Σ. Μιωνής: Εσύ θα το έκανες αυτό στον Αλέξη;

Άντα Ψαρρά

«Η αναφορά σε κάποιους που πήραν πολλά λεφτά προφανέστατα αφορά προηγούμενη περίοδο είτε των κυβερνήσεων που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία είτε των κυβερνήσεων που κλήθηκαν να τη διαχειριστούν»

Διαβάζοντας τις συνομιλίες του παράνομου υλικού καταγραφής από τον επιχειρηματία Σ. Μιωνή ακόμα κι αν δεχτεί κανείς ότι δεν έχει υποστεί αλλοίωση, ακόμα κι αν παραμερίσει το γεγονός ότι η πράξη συνιστά κακούργημα έχουν ενδιαφέρον κάποια συμπεράσματα που μοιραία προκύπτουν από τη συνομιλία.

• Ο Ν. Παππάς εμφανίζεται ξεκάθαρος στο ότι οι όποιες διαφορές ανάμεσα σε γαλάζιους επιχειρηματίες και πολιτικούς δεν τον αφορούν στο βαθμό που δεν επηρεάζουν σε τίποτα την πορεία της κυβέρνησης και του (μαγαζιού) ΣΥΡΙΖΑ
  
• Η αναφορά σε κάποιους που πήραν πολλά λεφτά προφανέστατα αφορά προηγούμενη περίοδο είτε των κυβερνήσεων που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία είτε των κυβερνήσεων που κλήθηκαν να τη διαχειριστούν
  
• Προφανώς κάποιοι έβγαλαν πολλά λεφτά και όλα τα μεγάλα σκάνδαλα που αναδείχθηκαν αλλά και οι ξαφνικές περιουσίες που πήραν το δρόμο για εξωτικούς παραδείσους ήταν γνωστό στους χρεοκοπημένους πολίτες. Η διαπλοκή και η διαφθορά κρεμόταν άλλωστε τότε καθημερινά και στα «μανταλάκια» των περιπτέρων
  
• Το αν ο Δ. Παπαγγελόπουλος είχε δική του ατζέντα και ενδεχομένως ήθελε να προστατέψει στελέχη της καραμανλικής, κυρίως, πλευράς που μάλιστα κατείχαν υψηλότατα αξιώματα από το διασυρμό τους το γνωρίζει μόνο ο ίδιος. Πάντως είναι γεγονός ότι μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει καμία κατηγορία εναντίον του για οποιαδήποτε προσπάθεια απόκρυψης οικονομικού σκανδάλου
  
• Το αν εκβίασε και πώς άραγε τον επιχειρηματία με τις υψηλές διασυνδέσεις προκειμένου να πληρώσει τον γαλάζιο εκδότη Φιλιππάκη ειδικά όταν ο ίδιος ο επιχειρηματίας υπέγραψε συμφωνητικό το γνωρίζουν μόνο οι διάδικοι και οι συνήγοροι τους
  
• Ενα άλλο συμπέρασμα που προκύπτει καθαρά από το παράνομο ηχητικό είναι ότι ο Ν. Παππάς έχοντας σαφή γνώση για τις οικονομικές σχέσεις Παπασταύρου-Μαρέβας, εφόσον μάλιστα όλα αυτά ήταν γνωστά και δημοσιευμένα στον Τύπο -που σήμερα πέφτει από τα σύννεφα- φέρεται να ζήτησε στο Σ. Μιωνή να καταθέσει επίσημα τα όσα γνώριζε
  
• Ποια είναι όμως η απάντηση του επιχειρηματία; «Εσύ θα το έκανες αυτό στον Αλέξη;» Ποιος άραγε δεν κατανοεί τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Πώς θα μπορούσε να «προδώσει» το φίλο και δικηγόρο του Σ. Παπασταύρο και την Μαρέβα Μητσοτάκη; Κι αν δεν είχε κανένα στοιχεία επιβαρυντικό γι αυτούς τότε γιατί ρωτάει το Νίκο Παππά αν θα το έκανε αυτό στον Αλέξη;
  

Μπορεί λοιπόν πράγματι ο Νίκος Παππάς να μην το έκανε αυτό ποτέ στον Αλέξη αλλά ο Αλέξης δεν είχε βάλει το χέρι στο μέλι ούτε είχε αγοράσει μεσοτοιχία πανάκριβα οικόπεδα σε εικονικές τιμές ούτε είχε κρύψει το πόθεν έσχες του ούτε είχε δανειστεί «αέρα» εκατοντάδες εκατομμύρια ούτε είχε «παρελάσει» σε λίστες ούτε είχε θησαυρίσει μέσα από δαιδαλώδεις διαδρομές εταιρειών που οδήγησαν σε φορολογικούς παραδείσους.
Κι αν οι μιντιακοί άρχοντες έχουν απορίες για το ποιοι έφαγαν λεφτά και πότε διαθέτουν καλούς δημοσιογράφους που αν τους αφήσουν ελεύθερους εύκολα θα μπορέσουν να το διαπιστώσουν ακόμα και με το να ξαναδιαβάσουν απλώς παλιά δικά τους ρεπορτάζ.
Εκτός κι αν..

Ανεμογεννήτριες:Το μεγάλο " πράσινο" φαγοπότι για λίγους και εκλεκτούς

Aν είναι να λύσουμε το ενεργειακό τα επόμενα χρόνια, αυτό θα γίνει με μια bottom up προσέγγιση, με μείωση στην κατανάλωση και διάδοση των ωφελειών προς όλους κι όχι με μπενχουριανές, top down κατασκευές, όπου ο διορισμένος γραφειοκράτης της Αθήνας θα αποφασίζει για τον απομονωμένο κάτοικο μιας μακρινής επαρχίας προς όφελος των λίγων κι εκλεκτών, «κεφαλοκυνηγών» παρθένων φυσικών οικοσυστημάτων

Του Βασίλη Λύκου*

Ναι, πρέπει να ξεφύγουμε από τα ορυκτά καύσιμα, και κυρίως τον λιγνίτη και το πετρέλαιο, προκειμένου να μειώσουμε το ανθρακικό μας αποτύπωμα και να φτάσουμε στον στόχο της κλιματικά ουδέτερης οικονομίας το 2050.

Όμως, οι κύριοι φυσικοί απομειωτές του CO₂ της ατμόσφαιρας είναι τα δάση και δεν μπορούμε να τα θυσιάζουμε για να βάλουμε ανεμογεννήτριες (α/γ) -προκειμένου να μειώσουμε το CO₂- και ειδικά σε περιοχές Natura, Ramsar, σημαντικές περιοχές για τα πουλιά και καταφύγια άγριας ζωής. Είναι ωσάν να κυνηγάμε την ουρά μας όταν η άστοχη χωροθέτησή τους μπορεί να αποβεί αρνητική για τη βιοποικιλότητα και τον κύκλο του CO₂.

Οι ανεμογεννήτριες έχουν κύκλο ζωής 20-25 χρόνια, αποδίδουν σε ενέργεια μόλις το 22% - 25% της ονομαστικής τους απόδοσης, δουλεύουν μεταξύ 3-6 Bf και απαιτούν συμπληρωματικά έργα και δίκτυα καλωδίων υψηλής τάσης, που σε πολλές περιπτώσεις περνούν μέσα από δασικά οικοσυστήματα, όπου ο κίνδυνος πυρκαγιάς είναι μεγάλος.

Τα δε υλικά από τα οποία αποτελούνται δεν είναι και τόσο «πράσινα» ως προς το περιβάλλον καθώς χρησιμοποιούνται υποξειδικά χρώματα, σίδερα, πετρελαιοειδή και σπάνιες γαίες για τις τουρμπίνες τους, που η εξόρυξή τους εκλύει ραδιενέργεια. Επιπλέον για την εγκατάστασή τους απαιτούνται 500, περίπου, κυβικά μέτρα μπετόν, ενώ η επιφάνεια του εδάφους σκάβεται σε βάθος 3 μ., με κίνδυνο πολλές φορές να αποκαλυφθεί το μητρικό πέτρωμα, πράγμα ολέθριο για το υδρογεωλογικό δυναμικό της περιοχής. Αλλάζει η διαδρομή των όμβρων στο έδαφος και ο κίνδυνος της διάβρωσης είναι μεγάλος...

