμε από μαρξιστική σκοπιά, μόνο αδιάφορους δεν θα έπρεπε να μας αφήνουν. Αντίστοιχα, οι διεργασίες στα συντηρητικά κόμματα δεν αφορούν μόνο τους ψηφοφόρους και υποστηρικτές τους. Ο Μπόρις Τζόνσον, ο «Bojo» των Βρετανών, έχει περιγραφεί ως ένας «Τραμπ με καλύτερο λεξιλόγιο» (like Donald Trump with a thesaurus) [1]. Πρόκειται για την τελευταία εμφάνιση μιας μάλλον φαιδρής προσωπικότητας στην ηγεσία ενός μεγάλου συντηρητικού κόμματος και ταυτόχρονα μια ακόμη εκδήλωση ενός παγκόσμιου πλέον μοτίβου: Ένας πλούσιος, Δυτικός λευκός άνδρας, με έντονα λαϊκιστικά χαρακτηριστικά και αντισυστημικό προφίλ χρησιμοποιεί συστηματικά τα φέικ νιουζ και τον αναδυόμενο εθνικισμό για να καταλάβει την εξουσία. Στην περίπτωση του Ντ. Τραμπ χωρίς την ψήφο των περισσότερων Αμερικανών και στην περίπτωση του Τζόνσον χωρίς καν γενικές εκλογές.

Μια προφανής εξήγηση μπροστά στο επαναλαμβανόμενο φαινόμενο της ανάδυσης αμφιλεγόμενων φυσιογνωμιών στις οποίες εναποτίθεται η ισχύς ολόκληρων εθνών είναι πως αυτοί εξυπηρετούν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Ωστόσο, παραμένουν εύλογα ερωτήματα:  Πρώτον, «δεν διαθέτει η άρχουσα τάξη ικανότερους εκπροσώπους;». Δεύτερον, «πώς οι πολίτες ανέχονται ή και στηρίζουν ηγέτες τέτοιας κοπής;».

Η άρχουσα τάξη φυσικά και διαθέτει ικανούς εκπροσώπους: μορφωμένους τεχνοκράτες, στελέχη πολυεθνικών επιχειρήσεων ή οργανισμών, νεοφιλελεύθερους τραπεζίτες ή ζάμπλουτους επιχειρηματίες, έμπειρους πολιτικούς, προσωπικότητες που εν γένει δεν θα είχαν καμία τύχη στη διεκδίκηση της ψήφου των σύγχρονων κοινωνιών. Το πιθανότερο είναι πως οι ικανότεροι εκ των ελίτ θα φάνταζαν αποκρουστικοί στις μάζες στις οποίες θα απευθύνονταν, στις ίδιες μάζες που, παραμορφωμένες από τα χρόνια νεοφιλελεύθερων πολιτικών, πασχίζουν να βρουν πολιτική ταυτότητα και να εκφραστούν όχι πια συλλογικά αλλά καθαρά προσωπικά. Όχι με κάποιο ιδεολογικό ή ταξικό πρόσημο, αλλά με βάση το σταρ σίστεμ, την αναγνωρισιμότητα.

Μία μείξη εθνικισμού και συνωμοσιολογίας κάνει ξανά την εμφάνισή της σε ευρύτατες κοινωνικές ομάδες που «εκπαιδεύτηκαν» να τους φταίει «το σύστημα» γενικά και αόριστα, συχνά δε οι Εβραίοι, οι ομοφυλόφιλοι και εσχάτως οι μετανάστες. Κοινωνικά στρώματα, θύματα τα ίδια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, τα οποία αντιλαμβάνονται ως εχθρό τους φτωχούς και όχι τη φτώχεια, ενώ θαυμάζουν και ζηλεύουν τον ατομικό πλουτισμό.

Εδώ υπάρχει μία αντίφαση: Ενώ ο νεοφιλελευθερισμός, φαινομενικά διεθνικός, δεν «βλέπει» σύνορα και έθνη, παρά μόνο υποτελείς ή άρχοντες, άριστους ή άχρηστους, στηρίζεται έντονα στον εθνικισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, ο ανθρωπότυπος του αντικομφορμιστή «αυτοδημιούργητου» ανδρός, χωρίς ιδιαίτερη παιδεία ή φυσική ευφυία, χωρίς το μειονέκτημα «ψευτοπροοδευτικών ευαισθησιών» και με επιδείξεις κραυγαλέας αγάπης για την πατρίδα και μίσους για τις πατρίδες των άλλων, είναι ένα πρότυπο που κερδίζει έδαφος σταθερά, όχι απλώς τα τελευταία πέντε χρόνια: «Ο κόσμος μάλλον φοβάται ότι αυτή η χώρα θα κατακλυστεί από ανθρώπους με διαφορετικό πολιτισμό [...] Έτσι, αν θέλουμε καλές φυλετικές σχέσεις, θα πρέπει να μετριάσουμε τους φόβους των ανθρώπων σχετικά με τους αριθμούς [μεταναστών]. Τώρα, το κλειδί για αυτό είναι [...] να διατηρήσουμε τη σαφή προοπτική ενός τερματισμού της μετανάστευσης». Τα παραπάνω δεν είναι λόγια του Τραμπ, του Τζόνσον, της Λεπέν, του Όρμπαν ή του Μπολοσονάρου και δεν ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης του 21ου αιώνα. Τα είπε και πάλι η Μ. Θάτσερ το 1978 [2].

Τούτων δοθέντων, οι βαθιές ρίζες που έχουν αποκτήσει η νεοφιλελεύθερη πολιτική, η ξενοφοβία και ο ατομικισμός βρίσκονται στο παρελθόν. Το μέλλον μας, ωστόσο, διαμορφώνεται σήμερα. Τόσο ο πλανητάρχης Τραμπ όσο και ο Bojo αποτελούν σημάδια κόπωσης της νεοφιλελεύθερης πολιτικής όπως τη γνωρίσαμε. Οι εμπορικοί πόλεμοι των ΗΠΑ, ο νέος «απομονωτισμός» τους και η αργή απώλεια της παγκόσμιας ηγεμονίας τους, το Brexit και η ανάδυση των ευρωπαϊκών εθνικισμών μοιάζουν να κλείνουν έναν κύκλο καπιταλιστικής εξωστρέφειας. Το τι θα ακολουθήσει ως μοντέλο της καπιταλιστικής ανάπτυξης παραμένει άδηλο και ταυτόχρονα πεδίο πολιτικών πρωτοβουλιών.

Αν κάτι μπορούμε να διδαχτούμε από τον ακραίο ατομικισμό που έχει διαποτίσει την πολιτική και την κοινωνία μας είναι ότι δεν υπάρχει μία και μοναδική ιδέα για το πώς να αντιδράσουμε σε όλα αυτά. Πολύ περισσότερο, δεν υπάρχει κάποιος ηγέτης ή μία προσωπικότητα με τη συνταγή της επιτυχίας. Όσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε τη «δημοκρατία» ως μέγεθος αποκλειστικά ηθικό τόσο παραγνωρίζουμε την τεράστια πρακτική της σημασία: οι συλλογικές διεργασίες παράγουν τις καλύτερες ιδέες. Ιδέες ικανές να εκφράσουν περισσότερους, ιδέες δοκιμασμένες ή καινοτόμες. Ιδέες που εμπνέονται από το παρελθόν, προϊόντα της εποχής τους, με το βλέμμα στο μέλλον.

Στο παρελθόν, ο πολιτισμός, η έμφυτη ανάγκη των ανθρώπων για κοινότητα, για αλληλεγγύη και ανθρωπιά, οι αγώνες για τα δικαιώματα, υπήρξαν εργαλεία στα χέρια των αδυνάτων. Το παρόν μας συνεχίζει να τοποθετεί την οικονομία στο επίκεντρο της διεκδίκησης και από το μέλλον μας προβάλλει ως μείζον ζήτημα η κλιματική αλλαγή. Απέναντι στις απίθανες περσόνες του νεοφιλελεύθερου κλαμπ, αυτά είναι τα πιθανά οχήματα που μπορούν να μας μεταφέρουν συλλογικά σε ένα μέλλον που μας ταιριάζει περισσότερο.

* Ο Γιώργος Τσιρίδης είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης
[1] https://www.independent.co.uk/news/uk/politics/eu-referendum-boris-johns...
[2] https://www.margaretthatcher.org/document/103485

Ε, όχι και καλή επιτυχία!

