Καμία σχέση η χορήγηση της 13ης σύνταξης με το «κοινωνικό μέρισμα» του Σαμαρά

 

«Την πρωτοβουλία του πρωθυπουργού για χορήγηση 13ης σύνταξης χωρίζει άβυσσος από τη διανομή του λεγόμενου ''κοινωνικού μερίσματος'' επί Σαμαρά», αναφέρουν κυβερνητικές πηγές, με αφορμή τη σχετική συζήτηση που έχει ανοίξει. Οι πηγές της κυβέρνησης τονίζουν ότι η 13η σύνταξη δε χορηγείται με υποθήκη των πρωτογενών πλεονασμάτων, που θα έθεταν την οικονομία εκτός στόχου, αλλά με κατανομή της υπεραπόδοσης της οικονομίας. 

«Την πρωτοβουλία του πρωθυπουργού για χορήγηση 13ης σύνταξης χωρίζει άβυσσος από τη διανομή του λεγόμενου ''κοινωνικού μερίσματος'' επί Σαμαρά», αναφέρουν κυβερνητικές πηγές, με αφορμή τη σχετική συζήτηση που έχει ανοίξει. Οι πηγές της κυβέρνησης τονίζουν ότι η 13η σύνταξη δε χορηγείται με υποθήκη των πρωτογενών πλεονασμάτων, που θα έθεταν την οικονομία εκτός στόχου, αλλά με κατανομή της υπεραπόδοσης της οικονομίας. 

Αναλυτικά το σχόλιο των κυβερνητικών κύκλων:

«Αντιλαμβανόμαστε ότι η πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για τη χορήγηση 13ης σύνταξης στους χαμηλοσυνταξιούχους έχει ενοχλήσει σφόδρα τη Νέα Δημοκρατία.

Η ΝΔ επιβεβαιώνει την αμηχανία της μιλώντας για προεκλογικές εξαγγελίες γιατί δεν μπορεί και δεν θέλει να κρύψει την πραγματική της ατζέντα: Ότι η ''Συμφωνία Αλήθειας'' δεν είναι τίποτα άλλο από την αλήθεια του πιο στυγνού θατσερισμού: Είναι η συμφωνία για σφαγή των συντάξεων, βαθύ μαχαίρι στην Υγεία και την Παιδεία, απολύσεις στο Δημόσιο αλλά και ολοκληρωτική  απορρύθμιση της αγοράς εργασίας.

Ωστόσο επειδή ορισμένοι δείχνουν ιδιαίτερη σπουδή για να εξισώσουν την πρωτοβουλία του πρωθυπουργού με το λεγόμενο ''κοινωνικό μέρισμα'' της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου την Άνοιξη του 2014, ας μιλήσουμε με όρους αλήθειας, που τόσο αρέσουν (;) στον κ. Μητσοτάκη.

Τις δύο πρωτοβουλίες χωρίζει άβυσσος.
Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ανακοίνωσε τον Μάρτιο του 2014 το ''κοινωνικό μέρισμα'', ύψους 450 εκατ. ευρώ, το οποίο αντλήθηκε, δήθεν, από μέρος του πλεονάσματος του 2013. Με αυτόν τον τρόπο, εγγράφοντας δηλαδή τη δαπάνη στον προϋπολογισμό του 2014, η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ έριξε στα βράχια τον στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα το 2014 ύψους 1,5%. Τελικά ο λογαριασμός έγραψε πλεόνασμα μόνο 0,4% δημιουργώντας δημοσιονομικό κενό κοντά στο 1 δις. ευρώ.

Δεν επρόκειτο φυσικά για κάποια αστοχία της τότε κυβέρνησης αλλά για στρατηγική επιλογή, αφού υπό το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής, που επιβεβαιώθηκε και στις ευρωεκλογές τρεις μήνες αργότερα, Σαμαράς και Βενιζέλος, είχαν αποφασίσει να εγκαινιάσουν μία μακρά προεκλογική περίοδο και να ναρκοθετήσουν το δρόμο για την επερχόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Αντ' αυτού η σημερινή κυβέρνηση προχώρησε στην διανομή της υπεραπόδοσης των εσόδων του 2016 με κοινωνικά κριτήρια. Η δαπάνη αυτή, η οποία, επαναλαμβάνουμε, δεν προέρχεται από το πρωτογενές πλεόνασμα αλλά από την υπεραπόδοση, εγγράφεται στον προϋπολογισμό του ιδίου έτους χωρίς να διακινδυνεύεται η επίτευξη του στόχου για το πρωτογενές πλεόνασμα που έχει συμφωνηθεί με τους θεσμούς για το 2016 (+0,5%). Είναι στην απόλυτη ευχέρεια της ελληνικής κυβέρνησης να κατανείμει τις δαπάνες της κατά τον τρόπο τον οποίο θεωρεί εκείνη πιο αποτελεσματικό και ορθό κοινωνικά, αρκεί να επιτυγχάνεται ο συμφωνημένος στόχος. Η Ελλάδα δεν είναι αποικία.»

