κ Πρωθυπουργέ, σε τι λοιπόν σας ωφελεί ο θάνατός του;

 

• Ασφαλώς δεν σας ωφελεί επειδή έτσι θα πάψει να είναι επικίνδυνος. Είναι ακίνδυνος εδώ και χρόνια. Αν κάποιο ρόλο προσπαθεί να δημιουργήσει, το κάνει πιά με την σιωπή και την συμπεριφορά του. Η συμπεριφορά του, δηλαδή η απεργία πείνας και δίψας, και αυτό που θα την ακολουθήσει, δηλαδή η ύψιστη και τελική σιωπή που είναι ο θάνατος, θα γίνει τηλεβόας που θα μετατρέψει την σιωπή του από αντικείμενο αδιαφορίας ή, έστω, περιθωριακού μικροενδιαφέροντος σε κραυγή στην αρχή, φωνή αργότερα, ικανή να αντέξει για πολύ χρόνο και με όχι μικρή ένταση. Όχι επειδή καθ΄ εαυτή έχει την ποιότητα να αντέξει, καμία ποιότητα δεν διαθέτει, αλλά επειδή σεις θα της έχετε δώσει δύναμη και δυναμική να αντέξει αρκετά.

• Ασφαλώς δεν σας ωφελεί ως υπερασπιστή του κύρους και της ισχύος της δημοκρατίας. Η ισχύς της δημοκρατίας δεν κρίνεται από την αδυναμία της να αποτρέψει -για να χρησιμοποιήσω μια επιτυχή διατύπωση- την μετατροπή ενός απολιθώματος σε σύμβολο, όσο σύμβολο και για όποιους -αλλά πάντως αυτό.

• Ασφαλώς δεν σας ωφελεί επειδή θα αποδείξετε στην Ευρώπη των δικαιωμάτων και των ευαισθησιών ότι «το κράτος δεν εκβιάζεται». Μια αγριότητα θα αποδείξετε, αν όχι μια δειλία μπροστά σε μία θεσμική γενναιότητα για την οποία έχετε κάθε θεσμικό εργαλείο -περιλαμβανομένων εκείνων που δεν του θα επέτρεπαν κάθε τρεις και λίγο να απειλεί με απεργία πείνας και θα έκαναν μια μελλοντική άρνηση της πολιτείας να ενδώσει πειστική, ενώ τώρα δεν είναι. Την θεσμική αυτή δειλία δεν την διασκεδάζουν ο εύκολος λεονταρισμός της περίπτωσης, αφού όχι σπάνια υποχωρείτε, και αρκετές φορές καλά κάνετε που υποχωρείτε.

• Ασφαλώς δεν σας ωφελεί επειδή έτσι θα αποδείξετε αποφασιστικότητα στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Η ως τώρα πολιτική σας στα θέματα επιβολής της τάξης και του νόμου, αλλά και διαχρονικά η αδιαμφισβήτητη στάση της παράταξής σας απέναντι στην τρομοκρατία, πιστεύετε σοβαρά ότι γεννά αμφιβολίες ως προς τις προθέσεις σας;

• Ασφαλώς δεν σας ωφελεί επειδή έτσι θα αποδείξετε πυγμή προς τους εκτός της πατρίδας μας, ή και εκτός του κόσμου των ανθρώπων επίβουλους. Πιστεύτε αλήθεια ότι ο πλοίαρχος του Τσεσμέ ανέκρουσε πρύμνη επειδή σας είδε, απτόητο και σθεναρό, να αφήνετε έναν πολυϊσοβίτη που παλεύει ανάμεσα στην προσωπική λήθη και την πολιτική αδιαφορία να μετατρέψει το έσχατο αδιέξοδό του σε ηχηρό θάνατο; Ή ότι ο ιός, μπροστά σε μια τέτοια αποφασιστικότητα, θα φοβηθεί και θα φύγει τρέχοντας για το Βουχάν;

• Ασφαλώς δεν σας ωφελεί επειδή έτσι θα αποδείξετε κάποια αταλάντευτη προσήλωση στις αρχές του νόμου και του δικαίου. Αντιπαρερχόμενος ότι συχνά ο νόμος είναι μία κουρελού κατασκευασμένη από ράκη άσχετων μεταξύ τους, ύποπτων, ιδιοτελών τροπολογιών -και ούτε οι δικοί σας νόμοι, δυστυχώς, συχνά δεν αποτελούν εξαίρεση- δεν υπάρχει ευελιξία που να αποκλεί, ούτε ευελιξία που, αν θέλει, μπορεί να μετέλθει η πολιτεία, ή, όπως νομίζει, π.χ., η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων σταθερό έδαφος για τυπική αξιοποίηση των προβλεπομένων και από τον δικό σας νόμο δυνατοτήτων.

• Ασφαλώς δεν σας ωφελεί επειδή έτσι θα προκαλέσετε πολιτικό πρόβλημα στον Σύριζα, εμφανίζοντάς τον ως δήθεν πολιτικά φιλικό προς τον τρομοκράτη. Αυτό δεν είναι αλήθεια, και είναι γνωστό, είναι πασίδηλο ότι δεν είναι αλήθεια. Σοβαρό πρόβλημα και ιδεολογική ρωγμή δημιουργείτε σε μεγάλα τμήματα του ευρύτερου πολιτικού σας χώρου και περιγύρου, απ΄ όπου σοβαροί και έγκυροι άνθρωποι, διόλου φιλικοί προς τον Σύριζα, επισήμαναν τον ατόπημα και το λάθος της επιμονής σας. Ιδιαίτερο πολιτικό πρόβλημα δημιουργείτε στους οψιγενείς πολιτικούς σας ακολούθους -γλυκεροί κεντρο-φιλελεύθεροι, δυναμικοί στα εύκολα, αλλά ελιγματίες και μουλωχτοί στα ζόρια- των οποίων όλος ο ελευθεριάζων λόγος καταρρέει όταν συναντά hard cases, όπως η συγκεκριμένη. Και μαζί του και το τόσο χρήσιμο για σας κύρος τους.

• Ακόμη, ασφαλώς δεν σας ωφελεί επειδή έτσι θα επέλθει μια κάποια νέμεσις για το αίμα αγαπημένων ανθρώπων του δικού σας συγγενικού κύκλου, ανθρώπων αγαπημένων βεβαίως πρώτα από σας, αλλά όχι μόνο από σας. Δεν επέρχεται καμία νέμεσις με το να του επιτρέψετε να στήσει μνημείο με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο θανάτου του. Νέμεσις επέρχεται με την εφαρμογή της ποινικής απόφασης και την πλήρη, όχι εκδικητική αλλά ακριβοδίκαιη και δημοκρατικά ανθρωπιστική εφαρμογή της σωφρονιστικής νομοθεσίας. Και με την καταδίκη στη λήθη, την damnatio memoriae, από την οποία ετοιμάζεσθε να τον γλυτώσετε.

Σε τι λοιπόν σας ωφελεί ο θάνατός του;

 *Ο Γιάννης Ζ. Δρόσος είναι Ομότιμος Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στην Νομική Σχολή Αθηνών

Να πείσουμε...

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΣΑΚΗΣ – ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Δεν πρέπει όμως να χαθούμε στη μετάφραση. Γνωρίζουμε πια πολύ καλά ότι για να υπάρξει προοδευτική πλειοψηφία δεν αρκεί η οργή προς τη δεξιά διακυβέρνηση. Πρέπει να κερδίσουμε και τη μάχη των ιδεών και την χαμένη εμπιστοσύνη στις υποσχέσεις, στις εξαγγελίες. Χρειάζεται να πείσουμε.

« Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε προοδευτική διακυβέρνηση εκείνη που υπηρετεί με δημοκρατικά μέσα τους στόχους της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της συλλογικής ευημερίας και της χειραφέτησης μιας πολιτικής κοινότητας. Πρωταρχικό καθήκον μιας προοδευτικής Κυβέρνησης είναι να προστατεύσει και να ενισχύσει τα πιο αδύναμα μέλη της κοινωνίας, να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής τους, να διασφαλίσει την ισότιμη πρόσβασή τους στα συλλογικά αγαθά…» γράφει ο Θανάσης Γιαλκέτσης στην «Εφημερίδα των Συντακτών» την 13/2/2021.
« Μια πραγματική προοδευτική διακυβέρνηση έχει να κάνει με την στήριξη των αδύναμων κοινωνικών ομάδων, την εξάλειψη της ομοφοβίας, την προστασία των παιδιών, την ουσιαστική οικολογία, τον εκσυγχρονισμό της αστυνομίας, την εκ νέου θέσπιση εργασιακών δικαιωμάτων και τη δικαιοσύνη για όλους, πάντοτε σε συνδυασμό με τη βιώσιμη ανάπτυξη της οικονομίας, στα πλαίσια της εποχής μας…» γράφει στην ίδια εφημερίδα ο Μιχάλης Κατρίνης,  κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος στο Κίνημα Αλλαγής. 
Η παρουσίαση στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ του Προγράμματος που συνέταξε η ορισθείσα Ομάδα με συντονιστή τον Γιώργο Σταθάκη, έδωσε αντικειμενικά μια σημαντική ώθηση στους σχεδιασμούς για τη τεκμηρίωση και ωρίμανση της προοδευτικής εναλλακτικής λύσης, όποτε κι αν γίνουν οι επόμενες Εκλογές.
Το Πρόγραμμα αναλύει διεξοδικά τη τριπλή παγκόσμια κρίση, τη παγκοσμιοποίηση και τις καπιταλιστικές ανισότητες, τις διαρκείς κρίσεις του νεοφιλελευθερισμού, τις πολιτικές προτεραιότητες της Αριστεράς… και δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στις επιλογές για :
την ποιοτική αναβάθμιση και ολοκλήρωση του ΕΣΥ
το προοδευτικό σχέδιο ανάκαμψης της οικονομίας και αξιοποίησης των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης
τη ριζική αλλαγή στην Ευρώπη και την νέα δυναμική για μια ισχυρή, δημοκρατική, κοινωνική, οικολογική Ευρώπη
το νέο κοινωνικό συμβόλαιο για την εργασία, με έμφαση στη προστασία των θέσεων και των σχέσεων εργασίας μέσα στην κρίση
το κοινωνικά αποτελεσματικό και ανθρώπινο κράτος , ειδικά στις μεταρρυθμίσεις στην Εκπαίδευση - στο πεδίο της αλληλεγγύης - στον βαθύ εκδημοκρατισμό των αρμών της εξουσίας    
τη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους
τη κλιματική αλλαγή και τη Πράσινη Μετάβαση 
το νέο μοντέλο διακυβέρνησης με έμφαση στην αξιοκρατία, τη δημοκρατία, τη συμμετοχή, τον ριζικό μετασχηματισμό και την αποκέντρωση του κράτους, τα ανθρώπινα και ψηφιακά δικαιώματα, τις διαχρονικές αξίες της Αριστεράς και τη πολιτική τους έκφραση.
Η ανακοίνωση του Προγράμματος διευκόλυνε τον Δημήτρη Τζανακόπουλο, Γραμματέα της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, να τονίζει στην ίδια εφημερίδα ότι «… αναδεικνύεται η επιτακτική ανάγκη της συγκρότησης ενός νέου αισθήματος του συνανήκειν που θα δημιουργήσει μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία. Ένα αίσθημα που δεν θα οικοδομείται γύρω από υποσχέσεις… αλλά γύρω από στόχους που καθορίζονται από την κοινότητα των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων… Είναι ακριβώς αυτοί οι στόχοι και όχι οι υποσχέσεις που συγκροτούν τον ελάχιστο παρονομαστή για τη προοδευτική διακυβέρνηση…».
Εδώ όμως εγείρονται και οι ενστάσεις. Η προοδευτική διακυβέρνηση απαιτεί μετάφραση αντιπολιτευτικής θεματολογίας, συνειδητοποίησησης των εξελίξεων της εποχής, κοινωνικής συνοχής, « μη ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής ζωής, είσαι με εμάς ή με τους άλλους…» σημειώνει ο Μιχάλης Κατρίνης. Ο Θανάσης Γιαλκέτσης εξηγεί ιδεολογικά τις ενστάσεις : «…Στις τελευταίες δεκαετίες είδαμε προοδευτικές, αριστερές, κεντροαριστερές συμμαχίες να βρίσκονται κατά περιόδους στις Κυβερνήσεις διαφόρων χωρών. Υποχρεώθηκαν αργά ή γρήγορα να αναδιπλωθούν… να αποδεχτούν τις συστημικές επιταγές της ανταγωνιστικότητας που προτάσσει η παγκόσμια καπιταλιστική αγορά, με αντιστάθμισμα ορισμένα συμπονετικά μέτρα…» και καταλήγει : « Η προοδευτική διακυβέρνηση παίρνει το αληθινό νόημά της όταν κατορθώνει να τιθασεύσει τον καπιταλισμό και να τον υποτάσσει, όσο το δυνατόν, στη δημοκρατική βούληση. Την αναζητούμε, αλλά δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα».
Οι ενστάσεις παίρνουν λοιπόν και πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο. Χωρίς το ΚΙΝΑΛΛ δεν σχηματίζεται Προοδευτική Κυβέρνηση με Απλή Αναλογική και ταυτόχρονα για να φανεί στον ορίζοντα πρέπει να αναδεικνύεται κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που να έχει τη βούληση να υποστηρίξει ριζοσπαστικές προοδευτικές μεταρρυθμίσεις με αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα – στα δημόσια αγαθά. Το πρόβλημα δείχνει πολύ δύσκολο.
Δεν πρέπει όμως να χαθούμε στη μετάφραση. Γνωρίζουμε πια πολύ καλά ότι για να υπάρξει προοδευτική πλειοψηφία δεν αρκεί η οργή προς τη δεξιά διακυβέρνηση. Πρέπει να κερδίσουμε και τη μάχη των ιδεών και την χαμένη εμπιστοσύνη στις υποσχέσεις, στις εξαγγελίες. Χρειάζεται να πείσουμε. Κι αυτό κατακτάται επίπονα καθώς οι πολίτες για να πεισθούν θέλουν « να θέσουν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων» ή για να θυμηθούμε τον Μπρέχτ « τι ωφελεί να περιγράφουμε μια τραγική κατάσταση αν δεν αναλύσουμε διεισδυτικά γιατί φτάσαμε ως εδώ και κυρίως πως θα ξεπεράσουμε τη τραγική πραγματικότητα…». « Δεν φτάνει να μην θέλουν τη ΝΔ, πρέπει να προτιμούν εσένα» γράφει ο Μπάμπης Γεωργούλας στην « ΕΠΟΧΗ» και εξηγεί : «… να έχεις την ικανότητα να προσδιορίζεις με ακρίβεια και να εκφράζεις με επάρκεια τις προσδοκίες εκείνων στους οποίους θα απευθυνθείς, κυρίως στις προσδοκίες που έχουν εκείνοι από εσένα».
Πρέπει λοιπόν να προηγηθούν :
η επαρκής ανάλυση των αίτιων που δεν επέτρεψαν μεταπολιτευτικά να εκπληρωθούν οι προγραμματικοί στόχοι της προοδευτικής διακυβέρνησης. Να εντοπιστούν τα λάθη, οι αστοχίες, οι παραλείψεις, οι αυταπάτες.
η διαφορετικότητα των καθηκόντων της προοδευτικής διακυβέρνησης από εκείνα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛΛ ( που κυρίως ήταν η έξοδος της χώρας από τη μνημονιακή κηδεμονία των δανειστών της, με ταυτόχρονες παρεμβάσεις στο κράτος πρόνοιας, με μεροληψία υπέρ των πιο αδύναμων ). 
η προεκλογική παρουσίαση των σημαντικών προγραμματικών συγκλίσεων των δυνάμεων που επιθυμούν τη προοδευτική διακυβέρνηση, με τολμηρή αυτοκριτική όλων για όσα πλήγωσαν στο παρελθόν και με τεκμηρίωση ότι δεν θα επαναληφθούν τραυματικές συμπεριφορές, αναδιπλώσεις, αναντιστοιχία θεωρίας – πράξης στη διάρκεια της συμμαχικής προοδευτικής διακυβέρνησης…    
Με τα δεδομένα αυτά και εν μέσω απίθανων κυβερνητικών παλινωδιών στην αντιμετώπιση της πανδημίας, μεγάλων καθυστερήσεων στον εμβολιασμό, παταγώδους αποτυχίας του γαλάζιου « επιτελικού» κράτους, οι πολιτικές διεργασίες θα γίνονται με πιο ξεκάθαρες τις προγραμματικές συγκλίσεις και αποκλίσεις των Κομμάτων που θα υποχρεωθούν να πάρουν σαφή θέση στο ζήτημα της διακυβέρνησης της χώρας. 
Βρισκόμαστε λοιπόν στη φάση της προετοιμασίας όλων των πολιτικών δυνάμεων για τη διακυβέρνηση της χώρας στην επόμενη ιστορική περίοδο. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ, στη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου, έστειλε το μήνυμα σε όλες τις δυνάμεις του Κόμματος να εργαστούν συντεταγμένα σε όλους τους κρίσιμους κοινωνικούς χώρους και  : « παράλληλα με την οργανωτική ανασυγκρότηση και διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ –ΠΣ, να υλοποιήσουμε τη στρατηγική επιλογή της Προοδευτικής Συμμαχίας παντού, να οργανώσουμε τη συμπόρευση προοδευτικών πολιτών και ρευμάτων ιδεών, με στόχους τη συγκροτημένη απάντηση στο πισωγύρισμα μιας αυταρχικής δεξιάς διακυβέρνησης και τη προώθηση της προοδευτικής εναλλακτικής λύσης…». Ο Νίκος Φίλης σε συνέντευξή του στη « ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΚΟΝΤΡΑ» συμπληρώνει : «… Ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει το νέο κυβερνητικό του πρόγραμμα με στόχο να αναδειχθεί σε ραχοκοκαλιά της επόμενης προοδευτικής και δημοκρατικής Κυβέρνησης. Θα το καταφέρει εφόσον παραμένει δύναμη συνέπειας λόγων και έργων…»