Γιώργος Μελιγγώνης

Στις 15 Μαρτίου 2004, μία εβδομάδα μετά την εκλογική νίκη του Κώστα Καραμανλή, ο μακαρίτης Βασίλης Μουλόπουλος, κορυφαίος δημοσιογράφος και μετέπειτα βουλευτής της Αριστεράς, έγραφε στο «Βήμα της Κυριακής» (του Λαμπράκη, το κανονικό...) ένα κείμενο που φαινόταν «παραφωνία» στο κλίμα «εθνικής ομοψυχίας» που καλλιεργούσε η τότε νεοεκλεγείσα κυβέρνηση:

Στις 15 Μαρτίου 2004, μία εβδομάδα μετά την εκλογική νίκη του Κώστα Καραμανλή, ο μακαρίτης Βασίλης Μουλόπουλος, κορυφαίος δημοσιογράφος και μετέπειτα βουλευτής της Αριστεράς, έγραφε στο «Βήμα της Κυριακής» (του Λαμπράκη, το κανονικό...) ένα κείμενο που φαινόταν «παραφωνία» στο κλίμα «εθνικής ομοψυχίας» που καλλιεργούσε η τότε νεοεκλεγείσα κυβέρνηση:
«Εγώ δεν θα ευχηθώ στην κυβέρνηση της Ν.Δ. 'καλή επιτυχία στο έργο της'. (...) Δεν θα ευχηθώ 'καλή επιτυχία' απλώς και μόνο γιατί είμαι 'πολιτικά απολίτιστος': πιστεύω ότι, αν η κυβέρνηση της Ν.Δ. 'πετύχει στο έργο της', οι συνθήκες στην αγορά εργασίας, στο κοινωνικό κράτος, στη δημόσια Υγεία και Παιδεία θα επιδεινωθούν εις βάρος των εργαζομένων και υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
 Όχι γιατί οι νέοι υπουργοί και ο νέος πρωθυπουργός είναι κακοί άνθρωποι, αλλά γιατί αυτή είναι η ιδεολογία τους και τα πολιτικά τους πιστεύω. Άλλωστε, οι νεοδημοκράτες δεν το έκρυψαν ποτέ ότι είναι νεοφιλελεύθεροι, οπαδοί της αγοράς και του καπιταλισμού. Το αντίθετο μάλιστα, το έγραψαν στο πρόγραμμά τους, το είπαν και το υποστήριξαν επανειλημμένα πριν και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Αυτοί είναι, αυτό πιστεύουν, αυτό θα κάνουν και γι’ αυτό εγώ τους εύχομαι να αποτύχουν. (...)
Δυστυχώς για το συναινετικό κλίμα που φοριέται πολύ αυτή την πολιτική περίοδο, ο λαός της Αριστεράς παραμένει αθεράπευτα αιρετικός, αρνείται να ακολουθήσει τη μόδα του κοινού συμφέροντος και επιμένει στα παλιομοδίτικα ταξικά συμφέροντα. (...) Ο 'τόπος' πράγματι 'χρειάζεται πολιτική αλλαγή', όπως έλεγε προεκλογικά η Ν.Δ., αλλά ο όρος 'αλλαγή' είναι διφορούμενος και χρήζει διευκρινίσεως. [...] το να 'επενδύεις στις αγορές' τα αποθέματα των ταμείων είναι μια μεγάλη αλλαγή, που παραδίδει όμως τους κόπους ολόκληρης της εργασιακής ζωής στο μαύρο - κόκκινο του χρηματιστηριακού τζόγου.
Για όλα αυτά αρνούμαι να ευχηθώ 'καλή επιτυχία' στις αλλαγές που μας υπόσχεται η Δεξιά. Γιατί δεν πιστεύω στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο της Ν.Δ. Γιατί πιστεύω ότι η ανεργία δεν είναι απλώς ένα φαινόμενο οικονομικής συγκυρίας που θεραπεύεται με υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης.
 Γιατί πιστεύω ότι 'ο θαυμαστός κόσμος του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού' -στον οποίο πιστεύει η Ν.Δ.- σπρώχνει μοιραία στο περιθώριο του πολιτισμού εκατομμύρια ανθρώπους.
 Γιατί πιστεύω ότι η Αριστερά αρνείται να δεχθεί τον ντετερμινισμό του κοινωνικού δαρβινισμού, αρνείται να υποταγεί στο μοιραίο της εξαθλίωσης των ανθρώπων. Δεν πιστεύω στην επιτυχία της Δεξιάς, γιατί πιστεύω ότι ο λαός της Αριστεράς είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει».
[...] όσα γράφει ταιριάζουν απολύτως στο σήμερα - μένει μόνο να αλλάξουν τα ονόματα των πρωταγωνιστών. [...] Συνεπώς: ε, όχι και καλή επιτυχία!

ΣΥΡΙΖΑ Τι πετύχαμε με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση

Στις αρχές του 2015 το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης παραδίδεται στην παρούσα κυβέρνηση σε κατάσταση πλήρους κατάρρευσης. Αυτό που συντελέστηκε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις μόνο ως αρνητικό θαύμα μπορεί να χαρακτηριστεί.   Μετά από 12 διαδοχικές οριζόντιες περικοπές των συντάξεων, της τάξης του 50%, και με απλήρωτες 400.000 συντάξεις σε εκκρεμότητα, τα ασφαλιστικά ταμεία μας παραδίδονται με έλλειμμα 1,1 δισ. ευρώ.

Η κατάσταση διάλυσης του ασφαλιστικού έχει σήμερα ουσιωδώς αντιστραφεί. Το 85% των ελευθέρων επαγγελματιών πληρώνει χαμηλότερες εισφορές από τον πρώτο μήνα εφαρμογής του νόμου. Επίσης, δεν μπήκε απλώς ένα οριστικό τέλος στις περικοπές των συντάξεων, αλλά από 1.1.2019 620.000 συνταξιούχοι βλέπουν για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια αυξήσεις στις συντάξεις τους. Αυξήσεις οι οποίες θα συνεχιστούν για την επόμενη τετραετία. Με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση του 2016 (ν. 4387/2016), το ασφαλιστικό σύστημα έχει κερδίσει το στοίχημα της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητάς του. Ήδη από τον πρώτο χρόνο της λειτουργίας του ο ΕΦΚΑ έχει μετατρέψει το έλλειμμα που μας παραδόθηκε στα ασφαλιστικά ταμεία σε πλεόνασμα (για το 20018 το πλεόνασμα το ΕΦΚΑ ήταν 1 δισ., ενώ το πλεόνασμα του ΕΤΕΑΕΠ 600 εκ). Και το πλεόνασμα αυτό του ΕΦΚΑ επετεύχθη παρότι έχουμε μειώσει δραστικά, κατά 71%, τις απλήρωτες εκκρεμείς συντάξεις (κύριες, επικουρικές και εφάπαξ).

Με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση του 2016 (ν. 4387/2016) τέθηκαν για πρώτη φορά δίκαιοι και διαφανείς κανόνες για όλους. Ένας κανόνας για τον υπολογισμό των εισφορών, ένας για τον υπολογισμό των συντάξεων, βάζοντας τέλος στις πολυδιάσπαρτες ρυθμίσεις ενός κατακερματισμένου, πελατειακού συστήματος που ίσχυε επί δεκαετίες στον τόπο μας.

Επίπεδα συντάξεων

1.      Από το 2015 και μετά η μέση κύρια σύνταξη αυξάνεται σταθερά.

2015	805 €
2016	812 €
2017	816 €
2018	821 €

2.      Μπήκε οριστικό τέλος στις μειώσεις των συντάξεων. Κανένας συνταξιούχος δεν είχε από την 1/1/2019 μείωση στη σύνταξή του (κύρια και επικουρική).

3.      Για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, 620.000  «παλιές» κύριες συντάξεις αυξάνονται από την 1/1/2019 χάρη στον επανυπολογισμό που έγινε με το ν. 4387/16.  Το 77% των συντάξεων που αυξάνονται αφορά συντάξεις  έως 600 ευρώ.

4.      Προβλέφθηκε η προσαύξηση των συντάξεων  για χρόνο παράλληλης ασφάλισης που είχε διανυθεί προ ΕΦΚΑ και για κάθε επιπλέον μονάδα εισφοράς που είχε καταβληθεί.