Δεν είναι δώρο, είναι υποχρέωση

Kst

Μπορεί να υπάρχει αρκετός δρόμος ακόμη από την υλοποίηση της δέσμευσης, για επαναχορήγηση του 13ου μισθού και της 13ης σύνταξης, αλλά η απόφαση αυτή δείχνει ότι η κυβέρνηση προχωρά προς τον στόχο της και δεν απομακρύνεται.

Πολύ μελάνι έχει χυθεί όλα τα χρόνια της κρίσης, και πολύ σωστά, για τους μισθούς και τις συντάξεις, και αυτό γιατί μέχρι τώρα όλες οι ειδήσεις αναφέρονταν σε μειώσεις που επέβαλαν οι συμφωνίες με τους δανειστές. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ένα σημαντικό κομμάτι από το πλεόνασμα που δημιουργήθηκε στα κρατικά έσοδα επιστρέφεται στους χαμηλοσυνταξιούχους. Σε ένα εκατομμύριο εξακόσιες χιλιάδες πολίτες που, αν και παίρνουν σύνταξη, βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, αφού η σύνταξη των 300, των 500 και των 700 ευρώ δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει τα αυτονόητα. Και το έκτακτο κοινωνικό μέρισμα, από 300 έως 830 ευρώ, που θα λάβουν σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς αμελητέο.
Μπορεί να υπάρχει αρκετός δρόμος ακόμη από την υλοποίηση της δέσμευσης, για επαναχορήγηση του 13ου μισθού και της 13ης σύνταξης, αλλά η απόφαση αυτή δείχνει ότι η κυβέρνηση προχωρά προς τον στόχο της και δεν απομακρύνεται.
Όπως και η απόφαση για αναστολή της αύξησης του ΦΠΑ στα ακριτικά νησιά που δέχθηκαν όλο το βάρος της παρελκυστικής πολιτικής της Ε.Ε. στο μεταναστευτικό είναι άλλο ένα σημαντικό σήμα που εκπέμπει η κυβέρνηση, ότι, από τη στιγμή που αντέχει η οικονομία, και τώρα πλέον αντέχει αφού υπάρχουν θετικά στοιχεία, θα στηριχθούν σιγά - σιγά όλες οι κοινωνικές ομάδες που έχουν πληγεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Εν κατακλείδι τα μέτρα που ανακοινώθηκαν στο χθεσινοβραδινό διάγγελμα του πρωθυπουργού είναι ένα σαφέστατο δείγμα γραφής κοινωνικής δικαιοσύνης και αναδιανομής εισοδήματος.
Με όσα έχουν περάσει οι πολίτες όλα αυτά τα χρόνια, σε πολλούς μπορεί να μοιάζουν “μικρά” και “λίγα”. Αν αθροιστούν όμως όλα τα “μικρά” μέτρα που έχουν θεσπιστεί τον τελευταίο χρόνο, τότε μπορεί πιο εύκολα κανείς να δει μια άλλη συνολικότερη εικόνα. Εκεί που υπήρχαν μόνο περικοπές, όπως στην Υγεία και την Παιδεία, υπάρχουν προσλήψεις. Από την πρόσβαση που έχουν πλέον στη δημόσια Υγεία ένα εκατομμύριο πολίτες έως τα 800 εκατομμύρια που θα δοθούν το 2017 μέσα από το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης καταγράφεται η βούληση της Πολιτείας να επουλώσει κατ' αρχήν τις πληγές από την κρίση και επιπλέον να αντιστρέψει τους όρους.
Δεν γίνονται όλα με τρόπο μαγικό. Η ρόδα δεν γυρίζει με μια κίνηση. Μόνο με τις πολλές, μικρές αλλά διαρκείς προσπάθειες σε όλους τους τομείς μπορείς να γυρίσεις τον τροχό στην κατεύθυνση που θα ωφελείται η πλειονότητα της κοινωνίας και όχι οι λίγοι.

Βαθιά ανάσα

Δημήτρης Τρίμης

Με επιφυλακτικότητα που φτάνει στα όρια της προκατάληψης και της καχυποψίας, υποδεχθήκαμε τις «μεσοπρόσθεσμες» αποφάσεις του Eurogroup για την Ελλάδα. Είναι εύλογο καθώς οι δανειστές έχοντας την ισχύ και το χρήμα διαπραγματεύονται ως καλός και κακός μπάτσος και δεν έχουν εγκαταλείψει την ιδέα του Σόιμπλε της τιμωρίας και της εξόδου από την Ευρωζώνη, του ατίθασου και σπάταλου πειραματόζωου..