 

Μετασχηματισμός ή ανασυγκρότηση;

 

 

"Τον Σεπτέμβριο του 2019, με σχεδόν ομόφωνη απόφαση της Κ.Ε., καταλήξαμε ότι είναι επιβεβλημένο να καλέσουμε όλους τους αντι-νεοφιλελεύθερους πολίτες να συναντηθούν μαζί μας στο πεδίο που στοχεύει στον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Δηλαδή τους ζητήσαμε να συστρατευθούν στο πεδίο της Αριστεράς. Η έκκλησή μας αυτή αποτυπώθηκε με καθαρότητα στη Διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. Ως όργανο διάδοσης του σχήματος συγκροτήθηκε αργότερα, κοινή συναινέσει, η Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης.

Παρά το γεγονός ότι οι προϋποθέσεις ένταξης στο συμμαχικό σχήμα ήταν σαφείς, πρόσφατα επανήλθε μετ' επιτάσεως από ποικίλες πλευρές το ζήτημα του μετασχηματισμού και όχι της ανασυγκρότησης του κόμματος. Η διαφορά είναι προφανώς τεράστια. Ανασυγκρότηση είναι η μεθοδική διαμόρφωση και διευθέτηση των μερών ενός υπάρχοντος συνόλου για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του, ενώ μετασχηματισμός είναι η μεταβολή του σχήματος ή της μορφής ή της δομής ενός μορφώματος.

 Χρειάζεται άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. να μεταβάλει τους πολιτικούς στόχους του στο πνεύμα της προσέλκυσης ψηφοφόρων; Η απάντηση έχει δοθεί από την ίδια την Ιστορία και την πρακτική του κόμματος στις εκλογές του 2015. Τότε απεδείχθη ότι η στροφή στον ριζοσπαστικό λόγο, με πρόταση για λύσεις στα καθημερινά κοινωνικά προβλήματα, που όμως θα διατηρεί ζωντανό το όραμα και την προοπτική του κοινωνικού και οικονομικού μετασχηματισμού ως πυξίδας και προσανατολισμού, έδωσαν τη νίκη.

Τον ολισθηρό δρόμο του μετασχηματισμού ακολούθησαν στο παρελθόν και άλλα αριστερά κόμματα με ολέθρια αποτελέσματα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η τραγική πορεία του ισχυρότερου Κομμουνιστικού Κόμματος της Δυτικής Ευρώπης, του Κ.Κ. Ιταλίας, το οποίο, μέσα από μια πορεία διαδοχικών θλιβερών μετασχηματιστικών σταθμών, κατάφερε να εξαφανίσει πλήρως την Αριστερά από τις υπαρκτές και αποφασιστικού χαρακτήρα πολιτικές δυνάμεις της γειτονικής χώρας.

Σοσιαλιστικός προσανατολισμός

Μπορούμε επομένως ως ΣΥΡΙΖΑ να συμφωνήσουμε σε μια προσπάθεια ιδεολογικής και πολιτικής απονεύρωσης του κόμματος της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς στην πατρίδα μας; Θέλουμε να συμβάλουμε στην εξαφάνιση των ιδεών του σοσιαλισμού με δημοκρατία, ελευθερία και αυτοδιαχείριση από τον πολιτικό χάρτη; Θα δεχθούμε, στο όνομα μιας αμφιβόλου αποτελέσματος εκλογικής τακτικής, να αλλοιώσουμε τη φυσιογνωμία μας; Τόσο η ιστορική διαδρομή τέτοιων αλλαγών, όπου αυτές εφαρμόστηκαν, όσο και τα πρόσφατα δημοσκοπικά ευρήματα καταδεικνύουν την πλήρη αποτυχία τέτοιων υποχωρήσεων.

Ας γίνει σαφές: Ο κεντρώος πολίτης απεγκλωβίστηκε από τα συστημικά κόμματα, βλέποντας σε πρώτη φάση την αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού. Καθήκον της Αριστεράς δεν είναι να καθησυχάσει τις ανησυχίες του μπροστά στο ενδεχόμενο βαθιών κοινωνικών διαρθρωτικών αλλαγών, που είναι το εργαλείο της καθ' ημάς Αριστεράς στον δρόμο του κοινωνικού μετασχηματισμού, αλλά να τον βοηθήσει, με τη σταθερότητα των επιλογών της, να αντιληφθεί ότι το συμφέρον του δεν βρίσκεται πλέον σε κεντρώες λύσεις, αλλά στον σοσιαλιστικό προσανατολισμό ως πορεία και προοπτική.