5.      Αντιμετωπίστηκαν οι αδικίες του παρελθόντος σε ό,τι αφορά τον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων με διαδοχική ασφάλιση (όχι τμηματικά ποσά, ενιαίος χρόνος ασφάλισης, δυνατότητα θεμελίωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος με ευνοϊκότερες προϋποθέσεις).

Εκκρεμείς συντάξεις

6.      Επιτεύχθηκε δραστικός περιορισμός (κατά 71%) των απλήρωτων κύριων συντάξεων,  επικουρικών και εφάπαξ που άφησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις το 2014.

7.      Στο διάστημα από 1/1/2015 – 28/2/2019 καταβλήθηκαν συνολικά 820.000 συντάξεις (κύριες και επικουρικές) καθώς και εφάπαξ ύψους 5,2 δις ευρώ. Αυτή τη στιγμή σε εκκρεμότητα είναι λιγότερες από 40.000 κύριες, λιγότερες από 40.000 επικουρικές και λιγότερα από 18.000 εφάπαξ.

Συντάξεις αναπηρίας και ανασφαλίστων

8.   Διευρύνθηκε από 43 σε πάνω από 150 ο αριθμός των μη αναστρέψιμων παθήσεων για τις οποίες η πιστοποίηση αναπηρίας  είναι πλέον εφόρου ζωής, μειώνοντας σημαντικά την ταλαιπωρία των ατόμων με αναπηρία.

9.      Δόθηκε η δυνατότητα απονομής της σύνταξης ανασφάλιστου υπερήλικα με εισοδηματικά κριτήρια και του επιδόματος βαριάς αναπηρίας σε ασφαλισμένους που αδυνατούν να συνταξιοδοτηθούν λόγω γήρατος ή αναπηρίας λόγω χρεών.

10.   Προβλέφθηκε η παράταση των αναπηρικών συντάξεων και των επιδομάτων αναπηρίας στις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι δικαιούχοι δεν ευθύνονται για την καθυστέρηση των ΚΕΠΑ να τους κρίνουν- ενώ υπό το προηγούμενο καθεστώς διακοπτόταν η καταβολή μέχρι τη νέα απόφαση.

Άλλες ρυθμίσεις για συνταξιούχους

11.   Ρυθμίστηκε ενιαία, εντός του ΕΦΚΑ, η έναρξη του δικαιώματος καταβολής της σύνταξης χωρίς να είναι απαραίτητη, πλέον, η διακοπή της επαγγελματικής δραστηριότητας, προκειμένου να αρχίσει η συνταξιοδότηση. 

12.   Καταργήθηκε η επί πολλές δεκαετίες προβλεπόμενη υποχρέωση καταβολής προσαυξημένων κατά 50% ασφαλιστικών εισφορών για τους αυτοαπασχολούμενους συνταξιούχους.

H ΝΔ με το ασφαλιστικό «Πινοσέτ» προτείνει:

·       Για την επικουρική ασφάλιση ένα αμιγώς κεφαλαιοποιητικό σύστημα με διαχείριση από ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Στο δικό μας σύστημα, οι σημερινές εισφορές είναι που πληρώνουν τις σημερινές συντάξεις,  η πρόταση της ΝΔ δημιουργεί κενό για την χρηματοδοτική κάλυψη της καταβολής των συντάξεων των 1,2 εκατ. συνταξιούχων που λαμβάνουν σήμερα επικουρική σύνταξη. Με άλλα λόγια, 1,2 συνταξιούχοι επικουρικής θα βρεθούν στον αέρα, καθώς δεν θα υπάρχουν εισφορές για να καταβληθούν οι επικουρικές συντάξεις.

·       Η ΝΔ ισχυρίζεται ότι το σύστημα που προτείνει για την επικουρική ασφάλιση θα ισχύει για τους νέους ασφαλισμένους. Τούτο καθόλου δεν αλλάζει την τρύπα που δημιουργείται για την πληρωμή των σημερινών επικουρικών συνταξιούχων, την οποία θα πρέπει να καλύψει ο κρατικός προϋπολογισμός. Το ποσό που θα πρέπει να αναλάβει το κράτος για να πληρωθούν οι επικουρικές συντάξεις που δικαιούται το σύνολο των σημερινών επικουρικών συνταξιούχων είναι 30 δισ. ευρώ. 

·       Πρόβλημα δημιουργείται και για τους σημερινούς ασφαλισμένους στο επικουρικό ταμείο. Οι εισφορές που έχουν καταβάλει οι σημερινοί ασφαλισμένοι καθώς και οι μελλοντικές συντάξεις τους τίθενται υπό διακινδύνευση. Το κόστος δε για την κάλυψη αυτών των ασφαλισμένων που θα πρέπει να αναλάβει ο κρατικός προϋπολογισμός ανέρχεται σε 25 δισ. ευρώ.

·       Άρα το σύνολο του κόστους μετάβασης στο σύστημα του κ. Μητσοτάκη για την επικουρική ασφάλιση είναι 55 δισ.

·       Ποιοί είναι οι κερδισμένοι από την πρόταση της ΝΔ; Μα φυσικά οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες που θα πάρουν ζεστό χρήμα και μεγάλα κέρδη από την εκμετάλλευση των εισφορών των ασφαλισμένων πελατών τους.

·       Τα κεφαλαιοποιητικά συστήματα που ευαγγελίζεται η ΝΔ λειτουργούν στο πλαίσιο του επενδυτικού κινδύνου. Ο ασφαλισμένος τοποθετεί τα χρήματά του στην ατομική μερίδα, όμως αυτά τίθενται υπό τον επενδυτικό κίνδυνο. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα κατάρρευσης. (π.χ. το παράδειγμα της μετοχής της AIG, της μεγαλύτερης ασφαλιστικής των ΗΠΑ, όπου τον Σεπτέμβρη του 2008 μέσα σε λίγες μέρες έπεσε από τα $70 σε $5.5, με αποτέλεσμα το αμερικανικό κράτος να αναλάβει το κόστος ασφαλιστικών συμβολαίων ύψους 85 δισ. ευρώ.  Ελληνικό παράδειγμα πτώχευσης ασφαλιστικής εταιρείας αποτελεί η ΑΣΠΙΣ Πρόνοια που υπόσχονταν στα συνταξιοδοτικά και επενδυτικά της προγράμματα εγγυημένη απόδοση 7,5%, και είχε την κατάρρευση που όλοι γνωρίζουμε).

Για την κύρια σύνταξη:

·       Αναφορικά με την κύρια σύνταξη, η ΝΔ προτείνει οριζόντια μείωση των εισφορών για όλους στο 15%. Αυτή η πρόταση θα δημιουργήσει τρύπα στα έσοδα του ΕΦΚΑ ύψους 2 δισ. ευρώ ετησίως με σημερινά δεδομένα. Οπότε, είτε θα πρέπει να επιβαρυνθεί αντίστοιχα ο κρατικός προϋπολογισμός και με αυτό το ποσό, είτε να μειωθούν οι κύριες συντάξεις.

·       Η πρόταση της ΝΔ περιλαμβάνει αλλαγή εντός και του δημόσιου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Το σημερινό πλαίσιο της κοινωνικής ασφάλισης διέπεται από την αρχή της προστασίας και της αλληλεγγύης γενεών και έχει αναδιανεμητικά χαρακτηριστικά. Η ΝΔ προτείνει τη μετατροπή του συστήματος για την κύρια σύνταξη από διανεμητικό σε αμιγώς ανταποδοτικό. Τούτο σημαίνει ότι σημερινοί εργαζόμενοι που χωρίς δική τους ευθύνη λαμβάνουν πολύ χαμηλούς μισθούς ή μένουν κάποιοι χρόνια άνεργοι, δεν θα μπορέσουν να λάβουν συντάξεις με τις οποίες να βιοπορίζονται. Η πρόταση περί μετατροπής του συστήματος σε πλήρως ανταποδοτικό θα τιμωρήσει πολίτες που δεν είχαν σταθερό και συνεχόμενο εργασιακό βίο και αξιοπρεπείς αμοιβές.