«Το κόστος της κυβερνητικής ανεπάρκειας θα είναι και πάλι οδυνηρό για την ελληνική κοινωνία», προεξόφλησε σε ανακοίνωσή της η Ν.Δ σχετικά με το αποτέλεσμα του πρόσφατου Eurogroup. Το κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη θεωρεί ότι, «οι δημοσιονομικοί στόχοι θα παραμείνουν υψηλοί, για αρκετά χρόνια μετά το 2018» και ότι «η κυβέρνηση δεσμεύθηκε στην επίτευξη αυτών των στόχων, με την εφαρμογή νέων μέτρων και την επέκταση της χρήσης του "κόφτη"».  Δεν λέει βεβαίως η Ν.Δ ότι η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου κουβέντιασε με την τρόικα ακόμα πιο άπιαστους δημοσιονομικούς στόχους

«Δυστυχώς δεν έχουμε εθνική επιτυχία, αλλά την προαναγγελία μιας άνευ όρων παράδοσης» αναφέρει το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ για την απόφαση και προβλέπει «παράταση της αβεβαιότητας, ομολογία της διαρκούς επιτροπείας και απαγορευτική για την ανάπτυξη ανασφάλεια».

Το «Ποτάμι» ισχυρίζεται ότι «η απόφαση του Eurogroup όχι μόνο δεν προσφέρεται για πανηγυρισμούς αλλά εντείνει τις ανησυχίες για τις προοπτικές της χώρας τα επόμενα χρόνια», διότι παραμένει η «ανάγκη πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% για το 2018 κάτι που είναι ανέφικτο και οδηγεί σε νέα μέτρα».
Ο Γ.Γ της Κ.Ε του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, επισήμανε ότι:  «Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης για τη δεύτερη αξιολόγηση, για το χρέος, ο νέος αντιλαϊκός προϋπολογισμός που συζητιέται αυτές τις μέρες στη Βουλή, είναι κόλαφος για τους εργαζόμενους, για το λαό μας. Η κυβέρνηση, μαζί με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, μιλάει και πανηγυρίζει για ανάκαμψη της οικονομίας, μόνο που αυτή η ανάκαμψη θα είναι για τους λίγους, για το μεγάλο κεφάλαιο. Ο λαός μας, η εργατική τάξη θα υποφέρει».
Όλη η αντιπολίτευση με λίγα λόγια βλέπει μέσα από την δική της (συμφέρουσα, ασφαλώς στην ίδια) ματιά τα πράγματα και πάντοτε για αντιπολιτευτικούς λόγους δείχνει ότι το ποτήρι είναι μισοάδειο. Δεν έχουν όμως πάντοτε δίκιο, καθώς φαίνεται ξεκάθαρα ότι κινούνται με βάση την επιθυμία τους και ότι πίσω από τις βροντώδεις δηλώσεις τους ομολογείται ο πόθος τους για την αποτυχία των διαπραγματεύσεων, την επικράτηση μόνιμης κρίσης και πανικού, μπας και πέσει η «αριστερή παρένθεση» και ξαναπιάσουν τα καθιερωμένα τους πόστα.
Δεν έχουν δίκιο στις εκτιμήσεις τους, κυρίως διότι υπάρχει ορατό πρακτικό αντίκρισμα της απόφασης του Eurogroup για τη μεσοπρόθεσμη μείωση του χρέους, με την ένταξη της Ελλάδος στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ,  και διότι ναι μεν είναι σχεδόν σαφές (για τους δανειστές), με βάση την ανακοίνωση του Eurogroup, ότι ο στόχος του 3,5% στα πλεονάσματα δεν εγκαταλείπεται για ένα «μεσοπρόθεσμο διάστημα» δηλαδή για κάποια ακόμα χρόνια, αλλά ποιος πιστεύει ότι αυτοί οι στόχοι είναι θέσφατα και δεν αναθεωρούνται ποτέ προς όφελος της χώρας; Έχουν ήδη γνωμοδοτήσει ότι η λήξη του Μνημονίου το 2018 δεν αλλάζει τα πράγματα; Δεν επιτρέπεται «νομικά» η αναθεώρηση του «κόφτη» και των προϋποθέσεών του;
Δηλαδή, αν αναλάβουν εκείνοι την διακυβέρνηση της χώρας, πώς θα μας ξανασώσουν αν δεν ξαναϋποσχεθούν νέα επαναδιαπραγμάτευση των όποιων συμφωνιών με τους εταίρους μας;

Το ζήτημα της συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους και οπωσδήποτε η συζήτηση για την αναθεώρηση των υπερβολικών (κι έτσι ή αλλιώς υφεσιακών) στόχων του πρωτογενούς πλεονάσματος (καθώς και της διάθεσής του στην οικονομία και την κοινωνία και όχι μόνο για τοκοχρεολύσια), το αναγνώρισε κατά κάποιο τρόπο και ο ίδιος ο Γερούν Ντάϊσεμπλουμ, που σημείωσε ότι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα θα συζητηθούν στα μέσα του 2018, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου. Αλλά ως τότε ούτε ο ίδιος ξέρει ποιος και τι θα διαπραγματεύεται...

