Θρησκαυτικά για όλους

Φαίνεται, τέλος, πως η έριδα δεν γίνεται τόσο για την ουσία του μαθήματος αλλά για λόγους εξουσίας. Εξουσίας η οποία εκκινεί από πολύ συγκεκριμένους κύκλους που αλληλοτροφοδοτούνται εδώ και χρόνια

Της Αγγελικής Ζιάκα*

Με αφορμή τον θόρυβο που δημιουργήθηκε και πάλι γύρω από το μάθημα των Θρησκευτικών είναι ίσως ωφέλιμο να ξαναθυμηθούμε κάποια από τα γεγονότα και να ξανασκεφτούμε το τι πραγματικά διακυβεύεται.

Για τους νέους φακέλους του προγράμματος των Θρησκευτικών συνεργάστηκαν διάφοροι άξιοι θεολόγοι της Τριτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης από όλη την Ελλάδα και υπό την επίβλεψη, κατόπιν ανοιχτής πρόσκλησης, του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Μεταξύ αυτών ήταν, ήδη από το 2011, πολλοί εξαίρετοι συνάδελφοι που άρχισαν από τότε ακόμη να δουλεύουν τα προγράμματα του Γυμνασίου. Αργότερα, γύρω στα τέλη του 2014, προστεθήκαμε κι άλλοι στον αγώνα για την ανανέωση του μαθήματος των Θρησκευτικών.

 Ένας αγώνας ωραίος, αλλά και αρκετά δύσκολος λόγω των διαφόρων υπόγειων συκοφαντιών και αντιστάσεων, αμείωτων ακόμη και έως σήμερα. Ένας αγώνας ο οποίος ποτέ δεν υποτίμησε την Εκκλησία και τις διάφορες ομολογίες και λοιπές θρησκευτικές κοινότητες της χώρας, με τις οποίες και διαλέχθηκε, αλλά ούτε και τους μαθητές και τον δημόσιο χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών και της αδήριτης ανάγκης ανανέωσής του, λόγω των ραγδαίων αλλαγών στην κοινωνία μας.

Τα σημαντικότερα σημεία αυτής της ανανέωσης στόχευαν σε:

* Ένα μάθημα το οποίο θα απευθύνεται σε όλους τους μαθητές χωρίς διακρίσεις χρώματος, καταγωγής, γλώσσας, θρησκευτικής παράδοσης ή κοινωνικής θέσης.

* Ένα μάθημα που θα καλλιεργεί ανοικτό πνεύμα, γνώση και σεβασμό στον καθένα χωρίς να διαχωρίζει τους μαθητές. Διότι ο διαχωρισμός στο σχολείο μπορεί να συμβάλει στην ενδυνάμωση του θρησκευτικού κοινοτισμού, και έτσι να δυσχεράνει τη συμβίωση στον κοινό δημόσιο χώρο ανθρώπων διαφορετικού θρησκεύματος.

 Αυτό είναι άλλωστε ένα τεράστιο πρόβλημα σε πολλές χώρες του κόσμου, τόσο της «Δύσης» όσο και της «Ανατολής», όπου το μάθημα των Θρησκευτικών είτε δεν υφίσταται στο δημόσιο σχολείο είτε κλείνεται στα στενά όρια των «ομολογιακών ταυτοτήτων», μετατρέποντας σε πεδίο θρησκευτικών μαχών πολλές σύγχρονες πρωτεύουσες αλλά και ολόκληρα κράτη, λόγω ή της αγνωσίας και αμηχανίας μπρος στο φαινόμενο της θρησκείας ή της πολιτικής εργαλειοποίησής της.

* Ένα μάθημα το οποίο δεν θα είναι στατικό. Θα αναδιαμορφώνεται, εμπλουτίζεται και αφουγκράζεται τις ποικίλες και ραγδαία εξελισσόμενες ανάγκες της κοινωνίας και των ανθρώπων της με συνεχείς επιμορφώσεις διδασκόντων.

* Ένα μάθημα που θα 'χει ως υλικό όχι ένα «κλειστό» βιβλίο, αλλά «ανοιχτούς» φακέλους, οι οποίοι θα βρίσκονται στα χέρια του κάθε διδάσκοντος προς «καλή» χρήση, αναλόγως με τις εκπαιδευτικές ανάγκες της τάξης και τις ικανότητές του.

* Ένα μάθημα το οποίο δεν θα είναι κατήχηση, διότι κάτι τέτοιο αντιβαίνει στις αρχές της εκπαίδευσης, στα δικαιώματα του παιδιού και στον σεβασμό της προσωπικότητας του κάθε μαθητή.

* Ένα μάθημα το οποίο, σεβόμενο τον πλούτο της ορθόδοξης παράδοσης και προβάλλοντας την πολύχρονη μαρτυρία της στον κόσμο, δεν θα προσκολλάται σε στενές κατανοήσεις του παρελθόντος και σε μια μονοδιάστατη ορθόδοξη ιδιοπροσωπία του παρόντος, αλλά θα την αξιοποιεί ως εφαλτήριο διαλόγου με τον υπόλοιπο κόσμο, την ιστορία, τη θρησκεία, τον πολιτισμό και την κοινωνία.

* Ένα μάθημα το οποίο θα συμβάλλει στην αλληλεπίδραση του σύγχρονου μαθητή με τον δάσκαλο και θα καλλιεργεί πνεύμα ευγένειας, αγάπης και κριτικής περιέργειας για την ανθρωπότητα και τις αξίες της.

Φαίνεται ότι το Νέο Πρόγραμμα Σπουδών το αποδέχονται με ενθουσιασμό αλλά και συμμετοχή τα παιδιά, διότι είναι διαδραστικό και ευχάριστο, με ελάχιστες κατευθυνόμενες εξαιρέσεις διαμαρτυριών και «επιστροφής φακέλων», εσκεμμένα προβαλλόμενες.

Φαίνεται επίσης πως σε μεγάλο βαθμό οι ταγοί του «κατηχητικού/ομολογιακού» μαθήματος των Θρησκευτικών διακρίνονται από δυσπεψία προς κάθε τι διαφορετικό, μια δυσπεψία που προδίδει τις άφιλες διαθέσεις τους και την παιδεία τους, συμπεριλαμβανομένης και της θρησκευτικής.