 

 

Οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλες

Η ανασυγκρότηση δεν σημαίνει μόνο την αναγκαία οργανωτική και πολιτική ανασύνταξη. Σημαίνει και την ουσιαστική και συστηματική ιδεολογική επιμόρφωση, πρωτίστως των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, στις αρχές και τις αξίες μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και στη συνέχεια προσπάθεια διάδοσης του πολιτικού μας οράματος στην κοινωνία. Αυτό δεν σημαίνει αγκύλωση στην εξέλιξη της ιδεολογίας μας, αλλά εμμονή στην αναγκαιότητα της διαρκούς ανανέωσής της, χωρίς όμως απώλεια του στρατηγικού μας στόχου.

Κομματική ανασυγκρότηση

Να σημειωθεί εδώ η πλήρης υποτίμηση της ιδεολογικής δουλειάς στο εσωτερικό του κόμματος εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Είναι, δυστυχώς, αποδεκτό και θεωρείται δεδομένο πια ότι το κάθε μέλος πορεύεται με τις αποσκευές που είχε όταν στρατεύθηκε στον ΣΥΝ και έκτοτε η όποια πολιτική του κατάρτιση έχει αφεθεί στην προσωπική επιλογή του καθενός και της καθεμιάς, χωρίς ποτέ να δοθεί η αναγκαία προσοχή στην καλλιέργεια έστω και αυτών των σημείων που όλοι και όλες στο πολυτασικό μας κόμμα συνέπιπταν.

Η δε ιδεολογική εγκατάλειψη των νεωτέρων μελών είναι ακόμα πιο τραγική, με ακόμα πιο επικίνδυνες συνέπειες. Από τα παραπάνω -κατά τη γνώμη μου- διαφαίνεται ότι αξίζει να ακολουθήσουμε τον δρόμο της κομματικής μας ανασυγκρότησης. Όχι μόνο γιατί οφείλουμε να ανταποκριθούμε στην ανάγκη επίλυσης και ανακούφισης τρεχόντων προβλημάτων που δημιουργεί η πιο σκληρά νεοφιλελεύθερη και γι' αυτό χειρότερη κυβέρνηση από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, αλλά γιατί η ύπαρξη της Αριστεράς και των πολιτικών της επιλογών στον τόπο μας και στον κόσμο είναι ιστορικά αναγκαία. Άλλωστε, όπως απεδείχθη και με την κρίση της πανδημίας που μας ταλαιπωρεί, η ισχυρή παρουσία της Αριστεράς στον πολιτικό στίβο είναι εκ των ων ουκ άνευ για την ίδια τη ζωή και το μέλλον αυτού του πλανήτη. Αλήθεια απλή, που ισχύει ακόμα και αν κάποιοι αδυνατούν ή αποφεύγουν μέχρι σήμερα να την αντιληφθούν και να την αποδεχθούν.

 Γιώργος Μπουγελέκας μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Εμείς τα ορφανά...

 Η συμμετοχή στην εσωτερική πάλη ιδεών και προτάσεων στο κόμμα είναι καθήκον κάθε μέλους

Τελευταία, σε όλες τις συναντήσεις και συνομιλίες με αγαπητούς φίλους και συντρόφους, μου τίθεται το ερώτημα με ποιους είμαι.

Η στερεοτύπη απάντηση που λαμβάνουν είναι: «Είμαι με τους άλλους». Και το αστείο της υπόθεσης, κανείς δεν με ρωτά με ποιους άλλους, γιατί αμέσως κάνει συνειρμούς με ποιους συζητώ και ποιους έχω φίλους, ενώ σε όλους είναι αδιάφορο με ποιους πραγματικά συντάσσομαι. Τους αρκεί που δεν είμαι μαζί τους.

Γράφοντας αυτές τις λίγες γραμμές, θέλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου απέναντι όχι σε μια γενική οντότητα που είναι το πολιτικό κόμμα που συμμετέχω, αλλά στους ανθρώπους με τους οποίους για τέσσερις δεκαετίες έχουμε κάνει χιλιόμετρα κοινών αγώνων και έχουμε συμμεριστεί όνειρα και ελπίδες που είναι πάντα επίκαιρα.

Πάλη ιδεών

Η συμμετοχή στην εσωτερική πάλη ιδεών και προτάσεων στο κόμμα είναι καθήκον κάθε μέλους, αλλιώς εντάσσεται στην απολιτική τεχνοκρατική άποψη (πολλές φορές με μόνο κριτήριο την προσωπική ανέλιξη) που δεν συνεισφέρει σε τίποτα στην κοινωνία, παρά μόνο εξυπηρετεί το προσωπικό συμφέρον.

Τι γίνεται όμως με τα μέλη που έχουν άποψη, την έχουν εκφράσει διαχρονικά γραπτά και προφορικά σε όλα τα επίπεδα, αλλά για διάφορους λόγους δεν γίνεται ποτέ επικρατούσα;

Τι συμβαίνει όταν αυτή η άποψη, διαχρονικά, δεν μπορεί να ταυτιστεί με επικρατούσες ομάδες ιδεών, θεσμικές αποφάσεις του κόμματος, κυβερνητικές πρακτικές, αλλά ταυτόχρονα κανείς δεν κάνει αντίλογο, αλλά απλώς την αγνοεί, έτσι, γιατί μπορεί;

Ποιες πρέπει να είναι οι αντιδράσεις αυτών των μελών, που μετά σχεδόν μια πενταετία διακυβέρνησης δικαιώνονται να έχουν κάποιες ενστάσεις, δεν ζητούν κάποια δικαίωση ή το χειρότερο οργανωτικές χειραγωγήσεις, αλλά μόνο την επαναφορά σε συζήτηση των δικαιολογημένων ενστάσεών τους;

Τι τύχη μπορεί να έχουν αυτές οι απόψεις όταν δεν ταυτίζονται ολοκληρωτικά με καμιά από τις οργανωμένες ομάδες ιδεών στο κόμμα, αλλά με επιμέρους υποσύνολα αυτών των ιδεών;

Τι γίνεται με τους συντρόφους που διαχρονικά δεν θέλουν να ενταχτούν κάτω από την ομπρέλα κάποιας ομάδας, αλλά να συντάσσονται ανοιχτά και με θάρρος με τις επιμέρους σκέψεις τους και κάθε φορά με διαφορετικές ομάδες;

Πιστεύουν οι σύντροφοι που έχουν κάνει την ένταξή τους σε κάποια ομάδα, όπως έχουν κάθε δικαίωμα εφόσον ταυτίζονται με τις απόψεις της, ότι κρατάνε κάποια αλήθεια από τα μαλλιά και μπορούν να τη σέρνουν κατά το δοκούν ή είναι έτοιμοι να αντιπαρατεθούν με λογικά επιχειρήματα και να διαβάσουν τις απαντήσεις της πραγματικής ζωής και όχι αυτής που κρύβεται σε τέσσερις τοίχους;

Θα είμαι με τους «άλλους»

Μέχρι να δοθούν απαντήσεις, δηλώνω δημόσια ότι θα είμαι με τους «άλλους» στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες με τους αγαπημένους μου συντρόφους, θα είμαι δέκτης του προσδιορισμού «αφελής» και της υποσημείωσης ότι εγώ «δεν ξέρω πώς παίζεται το παιχνίδι».