Επομένως πρέπει να υπάρχει σημαντική περιβαλλοντική διαχείριση της αρχικής χωροθέτησής τους, της απεγκατάστασής τους, αλλά και της αποκατάστασης του τοπίου όταν ολοκληρώνουν τον κύκλο ζωής τους κι όχι να παραμένουν ως κουφάρια στο τοπίο και ενίοτε να πέφτουν, όπως έγινε, πρόσφατα, στην Κάρυστο. Παράλληλα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη για την επαναχρησιμοποίηση των υλικών τους.

Δεν αντέχει άλλο η Εύβοια

Η Εύβοια και ειδικά η περιοχή της Ν. Καρυστίας ήδη από το 1998, του πρώτου κύματος των ανεμογεννητριών, είναι δυσανάλογα επιβαρυμένη παραβιάζοντας κατάφορα την αρχή της αναλογικότητας (η Στερεά Ελλάδα και ειδικά η Εύβοια παραμένει στην κορυφή των αιολικών εγκαταστάσεων, αφού φιλοξενεί 1.311 MW / 36,7%). Δεν αντέχει άλλο η Εύβοια της ανεργίας, της αυξημένης μετανάστευσης των νέων, της έλλειψης υποδομών και αναπτυξιακών προοπτικών.

Δεν αντέχει άλλο να γίνει το εργοστάσιο ρεύματος όλης της Ελλάδας. χωρίς κανένα αντισταθμιστικό, χωρίς καμία σοβαρή ειδική χωροταξική μελέτη και, αλίμονο, χωρίς τη συμμετοχή και συναπόφαση των τοπικών κοινωνιών. Διότι «συμμετοχή» προφανώς δεν είναι να αποφασίζουν κάποιοι, μεμονωμένοι, που ενίοτε βρίσκονται σε «pay roll».

Και η δυστοπία αυτή επιτείνεται με τον πρόσφατο «περιβαλλοντοκτόνο» Ν. 4685/2020 καθώς καταργούνται οι διαχειριστικοί φορείς, οι τοπικές κοινωνίες προαιρετικά ενημερώνονται στο πόδι, οι αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες απλά «διαβάζουν», οι ΜΠΕ γίνονται από ιδιώτες που πληρώνονται από ιδιώτες, οι αδειοδοτήσεις γίνονται fast track και οι προστατευόμενες περιοχές κατακερματίζονται προς πολεοδομικές χρήσεις (;) δια πάσαν «μπίζνα», όπως βιομηχανικά αιολικά πάρκα και εξορύξεις για λόγους δημοσίου συμφέροντος...

Η χαρά του εργολάβου

Όμως γιατί, τώρα, ξαναζούμε ένα «Χρηματιστήριο 1999» μαζικών, «μονοκαλλιεργειών» ανεμογεννητριών παντού; Εντάξει, καταλαβαίνω, είναι οι στόχοι του 2050. Μήπως, όμως, είναι και επειδή οι επιδοτήσεις τελειώνουν το 2021; Μήπως γιατί το περίφημο ευρωπαϊκό πακέτο των 32 δισ. θα δοθεί για αγορά γερμανικών και δανέζικων ανεμογεννητριών - ουρανοξυστών (μέχρι και 130 μ. σε ύψος και βάρος έως και 380 τόνους) χωρίς να παράγεται ούτε καν ένα εξάρτημά τους στην Ελλάδα;

Υπενθυμίζω εδώ ότι το 1983 η ΕΑΒ είχε κατασκευάσει ανεμογεννήτριες. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα συνοδά έργα μιας τέτοιας εγκατάστασης είναι η χαρά του εργολάβου επειδή συμπεριλαμβάνουν διανοίξεις χιλιομέτρων δρόμων στα βουνά, εκβραχισμούς, σκυρόδερμα, μηχανήματα κ.λπ.

Αφήστε που το κέρδος εκτοξεύεται ακόμη περισσότερο διότι αυτές τοποθετούνται σε δημόσιες γαίες ή σε περιοχές με γκριζαρισμένο ιδιοκτησιακό καθεστώς, όπου ο «καταληψίας» - επιχειρηματίας δεν πληρώνει τίποτε γιατί αυτές δεν ανήκουν σε κανέναν (η τραγωδία των κοινών, Garrett Hardin, 1968). Γι αυτό και προγραμματίζεται να εγκατασταθούν επιπλέον 5.514 ανεμογεννήτριες, συνολικής ισχύος 15.265 MW, σε περιοχές Natura.

Να φύγουν από τις προστατευόμενες περιοχές

Και ποια είναι η λύση λοιπόν; Εν πρώτοις πρέπει να σταματήσει, προσωρινά, το ΥΠΕΝ να εγκρίνει τις νέες αιτήσεις για αιολικά πάρκα, μέχρι να ολοκληρωθεί το νέο ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τις ΑΠΕ και παράλληλα να «αποσυρθούν» όσες βρίσκονται μέσα σε προστατευόμενες περιοχές.

Η λύση, όμως, είναι η αποκεντρωμένη παραγωγή ενέργειας, μέσα από τη δημιουργία ενεργειακών κοινοτήτων κυκλικών μοντέλων, με σύμμεικτες μορφές ΑΠΕ, όπως συνδυασμός μεσαίου τύπου ανεμογεννητριών με φωτοβολταϊκά, γεωθερμία και βιομάζα ή ακόμη και ενέργεια από κυματισμό της θάλασσας, βιοκαύσιμα κ.λπ., που θα καταναλώνονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στην πηγή -σύμφωνα με την αρχή της εγγύτητας-, με υπογειοποίηση των καλωδίων μεσαίας τάσης.

Για παράδειγμα, είναι δυνατόν στην Αιδηψό να μπορείς, αβίαστα, να εκμεταλλευτείς τη γεωθερμία -μοναδικό φαινόμενο- και να μην ενδιαφέρεται κανείς γι’ αυτό, αλλά να μιλάνε μόνο για ανεμογεννήτριες στα βουνά; Παράλληλα χρειάζεται και μείωση της κατανάλωσης σε δημόσια κτήρια (φωτοβολταϊκά στις στέγες, θερμοπροσόψεις κ.λπ.) και επιδότηση για φωτοβολταϊκά, έως και 40% (όπως το κάνουν και στην «πράσινη» Δανία), των νοικοκυριών ώστε ο καθένας να μπορεί να παράγει το ρεύμα που καταναλώνει.

Διόρι, αν είναι να λύσουμε το ενεργειακό τα επόμενα χρόνια, αυτό θα γίνει με μια bottom up προσέγγιση, με μείωση στην κατανάλωση και διάδοση των ωφελειών προς όλους κι όχι με μπενχουριανές, top down κατασκευές, όπου ο διορισμένος γραφειοκράτης της Αθήνας θα αποφασίζει για τον απομονωμένο κάτοικο μιας μακρινής επαρχίας προς όφελος των λίγων κι εκλεκτών «κεφαλοκυνηγών» παρθένων φυσικών οικοσυστημάτων.