Φαίνεται, τέλος, πως η έριδα δεν γίνεται τόσο για την ουσία του μαθήματος αλλά για λόγους εξουσίας. Εξουσίας η οποία εκκινεί από πολύ συγκεκριμένους κύκλους που αλληλοτροφοδοτούνται εδώ και χρόνια, θέλουν να ελέγχουν τον κοινωνικό ιστό με ένα μονοδιάστατο αφήγημα, το οποίο όχι σπάνια το τρέφουν, για τη βιωσιμότητά του, με συκοφαντίες, στρεβλούς ζηλωτισμούς, διαπλεκόμενες σχέσεις και ακοινωνησία.

Εδώ είμαστε πάντως και θα συνεχίσουμε, με σεβασμό στην ορθόδοξη παράδοση αλλά και την ετερότητα. Όχι όμως με συνένοχη σιωπή στις συκοφαντίες, τις ύβρεις και στον υποβιβασμό της Εκκλησίας σε άντρο φονταμεταλιστών και εκφοβιστών, και με ομήρους τη χώρα, την παιδεία και τους πολίτες της.

* Η Αγγελική Ζιάκα είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Θρησκειολογίας στο ΑΠΘ

Το δημόσιο χρήμα μεταξύ συγγενών και φίλων

Δημήτρης Χρήστου

Από κορυφής μέχρις ονύχων, ένα απέραντο πάρτι ιδιοποίησης δημόσιου χρήματος μεταξύ συγγενών και φίλων συνεχιζόταν και στην περίοδο της χρεοκοπίας

Η ιστορία, όπως τη διάβασα σε ρεπορτάζ της εφημερίδας "Documento", είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές για τις αντιλήψεις του κομματικού μηχανισμού, της Ν.Δ. στη συγκεκριμένη περίπτωση, όταν βρίσκεται σε θέση ευθύνης του κράτους και διαχείρισης του δημόσιου χρήματος.

ΥΠΕΥΘΥΝΗ του Τμήματος Διοικητικού Συντονισμού του ΚΕΕΛΠΝΟ στη διακυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου ήταν η κ. Αν. Θεοφιλάτου. Στέλεχος επί μακρόν του κομματικού δυναμικού, διετέλεσε ειδική σύμβουλος στο Μαξίμου επί πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή στον τομέα του στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά και ειδική συνεργάτης του Θ. Ρουσόπουλου.

ΣΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ της συγκεκριμένης κυρίας ήταν και οι διαγωνισμοί του ΚΕΕΛΠΝΟ. Μέλος της Επιτροπής Προμηθειών του οργανισμού ήταν και ο σύζυγος της κ. Θεοφιλάτου Στ. Πουλής. Το 2013, με εισήγηση του συζύγου και ακόμη δύο μελών της Επιτροπής Προμηθειών, η εταιρεία ΤΕΧΝΟΔΡΟΚΑΤ ΕΠΕ υπογράφει με απευθείας ανάθεση σύμβαση με το ΚΕΕΛΠΝΟ για συντήρηση του Κτηρίου Προστατευόμενων Διαμερισμάτων -δομή φιλοξενίας απόρων οροθετικών- με τίμημα 134.900 ευρώ. Η εταιρεία κάθε μήνα λαμβάνει 12.500 ευρώ για ένα σχετικά αόριστο έργο, το οποίο αφορά τη γενική συντήρηση βλαβών ενός οικήματος 500 τετραγωνικών μέτρων.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΑ, ο ιδιοκτήτης της ΤΕΧΝΟΔΡΟΚΑΤ Γεώργιος Δρόσης είναι σύζυγος της αδερφής της κ. Θεοφιλάτου Κωνσταντίνας Θεοφιλάτου, η οποία την περίοδο υπουργίας του Άδωνι Γεωργιάδη είχε τοποθετηθεί στο γραφείο του. Έτσι, ο κ. Δρόσης είναι όχι μόνο σύζυγος της συμβούλου του κ. Γεωργιάδη, αλλά και μπατζανάκης του κ. Πουλή της Επιτροπής Προμηθειών, τη σωστή λειτουργία της οποίας ελέγχει η Αν. Θεοφιλάτου! Τόσο απλά.

ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ χρονιά, και πάλι χωρίς διαγωνισμό, με εισήγηση του μπατζανάκη, του Στ. Πουλή, στην οποία δηλώνει πως το ΚΕΕΛΠΝΟ είναι ευχαριστημένο από την εταιρεία, γίνεται με ανάθεση και νέα σύμβαση για «συντήρηση κτηρίου». Η εταιρεία του κ. Δρόση λαμβάνει 150.000 ευρώ. Έτσι, σε δύο χρόνια η εν λόγω εταιρεία λαμβάνει περίπου 300.000 ευρώ. Δεν είναι όμως η μόνη σύμβαση που υπογράφει η συγκεκριμένη εταιρεία για το ίδιο κτήριο, αφού τον Φεβρουάριο του 2014 η εταιρεία πληρώνεται με 19.800 ευρώ προκειμένου να πραγματοποιήσει στο κτήριο ηλεκτρολογικές εργασίες.

ΜΕ ΛΙΓΑ λόγια, από κορυφής μέχρις ονύχων, ένα απέραντο πάρτι ιδιοποίησης δημόσιου χρήματος μεταξύ συγγενών και φίλων συνεχιζόταν και στην περίοδο που η χρεοκοπημένη χώρα μας προσπαθούσε, με αιματηρές οικονομίες για τους άλλους, να βρει τον δρόμο επιστροφής στην κανονικότητα. Το ερώτημα λοιπόν είναι: ποιες εγγυήσεις υπάρχουν ώστε, αν κληθεί πάλι η Ν.Δ. να κυβερνήσει, οι συγκεκριμένες αντιλήψεις να σταματήσουν; Είναι εγγύηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πρόεδρος, ο Άδωνις Γεωργιάδης ως αντιπρόεδρος και ο Λ. Αυγενάκης ως γραμματέας;

4 εκ. ευρώ με αδιαφανή τρόπο

 

4 εκ. ευρώ για τεχνικό σύμβουλο στην Περιφέρεια Πελοποννήσου με αδιαφανή τρόπο

 Στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου στις 26/3/2018 εγκρίθηκε η σύναψη προγραμματικής σύμβασης παροχής υπηρεσιών τεχνικού συμβούλου στη Διεύθυνση Τεχνικών Έργων στην έδρα της Περιφέρειας. Η σύμβαση αυτή αφορά τη διάθεση ποσού 3.960.684 ευρώ (!) για τα επόμενα χρόνια (3.951.000 ευρώ διατίθενται από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων της Περιφέρειας και 9.684 ευρώ από την Πελοπόννησος Α.Ε.) προς την Αναπτυξιακή «Πελοπόννησος Α.Ε.», για να το διαχειριστεί η ίδια προκειμένου να βρει τεχνικούς συμβούλους που θα βοηθήσουν στο έργο της την κεντρική Διεύθυνση Τεχνικών Έργων της Περιφέρειας.