Με τη δύναμη που μου δίνει η «αφέλεια» και η άγνοια του «παιχνιδιού», θα δημοσιοποιώ τις απόψεις μου όπου μου δίνεται βήμα και θα ακολουθώ όχι τη μοναχική πορεία μου, όπως με αφέλεια διατείνονται οι «άλλοι», αλλά με την εμπιστοσύνη, την αποδοχή και την αγάπη των συντρόφων μου.

Νίκος Ροής, συντονιστής του Τμήματος Βιομηχανίας ΣΥΡΙΖΑ

 

Το κέντρο του σύμπαντος δεν είναι το υπερτροφικό εγώ σου

 Δημ. Σεβαστάκης

Δεν είμαστε στο επιεικές τοπίο του 2012-15. Ο πολίτης θέλει αποτέλεσμα

Η διαίρεση και οι στοιχίσεις του κόσμου δεν έχουν σχέση ούτε με παραδόσεις (αριστερές ή άλλες) ούτε με ιδεολογικές συμπυκνώσεις. Δεν υπάρχει ενότητα ιδεολογική, συγγένεια συμπεριφορών κ.λπ. Υπάρχει μικρόκοσμος, ιδιωτικό, ατομικό αίτημα, κομμάτια και θρύψαλα. Επομένως η απεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει κάπως να διαφοροποιηθεί. Οι αποσκευές έχουν μείνει στην προβλήτα με τα παλιά κοστούμια. Το ερώτημα είναι να συρράψει ή να συνθέσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Πρέπει κάπως να «διαβάσει» το φαινόμενο. Το φαινόμενου της αχανούς νέας κοινωνίας, το φαινόμενο της πολυδιάρρηξης.

Τα διάφορα κείμενα που κυκλοφορούν έχουν ένα προβλέψιμο ερμηνευτικό κάναβο, ένα πλέγμα από απόλυτες ευθείες. Πολλές ασύνδετες επιθυμίες συμπαρατάσσονται. Πιο μετριοπαθείς και συγκρατημένες από αυτές του 2014-15, αλλά εξίσου παρατακτικές.

Θυμίζω: Το 2014 γραφόταν ένα πρόγραμμα το οποίο αποτελούνταν από άθροιση διαφόρων καημών. Μόλις η επιτροπή το «μάζευε» γιατί ήταν αχανές, γινόταν σκοτωμός επειδή «αφαιρέθηκε αυτό που είπα». Δυσαρέσκειες, ανασφάλειες, βεβαιότητες.  Όλα μαζί. Κλαδικές διεκδικήσεις, πλανητική ανάλυση, μαρξισμός - λενινισμός, δικαιωματισμός κ.λπ. Η βασική αξιωματική με την οποία διατυπωνόταν τότε το αφήγημα ήταν το «δεν μπορεί να μην...» και ακολουθούσε ένα μαξιμαλιστικό αίτημα.

Σήμερα ξέρουμε. Συνεχίζεται όμως η διατύπωση αφηρημένων επιθυμιών, με αποκοπή από την παραγωγή, με απογείωση από αυτό που συμβαίνει και που συναρτάται με τη διοίκηση, με την αλλοπρόσαλλη κυβερνητική πολιτική, με την εξοργιστική εύνοια ή μαύρες λίστες, αλλά και με προβλήματα δομικά τόσο της ελληνικής οικονομίας όσο και του μαζικού πολιτισμού.

Είμαστε πίσω από το 2010. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Δεν είναι μόνο η οικονομία που καταστρέφεται, είναι κυρίως ότι έχουν καταστραφεί οι ανθρώπινες σχέσεις, οι πειθαρχίες, τα φίλτρα. Στο βάθος αυτή είναι η ήττα της αριστερής κοσμοθέασης, ακόμα και της αριστερής εθιμοτυπίας.

Πολύ συχνά στην «πόλη μας» (σ.σ.: την Αριστερά) τα προσωπικά μεταμφιέζονται σε πολιτικά. Πολύ συχνά τα πολιτικά γίνονται προσωπικά. Δηλητηριάζονται σχέσεις επειδή συγκρούονται φιλοδοξίες, Ιζνογκούντ, πολιτική λαιμαργία. Αυτό, επειδή δεν ενδιαφέρει τον πολίτη (ή επειδή μοιάζει με τον κόσμο που βιώνει και ο ίδιος), απομακρύνει, απομαγεύει. Τέλος ο πατριαρχικός λόγος του 2015. Δεν πας στον κόσμο ως ιερομόναχος, αλλά ως κανονικός, αντιφατικός, ανισότιμος άνθρωπος. Τι λες στον πολίτη τώρα που δεν έχεις το νέφος του λαϊκού πολιτικού ερωτισμού να σε τυλίγει, να σε ωραιοποιεί;

Δεν είμαστε στο επιεικές τοπίο του 2012-15. Ο πολίτης θέλει αποτέλεσμα. Είναι πλασμένος, διαπαιδαγωγημένος έτσι στα άλλα σπίτια που μεγάλωσε, πριν έρθει στο «δικό μας». Πρέπει να καταλάβουμε από ποια πλευρά κοιμάται, πώς και τι τρώει, τα κουσούρια, τις πομπές.  Όχι να τα ρετουσάρουμε πίσω από την αναμάρτητη έννοια «λαός».

Και πρέπει να τα καταλάβουμε όχι για να τα μιμηθούμε και να τον κολακεύσουμε (είναι περπατημένος ο κόσμος, δεν μασάει από τέτοια), αλλά για να συντάξουμε κάτι, ένα σχέδιο, κάτι που να τον ξανακαθίσει στο τραπέζι, διότι το 2019 έφυγε ή κρύωσε. Οι άλλοι ξέρουν τη δουλειά. Εξυπηρετήσεις. Αν πας εσύ από αυτόν τον δρόμο, εκτός από αποκρουστικός, θα γίνεις και άχρηστος. Γι’ αυτή τη λειτουργία υπάρχουν οι επαγγελματίες. Εσύ πας και είσαι με τους «απέξω».

Αυτός είναι ο δρόμος, ο χώρος σου. Ε, λοιπόν, αν ο λόγος σου είναι ούτε με τους απέξω και, φυσικά, ούτε με τους βολεμένους, εάν ο λόγος σου είναι αλλού, σε άλλον πλανήτη, με φιάλες οξυγόνου να τον διαρκούν για λίγο ακόμα, ε, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Πάντως το κέντρο του σύμπαντος δεν είναι το υπερτροφικό εγώ σου. Το σύμπαν υπάρχει και χωρίς εσένα (κι εμένα και τους άλλους).

Στο μάτι του κυκλώνα*

 Θέμις Κοτσιφάκης

Η αύξηση του μαθητικού δυναμικού των ΕΠΑΛ

*κυκλώνας = η εκπαιδευτική πολιτική της ΝΔ.

