Το ανέκδοτο με τον φιλέλληνα Βέμπερ

 Πέτρος Κατσάκος

Από την ημέρα που ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του για την προεδρία της Κομισιόν, δεν χάνει ευκαιρία να λέει πως σε περίπτωση που ηγηθεί της Ε.Ε., η Τουρκία θα πρέπει να ξεχάσει δια παντός την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το λέει στις συνεντεύξεις του, το τονίζει στις δημόσιες ομιλίες του, το ξεκαθαρίζει στις κατ' ιδίαν συναντήσεις με τους ανά την Ευρώπη πολιτικούς του συμμάχους.

Και ανθέλληνα να μην τον πει κανείς, σίγουρα μια τόσο αρνητική θέση έναντι της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας δεν τη λες ούτε φιλική ούτε και ευνοϊκή για τα διπλωματικά και στρατηγικά συμφέροντα της χώρας μας στην περιοχή.

Για τον Μάνφρεντ Βέμπερ η αναφορά και για τα όσα ο Βαυαρός πολιτικός επανέλαβε και επί ελληνικού εδάφους για ένα θέμα που η Νέα Δημοκρατία δεν θα έπρεπε να αισθάνεται και τόσο βολικά όταν τον αγκαλιάζει τόσο στοργικά και τόσο υποστηρικτικά στη διεκδίκηση της προεδρίας της Κομισιόν.

Τα είπε προχθές το μεσημέρι στη Νεμέα, τα είπε μετά στην Αθήνα κι ας έκανε η Νέα Δημοκρατία πως δεν τα άκουσε, κι ας τον χειροκρότησαν κάποιοι που χάθηκαν στη μετάφραση κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο Ζάππειο, όταν τους είπε ξεκάθαρα πως «η Τουρκία δεν μπορεί να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και είναι η θέση αυτή εκ διαμέτρου αντίθετη με τη στρατηγική που ακολουθεί η Ελλάδα εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες.

Και ανθέλληνα να μην τον πεις τον κ. Βέμπερ, σίγουρα δεν μπορείς να τον υποδέχεσαι σαν φίλο και αδερφό όταν οι απόψεις του έρχονται να τινάξουν στον αέρα αυτό που και η ίδια η Νέα Δημοκρατία εδώ και χρόνια παραδέχεται και δεν είναι άλλο από το ότι το συμφέρον της Ελλάδας είναι να διατηρεί έναν ισχυρό μοχλό πίεσης προς την Άγκυρα, που αφορά τόσο την καλή γειτονία όσο και την πορεία των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, μέσω των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε. που όσο υφίστανται θα περνούν υποχρεωτικά μέσω Αθήνας και Λευκωσίας.

Αυτόν τον διαπραγματευτικό μοχλό πίεσης που η Ελλάδα χρόνια τώρα κρατά στα χέρια της ο κ. Βέμπερ απειλεί να μας τον αφαιρέσει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο τον χειροκροτεί, αλλά έρχεται να μας τον παρουσιάσει ως... φιλέλληνα.

Ποιος φοβάται μια ταινία για τον Τσίπρα;

Ένα κείμενο για τον Κώστα Γαβρά και την ταινία του «Adults in the Room» με αφορμή τις fake news αθλιότητες ότι... χρηματοδοτείται απ' την κυβέρνηση  

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

"Αυτός ο κόσμος έχει την αλητεία μέσα του∙ δεν είναι αυτός ο κόσμος που γεννηθήκαμε αντάξιος των ονείρων μας, αλλά υπάρχει ένας άλλος μέσα στην κοιλιά του... που περιμένει: θα είναι ένας κόσμος διαφορετικός και θα έρθει με μια επώδυνη γέννα...

Αναγνωρίζω τα χαρακτηριστικά αυτού του καινούργιου κόσμου από τις αυθόρμητες διαδηλώσεις που σαρώνουν τον πλανήτη και από τη δική σας γωνιά, την Ελλάδα μας... Είμαι Έλληνας όσο ποτέ τούτες τις ώρες..."

Εδουάρδο Γκαλεάνο, 30.9.2011

 Αν ήμουν Κώστας Γαβράς στη θέση του Κώστα Γαβρά, θα έβαζα ως «προμετωπίδα» της ταινίας «Ενήλικοι στο δωμάτιο» («Adults in the Room») τα λόγια αυτά του αγαπημένου Ουρουγουανού ιστορικού, δημοσιογράφου, λογοτέχνη και συγγραφέα...

Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο αρνιόταν ότι ήταν ιστορικός. «Είμαι ένας συγγραφέας που θα ήθελε να συνεισφέρει στη διάσωση της απαχθείσας μνήμης της Αμερικής και της χώρας μου...» έλεγε και αυτό ακριβώς (η διάσωση απαχθεισών μνημών εντός και εκτός των ιστορικών τειχών) είναι που συνεισφέρει με τις ταινίες του και ο σπουδαίος Έλληνας Κώστας Γαβράς. 

Και για να διασωθεί η «απαχθείσα» μνήμη των γεγονότων που συγκλόνισαν την Ελλάδα, την Ευρώπη, τον κόσμο εκείνο το επικό εξάμηνο της «πρώτης φοράς Αριστερά», το «έργο» οφείλει να ξεκινήσει από εκεί που ξεκίνησε η ανέλιξη της ελληνικής Αριστεράς (του ΣΥΡΙΖΑ) στην κυβερνητική εξουσία: από τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις των εξεγερμένων («αγανακτισμένων») Ελλήνων στην πλατεία Συντάγματος και στις άλλες πλατείες των μεγαλουπόλεων της χώρας εκείνο το θρυλικό καλοκαίρι του 2011. Τότε που ο Εδουάρδο Γκαλεάνο έλεγε: «Είμαι Έλληνας όσο ποτέ τούτες τις ώρες...».

*******

Αναμφισβήτητα, κάπως έτσι ή ακριβώς έτσι, ίσως και κάτι παραπάνω, θα αισθανόταν και ο ξεχωριστός Έλληνας Κώστας Γαβράς τότε∙ προφανώς και αργότερα, όταν ο Τσίπρας και η (κυβερνητική πια) παρέα του ξεκινούσαν εκείνη την ιστορική διαπραγματευτική Οδύσσεια, στην οποία όλοι οι Έλληνες, ο καθένας με τον τρόπο του, συμμετείχαμε ή αισθανόμαστε ότι συμμετέχουμε: «Αντί να χτυπούν τα κεφάλια τους στον συστημικό τοίχο για να τον σπάσουν, σκάβουν σ’ αυτόν μια πόρτα για να τον διασχίσουν με πολιορκητικό κριό τον φοβερό Γιάνη Βαρουφάκη» έγραφα τότε∙ με τον ρομαντισμό και την άγνοια κινδύνου που χαρακτήριζε και το σύνολο της «πρώτης φοράς Αριστερά».

Στον ίδιο χρόνο, ο Κώστας Γαβράς, με τον μεγεθυντικό φακό του σκηνοθέτη, νετάριζε στη ουσία του ελληνικού πολιτικού δράματος, στους πρωταγωνιστές του. Και διέκρινε, συνέκρινε, έκρινε...

«Ο Τσίπρας μου θυμίζει τον Σαλβαδόρ Αλιέντε» έλεγε. «Αν πετύχαινε αυτό που είχε στο μυαλό του ο Αλιέντε, θα άλλαζαν τα πάντα στη Λατινική Αμερική. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Τσίπρα. Απλώς τον Αλιέντε τον καθάρισαν με τα όπλα. Σήμερα δεν σε καθαρίζουν με τον ίδιο τρόπο. Σήμερα έχεις απέναντί σου την οικονομία, τη δεξιά πλευρά της Ευρώπης, τη Γερμανία, την Ολλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Δεν θα τον αφήσουν εύκολα να κερδίσει...».

*******

Ο σκηνοθέτης Γαβράς εστιάζει στις πληροφορίες που μεταφέρει στο βιβλίο του («Adults in the Room») ο Γιάνης Βαρουφάκης και πολύ καλά κάνει. Ο «Γιάνης» είναι ο βασικός συμπρωταγωνιστής του δράματος, ο βασικός συμπρωταγωνιστής του Αλέξη Τσίπρα σ’ αυτή τη μυθική εξάμηνη διαπραγματευτική εκστρατεία ενάντια στη βαρβαρότητα των ευρωπαϊκών θεσμών και κανόνων.

Ο Κώστας Γαβράς είναι ένας εξαιρετικός Έλληνας και είναι αριστερός υπό την έννοια ότι εκφράζει (και στο έργο του εκφράζεται) με το ήθος και το ύφος της σύγχρονης αριστερής κουλτούρας.