Θεωρούμε ότι αυτή η πρόταση είναι απαράδεκτη και την καταψηφίσαμε, μαζί με τις άλλες παρατάξεις της αντιπολίτευσης, για τους παρακάτω λόγους:

1)    Πρόκειται για πολύ μεγάλο ποσό που διατίθεται στην Αναπτυξιακή για να το διαχειριστεί, όπως μας έχει συνηθίσει, με αδιαφανή τρόπο.

2)    Πουθενά δε φαίνεται τι συγκεκριμένο έργο (μελέτη, επίβλεψη, υλοποίηση) θα γίνει από τους τεχνικούς συμβούλους. Η αναφορά γίνεται σε εργατοώρες που απαιτούνται, χωρίς να προσδιορίζεται το περιεχόμενο. Οι πίνακες που μας δόθηκαν, χαρακτηρίζονται από γενικές αναφορές, αοριστία και ασάφεια. Έτσι το πιθανό έργο που θα παραχθεί είναι απροσδιόριστο, αβέβαιο και ανεξέλεγκτο.

3)    Ενώ σε αυτό το θέμα επικαλούνται την αδυναμία ανταπόκρισης (λόγω υποστελέχωσης) των Τεχνικών Υπηρεσιών της Περιφέρειας, στο αμέσως επόμενο θέμα της ημερήσιας διάταξης υποστηρίζουν την επάρκεια των Τεχνικών Υπηρεσιών. Η αλήθεια είναι ότι σε αυτά που γενικά και προφορικά μας περιέγραψαν, ότι θα εκτελέσουν οι εξωτερικοί συνεργάτες, υπάρχει μεγάλη εμπειρία και τεχνογνωσία στο Δημόσιο και ιδιαίτερα στις συγκεκριμένες Υπηρεσίες του. Δεν πρόκειται για δράσεις που αφορούν εξειδικευμένες εργασίες, όπου θα μπορούσε να ζητηθεί βοήθεια. Δεν είναι τυχαίο που, παρά τις πιέσεις μας, ποτέ αυτές οι εισηγήσεις (περί ανάθεσης έργου σε εξωτερικούς συνεργάτες) δεν συνοδεύονταν από υπηρεσιακές εισηγήσεις ούτε από τη φυσική παρουσία των διευθυντών των Τεχνικών Υπηρεσιών, για περαιτέρω διευκρινίσεις στο Περιφερειακό Συμβούλιο.

4)    Έξω από την ισχύουσα νομοθεσία και δεοντολογία, με τη συγκεκριμένη σύμβαση, ουσιαστικά διατίθενται μεγάλα ποσά προς ιδιώτες με απευθείας αναθέσεις ή εξυπηρετούνται πελατειακές σχέσεις με την πρόσληψη ημετέρων. Παρά τις υποσχέσεις της Περιφερειακής Αρχής, δεν καλούμαστε ούτε για φυσική παρουσία στη λειτουργία και το έργο του Δ.Σ. της Αναπτυξιακής «Πελοπόννησος Α.Ε.».

5)    Με αυτό τον τρόπο διαχείρισης του δημόσιου χρήματος, μεταφέρεται το κέντρο βάρους του δημόσιου ελέγχου σε άλλα κέντρα, που δεν ελέγχονται με δημοκρατικό και διαφανή τρόπο. Αυτό δε, συνοδεύεται από την πίεση προς δημοσίους υπαλλήλους (λόγω ανεπάρκειας των Ανώνυμων Εταιρειών) για την τυπική αλλά και ουσιαστική κάλυψη της όποιας εκτελεσμένης δουλειάς (υπογραφές, θεωρήσεις, εγκρίσεις, αδειοδοτήσεις κ.ά.).

6)    Ο κ. Τατούλης αντί
α) να ιεραρχήσει τα έργα που απαιτούνται μέσα από τα συλλογικά όργανα της Περιφέρειας και να τα προτάξει για πιθανή κάλυψη αναγκών από τεχνικούς συμβούλους
β) να συντονίσει και να αλληλοκαλύψει τις ανάγκες των υπηρεσιών και
γ) να διεκδικήσει κάλυψη των κενών με μόνιμο στελεχιακό δυναμικό,
εκ πεποιθήσεως επιλέγει το δρόμο της ανεξέλεγκτης διάθεσης πόρων προς την «Πελοπόννησος Α.Ε.» σαν να πρόκειται για ιδιωτικές δαπάνες.

Είναι πρόκληση στην εποχή της αξίας ακόμη και του 1 ευρώ, να επιλέγεται από την Περιφερειακή Διοίκηση αυτός ο τρόπος διάθεσης περίπου 4 εκ. ευρώ στη συγκεκριμένη Αναπτυξιακή με το συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας της. Αγωνιζόμαστε και ελπίζουμε ότι θα καταφέρουμε να αλλάξουμε αυτές τις «φωλιές» που γεννούν και καλλιεργούν φαινόμενα ιδιοτέλειας, σπατάλης, πελατειακών σχέσεων και προφανώς δεν παράγουν έργο αντίστοιχο των δαπανών τους. Μπορεί να υπάρξει δημόσιος τομέας αποτελεσματικός, γρήγορος και σύγχρονος χωρίς αυτά τα φαινόμενα.

3/4/2018
Η παράταξη
«Πελοπόννησος Πρώτα»

Η σφαγή των αμνών στο πάγκο των καναλιών

 Κατερίνα Μπρέγιαννη

Θα γινόταν τόσος θόρυβος με τον κ. Κατσίκη αν η άποψή του δεν επιβεβαίωνε τα σενάρια που ήδη έπαιζαν τα ΜΜΕ το τελευταίο διάστημα; Ποιος είναι τόσο αφελής και ανυποψίαστος, να πηγαίνει στα κανάλια σαν σε παιδική χαρά;

Όταν η ενημέρωση γίνεται από δημόσιο αγαθό πρόσχημα αδιάλειπτης προπαγάνδας στην υπηρεσία υπερτροφικών οικονομικοπολιτικών συμφερόντων και η αντιπολίτευση καθοδηγείται από το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» της Ακροδεξιάς, είναι λογικό η πολιτική αντιπαράθεση να ξεπέφτει στο «μου είπες και σου είπα».