Σε ιδιωτικά funds θα δώσει η Ν.Δ. τη δημόσια επικουρική ασφάλιση κατά παράβαση του Συντάγματος

Τάσος Πετρόπουλος

Όταν οι πολίτες ψήφιζαν στις ευρωεκλογές και στις αυτοδιοικητικές εκλογές, η ΝΔ επιμελώς έκρυβε τις αντικοινωνικές πτυχές του νεοφιλελεύθερου προγράμματός της.
Δεν είχε εμφανώς διακηρύξει ότι η αναδιανομή εισοδήματος υπέρ των ασθενέστερων βλάπτει τους πλούσιους και την ανάπτυξή τους. Ότι θα  εκχωρήσει  σε ιδιωτικά funds  τη δημόσια επικουρική ασφάλιση κατά παράβαση μάλιστα του Συντάγματος. Ότι ετοιμάζεται να κάνει το μεγάλο «ριφιφί» στα έσοδα από τη κύρια και την επικουρική ασφάλιση για να τα κατευθύνει στην ιδιωτική ασφάλιση αφήνοντας εκτεθειμένους   τους νέους   αλλά και τους ήδη συνταξιούχους. 2,8 δις ευρώ ετησίως,  είναι οι εισφορές στη δημόσια επικουρική ασφάλιση…Μπίζνες είναι το ζητούμενο και όχι η προστασία των πολιτών.
Ότι θα περικόψει τις καταβαλλόμενες κύριες συντάξεις προκειμένου  να πληρώνουν χαμηλότερη εισφορά οι εργοδότες.  Οτι η ρύθμιση των 120 δόσεων και η δραστική μείωση των οφειλών υπονομεύει την  οικονομία. Οτι είναι «αντιαναπτυξιακές»  οι δαπάνες για τις συντάξεις και «λαϊκισμός» κάθε  βελτίωση της οικονομικής  κατάστασης των πολιτών. Ότι θα επαναφέρει την αναλογία προσλήψεων και αποχωρήσεων στο 1:5 που είχε επιβάλει  το ΔΝΤ. Ότι θα γίνει «οδοστρωτήρας»  των εργατικών δικαιωμάτων για να φέρει δήθεν νέες επενδύσεις και δουλειές.  Ότι θα αλλάξει το φορολογικό για να ευνοήσει το 8% των ανώτερων εισοδηματικών κλιμακίων και να γονατίσει τους φτωχούς.
Ολα αυτά έχουν, πλέον, αποκαλυφθεί. Οσο κι αν προσπαθούν να τα κρύψουν. Εχει αποκαλυφθεί ότι η ΝΔ ενδιαφέρεται για λίγες...ελίτ. Όχι για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους τους οποίους «γονάτισε», μαζί με το ΠΑΣΟΚ, στα χρόνια των μνημονίων.
Τα δεδομένα είναι αδιαμφισβήτητα.
Βύθισαν την οικονομία στην ύφεση, και την κοινωνία στη φτώχεια και στην απόγνωση. Με 2,5 ανασφάλιστους πολίτες και άλλους 1,5 εκατ. ασφαλισμένους «βουτηγμένους»  στα χρέη. 
Αφαίρεσαν από το εισόδημα των εργαζομένων μισθούς πάνω από 26 δις ευρώ, καταργώντας τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και κόβοντας τον κατώτατο μισθό κατά 22% και κατά 32% για τους νέους (υποκατώτατος μισθός).
Εξαφάνισαν 1.000.000 θέσεις εργασίας. 
Αφαίρεσαν, με αλλεπάλληλες περικοπές, από το εισόδημα των συνταξιούχων συντάξεις ύψους 45 δις ευρώ, έως τα τέλη του 2014, από τους συνταξιούχους, αφήνοντας το σύστημα της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με έλλειμμα 1,1 δις ευρώ και επιπλέον 400.000 απλήρωτες συντάξεις και εφάπαξ δαπάνης άνω των 2 δις ευρώ.
Λένε ψέματα για το ΕΚΑΣ. Από το 2010,  με το νόμο Λοβέρδου – Κουτρουμάνη, το είχαν αποσχίσει από τη σύνταξη και το είχαν χαρακτηρίσει  ως προνοιακή παροχή. Δεν θα καταβαλλόταν από το 2015 και μετά.
Δεν καταφέραμε να κλείσουμε όλες τις «πληγές» της καταστροφικής διακυβέρνησης της περιόδου 2010-2014.
Καταφέραμε, όμως, να βγάλουμε τη χώρα από τα Μνημόνια κρατώντας όρθια την κοινωνία.
Βάλαμε την οικονομία,  ξανά, σε τροχιά σταθερής ανάπτυξης και επιστρέψαμε στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία  κάθε εκατοστό του δημοσιονομικού χώρου που, μαζί με το λαό, πετύχαμε.
Η παρούσα κυβέρνηση επιτυγχάνει ανάπτυξη 2,2% ετησίως αντί 0,6% του ΑΕΠ των προηγούμενων.  
Αύξησε τον κατώτατο μισθό και κατήργησε τον  υποκατώτατο μισθό για τους νέους.
Δημιούργησε  400.000 νέες θέσεις εργασίας μειώνοντας την ανεργία κατά σχεδόν 9 μονάδες από το 27% στο 18%.  
Σταμάτησε τις περικοπές συντάξεων. Εδωσε, για πρώτη φορά μετά τα χρόνια των Μνημονίων, αυξήσεις σε 620.000 συντάξεις με βάση τον επανυπολογισμό με το ν. 4387/16, και χορήγησε σε όλους τους συνταξιούχους 13η σύνταξη.
Μείωσε  τις ληξιπρόθεσμες - απλήρωτες συνταξιοδοτικές παροχές σε ποσοστά 73% για τις συντάξεις και 74% για τα εφάπαξ καταβάλλοντας 866.700 συντάξεις και εφάπαξ συνολικού ύψους 5,39 δις ευρώ.
Με τα θετικά αποτελέσματα του ΕΦΚΑ, δόθηκε η δυνατότητα να προχωρήσουμε σε διαγραφές οφειλών και στη ρύθμιση των 120 δόσεων με επαναπροσδιορισμό των οφειλών για τους μη μισθωτούς στη βάση της ελάχιστης εισφοράς και με μείωση των προσαυξήσεων σε ποσοστό 85%. Χιλιάδες οφειλέτες ελαφρύνονται. Ξαναμπαίνουν στο σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης ενώ 80.000 εγκλωβισμένοι που δεν μπορούσαν να συνταξιοδοτηθούν, λόγω υψηλών οφειλών, αποκτούν τη δυνατότητα άμεσης συνταξιοδότησης.
Δημιούργησε αποθεματικό ασφαλείας στην οικονομία και στο ασφαλιστικό και «ξεδίπλωσε»  ένα ρεαλιστικό  πρόγραμμα που εγγυάται τη δίκαιη ανάπτυξη για τους πολλούς την επόμενη 4ετία. Με στοχευμένες φοροελαφρύνσεις, περαιτέρω αύξηση του κατώτατου μισθού. Αύξηση θέσεων εργασίας κατά  500.000. Αύξηση  της εθνικής σύνταξης. 
 Ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και δραστική μείωση της γραφειοκρατίας σε όλα τα επίπεδα για την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη.
Στις επικείμενες εθνικές εκλογές, οι πολίτες θα επιλέξουν κυβέρνηση με βάση τα προγραμματικά σχέδια δύο ριζικά αντίθετων πολιτικών που έχουν αποκαλυφθεί.
Στην κάλπη της 7ης Ιουλίου, οι πολίτες θα επιλέξουν κυβέρνηση για την επόμενη τετραετία. Εκεί θα... αναμετρηθούμε.