Με επανειλημμένες ενέργειες και νομοθετικές πρωτοβουλίες η ηγεσία του ΥΠΑΙΘ προσπαθεί να απομειώσει την αυξητική τάση του μαθητικού δυναμικού που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στα Επαγγελματικά Λύκεια.
Συγκεκριμένα, ως αποτέλεσμα των θετικών για την επαγγελματική εκπαίδευση μεταρρυθμίσεων της περιόδου διακυβέρνησης 2015-2019, το μαθητικό δυναμικό των ΕΠΑΛ, συγκρίνοντας τα σχολικά έτη 2017-18 και 2020-21, αυξήθηκε κατά 25% (από 86.824 μαθητές και μαθήτριες το 2017-18 σε 108.118 το 2020-21).  Παράλληλα, αυξήθηκε και η αναλογία του μαθητικού δυναμικού των ΕΠΑΛ στο σύνολο του μαθητικού δυναμικού των Λυκείων από 28,2% το 2017-18 σε 34,6% το 2020-21, ως αποτέλεσμα επιλογής των μαθητών/-τριών και όχι λόγω επιβολής ενός σκληρού εξεταστικού συστήματος στα ΓΕΛ, όπως έγινε το 2000.
Προφανώς αυτή η ανοδική πορεία του μαθητικού δυναμικού των ΕΠΑΛ δεν αρέσει καθόλου στη σημερινή πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΙΘ. Παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις, η κυβέρνηση λαμβάνει ή σχεδιάζει να λάβει συγκεκριμένα μέτρα που θα πλήξουν τη δημόσια επαγγελματική εκπαίδευση που παρέχουν τα  ΕΠΑΛ, σε όφελος κυρίως της πρόωρης κατάρτισης και των ιδιωτών.
  Ας δούμε αυτά τα μέτρα συγκεκριμένα:

1. Με το νομοσχέδιο που δόθηκε για διαβούλευση το Μάϊο του 2020, επιχειρήθηκε να τεθεί ηλικιακό όριο στις εγγραφές των ΕΠΑΛ, καθώς και απαγόρευση εγγραφών των αποφοίτων λυκείου για την απόκτηση πτυχίου ειδικότητας. Η διάταξη αυτή αποσύρθηκε από το τελικό κείμενο του νόμου, κάτω από τη γενική κατακραυγή.
2. Με το νέο ν. 4673/20, θεσμοθετήθηκαν οι μεταγυμνασιακές Επαγγελματικές Σχολές Κατάρτισης (ΕΣΚ), που αντικειμενικά θα λειτουργήσουν ανταγωνιστικά  στα ΕΠΑΛ, τόσο από πλευράς μαθητικού δυναμικού, όσο και από την πιθανή μεταφορά ειδικοτήτων από τα ΕΠΑΛ στις ΕΣΚ.
3. Θεσμοθετήθηκε με το ν. 4692/20 η τράπεζα θεμάτων σε όλα τα γραπτώς εξεταζόμενα μαθήματα όλων των Λυκείων, άρα και στα ΕΠΑΛ. Ήδη, ακόμη και σε συνθήκες πανδημίας, το ΥΠΑΙΘ επιμένει με σχετική Υ.Α. (ΦΕΚ 4786/30-10-20) να υλοποιήσει από τη φετινή χρονιά για την Α΄ τάξη αυτή τη διάταξη, προβλέποντας μάλιστα και αύξηση των γραπτώς εξεταζόμενων μαθημάτων. Η αύξηση της δυσκολίας στις εξετάσεις των ΕΠΑΛ (όπως και των ΓΕΛ) θα οδηγήσει ένα μέρος του μαθητικού δυναμικού προς την έξοδο από τις λυκειακές σπουδές, για να «πέσουν στην αγκαλιά» της πρόωρης κατάρτισης και της ανήλικης μαθητείας των ΕΣΚ, αφού όχι μόνο δεν έχουν ληφθεί  σοβαρά κι αποτελεσματικά αντισταθμιστικά μέτρα υποστήριξης των πιο αδύναμων μαθητών, αλλά και υπονομεύεται συστηματικά η εναλλακτική ενισχυτική διδασκαλία σε Γλώσσα και Μαθηματικά, που πραγματοποιείται από το 2018 στο πλαίσιο του προγράμματος «Μια νέα αρχή στα ΕΠΑΛ (ΜΝΑΕ)» στην Α΄ τάξη.
4. Με το ν. 4673/20 θεσμοθετείται η «πρόσβαση» των αποφοίτων ΙΕΚ στα ΑΕΙ με «κατατακτήριες» εξετάσεις. Με αυτή τη διαδικασία θα επιχειρηθεί  αφενός να πληγεί το δημόσιο πανεπιστήμιο με την «ισοτίμηση» των ακαδημαϊκών σπουδών με την κατάρτιση και αφετέρου να δοθεί ένα διαφημιστικό ατού στα ιδιωτικά ΙΕΚ. Να σημειώσουμε ότι η δυνατότητα αυτή μπορεί στην πράξη να είναι στην πράξη εικονική, αφού όπως δήλωσε η ίδια η Υπουργός στους πρυτάνεις το ποσοστό μπορεί να είναι από 0-5% !! Παράλληλα, αφαιρείται το «αποκλειστικό» της δυνατότητας που είχαν μόνο οι απόφοιτοι των ΕΠΑΛ έναντι των ΙΕΚ, δηλ. η δυνατότητα που είχε ο απόφοιτος του ΓΕΛ να γραφτεί για την απόκτηση ειδικότητας στη Β΄ τάξη των ΕΠΑΛ και να οδηγηθεί από εκεί στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσω των ειδικών Πανελλαδικών εξετάσεων. Να θυμίσουμε ότι τα ΙΕΚ ως ινστιτούτα αρχικής κατάρτισης με το δικό τους σημαντικό ρόλο στο σύστημα της ΕΕΚ, μέχρι το ν.4673/20 ανήκαν από την ίδρυσή τους στο μη τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα.
5. Η καθιέρωση της βαθμολογικής βάσης στις εισαγωγικές εξετάσεις  (νέο νομοσχέδιο ΥΠΑΙΘ) και με δεδομένο το γεγονός ότι ο συντελεστής της βάσης που θα θέτουν οι πανεπιστημιακές σχολές προβλέπεται να είναι κοινός για τους αποφοίτους ΓΕΛ-ΕΠΑΛ, θα πλήξει αρκετά και τα ΕΠΑΛ, ίσως και περισσότερο από τα ΓΕΛ σε ορισμένους τομείς όπου υπήρχαν χαμηλότερες βάσεις. Είναι δεδομένο πως οι θέσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα μειωθούν, άρα τα ΕΠΑΛ θα χάσουν και από αυτό το λόγο μαθητικό δυναμικό.
6. Με το νέο νομοσχέδιο του ΥΠΑΙΘ, που τέθηκε σε διαβούλευση, θεσμοθετείται η κατάθεση παράλληλου μηχανογραφικού για τα ΙΕΚ από τους/τις υποψηφίους. Γίνεται προσπάθεια με αυτό να «χρυσωθεί το χάπι» του αποκλεισμού των υποψηφίων από την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά και να μην οδηγούνται οι απόφοιτοι των ΓΕΛ σε εγγραφή στα ΕΠΑΛ για την απόκτηση ειδικότητας, αφού επιχειρείται με το μηχανογραφικό να δοθεί  εντύπωση στους απόφοιτους ότι πρόκειται για σπουδές που «μοιάζουν σαν τριτοβάθμια». Κι αν δεν περάσουν στα δημόσια λόγω χαμηλότερου βαθμού απολυτηρίου, υπάρχουν και τα ιδιωτικά (ΙΕΚ, κολέγια). Εκεί  η βάση υπολογίζεται σε ευρώ…
7. Με το νέο νομοσχέδιο, επίσης, προωθείται ο ουσιαστικός αποκλεισμός από την πρόσβαση στα ΑΕΙ υποψηφίων από τα Εσπερινά Λύκεια (ΓΕΛ-ΕΠΑΛ) με τη θεσμοθέτηση κοινής Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής ανάμεσα σε ημερήσια και εσπερινά σχολεία!! Η «άνθηση» κυρίως των εσπερινών ΕΠΑΛ την προηγούμενη περίοδο, τα οποία αύξησαν το μαθητικό τους δυναμικό από 20.679 το σχολ. έτος 2017-18 σε 28.739 το 2020-21 (αύξηση 39%) τίθεται και εδώ στο στόχαστρο.
8. Τέλος, η δημιουργία των πρότυπων ΕΠΑΛ, της πιθανής διόγκωσής τους  σε μαθητικό δυναμικό έναντι των υπολοίπων σε κάθε νομό που πιθανά γι΄ αυτό το λόγο θα συρρικνωθούν ή θα κλείσουν, αλλά και η ανακατανομή των ειδικοτήτων σε ΕΠΑΛ, ΕΣΚ, ΙΕΚ, που επίσης προβλέπει ο νέος νόμος 4673/20, θα οδηγήσουν αντικειμενικά στη μείωση του μαθητικού δυναμικού των ΕΠΑΛ.