* Ο Βασίλης Λύκος είναι βιολόγος - δρ. Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Πανεπιστημίου Κρήτης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ

Αριστερές προσεγγίσεις

«Ανοίγοντας σχολεία κλείνεις φυλακές» και «Ιδρύοντας δημοτικές βιβλιοθήκες δημιουργείς πολίτες gentlemen» (εν προκειμένω ευγενικών ηθών) διατυπώνουν δύο παροιμίες της ευρω-Αριστεράς. Ευσεβώς προσθέτω ότι Αριστερά είναι ουχί μόνο να μην απολέσεις το όραμα, αλλά παράλληλα να το υποστηρίζεις με πρόγραμμα

Του  Δημήτρη Π. Κυριακαράκου

Συμπληρώνοντας πέντε έτη συνεργασίας με το ιστορικό έντυπο της Αριστεράς, από τον «καυτό» Ιούνιο τού έτους 2015, ευσεβώς επιλέγω να παρέμβω με ένα αμιγώς ιδεολογικής θεματολογίας άρθρο γνώμης.

Στα έτη που διανύθηκαν, πριν να παλινορθωθεί η Δεξιά με μονοκομματική κυβέρνηση, η Αριστερά δεν βίωσε και λίγα. Από τη διαπραγμάτευση που απέληξε στο Μνημόνιο ΙΙΙ, ένα «ξένο» για την ιδεολογία της πρόγραμμα, έως και τη βιώσιμη διαχείριση τού προσφυγικού, και από την «επανίδρυση» των εργασιακών δικαιωμάτων και τη μεταρρύθμιση του ποινικού κώδικα έως και την ίδρυση νέων και πιο ειδικών συλλογικών δικαιωμάτων που διέπουν από τη σχέση των φύλων και των διαφορετικοτήτων σεξουαλικού προσανατολισμού έως και τη σχέση ανθρώπου με τα λοιπά έμψυχα όντα, τα δικαιώματα των ζώων, το «βιογραφικό» είναι πραγματικά πλουσιότατο!

Στις «εκκρεμότητες» της Πρώτης Φοράς Αριστερά έχουμε τη συνταγματική μεταρρύθμιση και την οργανωτική διάκριση κράτους - Εκκλησίας, πλην όμως με κοινωνικό διάλογο, διά αμφότερα, ο οποίος εκκινήθηκε επί των ημερών της. Είναι φυσιολογικό και επόμενο η ανάληψη τόσων ευθυνών να ωρίμασε όσο και να αντάριασε το συλλογικό υποσυνείδητο της αριστεροσύνης.

Τι σημαίνει άραγε «αριστερός» στο σήμερα, οπότε υπάρχει ένα και μόνο μοντέλο παραγωγής και συνεπαγόμενα οικονομικής διακυβέρνησης «κάθετης» μορφής εδώ και 250 έτη; Τι σημαίνει «ταξική συνείδηση» στο σήμερα, οπότε η θέση τού πολίτη στο παραγωγικό μοντέλο δεν είναι ούτε δεδομένη ούτε καν συγκεκριμένη; Η μαρξιανή προσέγγιση συνοψίζεται στο μότο «εργάζεσαι, άρα σου αρμόζουν δικαιώματα». Τι ισχύει όμως όταν δεν εργάζεσαι, αλλά απλώς «απασχολείσαι»;

Πώς ορίζεται σήμερα ο κοινωνικά «μη προνομιούχος»; Λ.χ. ένας εύρωστος επιχειρηματίας, ο οποίος φέρει ιδιότητα δανειολήπτη, δύναται εν σχέσει με την τράπεζα να θεωρηθεί το «μη προνομιούχο» σκέλος της συναλλαγής; Εάν δώσουμε απάντηση καταφατική, τότε ο επιχειρηματίας «ταξικά» επάγεται στην Αριστερά, υπό τη δικαιωματική «αιγίδα» της τελευταίας.

Ποιοι είναι οι "πολλοί";

Οι επιστήμονες - ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι δοκιμάστηκαν και δοκιμάζονται από τη θεσμική βία των παραλείψεων της κυβέρνησης εν καιρώ «Μένουμε σπίτι», ανήκουν στους «πολλούς»; Ποιοι τελικά είναι οι «πολλοί»; Ποια είναι η «μάζα» η οποία είναι δόκιμο να εκφράζεται από την Αριστερά και να ταυτοποιείται στην τελευταία; Έχω την πεποίθηση πως κάθε πολίτης ο οποίος / η οποία πλαισιώνεται από συγκυρίες και εν γένει κοινωνικούς συσχετισμούς μη δυνάμενος / η να συνδιαμορφώσει εμπίπτει στους «πολλούς».

Για να προσδιορίσουμε όμως τους «πολλούς» προϋποτίθεται να έχουμε πρωτίστως προσδιορίσει τους «ολίγους», την «ελίτ» ή την, κατά τον Διαφωτισμό, «πρώτη τάξη». Λ.χ. ένας εν τοις πράγμασι διακεκριμένος πολίτης με ευρεία κοινωνική επιρροή είναι κατ’ ανάγκην «ελίτ»; Μήπως τελικά η «ελίτ» δεν είναι αυτοτελής κοινωνική τάξη, αλλά συνείδηση ή μεθοδολογία κατάχρησης δεσπόζουσας κοινωνικής θέσεως;

Πιστεύω ακράδαντα πως η Αριστερά δεν αρμόζει απλά στους «πολλούς», αλλά σε «όλους» όσοι επιθυμούν να συνδράμουν τον τρόπο ζωής των συλλογικών δικαιωμάτων, της άμβλυνσης των χασμάτων του βιοτικού επιπέδου, της πρόσβασης στο αγαθό της γνώσης, της υγιούς διαβίωσης στο εν γένει αστικό περιβάλλον, το οποίο μοιραία διαμοιράζεται σε διαφορετικούς.

Η οικολογία, ως μέσο θεμελίωσης βιώσιμης ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας, τα δικαιώματα «τρίτης γενιάς» στην κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας, η ενεργειακή αυτοτέλεια, όλα αυτά είναι σφυρηλατηθέντα υπό των αγώνων των μεταπολεμικών αντιαποικιακών κινημάτων ελευθερίας των λαών τού λεγομένου «φτωχού Νότου», είναι «επινοήσεις» της Αριστεράς και της κουλτούρας αντι-εξουσίας.

Παγκόσμια αξιοκρατία

Ο κομμουνισμός, δηλαδή η κατά τον καθηγητή Α. Μπαλτά ιδεολογία της κοινωνικής ενσυναίσθησης, με τις τάσεις και τα ρεύματα ανανέωσης τα οποία τον εγκόλπωσαν στο ευρωπαϊκό αστικοδημοκρατικό περιβάλλον, στοχεύει στην «παγκόσμια αξιοκρατία», δηλαδή σε μία αξιοκρατία η οποία θα ξεπερνά τα σύνορα των κρατών και των πολιτισμών και θα συνδέει τον άνθρωπο με το δημιούργημα της εργασιακής του υπεραξίας.

Το περιβάλλον αξιοκρατίας όμως γεννάται με κοινωνικά αγαθά. Η υγεία, η παιδεία, η δικαιοσύνη συναποτελούν τον «κοινό» στόχο, την «κομμούνα» θεματοφύλακα των μαζικών αγωνιών και επιδιώξεων. Τα αγαθά αυτά, για να είναι πραγματικά μαζικά, παλλαϊκά, χρήζει να είναι «αταξικά». Η «παλαιών (αριστερών) αρχών» άποψη πως το δημόσιο αγαθό είναι «ταξικά» λαϊκό απάδει της αρχής της Ισότητας. Το δημόσιο αγαθό είναι «εθνικά» λαϊκό με αποστολή την προαγωγή της κοινωνικής συνοχής.

Προσέγγιση κατά το πνεύμα

Η ιδεολογία χρήζει να γεννά μεθοδολογία και προσέγγιση δημόσιας πολιτικής ουχί κατά το γράμμα, αλλά κατά το πνεύμα της τελευταίας και τον προς επίτευξη κοινωνικό σκοπό, που η τελευταία επαγγέλλεται. Τι έννοια έχει, λ.χ., ένα δυσλειτουργικό δημόσιο αγαθό; Μόνο «νερό στον μύλο» του νεοφιλελευθερισμού προσδίδει. Το δημόσιο αγαθό γεννάται από τον λαό, ελέγχεται και μεταρρυθμίζεται από τον τελευταίο. Οτιδήποτε ολιγότερο από αυτό δεν είναι Αριστερά.