Η κυβέρνηση φαίνεται ότι πήρε μια βαθιά ανάσα. Σταθεροποιείται. Και έχοντας θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, αναμένει βάσιμα επιστροφή κεφαλαίων στη χώρα, μείωση της ανεργίας και πάταξη της εκτεταμένης φοροδιαφυγής. Έτσι μπορεί -και πριν τη λήξη του Μνημονίου- να προχωρήσει το κοινωνικό «παράλληλο πρόγραμμα της» και να ολοκληρώσει γρήγορα τις απαραίτητες θεσμικές τομές (και την αναδιάρθρωση των «κόκκινων» δανείων και των βιώσιμων κλάδων της οικονομίας). Και ασφαλώς θα έχει το χρόνο να ανακαθορίσει τους οικονομικούς στόχους της,  εκτός μνημονίων, σε μεσομακροπρόθεσμη βάση.
Τα εργασιακά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τα κάνει χειρότερα, αποδεχόμενη οτιδήποτε. Καλύτερα να τα αφήσει, ως έχουν, άσχημα, αλλά τουλάχιστον ανοιχτά, στο ράφι για λίγο αργότερα, και να παλέψει με όλες της τις δυνάμεις για καλύτερα εισοδήματα των λαϊκών τάξεων κατά της ανεργίας, της μαύρης και της απλήρωτης εργασίας, μειώνοντας φόρους στους μικρομεσαίους, αν δεν μπορεί να επαναφέρει την πλήρη λειτουργία των Συλλογικών Συμβάσεων, τις οποίες είχε καταργήσει ουσιαστικά η συγκυβέρνηση Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ

Είναι στο χέρι της κυβέρνησης να αξιοποιήσει την σταθεροποίηση που εξασφάλισε για να βγάλει, όντως, όρθια την κοινωνία από τη χρεοκοπία και τη διαφθορά.

Ας θυμηθούμε τι θα είχε συμβεί με ΝΔ!!!

Επειδή ΔΕΝ … ανακαλύψαμε όλοι σήμερα, το πρωτογενές πλεόνασμα, ας θυμηθούμε τι θα είχε συμβεί, σήμερα, με ΝΔ και “βενιζελογιωργακηδες” …

Επειδή δεν ανακαλύψαμε όλοι μας σήμερα το πρωτογενές πλεόνασμα, η συμφωνία που ίσχυε με την τρόικα, απο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ήτανε για πρωτογενή πλεονάσματα στο 4,5% για 11 χρόνια αρχής γενομένηςαπο το 2015! Εκεί άλλωστε πατά και ο Σόιμπλε, που επιμένει σε πρωτογενή 3,5% για άλλα … 10 χρόνια!!!
Με τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΠΦΑ, και μειώθηκαν κατά πολύ για τα πρώτα δύο χρόνια και είναι ανοιχτό, “στο τραπέζι”, η χρονική διάρκεια του 3,5%.
Από τα “κλειδωμένα” από τους προηγούμενους 10 χρόνια ( 11 – 2018 που θα είναι 3,5% ) στο 4,5%, τώρα ουσιαστικά έχουν όλοι αποδεχτεί ( πλην Σόιμπλε, μέχρι τις γερμανικές εκλογές ), ότι το 3,5% είναι “μη διαχειρίσιμο” μετά την λήξη του προγράμματος και πιθανότατα θα περιληφθεί, στο δεύτερο ( μεσοπρόθεσμο ) πακέτο έλάφρυνσης του ελληνικού χρέους, που θα ενεργοποιηθεί το 2018 … Τότε βέβαια, κάποιοι ( Στουρνάρας, Σαμαράς, Βενιζέλος ), έλεγαν, “μα γιατί διαπραγματεύστε, τι απαράδεκτα πράγματα είναι αυτά…” !
Τώρα … όποιος γουστάρει την προηγούμενη κατάσταση, δηλαδή να πληρώσει για πρωτογενές πλεόνασμα φετος, οχι στα 900 εκατομ που ηταν ο στόχος αλλά στα 8-9 δις του ειχαν δεσμεύσει τη χώρα οι της προηγούμενης κατάστασης, ας βγει ευθαρσώς ( και στα “ευεπίφορα” … πλουραλιστικά κανάλια ) , να το πεί, στον λαό …

Κρείττον του λαλείν το σιγάν … ασυνείδητοι !!!