Δεν θα έλεγα ότι είναι και λίγα αυτά τα μέτρα για να μειωθούν οι μαθητές και οι μαθήτριες στα ΕΠΑΛ. Ό,τι δεν κατάφερε η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο Μαΐου του 2020, με τη διάταξη του ηλικιακού και θεσμικού κόφτη εγγραφών, επιχειρεί να το καταφέρει με τις παραπάνω διατάξεις.
Θα τους αφήσουμε;

Πανδημία: Ηθικά προβλήματα

 

 Παναγιώτης Τζανετής γιατρός, πρώην πρόεδρος του ΕΚΑΒ

Η περίοδος του πρώτου κύματος σημαδεύτηκε από τη φράση του κ. Ξανθού για τον κ. Τσιόδρα: «Κι εμείς αυτόν θα βάζαμε!», εννοώντας ως επικεφαλής εμπειρογνώμονα κι όχι ως οιονεί κυβερνητικό εκπρόσωπο. Εν ολίγοις, στο πρώτο κύμα θεωρήθηκε ότι: α) δεν υπήρχε κακή πρόθεση, β) υπήρξε κλίμα πολιτικής συναίνεσης, γ) εισακούστηκαν οι επιστημονικές επιταγές και δ) υπήρξε καλό αποτέλεσμα. Τίποτε από τα τέσσερα δεν ίσχυσε στο δεύτερο κύμα.

Στο δεύτερο κύμα, από το ζενίθ βρεθήκαμε στο ναδίρ και για το αποτέλεσμα του φθινοπώρου περιττεύουν τα σχόλια. Οι "επιστημονικές επιταγές" έγιναν το πιο σύντομο ανέκδοτο. Η χειραγωγημένη επιστήμη παρήγαγε εξίσου αποκρουστικό αποτέλεσμα με τη χειραγωγημένη ενημέρωση. Όσον αφορά την επιδίωξη πολιτικής συναίνεσης, η πρόταση Τσίπρα στις αρχές Νοεμβρίου για κοινή πολιτική Υγείας αντιμετωπίστηκε με σειρά από δόλιες προβοκάτσιες. Αυτή η στάση σημάδεψε τη δεύτερη φάση.

Οπότε τι απέμεινε από το πνεύμα του Μαρτίου; Απέμεινε τουλάχιστον η καλή πρόθεση, όπως πιστεύουν αρκετοί καλοπροαίρετοι; Το θέμα δεν βρίσκεται στα πρόσωπα αλλά στις ενσυνείδητες πολιτικές επιλογές και στην ταξική τους προέλευση. Πίσω από τα «λάθη» και τις «εμμονές» δεν βρίσκεται ανικανότητα αλλά πολιτική πρόθεση. Η βαριά αυτή ηθική κατηγορία δεν κρίνεται με ειδικές γνώσεις ούτε άπτεται λεπτών βιοηθικών διλημμάτων. Το ερώτημα τίθεται με αδρούς όρους που κατανοεί κάθε έντιμος άνθρωπος.

Υπάρχει λοιπόν και κακή πρόθεση;

Το σκάνδαλο: Πεθαίνουν πράγματι άνθρωποι εκτός ΜΕΘ; Χιλιάδες κατέληξαν εκτός ΜΕΘ, οι περισσότεροι μετά τον Οκτώβριο και στη βόρεια Ελλάδα! Ο ισχυρισμός ότι όλοι αυτοί μάλλον... δεν θα χρειάζονταν ΜΕΘ απευθύνεται σε κρετίνους. Η απόκρυψη των ανά Περιφέρεια στοιχείων, που είναι διαθέσιμα σε όλες τις χώρες του κόσμου, ομολογεί εμμέσως την κατάρρευση και την αδιαφανή διαλογή που ασκήθηκε. Κανένα κριτήριο διαλογής τάχα δεν εφαρμόστηκε γιατί, παρά την καταστροφή, διαλογή, λέει, δεν χρειάστηκε! Είναι άραγε ηθικό το να κοροϊδεύεις χαροκαμένους; Ποια είναι η στάση των Επιτροπών Βιοηθικής του κράτους και των νοσοκομείων; Τι λέει η Εκκλησία; Με μια μαζική αδιαφανή διαλογή, πόσα περιθώρια ρουσφετιών έχει ένα σύστημα που δεν δίστασε να ορμήξει στα εμβόλια on camera;

Απολυταρχισμός: Μια ομάδα ανήθικων στάσεων υπάγεται στο περιβόητο «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Υποτίθεται ότι στον βωμό της αυξημένης αποτελεσματικότητας πρέπει κανείς να ανεχθεί ένα δύσοσμο μπουκέτο. Δεν είναι μόνο η ενημέρωση που θυμίζει δικτατορία και η επιστήμη που έγινε θεραπαινίδα. Πολλά ακόμη θεμελιώθηκαν στην ανάγκη δημιουργίας ενός πανίσχυρου ηγέτη, προκειμένου αυτός να μας σώσει μία ώρα αρχύτερα. Ακολούθησε η ισοπέδωση των υπουργών, οι ad hoc αναθέσεις αρμοδιοτήτων και τα καπετανάτα, η περιθωριοποίηση της Βουλής, η εμφατική άρνηση διαλόγου με τα σωματεία των υγειονομικών, το κρυφτούλι με τις ποικιλώνυμες επιτροπές, το εμπάργκο του ΕΟΔΥ στη ροή επιστημονικών πληροφοριών. Η εξάλειψη κάθε είδους θεσμικού αντίβαρου και η ασυδοσία του Μαξίμου φορτώθηκε στον ιό, που υπέχει πλέον τον προσχηματικό ρόλο που είχε παλιότερα ο «κομμουνιστικός κίνδυνος»...