Η επιτομή όμως της αριστερής προσέγγισης είναι η προδραστική (αγγλ.: proactive) δημόσια πολιτική. «Ανοίγοντας σχολεία κλείνεις φυλακές» και «Ιδρύοντας δημοτικές βιβλιοθήκες δημιουργείς πολίτες gentlemen» (εν προκειμένω ευγενικών ηθών) διατυπώνουν δύο παροιμίες της ευρω-Αριστεράς. Ευσεβώς προσθέτω ότι Αριστερά είναι ουχί μόνο να μην απολέσεις το όραμα, αλλά παράλληλα να το υποστηρίζεις με πρόγραμμα.

Κλείνοντας θα επιθυμούσα από καρδιάς να ευχαριστήσω την “Αυγή” για τη φιλοξενία των σκέψεών μου όλα αυτά τα δύσκολα αλλά γεμάτα προκλήσεις έτη, τις συντρόφισσες και τους συντρόφους που με τίμησαν με την ανάγνωσή τους και με την ενθαρρυντική τους αξιολόγηση και να υποσχεθώ νέα κείμενα που θα τέρπουν τον νου δείχνοντάς του νέες ατραπούς. Στην Αριστερά αγαπάμε το να είμεθα εγκεφαλικοί τύποι. Αλάνθαστη προσέγγιση.

* Ο Δημήτρης Π. Κυριακαράκος είναι δικηγόρος

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ

 

Ο τουρισμός αποτελεί μία από τις
σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες σε
παγκόσμιο επίπεδο. Τα τελευταία τριάντα χρόνια ο
παγκόσμιος τουρισμός αυξάνεται με ταχύτερο ρυθμό
από το παγκόσμιο ΑΕΠ, ενώ η πρόβλεψη που υπήρχε
προ κορονοιού για το 2020, ήταν ότι οι αφίξεις
παγκοσμίως θα ξεπερνούσαν τα 1,7 δις, με μέσο ετήσιο
ρυθμό ανάπτυξης το 4,3%.
Ωστόσο, η πανδημία του covid-19 έχει καθηλώσει
την τουριστική βιομηχανία. Η παγκόσμια ταξιδιωτική
κίνηση αναμένεται να κάνει βουτιά 39%, σύμφωνα με τις
εκτιμήσεις της Tourism Economics. Η πτώση θα είναι
καταστροφική για έναν κλάδο που αντιπροσωπεύει
περισσότερο από το 10% το παγκόσμιου ΑΕΠ και
απασχολεί 320 εκατ. εργαζομένους.

Η τουριστική ροή προς τη χώρα μας αυξάνεται ταχύτερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, γεγονός
που δηλώνει ότι ο τουρισμός αποτελεί τον σημαντικότερο τομέα της ελληνικής οικονομίας. Η
συμμετοχή του τουριστικού τομέα στη διαμόρφωση του ΑΕΠ, ξεπέρασε τις τελευταίες δύο χρονιές το
15%, ενώ αν συνυπολογίσει κανείς τα έμμεσα πολλαπλασιαστικά οφέλη επιχειρήσεων από την
τουριστική δραστηριότητα όπως τις μεταφορές, την εστίαση, την αναψυχή, τη διασκέδαση, το ποσοστό
επί του ΑΕΠ προσεγγίζει το 30%.
Σε απλούς αριθμούς, ο τουρισμός προσφέρει 25 δις ευρώ (άμεσα) και 50 δις (έμμεσα) στην
Ελληνική Οικονομία, ενώ οι επιπτώσεις της πανδημίας στη χώρα μας αναμένεται να είναι μεγάλες,
καθώς η συμμετοχή στο ΑΕΠ απ’ το τουριστικό προϊόν αναμένεται να δημιουργήσει ύφεση της τάξης
άνω του 10% στο σύνολο της ελληνικής οικονομίας.
Το μεγάλο στοίχημα είναι να μην χαθεί εντελώς η τουριστική σεζόν του φετινού καλοκαιριού και
να στηριχτούν με κάθε τρόπο οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι του τουριστικού κλάδου. Η κυβέρνηση
με «εγκληματική» καθυστέρηση δεν έχει προβεί μέχρι σήμερα σε καμία πολιτική στήριξης του
τουριστικού προϊόντος της χώρας.
Για αυτό το λόγο καταθέτουμε σήμερα μια δέσμη προτάσεων που εμπεριέχουν συγκεκριμένα
μέτρα και πολιτικές που αφορούν το σύνολο των τουριστικών επιχειρήσεων, με άξονες τη μείωση
του λειτουργικού κόστους για τους μήνες της κρίσης, τη στήριξη της απασχόλησης, την εξασφάλιση
ρευστότητας και τη δυνατότητα ταχύτερης «επαναφοράς» μετά την εξομάλυνση της κατάστασης.
Καλούμε την κυβέρνηση να προβεί άμεσα σε ενέργειες που θα προσφέρουν την απαραίτητη ώθηση
στο τουριστικό μας προϊόν, σε επιχειρήσεις και εργαζομένους.
Προτάσεις φορολογικών ελαφρύνσεων:
• Μείωση του ΦΠΑ για δυο χρόνια στην εστίαση και στη διαμονή στο 6% και στις υπόλοιπες
τουριστικές υπηρεσίες στο 13%.
• Μείωση προκαταβολής φόρου εισοδήματος για το 2020 στο 50%.
• Αναστολή καταβολής των τρεχουσών φορολογικών και ασφαλιστικών υποχρεώσεων,
συμπεριλαμβανομένων και των δόσεων από τυχόν ρυθμίσεις, έως 30/6/2020 και δυνατότητα
ειδικής ρύθμισης των υποχρεώσεων αυτών.
• Κατάργηση του τέλους διανυκτέρευσης για το 2020-2021

2
• Μείωση των ενοικίων των τουριστικών επιχειρήσεων κατά 50% έως 30/6/2020, με ανάλογη
μείωση του ΕΝΦΙΑ των ιδιοκτητών.
Προτάσεις επιδότησης της εργασίας:
• Επιδότηση των εργοδοτικών εισφορών, με παροχή κινήτρων, για τη δημιουργία νέων θέσεων
εργασίας με κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών από το κράτος και απευθείας ενίσχυση από τον
κρατικό προϋπολογισμό για τις επιχειρήσεις που θα προχωρήσουν σε νέες προσλήψεις.
Δίχτυ προστασίας ανέργων:
Σκεπτόμενοι ότι πολλές από τις εποχικές επιχειρήσεις δε θα καταφέρουν να λειτουργήσουν
φέτος, μεγάλο μέρος των περίπου 700.000 εργαζομένων του τουρισμού, θα μείνει άνεργο.
Χρειάζεται λοιπόν ισχυρό δίχτυ προστασίας και διεύρυνση του ταμείου ανεργίας. Συγκεκριμένα,
προτείνουμε ειδική μέριμνα για τους εργαζόμενους στον Τουρισμό με επίδομα ανεργίας για
όλη τη χρονιά, χωρίς όρια ενσήμων.
Εργαλεία και προτάσεις ρευστότητας για επανεκκίνηση των τουριστικών επιχειρήσεων:
Το ήδη ανακοινωθέν πρόγραμμα μέσω του ΤΕΠΙΧ εξελίσσεται σε μια δύσκολη διαδικασία και
προϋποθέτει δανεισμό με εξασφαλίσεις που δύσκολα μπορούν να καλύψουν οι ήδη
βεβαρυμμένες ελληνικές επιχειρήσεις.
Η τόνωση της ρευστότητας για την επανεκκίνηση θα πρέπει να γίνεται εύκολα με κρατικές
εγγυήσεις για δάνεια, με άτοκο κεφάλαιο κίνησης και με γενναίες εκπτώσεις επί των επιτοκίων,
υπό την προϋπόθεση να μην υπάρξουν απολύσεις εργαζομένων.
• Κρατική προκαταβολή του 10% των δεδηλωμένων τζίρων μικρών εποχιακών καταλυμάτων.
• 50% κρατική στήριξη επί των ανελαστικών ξενοδοχειακών πάγιων δαπανών έως 31/12/2020.
• Δημιουργία αναπτυξιακού ταμείου τουριστικών επιχειρήσεων.