Πηγή: Κωνσταντίνος Παππάς facebook

Ο λαϊκισμός του φετιχισμού

Kst

Οι λαοί της Ευρώπης δεν μπορούν να κυβερνηθούν με πολιτικές τιμωρίας που εκπορεύονται από το Βερολίνο.

Το στραπάτσο του Ματέο Ρέντζι δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Όχι γιατί δεν το προέβλεψαν οι δημοσκοπήσεις -που μέχρι τέλους έδιναν νίκη του «όχι» με πολύ μικρότερο ποσοστό- αλλά γιατί ο ίδιος προσπαθούσε μέχρι τέλους να δώσει μεταρρυθμιστική, ευρωπαϊκή διάσταση στο δημοψήφισμα για τις συνταγματικές αλλαγές. Μόνο που οι Ιταλοί και πολλοί ακόμη Ευρωπαίοι πολίτες έχουν πικρή πείρα από τα μεταρρυθμιστικά οράματα των Βρυξελλών με τις γερμανικές συνταγές.
Ο πρώην δήμαρχος της Φλωρεντίας και τρίτος μη εκλεγμένος πρωθυπουργός της Ιταλίας έριξε το προσωπικό, ειδικό πολιτικό βάρος του υπέρ του «ναι» και έχασε πανηγυρικά. Ούτε η υπογραφή συλλογικών συμβάσεων στο Δημόσιο, παραμονές του δημοψηφίσματος, ήταν αρκετή για να μειώσει, να λειάνει τη διαφορά, που άγγιξε τις 20 ποσοστιαίες μονάδες. Έξι στους δέκα Ιταλούς είπαν «όχι» στον Ρέντζι και την πολιτική του, μην πιστεύοντας προφανώς ότι σκοπεύει αληθινά να συγκρουστεί με το Βερολίνο.
Με τη γνωστή εμμονή του στην πειθαρχία ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπέδειξε στους Ιταλούς πολιτικούς και πολίτες να παραμείνουν στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων και επιχείρησε να υποβαθμίσει το αποτέλεσμα του ιταλικού δημοψηφίσματος. Και άρχισε πάλι από τους γνωστούς υπόπτους η νεοφιλελεύθερη καραμέλα περί ανόδου του λαϊκισμού στην Ευρώπη. Η καραμέλα που βάζει στο ίδιο τσουβάλι τον Γκρίλο, τους Podemos, τον ΣΥΡΙΖΑ, την αυστριακή Ακροδεξιά, η οποία -ας μην το παραβλέπουμε- πήρε 46% στις αυστριακές προεδρικές εκλογές, ενώ στις δημοσκοπήσεις για τις βουλευτικές είναι πρώτη δύναμη με 35%.
Το είναι όμως αυτό που πριμοδοτεί την Ακροδεξιά στην Ευρώπη; Το όραμα για κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, κοινωνικό κράτος και σεβασμό της διαφορετικότητας ή μήπως ο φετιχισμός της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της αριθμητικής του ανέφικτου, η ξενοφοβία και η εμπλοκή σε πολέμους που γεννούν περισσότερα δεινά από εκείνα που υποτίθεται πως θα σταματούσαν;
Στη συνάντησή του με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Στάινμαϊερ ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τόνισε ότι το Βερολίνο έχει μεγάλη ευθύνη για τα αδιέξοδα, αλλά και για τη δυνατότητα να βρεθεί μια διέξοδος, επισημαίνοντας τη μεγάλη απειλή που αποτελεί η άνοδος της Άκρας Δεξιάς και του λαϊκισμού, του αδιέξοδου λαϊκισμού των δυνάμεων αυτών, όπως είπε χαρακτηριστικά.
Η διέξοδος στην Ευρώπη δεν μπορεί να προκύψει ως διά μαγείας. Ως στέλεχος της κυβέρνησης του μεγάλου συνασπισμού ο σοσιαλδημοκράτης κύριος Στάινμαϊερ δεν μπορεί παρά να γνωρίζει καλά τον φετιχισμό των χριστιανοδημοκρατών εταίρων του. Μια ματιά στα πρωτοσέλιδα του ευρωπαϊκού Τύπου αρκεί για να καταλάβει κανείς εύκολα σε τι είπαν «όχι» οι Ιταλοί. Οι λαοί της Ευρώπης δεν μπορούν να κυβερνηθούν με πολιτικές τιμωρίας που εκπορεύονται από το Βερολίνο.