 Η ταινία του, με τα δικά του λόγια, κάθε άλλο παρά «μια ταινία για τον Βαρουφάκη» είναι, όπως κρώζουνε τα fake παπαγαλάκια, αλλά είναι «η ιστορία μιας χώρας και του λαού της, παγιδευμένων σε ένα δίκτυο εξουσίας: ο φαύλος κύκλος των συναντήσεων του Eurogroup που επέβαλε τη δικτατορία της λιτότητας στην Ελλάδα. Πίσω από τις κλειστές πόρτες παίζεται μια ανθρώπινη τραγωδία. Μια αρχαία ελληνική τραγωδία στη σύγχρονη εποχή...».

Ποιοι σχεδίασαν και διακίνησαν τα fake news περί... κυβερνητικής χρηματοδότησης της ταινίας; Ποιοι δεν ήθελαν να γυριστεί μια τέτοια ταινία από έναν τέτοιο σκηνοθέτη; Κάποιοι άθλιοι ανθέλληνες ίσως! Κάποιοι αδύναμοι κρίκοι της ηττημένης «Κεντροαριστεράς» προφανώς!

Οι πανικόβλητοι εκπρόσωποι της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και μιντιακής νομενκλατούρας κυρίως: αυτοί που φοβούνται την περαιτέρω ιστορική ταυτοποίηση του, διεθνούς εμβέλειας πια, πολιτικού ηγέτη Αλέξη Τσίπρα μέσω μιας ταινίας με τη σφραγίδα της εγκυρότητας του Κώστα Γαβρά...

Ο αργός χρόνος ωρίμανσης

 Δημήτρης Σεβαστάκης (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ)

Σχηματίζεται ένας πολιτικός ρόμβος. Μια πολυδεξιά που συμπυκνώνει τα κοινοβουλευτικά χαρακτηριστικά των παλαιών κομμάτων εξουσίας. Ένα ακραίο μείγμα από πρωτοφασιστικά γκρουπούσκουλα και ομάδες ισχύος. Μια σχεδόν ακαθόριστη ως προς τα όριά της ζώνη, ήπιου Κέντρου, που παραμένει αμήχανη, δεσμευμένη από ένα είδος πολιτικού ακαδημαϊσμού.

 Μια αναδιαμορφούμενη Αριστερά που συμπυκνώνει όλες τις αντιφάσεις, τις σχολές σκέψης και τις παραδοσιακές ακαμψίες, αλλά που έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Ανάμεσα στις δυνάμεις που μορφολογικά είναι πιο ευδιάκριτες, υπάρχουν και σχηματισμοί στο ημίφως, ομάδες που θα μπορούσαν να εκφράσουν μια πιο κριτική ενδοχώρα, που όμως συχνά δεσμεύονται από στερεότυπα, καμιά φορά και από εμπάθειες (ή παλιούς συντροφικούς λογαριασμούς).

 Αριστερογενείς ομάδες που τις “μανιπουλάρει” η ωραιοπάθεια και ο ναρκισσισμός.

Δύσκολο πρόβλημα το να γίνει παραγωγική, μια πολιτική σκηνή που περισσότερο εκφράζει τα συλλογικά ρήγματα παρά τις συλλογικές παραδοχές. Ναι, η χώρα συγκροτείται από πολιτικές ασυνέχειες, από απροσδιοριστίες ή σκληρότατες εργολαβικές διεκδικήσεις.

Λογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ, σε ένα τέτοιο φθαρμένο τοπίο, μπορεί να επεκταθεί στον χώρο ενός κοινοβουλευτικά ποιοτικότερου Κέντρου (και όχι στα εμπαθή υπολείμματα που απλώς διαχειρίζονται συμπλέγματα). Λογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει μεγαλύτερο πολιτικό βάθος και ίσως μια λειτουργική σκέψη έπειτα από πολλά χρόνια παλινδρομήσεων. Πάσχει όμως σε κάτι ουσιώδες. Στις οργανώσεις.

Η Δεξιά οφείλει το οργανωτικό σφρίγος της στην προσμονή, στην επαγγελματική αντίληψη που εννοεί την πολιτική ως εργαλείο προσπορισμού. Ένα τμήμα του πιο καθεστωτικού Κέντρου διαθέτει οργανωτικές δυνατότητες, κυρίως λόγω της μακράς τριβής με το κράτος. Στην αποδώ Αριστερά, η οργανωτική ποιότητα ήταν πάντοτε υποτυπώδης. Αργές, χαώδεις διαδικασίες, αναβολές και τακτικισμοί που καλύφθηκαν από το κύμα του 2012 - 2015. 