Στήριξη του εγχώριου τουρισμού:
Μπορεί ο εγχώριος τουρισμός να μην έχει τόσο καθοριστική συνεισφορά στο ΑΕΠ της χώρας,
ωστόσο ο Έλληνας επισκέπτης, αν ταξιδέψει φέτος εντός των ελληνικών συνόρων, θα δώσει
σημαντική ανάσα στα έσοδα των τουριστικών επιχειρήσεων.
Προτείνουμε τη διεύρυνση προγραμμάτων Κοινωνικού Τουρισμού για την ενίσχυση του
εσωτερικού τουρισμού.
Έμφαση να δοθεί σε προγράμματα νεολαίας σε ηλικίες μέχρι 30 ετών με στόχο τη στήριξη
μικρότερων τουριστικών επιχειρήσεων και ενίσχυση εναλλακτικών προορισμών (μικρά νησιά
που δεν έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα).
Ενίσχυση δράσεων τουριστικής προβολής.
Με τις παραδοσιακές αγορές για την Ελλάδα (Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Σκανδιναβικές χώρες
κλπ) να έχουν βγει ουσιαστικά εκτός των τουριστικών ροών προς τη χώρα μας, το βλέμμα θα
πρέπει να στραφεί σε χώρες όπως το Ισραήλ, ο Λίβανος, τα Αραβικά Εμιράτα, η Κύπρος και τα
Βαλκάνια, καθώς και άλλες με βασικά κριτήρια την καλή εικόνα που εμφανίζουν στο μέτωπο
της πανδημίας.
Προτείνουμε λοιπόν την αύξηση του προϋπολογισμού του ΕΟΤ και τη στοχευμένη στρατηγική
προβολής της χώρας με σκοπό την ανάδειξη της Ελλάδας ως ασφαλή τουριστικό προορισμό,

3
καθώς και την καμπάνια προβολής και επικοινωνίας σε νέες αγορές-στόχους που θα
ενισχύσουν την επισκεψιμότητα.
Ενίσχυση των Νοσοκομείων και των κέντρων υγείας των τουριστικών περιοχών.
Είναι απαραίτητη η ενίσχυση των δομών υγείας με την προμήθεια υγειονομικού υλικού, τεστ
κορονοϊού, προσλήψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό με σκοπό τη διασφάλιση της
δημόσιας υγείας.
Προστασία των ξενοδόχων από «επισφαλή» τουριστικά γραφεία.
Η σκέψη νέου περιστατικού χρεωκοπίας ανάλογο της Τhomas Cook είναι εφιάλτης. Για το λόγο
αυτό προτείνουμε την προπληρωμή από το πρακτορείο του 80% του τιμολογίου πριν την άφιξη
των γκρουπ και την εξόφληση του υπόλοιπου 20% εντός 15 ημερών μετά την αναχώρηση.
Νέα επενδυτικά εργαλεία.
Είναι ανάγκη η κατάρτιση νέου αναπτυξιακού νόμου και η χρηματοδότηση νέων επενδυτικών
προγραμμάτων, με στοχευμένη κατανομή πόρων στον ευρύτερο κλάδο του τουρισμού, με
ιδιαίτερη έμφαση στις πολύ μικρές επιχειρήσεις.
Παράλληλα, πρέπει να αξιοποιηθούν άμεσα, οι αδιάθετοι πόροι ΕΣΠΑ που αφορούν τον
τουρισμό, με δυνατότητα επιλέξιμων δαπανών κατασκευών, τεχνολογίας και υπηρεσιών, για
όλα τα μεγέθη επιχειρήσεων του τουριστικού κλάδου.
Τέλος, πρέπει να ολοκληρωθούν άμεσα οι εκκρεμότητες τελικού ελέγχου των επενδυτικών
σχεδίων προηγούμενων νόμων.
Ολοκληρώνοντας τη δέσμη των προτάσεών μας για τον τουριστικό τομέα οφείλουμε να
επισημάνουμε ότι ο κύριος όγκος τουριστών στη χώρα έρχεται αεροπορικώς και ως εκ τούτου οι
αερομεταφορές χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής ώστε να διαμορφωθούν ιδανικές συνθήκες
ασφαλείας των τουριστών και των υπαλλήλων σε αεροπορικές εταιρίες και αεροδρόμια.

Εσύ θα ψήφιζες Μπέο;

Θαν. Καρτερός

Αχιλλέας Μπέος. Ο άνθρωπος που μπήκε έναν χρόνο φυλακή για στημένα παιχνίδια, διαφέντευσε τον Πανιώνιο με πρόεδρο τον αοιδό Λευτέρη Πανταζή, ύστερα τον Ολυμπιακό Βόλου, ύστερα την ομάδα του Βόλου που ίδρυσε ο ίδιος, ύστερα όλη την πόλη του Βόλου.

Ενδιαμέσως αποκάλεσε τον Ψωμιάδη δίμετρη αδελφή με μουστάκι, έδειρε τον Κούγια, παύτηκε από δήμαρχος γιατί είχε κακουργηματικές κατηγορίες, έβαλε στη θέση τού δημάρχου έναν αχυράνθρωπο, αθωώθηκε από τα κακουργήματα και ξαναπήρε την καρέκλα του δημάρχου, έκανε «κρυφές» φιλανθρωπίες σε στυλ Χρυσής Αυγής που τις μάθαιναν όλοι.
Επιστέγασμα αυτής της λαμπρής πορείας, να (ξανα)εκλεγεί δήμαρχος Βόλου στις τελευταίες εκλογές, από την πρώτη Κυριακή, με ποσοστό πάνω από 57%!
Τώρα πάει να αρπάξει και να ιδιωτικοποιήσει το νεράκι από τους Σταγιάτες, μια κοινότητα που, για μεγάλη της ατυχία, ανήκει στον Δήμο Βόλου. Και μιλάει... μπέικα για όποιον αντιστέκεται σ’ αυτό, με ιδιαίτερη προτίμηση στον Αλκίνοο Ιωαννίδη.
Αλλά αναρωτιέται κανείς, βλέποντας όλα αυτά και δέκα φορές τόσα που κοσμούν τη βιογραφία του, πώς, γιατί, με ποια κριτήρια, με ποια αντίληψη δικαιοσύνης και ηθικής οι νοικοκυραίοι μιας πόλης, με προοδευτική μάλιστα παράδοση, τον έβγαλαν μόλις χθες πανηγυρικά δήμαρχο; Άρχοντα της πόλης και της ζωής τους;
Πώς, με ποια κίνητρα έτρεξαν στις κάλπες για να κάνουν τον Μπέο βαρόνο και προαγωγό μιας πόλης που κάποτε την είχε το κατεστημένο στα μαύρα κατάστιχα γιατί θεωρούσε το εργατικό δυναμικό της «ύποπτων κοινωνικών φρονημάτων»;
Η απάντηση θέλει συζήτηση. Και δεν αρκεί να βρίζουμε αυτούς που τον ψήφισαν και να ελεεινολογούμε το πολιτικό σύστημα που του άνοιξε με την αναξιοπιστία του τον δρόμο.
Όταν εν έτει 2019 σχεδόν 6 στους 10 ψηφοφόρους του Βόλου ψηφίζουν Μπέο, πάει να πει ότι εμπεδώνεται μια κουλτούρα ανοχής στην ανηθικότητα, υπόκλισης στη «μαγκιά», και ευπιστίας σε υποσχέσεις του τύπου «θα κάνω τον Βόλο Μονακό».
Από πληθυσμούς μάλιστα που απαιτούν νόμο και τάξη, πολιτική ειλικρίνεια, και να πάει φυλακή ο τάδε και ο δείνα - αλλά όχι ο δήμαρχός τους.
Ένα πράγμα, πάντως, ανεξάρτητα από απόψεις και προβληματισμούς, δεν σηκώνει κουβέντα. Καμιά ανοχή από την Αριστερά, και κάθε δημοκρατικό άνθρωπο, σε φιντάνια τύπου Μπέου.
Το συζητάμε για το έδαφος που τα ευνόησε. Αλλά τα ξεριζώνουμε.