Πριν καταθέσει για πρώτη φορά στην Εξεταστική για τα σκάνδαλα στην Υγεία ο αν. υπουργός Π. Πολάκης, κανάλια και ο γνωστός «παραπολιτικός» Τύπος επανέφεραν τα «σύννεφα στον γάμο ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ.» και συνακόλουθη πτώση της κυβέρνησης. Εν συνεχεία, ο Δ. Καμμένος εκπυρσοκρότησε κατά των «ακροαριστερών» του ΣΥΡΙΖΑ. Ακολούθησαν τα σενάρια περί «ανταλλαγής» των δύο στρατιωτικών, ενώ σταθερά επαναλαμβανόταν η δήλωση περί «ομηρείας» του υπουργού Άμυνας, ώστε να διαπιστωθεί η διγλωσσία στην κυβέρνηση.

Δεύτερη φορά στην Εξεταστική αυτήν την εβδομάδα, ο κ. Πολάκης και λίγη ώρα πριν καταθέσει, καλεσμένος του ΣΚΑΪ ήταν ο κ. Κατσίκης. Το «λαβράκι» που εναγωνίως αναζητούσαν οι δημοσιογράφοι βγήκε. Επιτέλους υπήρξε μια ξεκάθαρη δήλωση από τους ΑΝ.ΕΛΛ. «περί ανταλλαγής», την οποία με χαρά περιέφεραν ως τρόπαιο από κανάλι σε κανάλι (αντίστοιχα με τον Σαββίδη)... Την ίδια ώρα, ιαχές πολέμου κρατούν το ίσο υποδαυλίζοντας τον εθνικισμό. Ποια σκάνδαλα ΚΕΕΛΠΝΟ και Novartis; Απλώς δεν υπάρχουν.

Ωστόσο, παρά τη συστηματική αποδόμηση των ΜΜΕ σε όλο το εύρος των ειδήσεων που παράγει η κυβέρνηση, παρά τους κανονιοβολισμούς καθημερινά με fake news, πολλοί βουλευτές της έχουν την ψευδαίσθηση ότι φιλοξενούνται σε «αντικειμενικά» μέσα ενημέρωσης. Αναμένουν να μην τους «τρώνε» χρόνο με σχολιαστικές παρεκβάσεις, να μην τους ανακρίνουν πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο σαν να παίζουν σε τηλεπαιχνίδι γνώσεων. Νομίζουν ότι οι «λειτουργοί» της ενημέρωσης θα τους αφήσουν να πουν κάτι εκτός ατζέντας Ν.Δ.

Ακόμα και όταν παρατίθενται νούμερα και στοιχεία από ειδικούς, η «δημοσιογραφία» της προπαγάνδας που αλώνει και την κρατική τηλεόραση αντεπιτίθεται με την όψη της πραγματικότητας που η Ν.Δ. προβάλλει. Η ιστοσελίδα του υπουργείου Παιδείας ενημερώνεται καθημερινά με λίστα διαψεύσεων για τα fake news. Ακόμα όμως και αν όλα τα υπουργεία έπρατταν το ίδιο, το κοινό πάλι τα fake θα επέλεγε -τα κανάλια το ξέρουν-, το στημένο, το ύποπτο, η «σκευωρία», το κουτσομπολιό γοητεύει, όπως το "Survivor" και οι trash «ψυχαγωγικές» εκπομπές.

Ποιος δίνει σημασία στη «μαύρη τρύπα» εκατομμυρίων στο ΚΕΕΛΠΝΟ, τις 894 συμβάσεις με εταιρείες ΜΜΕ, την ποινική δίωξη κατά του Β. Μαρινάκη για το Noor1; Είδηση είναι μόνο (ο κάθε) κ. Κατσίκης που βολεύει αντιπολιτευτικά. Ποιος νοιάζεται τι είπε ο Τσακαλώτος, αφού μίλησε δίπλα στον «αήθη» πίνακα του Μοντιλιάνι, ή τι λέει ο Τζανακόπουλος που έχει «πιπιλιά»; Ποιος νοιάζεται;

Τα πρόβατα επί σφαγήν στον πάγκο των καναλιών... Μάλλον όχι...

Τα νέα κοινωνικά υποκείμενα της παραγωγικής ανασυγκρότησης

Περιφερειακά αναπτυξιακά συνέδρια

Χριστόφορος Βερναρδάκης: υπουργός Επικρατείας για τον Συντονισμό του Κυβερνητικού Έργου

Τι έγινε μέχρι σήμερα

Τη Δευτέρα αρχίζει στη Θεσσαλονίκη το Αναπτυξιακό Συνέδριο της Κεντρικής Μακεδονίας. Είναι το 11οκατά σειρά περιφερειακό συνέδριο, σε μια διαδρομή που έχει κάνει την κυβέρνηση πολύ σοφότερη και έχει εξοπλίσει τη διαδικασία εκπόνησης του εθνικού αναπτυξιακού μας σχεδίου με σημαντικές ιδέες, μεθοδολογίες και δεδομένα.

Ταυτόχρονα η εμπειρία των περιφερειακών συνεδρίων έχει λειτουργήσει καταλυτικά στη συστηματική συγκρότηση πολιτικών ανά υπουργείο και Περιφέρεια, έτσι ώστε σήμερα να έχουμε μια βασική δομή κυβερνητικού έργου που αναλύεται σε περίπου 800 συγκεκριμένες και εξειδικευμένες δράσεις και παρεμβάσεις. Όλες αυτές παρακολουθούνται καθημερινά και αποτυπώνονται σε ένα πληροφοριακό σύστημα συνεχούς ενημέρωσης και, βεβαίως, συγκροτούν, εκτός των άλλων, και έναν δείκτη αποτύπωσης της αποτελεσματικότητας της κυβερνητικής μηχανής.