Αργούμε

Δημ. Σεβαστάκης

14 Σεπτεμβρίου 2014. Τίτλος “Η στροφή προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι και προς την Αριστερά;”. «Επομένως, ο Αλέξης Τσίπρας προκύπτει ως ο μηχανικός παράγοντας, το εργαλείο, ο μοχλός που θα αποκαταστήσει την οικονομική ισορροπία του μικροαστού. Θα είναι ο υλοποιητής, αυτός που θα ‘σβήσει την κλήση της Τροχαίας’, αυτός που θα σκίσει το ειδοποιητήριο της εφορίας. Από τη διαψευσμένη και τρομοκρατημένη κοινωνία αυτό του ανατίθεται. Το στοιχείο αυτό είναι και ώθηση, και αιχμαλωσία. Και πολιτική ανάπτυξη, και καθήλωση. 

Η κλωτσιά προς τα πάνω που θα εκτοξεύσει τον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι εν τέλει καθηλωτική και στασιμοποιητική. Η χοάνη της λαϊκής απαίτησης καθηλώνει. Γιατί; Έχει συμβεί μια μεγάλη συντηρητική μετατόπιση των μαζών προς την απάθεια, τον ατομισμό, προς μια αντιαλληλεγγύη. (...) Όλοι κατά σειρά έχουν εικονογραφηθεί ως υπαίτιοι της κρίσης, ως οι σκοτεινές συντεχνίες που υπερσυνταγογραφούν, πειράζουν τα ταξίμετρα, κλέβουν στο ζύγι, λουφάρουν.

Αυτή η κουλτούρα του μέσου ενόχου διαμορφώνει συντηρητικά ρεφλέξ που εν τέλει θεμελιώνουν και τη συστημική ισχύ. Και αυτό είναι μια τεράστια πολιτιστική νίκη του συστήματος, ακόμα κι αν αυτό ακριβώς το στοιχείο φέρνει την Αριστερά στην εξουσία. 

Αυτό το διπλό γεγονός να στρέφεται στην Αριστερά ένα ολοένα συντηρητικοποιούμενο κοινό είναι στοιχείο που και την ισχυροποιεί (διευρύνει τις δυνατότητες) και συγχρόνως την αποδυναμώνει ιδεολογικά (της αφαιρεί από το ιδεολογικό εύρος της)» (...) 

 «Έρχεται τρέχοντας ο μικροαστός με το εκκαθαριστικό και το ψηφοδέλτιο στο χέρι. Είναι ριζοσπαστικοποίηση αυτό; Είναι αριστερή μετατόπιση;». Αποσπάσματα από κείμενό μου στην “Αυγή” τον Σεπτέμβριο του 2014, όπου προσπαθούσα να σκιαγραφήσω το αντιφατικό υπόστρωμα που έφερνε με ορμή την Αριστερά στην εξουσία και που νομίζω της έδινε ρηχό χρόνο.

28 Σεπτεμβρίου 2014. Τίτλος “Το χαρούμενο και λυπηρό στρίμωγμα της Αριστεράς” (...) “Νομίζω μια παρεμφερής με τη δική μου στεναχώρια τυλίγει πολλούς, άσχετα αν ο πόθος αλλαγής διασκεδάζει και μεταθέτει. Αλλά είναι σίγουρο, στην αναπόφευκτη καμπύλη που θα ακολουθήσει θα εκδηλωθούν όλα όσα δεν θέλουμε να δούμε». Έκλεινα επόμενο κείμενο της ίδιας περιόδου στην “Αυγή”.

21 Δεκεμβρίου 2014. Τίτλος “Φόβος” (...) «Η σύνθεση των φόβων, του επικίνδυνου μέλλοντος και του άθλιου παρόντος δεν επιτρέπει ούτε την ώριμη πολιτική λειτουργία, ούτε την ορθολογική απόφαση, ούτε την αντοχή και το πείσμα. Το αντίθετο. Παράγει μια διαφορετική και παρόμοια ανυπομονησία και μια διαφορετική και παρόμοια ενδοτικότητα. Η ίδια η πολιτική δομή του φόβου είναι ανταγωνιστική με την Αριστερά (...). 

Το γνωρίζουμε: Αν αποτύχει η Αριστερά, θα μαζικοποιηθεί ο φασισμός. Όχι ενδεχομένως ο φασισμός κάποιου κλειστού σχήματος, αλλά ο διάχυτος πολυπολιτικός φασισμός που ήδη διατρέχει τη μέση συνείδηση, τη μέση αντίληψη, που φωλιάζει ληθαργικός στη μέση μικροαστική αντίληψη. (...) Ο φόβος μοιάζει να είναι ένα προμελετημένο πεδίο, μια επιμελής πολιτική κατασκευή που ακινητοποιεί και αδρανοποιεί όλα τα εργαλεία εκλογίκευσης».

Στα πρώιμα κείμενα (και σε πολλά άλλα) προσπαθούσα να διαχειριστώ την ανησυχία (και σχεδόν απαισιοδοξία) μου. Αισθανόμουν την επερχόμενη ηττημένη νίκη. Και με φόβιζε η αφέλεια και ο «πέρα βρέχει» ενθουσιασμός πολλών μεθυσμένων. Σήμερα συντελείται μια υπόκωφη ριζοσπαστικοποίηση προς την Ακροδεξιά.