Απαιτείται ενίσχυση των Φορέων διαχείρισης απορριμμάτων της Αυτοδιοίκησης

Σ. Φάμελλος: Ολοκληρώθηκε μια κυβερνητική θητεία που παρέδωσε στην Αυτοδιοίκηση όλα τα εργαλεία για ορθή και σύγχρονη διαχείριση απορριμμάτων

«Απαιτείται ενίσχυση των Φορέων διαχείρισης απορριμμάτων της Αυτοδιοίκησης», τόνισε ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος

"Οι Φορείς της Αυτοδιοίκησης για τη διαχείριση στερεών αποβλήτων πρέπει να ενισχύσουν τα πολιτικά, επιχειρησιακά και επιστημονικά τους χαρακτηριστικά και να συμβάλουν στη δυναμική αναβάθμιση της αυτοδιοίκησης ως προς τη διαχείριση των απορριμμάτων", ανέφερε ο Αν. ΥΠΕΝ, Σωκράτης Φάμελλος, στον χαιρετισμό που απηύθυνε στην 13η Σύνοδο ΦοΔΣΑ, που πραγματοποιήθηκε, εχθές, στους Δελφούς.
"Ελπίζω οι νέοι Δήμαρχοι να συνεισφέρουν σε αυτή την ποιοτική αναβάθμιση", συνέχισε, τονίζοντας ότι από την πλευρά της πολιτείας έχουν γίνει οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στον τομέα του περιβάλλοντος και των απορριμμάτων, ώστε η Ελλάδα να βγει επιτέλους από τον Μεσαίωνα των χωματερών.
"Ολοκληρώθηκε μία κυβερνητική θητεία η οποία παρέδωσε στην Αυτοδιοίκηση όλα τα απαραίτητα εργαλεία για την ορθή και σύγχρονη διαχείριση των απορριμμάτων", είπε ο Σωκράτης Φάμελλος αντιδιαστέλλοντας το παρελθόν κατά το οποίο λειτουργούσαν στη χώρα μας 300 χωματερές, που μας επιβάρυναν με πρόστιμα από την ΕΕ ύψους 55 εκατ. ευρώ.
"Έως το τέλος του 2018 μειώσαμε κατά 82% αυτό το πρόστιμα, ενώ έως το τέλος του 2019 αναμένεται να κλείσουν και οι τελευταίες χωματερές", συμπλήρωσε. Επίσης, για μια δεκαετία, έως το 2015, η Ελλάδα δεν είχε προχωρήσει ούτε μία επένδυση μονάδας επεξεργασίας απορριμμάτων ή  Κυκλικής Οικονομίας, ανάκτησης υλικών και παραγωγής δευτερογενών υλικών και καυσίμων στα στερεά απόβλητα.
 Σήμερα, από ουραγός το 2014, η χώρα μας διαθέτει ολοκληρωμένη στρατηγική διαχείρισης απορριμμάτων, η οποία περιλαμβάνει Εθνικό Σχέδιο για την Κυκλική Οικονομία, νέο θεσμικό πλαίσιο για την ανακύκλωση, σύγχρονα επιχειρηματικά μοντέλα και καινοτομία, καθώς και Τοπικά Σχέδια που προβλέπουν και επιβάλλουν τη χωριστή συλλογή βιοαποδομήσιμων. από τον Ιούλιο του 2018.
Το 2015 εκπονήθηκαν οι Εθνικοί Σχεδιασμοί για τα στερεά και υγρά απόβλητα, η πολυετής καθυστέρηση των οποίων σήμαινε αιρεσιμότητα για έργα και επενδύσεις υγρών και στερεών αποβλήτων από το ΕΣΠΑ. Το Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων καθορίζει την ρητή υποχρέωση της χωριστής συλλογής και μάλιστα επιβάλλει την εφαρμογή της ανακύκλωσης, άνω του 50%, όπως προβλέπει η ευρωπαϊκή νομοθεσία.
 Όλα αυτά σε συνδυασμό με το Σχέδιο για την πρόληψη παραγωγής απορριμμάτων, το Σχέδιο για τη διαχείριση επικινδύνων αποβλήτων, την έκδοση των απαραίτητων ΚΥΑ για την υλοποίηση των Σχεδίων στις 13 Περιφέρειες της χώρας, μαζί με τις αντίστοιχες  Στρατηγικές Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων δημιούργησαν την αφετηρία και το κατάλληλο πλαίσιο για την αναβάθμιση του ρόλου της τοπικής αυτοδιοίκησης στη διαχείριση των απορριμμάτων.
Κυρίως, ο νέος νόμος (4496) για την ανακύκλωση, που ψηφίστηκε το 2017, ξεκαθαρίζει απολύτως ότι ο ρόλος των Δήμων είναι καθοριστικός ως προς τη διαχείριση των απορριμμάτων, ότι οι Δήμοι έχουν την ευθύνη του σχεδιασμού και της υλοποίησης δράσεων ανακύκλωσης και ότι πρέπει να επιτύχουν τον στόχο του 50% στη διαλογή στην πηγή και στην ανακύκλωση.
Συνεπώς, "το νέο θεσμικό πλαίσιο λαμβάνει υπόψη του το ευρωπαϊκό κεκτημένο και δημιουργεί τις προϋποθέσεις, ώστε να αποδίδονται οι πόροι στα Συστήματα και από τα Συστήματα στην Αυτοδιοίκηση και όχι να σωρεύονται ή να παραμένουν σε αποθεματικά αυξάνοντας το διοικητικό κόστος. Ταυτόχρονα, αποφασίστηκε η μείωση χρήσης της λεπτής πλαστικής σακούλας, αλλά και η ενίσχυση του επιχειρησιακού και ελεγκτικού ρόλου του ΕΟΑΝ", επεσήμανε ο Αν. ΥΠΕΝ.
Και συνέχισε: "Ο έλεγχος του ΕΟΑΝ στα Συστήματα Ανακύκλωσης και στα επιχειρησιακά τους Σχέδια πρέπει να είναι αυστηρός. Η επίτευξη των στόχων των Δήμων εξαρτάται από αυτά τα επιχειρησιακά Σχέδια. Προφανώς οι δράσεις ανακύκλωσης θα πρέπει να συνδυαστούν με την υποχρέωση της χωριστής συλλογής σε όλους τους χώρους συνάθροισης κοινού, σε όλες τις οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες.
 Με επιστολή μου προς όλες τις αδειοδοτούσες υπηρεσίες καθίσταται σαφές ότι δεν επιτρέπεται να αδειοδοτηθεί χώρος συνάθροισης κοινού ή οποιαδήποτε παραγωγική δραστηριότητα χωρίς να εμπεριέχει τον όρο της χωριστής συλλογής των υλικών, όπως ήδη επιβάλλεται σε λιμάνια, στρατόπεδα κ.λπ. Ήδη έχει έρθει προειδοποίηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την επόμενη προγραμματική περίοδο, που υποχρεώνει τη χρηματοδότηση αποκλειστικά και μόνο έργων που επεξεργάζονται απορρίμματα από χωριστή συλλογή απαγορεύοντας τη χρηματοδότηση έργων σύμμεικτων απορριμμάτων".
"Δεν έχουμε το δικαίωμα να μεταφέρουμε σε Δήμους και Περιφερειάρχες οποιονδήποτε επιμερισμό προστίμου για καθυστέρηση στην ανακύκλωση", σχολίασε ο Σωκράτης Φάμελλος. "Η εντολή της κοινωνίας είναι να μην πληρώσει νέα πρόστιμα η πατρίδα μας για τα απορρίμματα, πολύ περισσότερο για την ανακύκλωση. Υπήρχε ξεκάθαρα πολιτική ευθύνη των κυβερνήσεων του παρελθόντος, που μας οδήγησαν στις χωματερές.
 Για το λόγο αυτό είναι αδιανόητο να μην δέχονται τα Συστήματα Ανακύκλωσης να ελέγχονται απολύτως για όλη την απόδοση της ανακύκλωσης και την αξιοποίηση των πόρων της ανακύκλωσης. Και ο έλεγχος και η αξιολόγηση της ανακύκλωσης θα γίνεται με τα ζυγολόγια και τα τιμολόγια πώλησης των ανακυκλώσιμων, με πλήρη διαφάνεια ως προς την ανακυκλώσιμη ποσότητα και την αξιοποίηση των χρηματοδοτήσεων. Αυτή είναι η απαίτηση των πολιτών", υπογράμμισε.
"Δεν αρκεί μόνο η πολιτική βούληση της κυβέρνησης να πετύχουμε τη μέγιστη δυνατή ανάπτυξη της ανακύκλωσης", συνέχισε. "Θα πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι να δώσουμε τέλος σε αυτό το παράδοξο και να μην κρυβόμαστε από τις υποχρεώσεις μας: Η Ευρωπαϊκή Ένωση διεκδικεί να είναι πρωτοπόρος στην ανακύκλωση, εμείς θέλουμε να είμαστε πρωταγωνιστές της ανακύκλωσης, χωρίς να επιτελούμε όλοι το καλύτερο και να μην πιάνουμε κανένα στόχο!".
Και κατέληξε: "Τα Συστήματα ανακύκλωσης δεν θα πρέπει να ξεχνούν ότι εισπράττουν κοινωνικό πόρο. Συνεπώς η πολιτεία υποχρεούται να ελέγξει απολύτως τη διαχείριση και την απόδοση του συγκεκριμένου πόρου, ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή ανακύκλωση. Η Ευρώπη προχωρά πολύ γρήγορα και η Ελλάδα πρέπει να ακολουθήσει ένα αυστηρό θεσμικό πλαίσιο για την ανακύκλωση φτάνοντας το 65% για την ανακύκλωση και μειώνοντας στο 10% την υγειονομική ταφή.
 Μπροστά μας ανοίγονται συνεχώς νέα ζητήματα, όπως η μείωση του πλαστικού μιας χρήσης, για τα οποία προετοιμαζόμαστε ήδη. Η επιστροφή στο φαύλο παρελθόν θα είναι καταστροφή. Ως ΥΠΕΝ αποδείξαμε αυτά τα τέσσερα χρόνια ότι κανένας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα όταν λειτουργεί προς όφελος της ανακύκλωσης, της κοινωνίας και του περιβάλλοντος".