Όταν μεταχειρίζεσαι τη διαφωνία

 Δημ. Σεβαστάκης

Διαφωνία, πολυφωνία, αμφιβολία, αντιπρόταση. Η εμπάθεια βρίσκεται σε άλλη πλατφόρμα, σε άλλο επίπεδο. Δεν σχετίζεται με την αποκλίνουσα ή τη διαφορετική άποψη, αλλά την προφασίζεται. Η εμπάθεια χρησιμοποιεί τη διαφωνία για να εκφραστεί. Πού οφείλεται η παραλλαγή; Άγνωστο

Διαφωνία, πολυφωνία, αμφιβολία, αντιπρόταση. Η εμπάθεια βρίσκεται σε άλλη πλατφόρμα, σε άλλο επίπεδο. Δεν σχετίζεται με την αποκλίνουσα ή τη διαφορετική άποψη, αλλά την προφασίζεται. Η εμπάθεια χρησιμοποιεί τη διαφωνία για να εκφραστεί. Πού οφείλεται η παραλλαγή; Άγνωστο. Υπάρχει βέβαια και ένα ενδιάμεσο επίπεδο: να διακηρύττει κανείς τη διαφωνία.

Το χειρότερο: να τη μεταχειρίζεται. Όχι να βαθαίνει την επιχειρηματολογία και να πολεμάει για την άποψή του (που είναι τίμιο), αλλά να κραυγάζει ότι έχει διαφορετική άποψη. Λόγοι αυτοπροβολής, λόγοι αυτοσυντήρησης, εσωδιαπραγμάτευσης πολύ συχνά γίνονται τα οχήματα για να διαρρηγνύει κανείς ιμάτια και κομματικές στολές.

Πάντα μέσα στα κόμματα της Αριστεράς, μετά από μια αποτυχία, που οφείλεται και σε υπαρκτές αδυναμίες, απέφευγαν να γίνει κριτική συζήτηση. Προσπερνούσαν την ανάγκη με το επιχείρημα μιας επερχόμενης επείγουσας («κρίσιμης» την ονόμαζαν) νέας μάχης (π.χ. συνδικαλιστικού, εργασιακού, πολιτικού χαρακτήρα) η οποία δεν άφηνε περιθώρια για αναστοχασμό, αναθεώρηση, εντοπισμό του λάθους. Επίσης, συζήτηση δεν γίνονταν για να μηΝ μπει το (εκάστοτε αριστερό) κόμμα σε εσωστρέφεια ή να «δώσει όπλα στους ταξικούς εχθρούς και τους ρεβιζιονιστές», όπως έλεγαν παλιότερα.

Οι σχέσεις σε ένα κόμμα, ιδίως με τις εθιμικές και πολιτικές παραδόσεις της αριστεράς, είναι πρωτίστως «ανθρώπινες», ενίοτε διατρέχονται από τα χαρακτηριστικά τής ντομπροσύνης, της φιλίας. Καμιά φορά όμως και της απέχθειας. Πάντα στα κόμματα της Αριστεράς αναπτύσσονταν εύνοιες, δίκτυα, υπήρχαν αποκλεισμοί, καχυποψίες.

Πολλές φορές το να μιλήσεις σε κάποιον θα εκλαμβάνονταν ως εχθρική στάση από τον εσωκομματικό αντίπαλό του. Έπρεπε να αποδεικνύεις ότι «δεν είσαι από τους άλλους». Γιατί; Μα γιατί συνήθως άνθρωποι κλειδαμπαρωμένοι στην κομματική καμαρίλα είναι ανασφαλείς, μεγεθύνουν το έλασσον, αλλά και με εκπληκτικό ταλέντο δεν παίρνουν χαμπάρι το μείζον. Δεν μιλώ για στελέχη πλήρους κομματικής απασχόλησης (πολλοί από τους οποίους είναι εξαιρετικά διαυγείς και έξυπνοι), αλλά γι’ αυτούς που το κόμμα είναι το προσωπικό τους οχυρό. Το οποίο αναπότρεπτα μετατρέπουν σε φέουδο.

Θυμάμαι πολλά ταλαντούχα και ανιδιοτελή (τότε) παιδιά που παράτησαν κόμμα και ένταξη, που στράφηκαν σε άλλες δραστηριότητες, αφοσιώθηκαν στο επάγγελμα, στις σπουδές, στην τέχνη κ.λπ.

Παιδιά που τα «βρόντηξαν», που αποσύρθηκαν, που αποφάσισαν να πάνε για μπάνιο αντί να πουλάνε την κομματική εφημερίδα στους λουόμενους (όπως γίνονταν τις δεκαετίες ’70 και ’80). Που επέλεξαν το ταβερνάκι από την πολύωρη, πληκτική συνεδρίαση. Που προτίμησαν την οικογένεια από την κατειλημμένη από κομματικό καθήκον αργία (σ.σ.: μετρήστε οι παλιοί πόσες φορές, Παρασκευή απόγευμα, Κυριακή πρωί, Χριστούγεννα, Πάσχα κ.λπ. τέθηκε κάποιο επείγον καθήκον.

 Μετρήστε πόσες φορές στη μακρά κομματική ζωή σας την επομένη κάποιας γιορτής έπρεπε να έχεις διεκπεραιώσει πολλά, γιατί «έχουμε κλείσει ημερομηνίες» - άρα γιορτή γιοκ. Αυτή η «ψύχωση του Δεκαπενταύγουστου», να έχεις απασχόληση γιορτινές μέρες, είναι το πιο αθώο δυσάρεστο χούι της κομματικής Αριστεράς).

Ο αντίπαλος, βέβαια, δεν έχει τέτοια προβλήματα. Εκατό χρόνια στην εξουσία, είναι περπατημένος. Μισεί μεν τον εσωκομματικό του ανταγωνιστή γιατί του τρώει δουλειές, αλλά επειδή είναι μπασμένος στα κόλπα και δικτυωμένος, θα πάρει κάτι, όπως θα πάρει κι ο ανταγωνιστής του.

Οι σχέσεις τους είναι διαμοιρασμού. Αλλά στην από δω πλευρά τι; Γιατί να φθείρουν μια συλλογική υπόθεση σημαντική με αλληλοφαγωμάρες; Στο κάτω - κάτω, κανείς δεν είναι ιδιοκτήτης της πολιτικής αξιοπρέπειας, ούτε της πίστης τού συντρόφου του.

Δεν είναι καπιταλισμός! Είναι πλιάτσικο με τους κολλητούς...