 Την ασύνορη και διάσπαρτη ακρότητα. Σε λίγο δεν θα υπάρχει κώδικας απεύθυνσης μέσα στο επεκτεινόμενο αντιδημοκρατικό ιδεολογικό υπόστρωμα που πολιορκεί μεγάλα τμήματα του κόσμου. Χρειάζεται δράση, χρήση του δικαίου, ταχύτητα και τίμιες σχέσεις. Ανάποδα, δηλαδή, από τις αναβολές, τη νωθρότητα, το συντροφικό ενδομίσος και τις μικρότητες. Αλλιώς θα χαθεί το παιχνίδι. Χρόνος δεν υπάρχει.

Πλαν B,C και D έχουμε;

Γιώργος Κυρίτσης 

Ο εκλογικός κύκλος του 2017 (Αυστρία, Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία) μπορεί να αφήσει πίσω του μια τελείως διαφορετική Ευρώπη. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα

Καλώς η κυβέρνηση επιχειρεί να εκμεταλλευτεί το παράθυρο ευκαιρίας που άνοιξε το τελευταίο δίμηνο, εν μέρει και λόγω των τριγμών από την εκλογή Τραμπ. Το καλό και αρκετά ρεαλιστικό σενάριο λέει ότι στο τέλος του χρόνου ένας συνδυασμός χρέους και ποσοτικής χαλάρωσης πυροδοτεί την ελληνική οικονομία, χωρίς η κυβέρνηση να αναγκάζεται να κάνει πράγματα, τα οποία δεν πιστεύει και είναι λάθος, ακόμα κι όταν γίνονται με πιο δίκαιο τρόπο.

 Αυτο άλλωστε προβλέπει και το Μνημόνιο το οποίο η κυβέρνηση αναγκάστηκε να συνομολογήσει τον Ιουλιο του 2015. Η ρύθμιση του χρέους ήταν ένα από τα λίγα σημεία στα οποία η διαπραγμάτευση απέβη επιτυχής. Σε αυτό, το «καλό σενάριο», συντρέχουν επίσης υπό προϋποθέσεις και μια συγκεκριμένη ανάγνωση του προσφυγικού αλλά και το ιταλικό δημοψήφισμα.

Υπάρχουν, όμως, και τα κακά σενάρια, αυτά που θέλουν το ακροδεξιό λαϊκισμό να καθοδηγεί τη Γερμανία εν όψει των εκλογών και μάλιστα να ενισχύεται από την εκλογή του Τραμπ. Υπάρχουν και τα σενάρια πιθανής παραίτησης Ρέντσι μετά το δημοψήφισμα της Κυριακής, καθώς και το ενδεχόμενο, εν συνεχεία δημοψηφίσματος για έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ. Κάτι τέτοιο δυνητικά θα διέλυε ή θα διασπούσε την ευρωζώνη.

Ο Μουντσάου έγραφε στους Financial Times προ ημερών ότι η Ιταλία θα διαλύσει την Ευρωζώνη. Η διαδικασία ελεγχόμενης αποπαγκοσμιοποίησης που κερδίζει έδαφος στις παραδοσιακές καπιταλιστικές μητροπόλεις, προφανώς και δεν είναι το στρατηγικό σχέδιο της Αριστεράς, η οποία δεν μπορεί και δεν πρέπει να προστίθεται και να συμπαρατάσσεται στο διεθνές - ελαφρώς παρηλλαγμένο - φασισταριό. 

Ωστόσο, το ενδεχόμενο προσωρινής εθνικής αναδίπλωσης για λόγους τακτικούς ή ακόμα η πιθανότητα η Ελλάδα να βρεθεί εκ των πραγμάτων ενώπιον αυτής της προοπτικής, δεν θα πρέπει να υποτιμώνται, ούτε να ξορκίζονται.

Ρεπορτάζ των Times και του BBC, το οποίο η κυβέρνηση Μέι δεν κατόρθωσε να αντικρούσει, αναφέρει ότι δεν υπήρχε και συνεχίζει να μην υπάρχει σχέδιο υλοποίησης του Brexit στη βρετανική κυβέρνηση. Η Ελλάδα δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια. Επειδή όλα είναι πιθανά κι επειδή αυτά που έγιναν φέτος φάνταζαν απίθανα πέρυσι, είναι καλό η χώρα να έχει στο συρτάρι λεπτομερές σχέδιο, σε περίπτωση πχ. νομισματικής αναταραχής.