Αν κάποιος σου έλεγε τότε...

Για σκέψου. Να βρισκόταν, λέει, κάποιος εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015, που να μπορούσε να προφητεύσει.

 Κάποιος που θα σου έλεγε όλ' αυτά που θα συνέβαιναν από τότε κι ώς τα σήμερα. Και όλ' αυτά που θα γίνονταν από τότε κι ώς τα σήμερα. Ασφαλώς θα τον κοιτούσες περίεργα. Θα τον θεωρούσες αθεράπευτα αιθεροβάμονα ή απλώς ψωνισμένο. Μπορεί και τρελό...

Του Βασίλη Πάικου

Να βρισκόταν, λέει, κάποιος που θα σου έλεγε τότε:

* Ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα «άντεχε» ώς το καλοκαίρι του 2019. Ότι δεν επρόκειτο για «αριστερή παρένθεση». Κι ότι σε πείσμα της πολύπλευρης και ολομέτωπης αμείλικτης πολεμικής από τους πάντες, μέσα κι έξω από τη χώρα. Ενώ δεν διέθετε αυτοδυναμία. Και απέναντι σε όλα τα δυναμικά ερείσματα της εξουσίας. Θα έφτανε σχεδόν ώς την ολοκλήρωση της συνταγματικής θητείας της κυβέρνησής του.

* Ότι ενώ τότε ήταν σχεδόν ολομόναχος στην Ευρώπη, με μονάχα τη «χαλαρή» στήριξη από τη Γαλλία του Φρανσουά Ολάν και από την Ιταλία του Ματέο Ρέντζι. Με την άκρα καχυποψία, στα όρια της ενεργού εχθρότητας όλων των άλλων. Σήμερα θα είχε εξασφαλίσει ισχυρές συμμαχίες στην Ευρώπη αλλά και πέρα απ' αυτήν. Κι όχι μόνο, αλλά θα τον εγκωμίαζαν σχεδόν οι πάντες. Θα έφτανε δε να αποτελεί σημείο αναφοράς για ολόκληρη την Ευρώπη.

* Ότι μέσα στην πιο βαθιά κρίση της χώρας θα ανέκυπτε το προσφυγικό-μεταναστευτικό ως πρόβλημα περίπου ισοδύναμης αρνητικής δυναμικής με την ίδια την κρίση. Και θα το χειριζόταν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με όρους ανθρωπισμού πάνω απ' όλα, αλλά και αποτελεσματικότητας. Έτσι και τόσο ώστε σήμερα, και ενώ μεγάλος αριθμός προσφύγων - μεταναστών παραμένει στη χώρα, ουδείς συζητά γι αυτό.

* Ότι θα λυνόταν το "Μακεδονικό". Ζήτημα εθνικής εμβέλειας, που σερνόταν και κακοφόρμιζε για 30 χρόνια. Ότι θα λυνόταν δε με όρους τόσο ευνοϊκούς για τη χώρα, τέτοιους που ουδείς μπορούσε να προβλέψει, να φανταστεί, ούτε καν να ελπίσει.

* Ότι θα εγκαινιαζόταν πολυδιάστατη και άκρως παραγωγική εξωτερική πολιτική. Με την επίτευξη τριμερών και τετραμερών διπλωματικών σχημάτων, σε βαλκανικό και σε μεσογειακό επίπεδο. Ενώ με ελληνική πρωτοβουλία θα λειτουργούσε το φόρουμ των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, με ήδη θετικά αποτελέσματα.

* Ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν θα δίσταζε να σηκώσει διπλωματικό ανάστημα απέναντι στη Ρωσία του Πούτιν, όταν διαπίστωσε πως η τελευταία παρενέβαινε ανεπίτρεπτα στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας.

* Ότι, ακριβώς πάνω στα τέσσερα χρόνια από την υπογραφή του 3^ου Μνημονίου, η χώρα θα πετύχαινε «καθαρή έξοδο» από τα Μνημόνια και από την επιτροπεία. Δίχως να υποκύψει στις προκλήσεις της «προληπτική γραμμής στήριξης», δηλαδή ενός είδους «υβριδικού Μνημονίου», όπως κάποιοι πίεζαν ασφυκτικά. Εξασφαλίζοντας παράλληλα το -εντελώς άθικτο ακόμη- «μαξιλάρι» των 41 δισ. Και ξεκινώντας τις διαδικασίες πρόωρης αποπληρωμής του ακριβού μέρους του δανείου του ΔΝΤ.

* Ότι θα πετύχαινε ιστορικό χαμηλό (γύρω στο 3%) για το δεκαετές κρατικό ομόλογο. Έναντι του σχεδόν 8-10%(!) στο οποίο το παρέλαβε. Η δε πρόσβασή της χώρας στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές θα ήταν πλέον ορθάνοιχτη.

* Ότι, μέσα σε τέσσερα χρόνια, θα μείωνε την ανεργία σχεδόν κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες. Ενώ θα περιόριζε δραστικά την αδήλωτη και την υποδηλωμένη εργασία.

* Ότι θα επανέφερε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Και θα βελτίωνε ουσιαστικά το εν γένει καθεστώς των εργασιακών σχέσεων.

* Ότι θα προχωρούσε στην αύξηση του κατώτατου και στην κατάργηση της ντροπής του υποκατώτατου μισθού. Και θα ήταν αυτές οι πρώτες-πρώτες αυξήσεις από την έναρξη της μνημονιακής εποχής.

* Ότι, παρά το γεγονός ότι τελούσε σε μνημονιακό καθεστώς, δεν θα προχωρούσε σε καμιά απολύτως απόλυση. Αντιθέτως, θα ξεκινούσε η ροή χιλιάδων προσλήψεων, κατά κύριο λόγο στην Υγεία και στην Παιδεία.

* Ότι θα κατάφερνε να μην κοπούν οι συντάξεις την 1η.1.2019, παρά τα σχετικώς προβλεπόμενα.

* Ότι θα νομοθετούσε και την ακύρωση της μείωσης του αφορολόγητου, την επίσης προβλεπόμενη για την 1η.1.2020.

* Ότι θα προσέφερε βαθειά ανάσα σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, με τις 120 δόσεις για την εφορία και για τα ασφαλιστικά ταμεία.

* Ότι θα εξασφάλιζε την πρόσβαση όλων των ανασφάλιστων συμπολιτών μας στις δημόσιες υπηρεσίες Υγείας.

* Ότι θα κατοχυρωνόταν απολύτως η πρώτη κατοικία έναντι των διεκδικήσεων των τραπεζών, για όλους τους πολίτες.

* Ότι, μετά από 30 ολόκληρα χρόνια, τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια θα υποχρεώνονταν να περάσουν στην νομιμότητα. Παρά την λυσσώδη αντίδραση των καναλαρχών, με την συνεπαγόμενη πολεμική κατά της κυβέρνησης. Και την προκλητική αβάντα σχεδόν του συνόλου της αντιπολίτευσης, προεξαρχούσης βεβαίως της Ν.Δ., υπέρ των συμφερόντων των καναλαρχών.

* Ότι θα ξεκινούσαν οι διαδικασίες διεκδίκησης των πολεμικών γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου. Και με την επίσημη επίδοση στο Βερολίνο της σχετικής ρηματικής διακοίνωσης.

* Ότι θα προωθείτο σειρά μέτρων πολιτικής «κανονικότητας» για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Από το σύμφωνο συμβίωσης ώς την ταυτότητα φύλου. Και από τη διευκόλυνση της παροχής ιθαγένειας ώς τον περιορισμό της Σαρίας.

* Ότι θα μετρούσαμε ήδη τρία χρόνια θετικών ρυθμών ανάπτυξης. Ενώ οι εξαγωγές της χώρας θα σημείωναν όλο και υψηλότερους δείκτες χρόνο με τον χρόνο.