Σήμερα που η σύγκρουση με τα παλιά κόμματα εξουσίας (αλλά και τους δορυφόρους τους), έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, το οργανωτικό έλλειμμα δεν μπορεί να βρει υποκατάστατα. Δεν υπάρχει ο πυρήνας ενδιαφέροντος, είτε ως φαντασίωση είτε ως ιδεολογική πυκνότητα.

Η φαντασίωση, λογικά, ύστερα από 4 και πλέον χρόνια διακυβέρνησης, έχει εξατμισθεί. Ιδεολογική πυκνότητα όχι μόνο δεν υπήρξε ποτέ, αλλά αντίθετα υπήρχε ιδεολογική αραίωση. Μια ιδεολογική τριχόπτωση που εξαντλούνταν σε επικλήσεις ενός ακαθόριστου ουμανισμού και συχνά μιας (καταδυναστευτικής) κομματικής νομιμοφροσύνης. Οι δεξιοί προσδοκούν, ποθούν. Οι αριστεροί διστάζουν ή ντρέπονται. Πρόκειται για δύο συναισθηματικές απολήξεις δύο εντελώς διαφορετικών ιδιοσυγκρασιών. Ο εκπαιδευμένος καρπωτής και ο ερασιτέχνης που θέλει πρώτα να τα βρει με τον εαυτό του.

Ανεξαρτήτως των εξαιρέσεων, αυτά τα χαρακτηριστικά αποτελούν τον μέσο όρο, το σύνηθες γνώρισμα. Αυτή η διαφορά δεν είναι διαφορά αισθητικής, αλλά διαφορά ισχύος. Ο δεξιός δεν μπλέκεται με τα ψιλά γράμματα της πολιτικής εγγραμματοσύνης. Δεν κουράζει τον εαυτό του με τύψεις και πολυτέλειες. 

Η δουλειά να γίνεται.  

Ο τυπικός αριστερός ασχολείται συχνά με την ανεύρεση άλλοθι για να αργήσει, για να μεταθέσει. Συχνά όχι από ευθυνοφοβία ή αδυναμία, αλλά από πεποίθηση. “Να το συζητήσουμε”. Σύμφωνοι, αλλά περνάει ο πολιτικός χρόνος και πρέπει να υλοποιηθεί - όχι πάντως σε τρία τέρμινα.

Η Αριστερά θα μπορούσε να είναι και χαριτωμένη. Έτσι όπως περιμένει να ωριμάσουν οι συνθήκες. Έχει όμως τη Δεξιά να την κινητοποιεί.

Τα μάθατε τα νέα; Ο Τσίπρας είναι δεξιός!

Δημ. Χρήστου

Με σχεδόν κοινή ανακοίνωση, Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛΛ. καταγγέλλουν τον Τσίπρα για συμπόρευση με τη Χρυσή Αυγή και ως συνεργάτη ακροδεξιών, ενώ το ΚΚΕ ακολούθησε, με τη συνταγή του Στάλιν "πας μη κομμουνιστής αντιδραστικός"!