Η διενέργεια των περιφερειακών συνεδρίων έχει καταφέρει μια τεράστια μόχλευση των τοπικών κοινωνικών και παραγωγικών δυνάμεων. Η συμμετοχή στα συνέδρια υπήρξε μέχρι στιγμής εξαιρετικά μεγάλη. Σε πολλές περιπτώσεις εμφανίστηκαν νέα παραγωγικά και επιχειρηματικά μορφώματα, δίνοντας παραδείγματα καινοτόμων πρακτικών, συνδέοντας την παραγωγική διαδικασία με την οικονομία της γνώσης, με σεβασμό στα εργασιακά δικαιώματα, που θεωρούνται πλέον απολύτως απαραίτητα στο νέο περιβάλλον της ανασυγκρότησης.

Σε μια σειρά από μεγάλα ζητήματα, όπως είναι η διαχείριση των υδάτων, η περιβαλλοντική ισορροπία και η διαχείριση των απορριμμάτων, τμήματα των τοπικών κοινωνιών έχουν επιδείξει μια εντυπωσιακή ωριμότητα, αποκαλύπτοντας τα κρυμμένα «πελατειακά» δίκτυα του παλιού πολιτικού συστήματος.

Τα περιφερειακά συνέδρια έχουν, τέλος, μια σοβαρή παιδαγωγική διάσταση σε σχέση με τα υπουργεία και τους ίδιους τους υπουργούς. Έχουν φέρει τους τελευταίους ενώπιον των ζωντανών κοινωνικών δυνάμεων, απέναντι στις οποίες πρέπει να τοποθετηθούν με πρόγραμμα, σχέδιο, χρονοδιάγραμμα. Όχι μόνο για να ικανοποιήσουν αιτήματα, αλλά πολλές φορές για το ανάποδο, για να δείξουν ότι πολλά αιτήματα είναι αντιφατικά, ανέφικτα ή και αντιπαραγωγικά. Και παραγωγικό σχέδιο δεν σημαίνει εξυπηρέτηση τοπικισμών, αλλά συστηματική συνεργασία κλάδων, δομών, εργαλείων.

Απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα

Η κυβέρνηση δεν προσέρχεται στα αναπτυξιακά συνέδρια μόνο για να «συνδιαμορφώσει» αναπτυξιακή στρατηγική. Ούτε για να ικανοποιήσει άκριτα κάθε αίτημα της τοπικής κοινωνίας ή κάθε μικρό και μεγάλο έργο που αιτούνται οι φορείς. Προσέρχεται έχοντας ένα βασικό μεθοδολογικό πλαίσιο για την έννοια του «παραγωγικού σχεδίου», για την έννοια της ανάπτυξης και για τη μέθοδο της ανάπτυξης.

Ένα πρώτο ερώτημα που τίθεται στα περιφερειακά συνέδρια είναι αν χρειάζεται αναπτυξιακό σχέδιο. Αν δηλαδή χρειάζεται αναπτυξιακός προγραμματισμός ή αντίθετα η ανάπτυξη είναι αποτέλεσμα μιας γραμμικής δυνατότητας ευκαιριών που διαμορφώνει από μόνη της η αγορά (και οι όποιες ανεξαρτήτως κοινωνικού κόστους ιδιωτικές επενδύσεις). Η απάντηση είναι ενθαρρυντική. Η χώρα χρειάζεται σχέδιο και αυτό αποτελεί συνείδηση των παραγωγικών της δυνάμεων.

Ο πρώτος λόγος γι’ αυτό είναι ότι απέτυχε παταγωδώς το «αναπτυξιακό μοντέλο» που εδραιώθηκε τη δεκαετία του 1990. Και ο δεύτερος λόγος είναι ότι έχει συνειδητοποιηθεί πως για την ανάπτυξη της επόμενης ιστορικής φάσης απαιτούνται δημόσιες εξειδικευμένες πολιτικές, με χρηματοδοτικά εργαλεία, με διοικητικά εργαλεία, με θεσμικά εργαλεία.

Η ανάπτυξη δεν είναι αποκλειστικό και μονοσήμαντο προνόμιο της αοράτου χειρός της αγοράς. Αλλά μεθοδική διαχείριση των οικονομικών, διοικητικών και ανθρώπινων πόρων, στα οποία προφανώς η αγορά και οι ιδιωτικές επενδύσεις έχουν έναν σημαντικό ρόλο. Και αυτή είναι μια πρώτη μεθοδολογική διαφοροποίηση που έχει προκύψει από τα συνέδρια.

Ένα δεύτερο ερώτημα που απασχολεί τα περιφερειακά συνέδρια είναι το αν η ανάπτυξη είναι θέμα αυστηρά και μόνο οικονομικό. Μια ολόκληρη φιλοσοφία ανάπτυξης θεωρούσε για πολλά χρόνια ότι η ανάπτυξη είναι μεγέθυνση οικονομικών μεγεθών και συσσώρευση πλούτου, ακόμη κι αν αυτός ο πλούτος μοιράζεται άνισα. Αυτή η τυπικά οικονομίστικη λογική δεν είναι σήμερα απλώς ξεπερασμένη, αλλά θεωρείται και υπεύθυνη σε μεγάλο βαθμό για την τεράστια οικονομική κρίση της χώρας.

Μια ποσοστιαία αύξηση του ΑΕΠ μας δείχνει μόνο τον ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομίας. Τα αν αυτή η μεγέθυνση έχει μόνο ποσοτικά χαρακτηριστικά, αν πυροδοτείται από ποιοτική βελτίωση των συντελεστών παραγωγής ή από δομικούς μετασχηματισμούς του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας ή από την υψηλότερη ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών στην παραγωγική διαδικασία αποτελούν κρίσιμες μεταβλητές.

Προφανώς αυτό που θέλουμε δεν είναι απλώς μια ποσοτική μεγέθυνση του ΑΕΠ. Υπήρχαν περίοδοι της ελληνικής οικονομίας με υψηλό «growth», αλλά με ελάχιστο «development». Υψηλή μεγέθυνση και ελάχιστη ανάπτυξη. Η χρυσή δεκαετία του «εκσυγχρονισμού» με τις χρηματιστηριακές φούσκες, τις αθρόες επιδοτήσεις ανύπαρκτων καλλιεργειών ή τα «διακοποδάνεια», εν ολίγοις ένα «growth» που το χρηματοδοτούσε, το δημόσιο χρέος, τα δάνεια των τραπεζών και οι μεταβιβαστικές πληρωμές της Ε.Ε., ήταν και αυτό ένα μοντέλο μεγέθυνσης της οικονομίας.