* Ότι θα ξεπάγωναν δεκάδες για χρόνια βαλτωμένα μεγάλα δημόσια έργα. Τα περισσότερα των οποίων έχουν ήδη ολοκληρωθεί.

* Ότι θα είχε πραγματοποιηθεί η πρώτη φάση της αναθεώρησης του συντάγματος. Προς εκσυγχρονιστική των θεσμών και προοδευτική των δικαίων και των δικαιωμάτων κατεύθυνση.

* Ότι θα είχε μειωθεί κατά 30% μεσοσταθμικά ο ΕΝΦΙΑ, καθώς και σημαντικά ο ΦΠΑ για τα περισσότερα είδη πρώτης ανάγκης.

* Ότι θα εγκαινιάζονταν και θα λειτουργούσαν ήδη οι πρωτοβάθμιες δομές Υγείας, που σώζουν κόσμο και κοσμάκη.

* Ότι, διαρκούσης της σκληρής μνημονιακής πραγματικότητας, θα λαμβάνονταν γενναία μέτρα κοινωνική φροντίδας, μέτρα διάσωσης των απελπισμένων συμπολιτών μας. Από το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης ώς τα επιδόματα ενοικίου, φοιτητικής στέγασης, ενέργειας και θέρμανσης. Και από το μεταφορικό ισοδύναμο για τους νησιώτες ώς τη δωρεάν μετακίνηση των ανέργων.

* Ότι θα είχαν ήδη τεθεί πολύ γερά θεμέλια για την κάθαρση του δημόσιου βίου. Έτσι ώστε να μην είναι πλέον εύκολο να τα πάρει κανείς πίσω, δίχως να εκτεθεί ανεπανόρθωτα... Ότι... ότι... ότι...

...Σκέψου, λέει, να βρισκόταν κάποιος, εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015, που θα μπορούσε να σου πει όλ' αυτά που θα γίνονταν από τότε κι ώς τα σήμερα. Θα τον έπαιρνες σίγουρα για αθεράπευτα αιθεροβάμονα ή και για ψωνισμένο. Μπορεί και για τρελό...

ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ

Είναι γεγονός ότι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι πιο κάτω από τις προσδοκίες του κόσμου της Αριστεράς.

Η διαφορά των εκλογικών ποσοστών ανάμεσα στη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές είναι μεγάλη και το ποσοστό της Δεξιάς υψηλότερο από το 30%. Αυτό σημαίνει ότι η Ν.Δ. ξεκινά την κούρσα για τις εθνικές εκλογές με ένα σημαντικό προβάδισμα. Και, προφανώς, η Αριστερά πρέπει να επαναπροσδιορίσει, όχι τη στρατηγική της, γιατί αυτή ήταν σωστή, αλλά την τακτική της και την επικοινωνιακή αξιοπιστία της.

Στο πλαίσιο αυτό, η Αριστερά καλείται να ανατρέψει έναν αρκετά δυσμενή συσχετισμό. Και για να το καταφέρει, πρέπει να εργαστεί σοβαρά. Να διερευνήσει τα βασικά αίτια της ήττας, να διαγνώσει τις υποκειμενικές της αδυναμίες, να πάρει σοβαρά μέτρα για την αντιμετώπισή τους και να βελτιώσει τη στρατηγική της απέναντι στον βασικό της αντίπαλο.

Είναι δύσκολο; Ναι, προφανώς είναι. Αλλά θα πρέπει η Αριστερά να καταλάβει ότι έχει ανταποκριθεί σε πολύ μεγαλύτερες προκλήσεις. Ήταν πολύ δυσκολότερο να διαγράψει την πορεία από το 3,5% στην εκλογική νίκη του 2015. Αλλά το κατάφερε. Και ήταν εκατό φορές πιο δύσκολο να διαχειριστεί πολιτικά τον επώδυνο συμβιβασμό του Ιουλίου του 2015 και το τρίτο Μνημόνιο με τις τέσσερεις διαδοχικές αξιολογήσεις και τη μείωση του χρέους. Και αυτό το κατάφερε. Γι' αυτό, ό,τι και αν γίνει, οι αριστερές και οι αριστεροί, είτε σε επίπεδο βάσης είτε σε επίπεδο ηγεσίας, οφείλουν να θυμούνται πώς έχουμε φτάσει μέχρι εδώ:

Πρώτον: Η Αριστερά τίμησε την εντολή που πήρε από τον ελληνικό λαό, τον Σεπτέμβριο του 2015. Είχε πει ότι θα φέρει εις πέρας το 3^ο Μνημόνιο, την τρίτη δέσμη μέτρων που είχε επιβληθεί καταναγκαστικά στη χώρα. Ότι θα πιάσει τους στόχους, φροντίζοντας να επιβαρυνθούν όσο το δυνατόν λιγότερο οι πιο αδύναμοι και αυτοί που σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της κρίσης. Ότι θα βάλει την οικονομία σε τροχιά ανάκαμψης. Ότι με τη λήξη των προγραμμάτων θα επαναφέρει τη χώρα σε μια κατάσταση κανονικότητας και θα αποκαταστήσει κατά το μέγιστο δυνατόν την εθνική μας κυριαρχία. Και ότι θα ξεκινήσει άμεσα ένα σχέδιο αναδιανομής και ελαφρύνσεων, που θα στοχεύει στους κοινωνικά αδύναμους, αλλά και στην πραγματική οικονομία. Ένα σχέδιο, στην ψήφιση του οποίου σύρθηκε, θέλοντας και μη, η Ν.Δ. Κανείς δεν μπορεί λοιπόν να προσάψει στην Αριστερά ότι άλλαξε γραμμή και ανάλυση, ότι παραιτήθηκε από αυτό που είχε υποσχεθεί, ότι δεν πάλεψε αρκετά τους στόχους της, ότι δεν έκανε αυτό που είχε υποσχεθεί. Και αυτό πρέπει να μην το ξεχνάμε.

Δεύτερον: Η Αριστερά έχει ανασυγκροτήσει τις κοινωνικές της συμμαχίες. Δεν είναι στο 2016, όπου είχε να διαχειριστεί τη διάψευση των προσδοκιών του πρώτου επταμήνου, τον θυμό των απογοητευμένων οπαδών της και τη ρευστοποίηση του κοινωνικού μπλοκ που την στήριξε. Η κυβέρνηση της Αριστεράς πορεύτηκε έναν πολύ δύσκολο δρόμο. Έδωσε σκληρές μάχες, με μικρό πολιτικό αντίκρυσμα. Αλλά μετά την έξοδο από τα Μνημόνια, η Αριστερά συγκροτεί και πάλι τις κοινωνικές της συμμαχίες Με την έννοια ότι υπάρχουν πλατιά κοινωνικά στρώματα που αυτή τη στιγμή έχουν απόλυτη συνείδηση του ότι τα συμφέροντά τους, στο πλαίσιο μιας δίκαιης ανάπτυξης με καθαρό κοινωνικό πρόσημο, είναι ταυτισμένα με την Αριστερά. Και ότι η επιστροφή της Ν.Δ. στα πράγματα θα σημάνει τεράστια κοινωνική οπισθοδρόμηση.

Τρίτον: Η Αριστερά έδωσε μια έντιμη μάχη. Και ας προσπαθούν να της προσάψουν οι αντίπαλοί της, ότι ενέδωσε στις δικές τους βρόμικες τακτικές. Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι, ακόμα και αν κάνει λάθη -γιατί όλοι κάνουν λάθη-, η Αριστερά παραμένει η πιο τίμια και καθαρή πολιτική δύναμη. Δεν τρέφει στους κόλπους της αντιδραστικά φίδια ούτε κλόουν της πολιτικής. Και δεν εξαπολύει εκστρατείες διαστρέβλωσης και μίσους στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν έπεσε στο επίπεδο των αντιπάλων της, που το τελευταίο διάστημα ξεπέρασαν κάθε όριο πολιτικής αλητείας. Και γι' αυτό μπορεί να μιλάει στο όνομα της Δημοκρατίας και του πολιτικού πολιτισμού.

Και τέταρτον: η Αριστερά έχει ένα ξεκάθαρο αφήγημα για την επόμενη μέρα. Μιλά για δίκαιη ανάπτυξη με κοινωνικό πρόσημο, για την «Ελλάδα των πολλών». Μιλά για την υπεράσπιση της κοινωνίας από τα θατσερικά και τα πινοσετικά σχέδια του Κ. Μητσοτάκη. Για την εμπέδωση της διαφάνειας και τη διερεύνηση των σκανδάλων. Για την ενίσχυση της δημοκρατίας και την υπέρβαση της τοξικής αντιπαράθεσης, του κανιβαλισμού και των fake news.