ΜΕΤΑ τη μεγάλη συγκέντρωση στο Γαλάτσι για τη συγκρότηση της Προοδευτικής Συμμαχίας, είχαμε τις τοποθετήσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Τι είδαν και τι άκουσαν; Το ΚΙΝ.ΑΛΛ. διαπίστωσε ότι «ο κ. Τσίπρας, τόσο με τις συμμαχίες του με τους ακροδεξιούς, όσο και με την αντιλαϊκή πολιτική του πήρε οριστικό διαζύγιο από την προοδευτική παράταξη. Είναι ο δημιουργός της παράταξης της νέας Δεξιάς και ο πολιτικός χορηγός της Ακροδεξιάς».
Η Ν.Δ. ΕΙΠΕ τα ίδια, με λίγο διαφορετικά λόγια: «Ο κ. Τσίπρας, που συμπορεύτηκε με τη Χ.Α. στις πλατείες της αγανάκτησης, συνεργάστηκε μαζί της για να ρίξει την προηγούμενη κυβέρνηση, καθυστερεί τη δίκη της εδώ και τέσσερα χρόνια και συγκυβέρνησε με τους ακροδεξιούς ΑΝ.ΕΛΛ., ανακάλυψε ξαφνικά τον κίνδυνο της Ακροδεξιάς. Η αποψινή του εμφάνιση είναι ανάξια περαιτέρω σχολιασμού».
ΔΗΛΑΔΗ η Προοδευτική Συμμαχία είναι κάργα δεξιός έως ακροδεξιός σχηματισμός. Που σημαίνει ότι ΚΙΝ.ΑΛΛ. και Ν.Δ. είναι παρατάξεις προοδευτικές, κεντρώες και αριστερές άμα λάχει!
ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ η Κουντουρά, ο Παπαχριστόπουλος και ο Ζουράρις, σοσιαλιστές με πατέντα ο Βενιζέλος, ο Λοβέρδος, η Χριστοφιλοπούλου και ο Κωνσταντινόπουλος. Ρετάλια η Λούκα Κατσέλη, ο Τζουμάκας και ο Ραγκούσης, γίγαντες ο Μανιάτης και ο Κεγκέρογλου. Ενώ Άδωνις, Βορίδης, Πλεύρης, Κυρανάκης είναι φωτισμένοι κεντροδεξιοί επιπέδου Τσάτσου, Παπαληγούρα, Κανελλόπουλου και Λαμπρία! Αδίκως ανησυχούν φωναχτά Μεϊμαράκης, Δένδιας και Αντώναρος για το ακροδεξιό κατάντημα της παράταξης.
ΔΕΝ το έλεγαν νωρίτερα; Τσάμπα οι "μακεδονομάχοι" της Χρυσής Αυγής κυνηγούσαν για να προπηλακίσουν τους «δεξιούς» βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν τη Συμφωνία των Πρεσπών.
ΚΑΙ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ το ΚΚΕ παραμένει θλιβερός ουραγός της Ν.Δ. και του ΚΙΝ.ΑΛΛ. «Επειδή πρόοδος δεν είναι η νομιμοφροσύνη στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε., δεν είναι η συμπόρευση με ολιγάρχες και η συγκυβέρνηση με ακροδεξιούς, δεν είναι τα απομεινάρια των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και οι διάφοροι γυρολόγοι της πολιτικής, γι’ αυτό και ο κύριος Τσίπρας, που είναι θιασώτης όλων των παραπάνω, κατατάσσεται μαζί με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ στο μπλοκ της συντήρησης».
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στη γραμμή του Στάλιν το 1930 περί «σοσιαλφασισμού» που οδήγησε τον Χίτλερ στην εξουσία! Και μετά, ένα άλμα ακόμα πιο πίσω, στο 1917, με επαναστατική κατάληψη της εξουσίας. Καληνύχτα και καλή τύχη σε όλους μαζί!

Ο Σιμήτης...μίλησε και είπε Τσίπρας

Όταν ο πρόεδρος της πλέον διεφθαρμένης κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης κουνάει το δάχτυλο στον πρόεδρο της πλέον καθαρής κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Κοίτα ποιος μιλάει!» σχολίασε μια γνωστή κυρία της πολιτικής (προερχόμενη από το κραταιό ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου) δείχνοντας τον Κώστα Σημίτη να μιλάει -μετά από δέκα χρόνια ένοχης λούφας και σιωπής- στη Θεσσαλονίκη...

Μόνο αυτό: «Κοίτα ποιος μιλάει!», πάνω απ’ τη φωτογραφία του στο FB και τα είπε όλα για το πρόσωπο - σύμβολο της σοσιαλδημοκρατικής μετάλλαξης, παρακμής και πτώσης, στην Ελλάδα και την Ευρώπη: τον Σημίτη των Γερμανών, τον Σημίτη της Goldman Sachs, τον Σημίτη των Greek statistics, τον Σημίτη της Siemens, του Χριστοφοράκου και της Intracom, της φούσκας του χρηματιστηρίου, του ολυμπιακού σκανδάλου με τα C4i και τις χαριστικές αναθέσεις και υπερκοστολογήσεις, του σκανδάλου των εξοπλιστικών με τις υπερτιμολογήσεις και τις μίζες... Τον Σημίτη του Τσοχατζόπουλου, του Παπαντωνίου, του Τσουκάτου και του Μαντέλη!