Ταξική μεροληψία: Η προκλητικά προνομιακή αντιμετώπιση του ιδιωτικού τομέα περίθαλψης, το σίριαλ των συγκοινωνιών, η ασυδοσία στα εργοστάσια, η επιμονή χωρίς προσλήψεις στο ΕΣΥ και η αλογοσκούφειος αριθμητική για τις κλίνες ΜΕΘ παραμένουν. Με αναζήτηση αποδιοπομπαίου τράγου σε διάφορες ομάδες. Με δωρεάν τεστ καθημερινά στο Μαξίμου, αλλά σπανίως στα νοσοκομεία και στα γηροκομεία. Αν προσθέσουμε και τις συνεχείς επιδείξεις life style και νεοπλουτισμού, η δυσανεξία προς την πλέμπα και τις ανάγκες της δεν κρύβεται. Πόσο ηθικό είναι να εκπροσωπείς ανθρώπους που απεχθάνεσαι;

Δουλίτσες: Θα επιταχύνονταν σημαντικά προσλήψεις και προμήθειες με την υιοθέτηση διακομματικής επιτροπής προσλήψεων και προμηθειών, όπως είχε προτείνει η αντιπολίτευση. Ίσως όμως έτσι να δυσκολεύονταν κάποια άλλα εγχειρήματα όπως: λίστα Πέτσα, σκόιλ ελικίκου, "διάσωση" Aegean, τα συνεχή deals με ιδιώτες και οι απευθείας αναθέσεις με ΠΝΠ, τύπου Μεγάλου Περιπάτου. Με το μάτι στο ταμείο, ενώ οι πολλοί βυθίζονται ολοένα και πιο βαθιά. Χαρακτηριστική των επιλεκτικών ευαισθησιών υπήρξε η περίπτωση των υγειονομικών. Από τα χειροκροτήματα περάσαμε σε μια σκέτη από ηθική αναγνώριση, που και αυτή την παρέχει μια πολιτική αμφίβολης ηθικής υπόστασης.

«Μεταρρυθμιστικός» παραλοιμώδης πυρετός: Το μάντρωμα της καραντίνας έδωσε ευκαιρία για προγραμματισμένες «μεταρρυθμιστικές» παρεμβάσεις, είτε πρόκειται για μέτρα οικονομικής εξόντωσης είτε για μέτρα πειθάρχησης. Κατά τα άλλα, ο εγκλεισμός αποτελεί ανώτερη κοινή υπόθεση μέχρις ότου περάσει ο κίνδυνος και πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, ελαφρώς αγνώριστη. Πολύ υποκριτικό...

Μεταλοιμώδεις κάλπες: Το καλοκαίρι είδαμε τον πρωθυπουργό να επισκέπτεται Ίδρυμα Παίδων και να φιλάει παιδάκια, σε μια σαχλο-επικοινωνία εμφανώς προεκλογική. Το εγχείρημα ουδέποτε κατέστη εφικτό, ωστόσο υποτροπίασε με την πρώτη χαραμάδα ελπίδας του εμβολίου. Επιχειρήθηκε να αποδοθεί η άφιξη του εμβολίου στο «κατόπιν ενεργειών μου» και ετοιμάστηκαν τελετές θριάμβου, που αμαυρώθηκαν από την καταπάτηση κάθε διαδικασίας προτεραιοποίησης. Σοβαροί λόγοι πίεσης χρόνου πρέπει να κατατρέχουν τον κ. Μητσοτάκη για να προσπαθεί να στριμώξει ντε και καλά πρόωρες εκλογές περί την πανδημία. Πόσο ηθικό είναι όμως να μπερδεύεις συνεχώς τις καμπύλες της επιδημίας και τις καμπύλες των δημοσκοπήσεων; Ο κόσμος καίγεται...

 

Ο ανασχηματισμός Χατζηδάκη, οι συμμαχίες, το νέο σχέδιο και η Αρκαδία

 Χρήστος Στάικος μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, υπεύθυνος Τμήματος Ενέργειας

Εάν έγινε πλήρης ανασχηματισμός σε ένα Υπουργείο, αυτό είναι το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Άλλαξε όλη η ηγεσία.

Και μπορεί ο κ. Χατζηδάκης στον καθιερωμένο απολογισμό του να μίλησε για τις "μεταρρυθμίσεις" που έκανε, εννοώντας κυρίως την δρομολόγηση των ιδιωτικοποιήσεων κρίσιμων δικτύων, υποδομών και εταιρειών του ενεργειακού τομέα, αλλά το βασικό είναι ότι φεύγει και γιατί έβαλε απέναντι κοινωνικές ομάδες και οργανώσεις, που εναντιώθηκαν στο έργο του και ακύρωσαν το δήθεν πράσινο και αναπτυξιακό πρόσωπο που ήθελε να φιλοτεχνήσει επικοινωνιακά ο κ. Μητσοτάκης.

Με την αχρείαστη αύξηση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος στη ΔΕΗ, οδήγησε συνολικά στην αύξηση του ρεύματος όλων των εταιρειών, επιβαρύνοντας το κόστος σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Την ίδια στιγμή, έριξε έξω τον ειδικό λογαριασμό για τις ΑΠΕ, αδυνατώντας να πληρώσει στην ώρα του την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα του κλάδου, στην οποία μάλιστα προσθέτει νέο χαράτσι για την δική του αποτυχία.

Τα δύο αυτά παραδείγματα δείχνουν χαρακτηριστικά πως εννοούν τη "στήριξη" στη μεσαία τάξη, την επιχειρηματικότητα και την δίκαιη ανάπτυξη!

Όσο για τα περιβαλλοντικά ζητήματα; Ακύρωσε τους δασικούς χάρτες, καθυστερώντας με αυτό τον τρόπο και την ολοκλήρωση του κτηματολογίου. Απαραίτητα μάλιστα και ως αναπτυξιακά εργαλεία. Μαζί με αυτό, "αναμόρφωσε" και τους Φορείς Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών. Έκανε ένα κεντρικό συγκεντρωτικό οργανισμό, άλλαξε τα όρια των φορέων προκαλώντας δυσλειτουργίες στο έργο τους, σταμάτησε την διαδικασία προσλήψεων. Και πολλές άλλες παρεμβάσεις στο περιβάλλον και την χωροταξία, που οδήγησε αρκετές φορές σύσσωμες τις περιβαλλοντικές ΜΚΟ να βγάζουν κοινές ανακοινώσεις και να εναντιώνονται σε συγκεκριμένες νομοθετήσεις του Υπουργείου.

Όσο για την απολιγνιτοποίηση και το master plan για την επόμενη μέρα για τις περιοχές που πλήττονται περισσότερο, ο καιρός περνάει, συγκεκριμένα έργα ακόμα δεν έχουν ξεκινήσει και η αβεβαιότητα στις τοπικές κοινωνίες εντείνεται.

Και η Αρκαδία έχει επηρεαστεί αρνητικά από όλα αυτά. Οι δασικοί χάρτες δεν προχωράνε, ο Φορέας Διαχείρισης Πάρνωνα δυσκολεύεται στο σημαντικό έργο του και η Μεγαλόπολη μαζί με όλο τον νομό αγωνιά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία όλη την προηγούμενη περίοδο ανέδειξε πολιτικά και κοινοβουλευτικά τα παραπάνω θέματα και έκανε παρεμβάσεις και προτάσεις για την επίλυσή τους σε θετική κατεύθυνση. Και το έκανε και με την προτροπή οργανώσεων και με την συνεργασία φορέων και με τον διάλογο. Αποτέλεσμα ήταν η, δημιουργία κοινωνικών συμμαχιών με ΜΚΟ, μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και φορείς τις οποίες πρέπει να ενισχύσουμε την επόμενη περίοδο.

Το "Σχέδιο της Επιτροπής Σταθάκη", με βασικό άξονα την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου για την Δίκαιη Πράσινη μετάβαση με την κοινωνία μαζί, μπορεί να αποτελέσει τη βάση της προγραμματικής μας πρότασης για την διαμόρφωση κοινωνικών συμμαχιών και σε αυτό τον κρίσιμο πυλώνα, που θα βοηθήσουν συνολικά σε κοινές δράσεις και ευρύτερες πολιτικές συμμαχίες για μια εναλλακτική προοδευτική διακυβέρνηση.