Αν όλα αυτά ισχύουν -και ο κόσμος της Αριστεράς το ξέρει ότι ισχύουν δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε. Η κυβέρνηση έχει προκαλέσει εθνικές εκλογές, ζητώντας καθαρή λύση. Με καθαρά ερωτήματα: Για την ηθική της πολιτικής και τη δημοκρατία. Για το μέλλον του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών σχέσεων. Για την ήττα της Ακροδεξιάς. Για την κάθαρση της πολιτικής ζωής και τη θεσμική θωράκιση της διαφάνειας.

Πάμε λοιπόν. Με ψηλά το κεφάλι. Έχοντας την αλήθεια, την πολιτική ηθική και εντιμότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη με το μέρος μας. Και δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα απολύτως.

Για την προεκλογική μας πορεία

Στον χώρο της Αριστεράς ανήκει το μέγιστο ποσοστό των αναποφάσιστων συμπολιτών, που σε όλες τις σφυγμομετρήσεις κυμαίνεται πάνω από το 40%. Απέναντι σ’ αυτόν τον κόσμο, χρειάζεται να στρέψουμε άμεσα την προσοχή μας, με έναν ιδιαίτερο θετικό λόγο επιχειρημάτων και μια συστηματική οργάνωση επαναπροσέγγισης, και κεντρικά και τοπικά, με συνευθύνη όλων των οργανώσεων και των μελών μας

Του Άλκη Ρήγου

Η πολιτική σκηνή είναι πολύ πιο σύνθετη από τη μανιχαϊκή και προσωποκεντρικά αρχηγική σε μεγάλο βαθμό αντιπαράθεση των δύο πόλων που συγκροτούν τον κυρίαρχο προεκλογικό δημόσιο λόγο. Ένα λόγο που υποτάσσεται πολλές φορές σε μια εξυπνακίστικη επικοινωνιακή λογική, την οποία εντείνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι διαρροές ψεύτικων ειδήσεων και η πλειονότητα των Μαζικών Μέσων Ενημέρωσης.

Οι πολιτικές δυνάμεις είναι προφανώς περισσότερες και στον χώρο της Δεξιάς και της Κεντροδεξιάς και στον χώρο της Αριστεράς και δεν μπορούμε να τις αγνοούμε επικεντρώνοντας μονοδιάστατα στην αντιπαράθεση με τη Ν.Δ. και τον αρχηγό της.

Ιδιαίτερα στον χώρο της Αριστεράς, ας μην το λησμονούμε, ανήκει το μέγιστο ποσοστό των αναποφάσιστων συμπολιτών, που σε όλες τις σφυγμομετρήσεις κυμαίνεται πάνω από το 40%, ενώ πάνω από το 60% του εκλογικού σώματος έχει αρνητική γνώμη και για την κυβέρνηση και για την αντιπολίτευση.

Απέναντι σ’ αυτόν τον κόσμο, στον οποίο εντάσσονται και αποστασιοποιημένοι σύντροφοί μας, αδρανοποιημένα μέλη μας όπως και πολλοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ του 2015, χρειάζεται να στρέψουμε άμεσα την προσοχή μας, με έναν ιδιαίτερο θετικό λόγο επιχειρημάτων και μια συστηματική οργάνωση επαναπροσέγγισης και κεντρικά και τοπικά, με συνευθύνη όλων των οργανώσεων και των μελών μας.

Είναι σαφές ότι δεν αρκεί -όσο σημαντικό και αν είναι- μόνο ο τονισμός τού τι πισωγύρισμα συνεπάγεται για το κοινωνικό κράτος και την πορεία της χώρας το πολιτικό σχέδιο της Ν.Δ. όπως καθημερινά η ίδια αποκαλύπτει. Χρειάζεται πρωταρχικά και η αναλυτική προβολή -όπως και κάνουμε- του θετικού έργου που έχουμε κάνει, σε αντίξοες συνθήκες μάλιστα, στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής, της αλληλεγγύης, των δικαιωμάτων, της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, παράλληλα όμως χρειάζεται να ανατρέπουμε ήρεμα και με επιχειρήματα τη μηδενιστική κριτική, που ασκούν στην πολιτική μας τα άλλα αριστερά πολιτικά υποκείμενα, ενώ οφείλουμε να μην αγνοούμε τα σημεία της κριτικής τους που έχουν βάση ή δημιουργούν αμφιβολίες για την πολιτική μας αξιοπιστία και φερεγγυότητα, αναδεικνύοντας και στο συμβολικό επίπεδο ότι δεν έχουμε ενσωματωθεί στον κυβερνητισμό, τον προσωπικό παραγοντισμό, ότι παραμένουμε δύναμη της Ανανεωτικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς, μέσα σ’ ένα δυναμικό και όχι συγκυριακό μέτωπο προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.

Το πρόβλημα συστηματικής επαναπροσέγγισης αυτού του κόσμου συμπολιτών είναι σημαντικό αν αναλογιστούμε ότι στο δυναμικό αυτό του εκλογικού σώματος αποβλέπουν εκτός του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ, μια σειρά μικρότερες κινήσεις όπως το «DIEM» του Βαρουφάκη, η «Πλεύση» της Κωνσταντοπούλου, η «Όρθια Ελλάδα» του Μητρόπουλου, αλλά και το «Ποτάμι».

Επίσης υπάρχουν τρεις σημαντικές πλευρές που οφείλουμε να προσέξουμε στην προεκλογική, και όχι μόνο, πολιτική μας.

* Τη συνεχιζόμενη, έστω και φθίνουσα, προπαγάνδα εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών που, εκτός της Ν.Δ., της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, μα και τμημάτων της Αριστεράς, αγγίζει και ένα τμήμα αγνών συμπατριωτών ιδιαίτερα στη βόρεια Ελλάδα.

* Την εύλογη σε μεγάλο βαθμό απαξίωση της Ε.Ε. όχι μόνο λόγω του κινδύνου της επανεμφάνισης εθνικιστικών περιχαρακώσεων, φασιστικών μορφωμάτων και του συντηρητικού λόγου περί χριστιανικής Ευρώπης του επικεφαλής του Λαϊκού Κόμματος για την ηγεσία της, αλλά και των γραφειοκρατικών και νεοφιλελεύθερων καπιταλιστικών κυρίαρχων πολιτικών της.

* Τέλος, ιδιαίτερη προσοχή οφείλουμε απέναντι στη διάχυτη σε μεγάλα τμήματα συμπατριωτών και κυρίως νεότερων, πρόσληψη της πολιτικής ως παίγνιου συμφερόντων και προσωπικών προβολών παραγόντων, στην οποία συμβάλλουν και κάποιες συμπεριφορές δικών μας βουλευτών ή υποψηφίων ευρωβουλευτών.

Αποτέλεσμα που οδηγεί στην απαξίωση της πολιτικής και τη ματαιότητα συμμετοχής στις εκλογικές αναμετρήσεις. Το πρόβλημα αυτό, το οποίο ενισχύει η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική και ατομοκεντρική ιδεολογία, αποτελεί ευρύτερο κίνδυνο για το αξιακό περιεχόμενο της Δημοκρατίας, τον συνεχή αγώνα ουσιαστικής διεύρυνσης και επαναθεμελίωσής της σε ευρωπαϊκό και τοπικό επίπεδο. Αγώνα που καμιά χώρα, στο παγκοσμιοποιημένο σήμερα, δεν μπορεί να φέρει σε πέρας στα εθνικά της όρια. Και ότι σ’ αυτό τον διευρυμένο ταξικό αγώνα η Ευρώπη αποτελεί προνομιακό χώρο, στο πλαίσιο του οποίου διακυβεύονται πάρα πολλά κοινωνικο-οικονομικά και πολιτικο- πολιτισμικά δεδομένα που δεν μπορεί να αφήσουμε στα χέρια γραφειοκρατών και εθνικιστών.

Σκέψεις για όλα αυτά υπάρχουν, οφείλουμε όμως, ως συλλογικός διανοούμενος και όχι ατομικά, να τις επεξεργαστούμε και να τις προβάλουμε άμεσα, ο χρόνος δεν περιμένει.