Τον πρόεδρο της πλέον διεφθαρμένης κυβέρνησης της ελληνικής Ιστορίας...

Πάμε τώρα μια πολιτική σύνοψη..., να το εμπεδώσουμε. Από τότε που o Σημίτης, σχεδόν με το ζόρι, μας έβαλε στην Ευρωζώνη, τσαλαβουτάμε σε ένα διεθνές περιβάλλον περισσότερο παρά ποτέ οικονομικό. Ένα περιβάλλον στο οποίο ο καπιταλισμός είχε επικρατήσει ως αδιαμφισβήτητος μονόδρομος, και το μόνο κοινωνικό δίλημμα που απέμενε είχε να κάνει με την πολιτική ποιότητα του καπιταλισμού: νεοφιλελευθερισμός ή σοσιαλδημοκρατία;

Τότε, θυμάστε, η σχεδόν ομόφωνη λαϊκή ευρωπαϊκή απάντηση ήταν σοσιαλδημοκρατία∙ και ήταν απάντηση ενστικτώδης, που διάλεγε το μη χείρον ως βέλτιστον: αφού ο καπιταλισμός είναι μονόδρομος, αφού ο ριζοσπαστικός σοσιαλισμός δεν χωράει στο διεθνές περιβάλλον, ας πάρουμε σοσιαλδημοκρατία μήπως διασώσουμε αυτό το έρημο το «κοινωνικό κράτος»...

*******

Κάπως έτσι λειτούργησαν, λίγο πριν - λίγο μετά το μιλένιουμ, οι κοινωνίες των Ευρωπαίων πολιτών. Και πήραν... Σοσιαλδημοκρατία: με τις «σοσιαλδημοκρατικές» κυβερνήσεις (τις κυβερνήσεις Κώστα Σημίτη, Τόνι Μπλερ, Λιονέλ Ζοσπέν, Γκέρχαρντ Σρέντερ κ.ά.) να λειτουργούν περισσότερο ως τριτεγγυήτριες των συμφερόντων των «αγορών», παρά ως εγγυήτριες του κοινωνικού κράτους. Διευκολύνοντας την ανάπτυξη του τερατώδους καπιταλισμού που βιώνουμε σήμερα, με τον πολιτικό νεοφιλελευθερισμό, τον ακραίο οικονομισμό, τη «δικτατορία» των χρηματαγορών...

Και τις διάδοχές τους κυβερνήσεις, αυτές των Ζοζέ Σόκρατες, Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο, Γιωργάκη Παπανδρέου κ.ά., να εκφυλίζονται οριστικά, μεταλλασσόμενες σε νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις με σοσιαλιστικά ψευδώνυμα, πανομοιότυπες με τις κυβερνήσεις της ευρωπαϊκής Δεξιάς...

Κάπως έτσι η μεταψυχροπολεμική ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έφαγε τα ψωμιά της, ακόμη και σαν κυβερνητικός μανδύας, για τη διευκόλυνση της ελευθέριας οικονομίας και της τερατώδους καπιταλιστικής φούσκας που γέννησε. Και έσκασε τον Σεπτέμβριο του 2008 στα χρηματοκιβώτια της Lehman Brothers...

Παρένθεση: Το 2007, στην Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ, εν τη ρύμη του εσωκομματικού λόγου, ξέφυγε από τον "δαχτυλιδάτο" ήδη διάδοχο του Σημίτη Γιωργάκη Παπανδρέου μια δραματική αυτοκριτική ομολογία: «Κυβερνούσαμε με πλαστή σοσιαλιστική ταυτότητα». Και μια αμείλικτη μομφή κατά των κυβερνητικών έργων και ημερών του ίδιου του μέντορα του, του Κώστα Σημίτη: «Το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ δυσφήμισε τον σοσιαλισμό και την Αριστερά».

*******

Ήταν η μία και μοναδική αυτοκριτική ομολογία της μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ σε συστημικό κόμμα του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού, ομολογία που ουδέποτε τόλμησε ο αυτουργός της μετάλλαξης, ο... εκσυγχρονιστής κ. Σημίτης.