Δ. Χρήστου
 

«ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να εγγυηθώ για τη δραστηριότητα κανενός ιδιώτη επιχειρηματία. Καπιταλισμό έχουμε στην Ελλάδα και οι επαγγελματίες και οι επιχειρηματίες καθορίζουν με ποιο τρόπο θα κινηθούν», δήλωσε με στόμφο ο υπουργός Εσωτερικών Τάκης Θεοδωρικάκος. Έχουμε όμως καπιταλισμό; Και στον καπιταλισμό που έχουμε, δεν υπάρχουν κανόνες; Δεν υπάρχουν νόμοι που όλοι πρέπει να τηρούν; Στο επιχειρείν, δεν είναι όλοι ίσοι;

ΑΦΕΛΕΙΣ ερωτήσεις για τη μεταδημοκρατία της νεοφιλελεύθερης ομάδας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Νά μερικά πρόσφατα παραδείγματα: Απευθείας ανάθεση σε εταιρεία-«φάντασμα», για το έργο της κατασκευής και λειτουργίας e-market place στα ΕΛΤΑ courier, καταγγέλλουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, καταθέτοντας σχετική ερώτηση στον υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κ. Πιερρακάκη.

ΟΠΩΣ αναφέρεται στο κείμενο της ερώτησης, με σχετική απόφασή του στις 10.4.2020, στην κορύφωση της πανδημίας, το Διοικητικό Συμβούλιο των ΕΛΤΑ courier ανέθεσε το έργο σε εταιρεία που συστάθηκε μόλις μία μέρα πριν, λέγοντας ψευδώς πως έλαβε υπόψη την προσφορά της που είχε καταθέσει στις 26.3.2020, δηλαδή 14 ημέρες πριν καν αυτή συσταθεί!

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ: Η Επιτροπή Διαφθοράς του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εξέτασε την περίπτωση του σκανδαλώδους προγράμματος τηλεκατάρτισης με τα voucher στους ελεύθερους επαγγελματίες, αλλά και αυτή της αντισυνταγματικής πρόσληψης μετακλητού υπαλλήλου ως επικεφαλής νέας τεχνικής υπηρεσίας του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, που υπέγραψε ανάθεση έργου προς ιδιωτική εταιρεία ύψους 4,5 εκατ. ευρώ, μια μέρα πριν την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του!!

ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ τι θα γινόταν στο περιβόητο πρόγραμμα των σχολικών μαθημάτων με την εγκατάσταση βιντεοσκοπήσεων στα σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης. Φανταστείτε πόσες κάμερες, πόσοι υπολογιστές, πόσοι διαχειριστές εικόνας και ήχου θα έπρεπε να αγοραστούν και το ποσό που επρόκειτο να διατεθεί.

ΤΙ ΕΚΑΝΕ λοιπόν η υπουργός Θρησκευμάτων και ολίγον Παιδείας για να ξεπεράσει τις υποψίες και τους σκοπέλους; Ζήτησε τη γνώμη της Αρχής Προσωπικών Δεδομένων μόνο για τις τεχνικές προδιαγραφές. Η ίδια η επιτροπή όμως, όταν προχώρησε η ιδέα και έμαθε τις προθέσεις, ανακοίνωσε πως είναι παράνομες οι κάμερες στα σχολεία για μαθητές.

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΗ στις ΗΠΑ υπουργός όμως επιμένει πως οι κάμερες τουλάχιστον στους εξωτερικούς χώρους θα αποθαρρύνουν τους εμπόρους ναρκωτικών να πλησιάζουν τα σχολεία! Υποθέτω πως έχει αντιδράσει ο κομματικός φίλος που είχε παραγγείλει και επρόκειτο να του ανατεθεί η επένδυση και πιέζονται για να βρουν κάποια συμβιβαστική λύση.

ΚΑΙ ΠΕΡΝΑΜΕ στη « διαχείριση» των σκανδάλων. Όπως αποκάλυψε η κ. Ξένη Δημητρίου, πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, στην κατάθεσή της στην επιτροπή της Βουλής, ο πρώην οικονομικός εισαγγελέας Παναγιώτη Αθανασίου για τρία χρόνια (2014-2017) κρατούσε στο συρτάρι υποθέσεις για offshore τριών πρώην υπουργών της Ν.Δ. Αποτέλεσμα αυτής της μεθόδευσης ήταν να παραγραφούν τα αδικήματα των τριών πρώην υπουργών!

ΦΤΑΝΟΥΜΕ και στα περιβόητα πόθεν έσχες των βουλευτών, που εδώ, στον ελληνικό καπιταλισμό, ουδεμία σημασία και συνέπεια υπάρχει για το αν είναι αληθή. Για παράδειγμα, στο πόθεν έσχες του υπερδανεισμένου πρωθυπουργού, της υπερδανεισμένης Ν.Δ., η ιδιοκτησία της συζύγου του για το σπίτι του Βολταίρου στο Παρίσι δεν υπάρχει! Πλην όμως, καμιά μεταβολή του ιδιοκτησιακού επί του ακινήτου δεν καταγράφεται στις αρμόδιες γαλλικές αρχές.

ΕΙΝΑΙ όμως άσοι στην προπαγάνδα. Οργάνωσαν συντονισμένη εκστρατεία με τα ελεγχόμενα ΜΜΕ για την αγορά οκτώ ακινήτων του Δ. Παπαδημούλη για να τα σκεπάσουν όλα. Τα 125 ακίνητα του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, για παράδειγμα, δεν λαμβάνονται υπόψιν, διότι αυτός είναι καπιταλιστής!

ΥΠΑΡΧΕΙ όμως και σοβαρό θέμα με τα δάνεια. Για παράδειγμα, ο υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης συνεχίζει να οφείλει 624.000 ευρώ σε τρία δάνεια που έχει πάρει από Εθνική και Alpha Βank, κυρίως το 2007. Το αρχικό ποσό των δανείων είναι 630.000 ευρώ και σε ένα από τα δανειακά προϊόντα το ύψος της οφειλής είναι πλέον μεγαλύτερο του αρχικού κεφαλαίου. Αυτός λοιπόν έχει την ευθύνη της Εθνικής Οικονομίας αλλά και τη σχετική αρμοδιότητα για τα δάνεια, εξαιτίας της οποίας κάνει συχνά δηλώσεις για «στρατηγικούς κακοπληρωτές».

ΕΜΕΙΣ όμως μπορεί να είμαστε υπερήφανοι που νικάμε τον κορωνοϊό, με άδειες τσέπες και αβέβαιο μέλλον. Τα νέα Μνημόνια για τον έκτακτο δανεισμό αποφασίστηκαν ήδη με επιμονή της Γερμανίας και ο υπουργός Οικονομικών μας δηλώνει ευχαριστημένος. Άλλοι θα πληρώσουν το μάρμαρο, ως γνωστόν.

ΜΕΘ, λειτουργικές κλίνες...και αλχημείες αρηθμών

Άλλο είναι οι κλίνες εντατικής νοσηλείας κι άλλο είναι οι κλίνες ΜΕΘ σε κοινούς θαλάμους που δημιουργήθηκαν λόγω της πανδημίας! 

Του Τάκη Γεωργακόπουλου*

Παρακολουθούμε το τελευταίο χρονικό διάστημα αντιπαράθεση αριθμών σχετικά με τις κλίνες ΜΕΘ, τις υπάρχουσες και τις αναγκαίες, χωρίς ωστόσο να μας λέει κάποιος τι δυνατότητες έχουν σήμερα τα νοσοκομεία μας κτηριακά για να αναπτύξουν τις υπάρχουσες Μονάδες Εντατικής Θεραπείας προκειμένου να προστεθούν νέες κλίνες στους χώρους των  ΜΕΘ ή να ενεργοποιηθούν υπάρχουσες κλίνες στις υπάρχουσες ΜΕΘ που για κάποιους λόγους δεν έχουν ενεργοποιηθεί ή κι ακόμη αν χρειάζεται να δημιουργηθούν σε κάποια νοσοκομεία νέοι χώροι ΜΕΘ με περισσότερες -από τις υπάρχουσες- κλίνες.

Τα πράγματα για όσους ζουν «από μέσα» τη λειτουργία των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) είναι απλά, αλλά απαιτητικά από την (εκάστοτε) πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας και συνακόλουθα την κυβέρνηση.