Θα το αναπαραγάγουμε; Η απάντηση των περιφερειακών συνεδρίων είναι όχι. Αντίθετα, προκύπτει η ανάγκη να επιμείνουμε στην έννοια και τις πολιτικές της ανάπτυξης ως εκείνης της οικονομικής μεγέθυνσης που περιέχει τουλάχιστον ένα ικανό μερίδιο συνθηκών παραγωγής, που ενσωματώνουν τον δυναμισμό και την καινοτομία στη δημόσια πολιτική και την ιδιωτική οικονομία.

Ένα τρίτο ερώτημα των περιφερειακών συνεδρίων αφορά τη μεθοδολογική προσέγγιση της αναπτυξιακής πολιτικής. Όλες σχεδόν οι Περιφέρειες της χώρας χαρακτηρίζονται από πολυμορφία, γεωγραφική, δημογραφική, χωροταξική, παραγωγική. Κάθε προσπάθεια διατύπωσης ενός αναπτυξιακού σχεδίου πρέπει να λάβει υπόψη αυτή την πολυμορφία.

Όμως στο παρελθόν -και λόγω της έλλειψης σχεδίου- οι αναπτυξιακές προσεγγίσεις, αντί να αξιοποιούν την πολλαπλότητα και την πολυμορφία διαμόρφωσαν μια αντίληψη για την ανταγωνιστικότητα που εστιάζει στο κόστος αντί για την παραγόμενη αξία. Έτσι ακριβώς παρήχθη τις προηγούμενες δεκαετίες η αυθόρμητη τρόπον τινά κατεύθυνση της αγοράς για την οικονομία χαμηλού κόστους.

Η δική μας προσέγγιση που τίθεται στα περιφερειακά συνέδρια λέει ότι, αντίθετα, πρέπει να εστιάσουμε στο πώς το παραγόμενο προϊόν θα έχει τη μέγιστη προστιθέμενη αξία και όχι το ελάχιστο κόστος. Αντί να εστιάζουμε σε μεμονωμένες παραγωγικές μονάδες ή κλάδους, πρέπει να δούμε ολιστικά τις αλυσίδες αξίας. Τα παραγωγικά συμπλέγματα. Τις συστάδες καινοτομίας. Και τα δίκτυα συνεργασίας.

Αντί να μιλάμε για την αγροτική παραγωγή από τη μία και τη μεταποίηση από την άλλη, πρέπει να δούμε τον αγροτοβιομηχανικό τομέα σε σχέση με την πολιτισμική παραγωγή. Αντί να εστιάζουμε σε μεγάλα αποσπασματικά έργα υποδομών ανά νομό, να δουλέψουμε στην πολιτική ενός δικτύου συνδυασμένων μεταφορών και αυτήν τη λογική της δικτύωσης πρέπει να την εμβολιάσουμε με τη νέα τεχνολογία και την καινοτομία.

Δηλαδή να σχεδιάσουμε μια νέα οικονομία της γνώσης και την αρμονική της ένταξη στον παραγωγικό ιστό. Να δώσουμε τις διαδικασίες εκείνες ώστε οι παραγωγικοί φορείς να μην αντιμετωπίζουν την τεχνολογία ως μέσο για τη μείωση του κόστους, αλλά για την αύξηση της αξίας που προσφέρεται.

Το τέταρτο ερώτημα των περιφερειακών συνεδρίων αφορά το κοινωνικό και περιβαλλοντικό αποτύπωμα που πρέπει να έχει η αναπτυξιακή πολιτική. Η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης φαίνεται ότι αρχίζει να κερδίζει σημαντικό έδαφος.

Πόσο, π.χ., βιώσιμο είναι το μοντέλο μιας οικονομίας που «αναπτύσσεται» με μεγάλους ετήσιους ρυθμούς, αλλά ταυτόχρονα προκαλεί τρομακτικές εξωτερικές επιβαρύνσεις στο περιβάλλον μεταθέτοντας ένα μεγάλο μέρος του πραγματικού κόστους στην κοινωνία ή σε άλλες περιοχές; Πρόκειται για κρίσιμη απάντηση, κυρίως σε ό,τι αφορά το είδος ορισμένων ιδιωτικών επενδύσεων.

Πόσο βιώσιμη είναι η ανάπτυξη μιας αγροτικής περιφέρειας που, για να συνεχίσει να αναπτύσσεται, θα πρέπει να προκαλέσει κατάρρευση του υδροφόρου ορίζοντα ή βαρύτατη μόλυνση των εδαφών με φονικά εντομοκτόνα;

Πόσο κοινωνικά βιώσιμο είναι ένα παραγωγικό μοντέλο, το οποίο προκειμένου να επιτύχει υψηλά ποσοστά αύξησης του ΑΕΠ δημιουργεί φτώχεια, αυξημένες ανισότητες και κοινωνικό αποκλεισμό; Και μεταφέρει το κόστος στο κράτος και στην ανάγκη εφαρμογής μιας πολύ πιο «βαριάς» οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Πόσο κοινωνικά βιώσιμο είναι ένα μοντέλο ανελέητου διασυνοριακού φορολογικού ανταγωνισμού στο οποίο κάθε χώρα βγάζει σε μειοδοτικούς διαγωνισμούς τους συντελεστές φορολόγησης ή ακόμη χειρότερα λειτουργεί ως φορολογικός παράδεισος;

Στη βάση των παραπάνω συστατικό στοιχείο των αναπτυξιακών συνεδρίων είναι οι θεματικές της Υγείας, της Παιδείας, της Εργασίας και των δομών αλληλεγγύης. Σηματοδοτείται έτσι η αντίληψη ότι το κοινωνικό κράτος αποτελεί για μας είναι οργανικό τμήμα της αναπτυξιακής στρατηγικής.

Τα επόμενα βήματα

Μετά την Κεντρική Μακεδονία, σειρά παίρνει η Ανατολική Αττική. Και θα ολοκληρωθεί η διαδρομή αυτή με την ολοκληρωμένη πολιτική νησιωτικότητας που θα επεξεργαστούν τα συνέδρια του Νότιου και Βόρειου Αιγαίου. Παράλληλα, μετά την εκπόνηση του Εθνικού Αναπτυξιακού Σχεδίου στα τέλη Απριλίου, θα ξεκινήσει μια μεγάλη «επιστροφή» στις Περιφέρειες, ώστε να ελέγξουμε τι έχει συμβεί, τι μένει πίσω, πού προχωράμε και πού υστερούμε.