 Θα ήταν, επίσης, χρήσιμο να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπάρχει πλέον - ούτε θα επιστρέψει - η «κανονικότητα» του 2015 στην ΕΕ. Τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία και η Ελλάδα πρέπει συνεχώς να συνεκτιμά και να επανεκτιμά τις εξελίξεις. Η προσήλωση στα συμπεφωνημένα δεν αποτελεί εγγύηση επιτυχίας, πολλώ δε μάλλον που τα συμπεφωνημένα αποτελούν την αποκρυστάλλωση μιας κάθε άλλο παρά θετικής κατάστασης. Ο εκλογικός κύκλος του 2017 (Αυστρία, Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία) μπορεί να αφήσει πίσω του μια τελείως διαφορετική Ευρώπη. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα.

Δήμος, δημοσκοπήσεις, δημοσιογραφία, δημοκρατία

Παντελής Μπουκάλας

Οι «στιγμιαίες φωτογραφίες», όπως μάθαμε να λέμε τις δημοσκοπικές καταγραφές, φαίνεται ότι υφίστανται κάποια επεξεργασία, ένα πείραγμα, κατά την εμφάνιση και την εκτύπωσή τους, ώστε να προσαρμόζονται σε άδηλες απαιτήσεις.

Ο​​ι αλλεπάλληλες, κραυγαλέες αποτυχίες των δημοσκοπικών εταιρειών, σχεδόν παντού όπου αποπειράθηκαν να προβλέψουν εκλογικά και δημοψηφισματικά αποτελέσματα, έχουν μειώσει κατά πολύ την αξιοπιστία τους, αν δεν τη μηδένισαν.
Οι «στιγμιαίες φωτογραφίες», όπως μάθαμε να λέμε τις δημοσκοπικές καταγραφές, φαίνεται ότι υφίστανται κάποια επεξεργασία, ένα πείραγμα, κατά την εμφάνιση και την εκτύπωσή τους, ώστε να προσαρμόζονται σε άδηλες απαιτήσεις.
Για να μην αφήσουμε την καχυποψία να δηλητηριάσει το μυαλό μας, πρέπει να δεχτούμε ότι ορισμένες αποτυχίες είναι αθώες, εξηγήσιμες με τον ίδιο τρόπο που εξηγούνται οι αστοχίες στις σεισμολογικές ή τις μετεωρολογικές προβλέψεις. Οφείλονται δηλαδή στην επιστημονική ανεπάρκεια συγκεκριμένων εταιρειών, στα λαθεμένα κριτήριά τους, στις ανεκσυγχρόνιστες μεθόδους τους. Κάποιες άλλες όμως προβλέψεις, εκκωφαντικά αποτυχημένες (τέτοιες έχει να παρουσιάσει πολλές και η Γηραιά Ηπειρος και ο Νέος Κόσμος), δύσκολα δεν θα τις χαρακτήριζε κανείς «κατά παραγγελίαν». Προπληρωμένες δηλαδή από όσους θέλουν να κατασκευάσουν ποσοστά, ώστε να δημιουργήσουν δι’ αυτών εκλογικά ρεύματα.
Αν, σκέφτεται ο παραγγελιοδότης-κομματάρχης, εξαφανίσουμε σε απανωτά γκάλοπ το τάδε μικρό κόμμα από τον κατάλογο όσων εμφανίζονται στον πίνακα των προβλέψεων με αξιόλογο ποσοστό, ίσως πείσουμε δέκα χιλιάδες ψηφοφόρους, χίλιους έστω, που όμως έπειτα μπορούν να λειτουργήσουν πολλαπλασιαστικά, ότι δεν έχουν πια λόγο να χαραμίζουν την ψήφο τους σ’ αυτό, αφού τα ’φαγε τα ψωμιά του.
Ας διαλέξουν ένα γειτονικό του, ισχυρότερο, το δικό μας δηλαδή, για να ’χει αντίκρισμα η ψήφος τους. Δεύτερη σκέψη, παραπλήσια: Αν εφοδιάσουμε κάποιο νέο κόμμα μ’ ένα 3%-4%, παρότι δεν ανιχνεύεται καν δημοσκοπικά, ίσως πείσουμε πέντε χιλιάδες ανθρώπους, έστω πεντακόσιους, ότι πρόκειται για ελπιδοφόρο σχηματισμό που θα μπει στη Βουλή, άρα δεν είναι πολυτέλεια ή τρέλα να τον ψηφίσουν. Θα τους αποσπάσουμε έτσι από το ισχυρότερο γειτονικό του κόμμα, το αντίπαλό μας, για να το φθείρουμε. Μαθηματικά δημοτικού;

 Μα με αυτά πορεύονται κόμματα και πολιτικοί. Την πολλή επιστήμη την αφήνουν στους δημοσκόπους. Κι αυτοί, όπως κάθε σινάφι στον κόσμο, είναι μοιρασμένοι: στους πρόθυμους και στους αδέκαστους, και πιθανότατα αδέκαρους.