Είναι άλλο πράγμα οι κλίνες ΜΕΘ που πρέπει να αναπτυχθούν στον ενιαίο -όπως συμβαίνει παγκοσμίως- χώρο ΜΕΘ κάθε νοσοκομείου εφόσον αντέχει χωροταξικά, εφόσον υπάρχει ο αναγκαίος εξοπλισμός, εφόσον υπάρχει το αναγκαίο, μόνιμο νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό και είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα αυτό που έγινε υπό την πίεση της πανδημίας, όπου δημιουργήθηκαν χώροι εντατικής νοσηλείας με τοποθέτηση κλινών και τον αναγκαίο εξοπλισμό σε κοινούς θαλάμους νοσηλείας, συρρικνώνοντας κλινικές και μειώνοντας τις κλίνες νοσηλείας τους που προορίζονταν για τους ασθενείς, όπως έγινε σε κάποια νοσοκομεία... Αυτοί οι χώροι δεν είναι χώροι ΜΕΘ κι αυτές οι κλίνες δεν είναι κλίνες ΜΕΘ, αλλά κλίνες εντατικής νοσηλείας που ενεργοποιούνται σε ειδικές πιεστικές συνθήκες, όπως η πανδημία του κορωνοϊού.

Χωρίς αριθμούς...

Πολλές φορές οι πρώην υπουργοί Υγείας Α. Ξανθός και Π. Πολάκης έχουν δώσει στοιχεία για τις ΜΕΘ στην περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ αναφέροντας πως «αναπτύχθηκαν πάνω από 100 νέες κλίνες ΜΕΘ στα δημόσια νοσοκομεία, ενώ καλύφθηκαν και τα κενά 190 οργανικών θέσεων γιατρών ΜΕΘ» που υπήρχαν εξαιτίας και του «παγώματος» των προσλήψεων από το 2010. Το ίδιο επανέλαβε και ο πρώην πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας σε πρόσφατο σημείωμά του.

Σήμερα, ακόμη δεν γνωρίζουμε πόσοι νέοι γιατροί και νοσηλευτές/τριες προσελήφθησαν για τις ΜΕΘ, πόσες νέες κλίνες ΜΕΘ μπορούν να αναπτυχθούν στα δημόσια νοσοκομεία και σε πόσα νοσοκομεία υπάρχουν διαθέσιμοι χώροι ΜΕΘ που μπορούν να δεχθούν περισσότερες κλίνες.

Στη διαδικασία επιστροφής στην «κανονικότητα» της λειτουργίας των δημόσιων νοσοκομείων επιχειρείται να δειχθεί μια αύξηση κλινών ΜΕΘ χωρίς να ξεκαθαρίζεται αν αυτές οι κλίνες αναπτύσσονται στον χώρο των ΜΕΘ ή απλά προσμετράνε ως κλίνες ΜΕΘ και τις κλίνες εντατικής νοσηλείας που αναπτύχθηκαν σε άλλους χώρους του νοσοκομείου για τις ενδεχόμενες ανάγκες της πανδημίας του κορωνοϊού.

Στην Πάτρα

Απ’ όσο γνωρίζω, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πάτρας αναπτύχθηκαν κλίνες ΜΕΘ για ασθενείς με Covid-19 σε χώρο που ήδη υπάρχει σχεδιασμένος για λειτουργία ΜΕΘ και απλά δεν είχε αναπτυχθεί λειτουργικά γιατί προορίζεται (και προοριζόταν από χρόνια) για την υποστήριξη της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής που ακόμη δεν έχει ξεκινήσει τη λειτουργία της. Το 2008, με τον μεγάλο σεισμό της Πάτρας, από τον οποίο το Γ.Ν. Πατρών υπέστη κτηριακές βλάβες, η ΜΕΘ του Νοσοκομείου «Άγιος Ανδρέας» αναπτύχθηκε και λειτούργησε σ’ αυτόν τον χώρο μέχρι τον Μάρτιο του 2011. Σ’ αυτόν τον χώρο αναπτύχθηκε η ΜΕΘ για την Covid-19.

Στο Γ.Ν. Πατρών «Άγιος Ανδρέας», αντίθετα, που διαθέτει ΜΕΘ και λειτουργεί με επτά κλίνες, αναπτύχθηκαν κλίνες εντατικής νοσηλείας για ασθενείς με Covid-19 σε τρεις θαλάμους κλινικής καταργώντας ταυτόχρονα τις κλίνες κοινής νοσηλείας ορθοπεδικών και ουρολογικών ασθενών και συρρικνώνοντας προσωρινά τη λειτουργία των κλινικών.

Σ’ αυτούς τους χώρους, δηλαδή σε θαλάμους κοινής νοσηλείας, ασφαλώς και δεν μπορεί να λειτουργεί ΜΕΘ, διότι θα είναι επισφαλής η νοσηλεία των ασθενών και απαράδεκτες οι συνθήκες εργασίας του προσωπικού. Συνεπώς, αυτές οι κλίνες εντατικής νοσηλείας ΔΕΝ μπορούν να προσμετρηθούν και να αναφερθούν ως νέες κλίνες ΜΕΘ, διότι τότε θα επικρατήσει η «αλχημεία» των αριθμών και όχι η πραγματική κατάσταση λειτουργίας ΜΕΘ σε ενιαίο χώρο, όπως γίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο, σε όλα τα νοσοκομεία.

Διότι ένας χώρος για να λογίζεται ΜΕΘ, πρέπει να είναι ΕΝΙΑΙΟΣ, με δυνατότητα άμεσης επίβλεψης των ασθενών και να διαθέτει τόσο τον αναγκαίο εξοπλισμό, όπως ειδικές κλίνες, αναπνευστήρα ανά κλίνη, μόνιτορ παρακολούθησης των ζωτικών λειτουργιών ανά ασθενή και πολλές αντλίες έγχυσης φαρμάκων, εγκατάσταση συστήματος αναρρόφησης εκκρίσεων ανά θέση ασθενή, καθώς και να διαθέτει επαρκές νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό που εφημερεύει πάντα σε ενεργό εφημερία, καλύπτοντας υποστηρικτικά - συμβουλευτικά πολλές φορές και βαρέως πάσχοντες των άλλων κλινικών ειδικοτήτων.

Τι πρέπει να ξέρουμε

Αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματική αύξηση κλινών ΜΕΘ, θα πρέπει πρώτα να πούμε (και να ξέρουμε):

* Ποια νοσοκομεία διαθέτουν χώρο για λειτουργία (πόσων;) κλινών ΜΕΘ.

* Γιατί έως τώρα δεν ανέπτυξαν λειτουργικά τις κλίνες ΜΕΘ που διαθέτουν (ή διέθεταν και δάνεισαν).

* Γιατί έως τώρα ΜΕΘ μεγάλων νοσοκομείων δεν ανέπτυσσαν όσες κλίνες χωράει ο χώρος ΜΕΘ.

* Κι αν όσες ΜΕΘ λειτουργούν διαθέτουν το αναγκαίο νοσηλευτικό και ιατρικό δυναμικό αλλά και την αναγκαία υλικοτεχνική υποδομή; Τότε θα μιλάμε για πραγματική αύξηση κλινών ΜΕΘ που θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε καθημερινή βάση αλλά και σε έκτακτες καταστάσεις.

Η λειτουργία μιας ΜΕΘ δεν είναι μόνο αριθμοί κλινών, αλλά κυρίως ένα σύνολο ανθρώπινου δυναμικού και υλικοτεχνικής υποδομής που στόχο έχουν να σώζουν ζωές. Και αυτό κάνουν!

* Ο Τάκης Γεωργακόπουλος είναι πνευμονολόγος, διευθυντής ΕΣΥ, ΜΕΘ Γ.Ν. Πατρών, πρώην αντιπρόεδρος ΕΟΠΥΥ