Κεντρικός μας στόχος είναι οι κοινωνικές δυνάμεις να αποτελέσουν ισχυρό παραγωγικό εταίρο, πρωταγωνιστή στη νέα εποχή μιας δίκαιης ανάπτυξης. Η κυβέρνηση έχει αναλάβει ένα ιστορικά σημαντικό πολιτικό καθήκον και θα το φέρει εις πέρας.

Το σκάνδαλο των 744 χιλιομετρων

 Γιάννης Κιμπουρόπουλος

Σχεδόν όλα τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. μού είναι από αντιπαθή έως μισητά. Ένα, όμως, τελευταία γίνεται όλο και συμπαθέστερο: το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο (ΕΕΣ). Έκανε αισθητή την παρουσία του με τα αλλεπάλληλα καρφιά κατά της ΕΚΤ, με την έκθεση που απογύμνωσε το θεσμικό πραξικόπημα των Μνημονίων, με τις ειδικές εκθέσεις του που αποκαλύπτουν τα κραυγαλέα νομικά κενά πάνω από τα οποία ακροβατεί το ευρωπαϊκό ιερατείο ή την εκκωφαντική αποτυχία των χρηματοδοτικών εργαλείων.

Μια ακόμη έκθεση του ΕΕΣ αποκαθήλωσε προ ημερών τον κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μύθο δεκαετιών για την αποτελεσματικότητα των Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, των περίφημων ΣΔΙΤ, στη χρηματοδότηση των δημοσίων έργων.

Τα ελληνικά ΜΜΕ έδωσαν μεγάλη προβολή στο κραυγαλέο «φούσκωμα» του κόστους τριών ελληνικών αυτοκινητοδρόμων με ΣΔΙΤ μήκους 744 χλμ. που έλεγξε το ΕΕΣ, αλλά δεν «πρόσεξαν» το βασικό, πανευρωπαϊκό συμπέρασμα της έκθεσης: ότι οι ΣΔΙΤ «δεν μπορούν να θεωρούνται οικονομικά βιώσιμη επιλογή για την κατασκευή έργων δημόσιων υποδομών»! Συστήνει μάλιστα στην Κομισιόν να σταματήσει τη συγχρηματοδότησή τους από κοινοτικούς πόρους μέχρι να επανεξεταστεί απ’ το μηδέν το θεσμικό τους πλαίσιο.

Το ΕΕΣ φωτογραφίζει ένα πανευρωπαϊκό σκάνδαλο διασπάθισης δημοσίου χρήματος, στο οποίο υπάρχει λεόντεια ελληνική συμμετοχή. Μεταξύ 2000-2014 η Ε.Ε. διέθεσε 5,6 δισ. για 84 έργα ΣΔΙΤ συνολικού κόστους 30 δισ. Η Ελλάδα πήρε το 60% των συνολικών ευρωπαϊκών συνεισφορών σε ΣΔΙΤ (3,3 δισ.) για τους αυτοκινητοδρόμους, των οποίων το κόστος ανά χιλιόμετρο, μετά την αναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων, αυξήθηκε μέχρι 69%, ενώ το αντικείμενο των έργων μειώθηκε κατά 55%! Το αποτέλεσμα, λέει το ΕΕΣ, ήταν «να δαπανηθούν κατά τρόπο μη αποδοτικό και αναποτελεσματικό 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ». 

Από αυτή τη «μη αποδοτική» δαπάνη, το 1,2 δισ. ήταν το πρόσθετο δημόσιο κόστος της «επανεκκίνησης» των ελληνικών αυτοκινητοδρόμων, το 36% του οποίου (422 εκατ.) κάλυψε η Ε.Ε. Τα υπόλοιπα (705 εκατ.) ήταν το «νταβατζηλίκι» που πλήρωσε το Ελληνικό Δημόσιο στους «εθνικούς» εργολάβους. Κι αυτό χωρίς να αποτιμηθεί το κόστος της καθυστέρησης, που φτάνει μέχρι 52 μήνες!

Σημειωτέον ότι το ΕΕΣ δεν περιέλαβε στην ανάλυσή του το γεγονός ότι η πραγματική ιδιωτική δαπάνη στα ΣΔΙΤ είναι ασήμαντη, περί το 10%, ενώ το υπόλοιπο της «ιδιωτικής» χρηματοδότησης καλύπτεται από δάνεια με την εγγύηση του Δημοσίου και από τα εκχωρημένα για δεκαετίες έσοδα των διοδίων.

Στην έρευνα του ΕΕΣ η Κομισιόν υπερασπίζεται με γραφειοκρατική ακαμψία την επιλογή της να συγχρηματοδοτήσει την «επανεκκίνηση» των κολλημένων για πέντε χρόνια ελληνικών αυτοκινητοδρόμων και να συνεχίσει να πριμοδοτεί την αγορά ΣΔΙΤ σε όλη την Ευρώπη.

Γιατί άραγε; Μια εξήγηση είναι ότι στις κατ’ ευφημισμό εθνικές οδούς, που είναι πια ιδιωτικές οδοί, συμμετέχουν εκτός από το εγχώριο κατασκευαστικό καρτέλ (ΑΚΤΩΡ, J&P ΑΒΑΞ, ΑΘΗΝΑ, ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, Intracom κ.α.) μεγάλοι κατασκευαστές του σκληρού πυρήνα της Ε.Ε. (VINCI - Γαλλία, Cintra και GRUPO - Ισπανία, Hochtief- Γερμανία). Άρα, η Κομισιόν δεν ήθελε να τους κόψει το «παντεσπάνι». Μια δεύτερη εξήγηση είναι ότι η Κομισιόν έχει επιδείξει και στο παρελθόν ύποπτη «ευαισθησία» στις πιέσεις του ελληνικού κατασκευαστικού καρτέλ.

 Κορυφαία ένδειξη ήταν ότι, έπειτα από προσφυγή του κατ’ εξοχήν τότε ενδιαφερόμενου «εθνικού εργολάβου», επέβαλε αλλαγή του νόμου για τον βασικό μέτοχο το 2005 και ουσιαστική κατάργηση της συνταγματικής διάταξης για το ασυμβίβαστο εργολάβου και ιδιοκτήτη ΜΜΕ. Και η τρίτη εξήγηση είναι ότι, παρά την ηχηρή αποδοκιμασία του φιάσκου των ΣΔΙΤ από το ΕΕΣ, η Κομισιόν δεν θέλει να υπονομεύσει τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική της ιδιωτικοποίησης δημοσίων έργων και υπηρεσιών, που στην περίπτωση των ΣΔΙΤ δημιούργησε μια ευρωπαϊκή αγορά σχεδόν 1800 έργων από τη δεκαετία του ’90, με απολογισμό τουλάχιστον 330 δισ. ευρώ. 

Άλλωστε, όλος ο προϋπολογισμός της Ε.Ε. και των διαρθρωτικών της ταμείων, αλλά και το πολυδιαφημισμένο «Ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων» του Γιούνκερ, διαπνέεται από τη φιλοσοφία της συγχρηματοδότησης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Που στην πράξη είναι κραυγαλέα κρατική ενίσχυση ιδιωτών. Η Κομισιόν, που συνήθως βγάζει φλύκταινες με τις κρατικές ενισχύσεις, δεν βλέπει πρόβλημα...

Τι συμπεραίνει κανείς από αυτά; Το συμπέρασμα για τον απλό πολίτη που για διαδρομή 280 χλμ. Αθήνα - Αγρίνιο, π.χ., πληρώνει διόδια 30 ευρώ, 1 ευρώ+ ανά δέκα χιλιόμετρα, είναι πως πιάνεται μεγάλο κορόιδο. Το συμπέρασμα για τις κρατικές αρχές είναι ότι λόγοι δημοσίου συμφέροντος, τεκμηριωμένοι από ένα υπεράνω υποψίας ευρωπαϊκό όργανο, επιβάλλουν την ανάκτηση των ιδιωτικών «εθνικών» οδών από το Δημόσιο. Γιατί είναι μαϊμού ΣΔΙΤ, ενώ στην πράξη εκτελέστηκαν ως δημόσια έργα. Πολύ περισσότερο, επιβάλλεται ένα τυπικά και ουσιαστικά τεράστιο δημόσιο έργο, όπως η Εγνατία, να μη χαριστεί σε ιδιώτες απλώς γιατί έτσι λέει το Μνημόνιο.

Η...κραυγαλέα παπαγαλία της κ. Φώφης Γεννηματά

 Δημ. Χρήστου

Μπορεί αυτή η πολιτική κατασκευή, αυτός ο συνεταιρισμός μετόχων να δημιουργήσει συγκινήσεις, να εμπνεύσει τη λαϊκή βάση και να ενθουσιάσει τους νέους; Με ποιους;

Στην ομιλία της στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής η επικεφαλής του "συνεταιρισμού" κ. Φώφη Γεννηματά είπε: «Κηρύσσουμε ανένδοτο αγώνα για την αλλαγή της ποιότητας ζωής των Ελλήνων πολιτών». Το ποιοι δημιούργησαν συνθήκες υποβάθμισης της ποιότητας ζωής των Ελλήνων, θεωρήθηκε δευτερευούσης σημασίας θέμα. Και πρόσθεσε: «Θέλουμε να πάρουμε τη χώρα μας πίσω.» Μην το παρεξηγείτε. Την εξουσία εννοεί.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ: «Θέλουμε τη δύναμη για να τσακίσουμε (!) τον κακέκτυπο δικομματισμό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και της Ν.Δ.» Ο δικομματισμός ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. ήταν πρότυπο, τόσο πολύ, που η χώρα χρεοκόπησε και ο λαός έστειλε το αμετανόητο ΠΑΣΟΚ στο 4%!

ΠΑΡΑΚΑΤΩ: "Πρόοδος είναι η πίστη στις δυνατότητες του ανθρώπου. Η λογική, η εξέλιξη, η αξιοκρατία, η διαφάνεια, η αισθητική". Ποια αξιοκρατία και ποια διαφάνεια και ποια αισθητική υπήρχε στην ουρλιαχτική παπαγαλία της; Με ποια αξιοκρατία έκανε η ίδια πολιτική καριέρα και ποια διαφάνεια υπήρχε όταν ο παλιός δικομματισμός, εκτός από τις μίζες στα κομματικά ταμεία, φέσωσε το Δημόσιο με θαλασσοδάνεια 400 εκατομμύρια ευρώ;

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ και δίκαιοι. Άσκησε και κριτική στη Ν.Δ., αναφέροντας: «Η Δεξιά δεν έχει πει μια λέξη αυτοκριτικής για τις ευθύνες της κυβέρνησης Ν.Δ. 2004-2009». Οι προηγούμενες κυβερνήσεις, τα σκάνδαλα, η κραιπάλη των φαραονικών ολυμπιακών έργων, καθώς και η συνεργασία με τον Σαμαρά έχουν διαγραφεί από τα μητρώα της Ιστορίας...

ΓΙΑ να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, ο Βενιζέλος φρόντισε στην παρέμβασή του να κάνει αποσαφηνίσεις, λέγοντας: «Υπάρχει μέτωπο δημοκρατίας κατά του πραξικοπήματος που επιχειρείται. Είναι άλλο οι διαφορές με τον συντηρητικό χώρο κι άλλο πράγμα η αντίκρουση με τους σκευωρούς».

ΣΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ όλα αυτά κινηματικά με εγγυήσεις αλλαγής; Ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Παύλος Γερουλάνος το είπε με δυο λόγια: «Το Κίνημα Αλλαγής είναι ένα ερμαφρόδιτο δημιούργημα για να επιβιώσει η ελίτ». Δεν εκπροσωπούν ζωντανές υπαρκτές λαϊκές δυνάμεις, δεν νοιάστηκαν για να δώσουν χώρο και λόγο στους μη μετόχους του συνεταιρισμού", δεν τόλμησαν καμιά ψηφοφορία για τους συνέδρους και τα όργανα.

ΕΧΕΙ αυτό το κατασκεύασμα καμία σχέση με το απλωμένο απ' άκρη σε άκρη στην επικράτεια πραγματικό κίνημα που δημιούργησαν ο Ανδρέας Παπανδρέου και τα αρχικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ; Μπορεί αυτή η κατασκευή να δημιουργήσει συγκινήσεις, να εμπνεύσει τη λαϊκή βάση και να ενθουσιάσει τους νέους;

ΘΑ ΤΟΛΜΟΥΣΑ να πω ότι είναι αμφίβολο αν καταφέρουν οι μέτοχοι να συμφωνήσουν, όχι για το κυβερνητικό πρόγραμμα, διότι δεν έχουν, ούτε και νοιάζονται να αποκτήσουν. Να συμφωνήσουν, έστω, για τις θέσεις στα ψηφοδέλτια στις προσεχείς εκλογές. Κοντός ψαλμός...