Για να φανερωθεί και πάλι, μετά από δέκα χρόνια ένοχης λούφας και σιωπής, να ρητορεύει για... ευρωπαϊκά ζητήματα δήθεν και να κουνάει το δάχτυλο στον Αλέξη Τσίπρα ότι... «τηρεί απόλυτη σιωπή για τις επιδιώξεις του σε σχέση με τις ευρωεκλογές». Ποιος, ο Τσίπρας! Ο πλέον κινητικός, στρατηγικά διαφανής και διαδραστικός Ευρωπαίος ηγέτης -ανάμεσα στους προοδευτικούς Ευρωπαίους ηγέτες- όσον αφορά τις ευρωεκλογές...

Εντάξει, στο τέλος καρφώθηκε απ’ τους «δικούς του», κάποιους αβάσταχτης ελαφρότητας μαρινάκειους κονδυλοφόρους: «Στην πραγματικότητα, ο κ. Σημίτης, με την παρέμβασή του αυτή, την πρώτη μετά δεκαετία, και με το κύρος που διαθέτει στον χώρο (!), ‘γκρέμισε’ τις... ‘Γέφυρες’ που εναγωνίως επιχειρεί να στήσει ο κ. Τσίπρας για να ‘εξαϋλώσει’ το ΚΙΝ.ΑΛΛ.» έγραψαν∙ για να τεκμηριώσουν ότι στην πραγματικότητα ο Σημίτης πήγε Θεσσαλονίκη για να κάνει αντικυβερνητικό focus στις εθνικές εκλογές...

Και στο καπάκι τον «έδωσαν» κανονικά ως εκπρόσωπο της Φώφης. Ή του Βενιζέλου. Ή του Μητσοτάκη: «Ταυτόχρονα (σ.ς.: ο Σημίτης) παίρνει και σαφείς αποστάσεις από τα περίεργα ανοίγματα που επιχειρεί ο Γιώργος Παπανδρέου, τη μία μιλώντας θετικά για τον κ. Τσίπρα, και μη αποκλείοντας μετεκλογική συνεργασία του ΚΙΝ.ΑΛΛ. με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενέργειες που έχουν ενοχλήσει (τουλάχιστον...) τη Χαριλάου Τρικούπη»...

Ας ξεχάσουμε (ξανά) την Κεντροαριστερά

Κύρκος Δοξιάδης, καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ενα από τα κύρια σημεία του προηγούμενου άρθρου μου στην «Εφ.Συν.» (19.2.2019, «Ας ξεχάσουμε την Κεντροαριστερά») ήταν, πολύ συνοπτικά, το εξής: στην παρούσα, νεοφιλελεύθερη, φάση του καπιταλισμού η πολιτική της ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους και της βαθμιαίας κατάργησης της δημοσιονομικής λιτότητας δεν μπορεί παρά να αποτελεί κεντρική συνιστώσα της στρατηγικής της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

 Ετσι διατυπωμένη, χωρίς δηλαδή κάποιες απαραίτητες διευκρινίσεις, τούτη η θέση είναι παρερμηνεύσιμη. Θα μπορούσε να θεωρηθεί πως αυτό σημαίνει ότι υποστηρίζω πως η ριζοσπαστική Αριστερά πρέπει να μετατραπεί σε σοσιαλδημοκρατικό ή «κεντροαριστερό» κόμμα –έστω «κανονικού» τύπου και όχι νεοφιλελευθεροποιημένου. «Χυδαϊστί», πως ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει ένα νέο ΠΑΣΟΚ στη θέση του παλαιού.

Η κεντρική θέση βέβαια του άρθρου μου ήταν περίπου η αντίστροφη. Οχι απλώς πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να διατηρήσει (ή μήπως να ανακτήσει;) τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα του, αλλά, ακριβώς επειδή η πάλαι ποτέ πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας τώρα αναπόφευκτα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της δικής του στρατηγικής, η δεύτερη δεν έχει πλέον καν λόγο ύπαρξης.

Τούτη η θέση μοιάζει παράδοξη αν αντιμετωπιστεί σύμφωνα με μια παραδοσιακή αντίληψη της Αριστεράς περί στρατηγικής και συμμαχιών, η οποία στηριζόταν στην περίφημη «θεωρία των σταδίων». Μέχρι και το στάδιο της «αντιιμπεριαλιστικής-αντιμονοπωλιακής δημοκρατίας» η Αριστερά συμμαχεί με τη σοσιαλδημοκρατία, που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των μεσαίων τάξεων οι οποίες τάσσονται από τη φύση τους εναντίον των πολυεθνικών και των μονοπωλίων. Η σοσιαλδημοκρατία κρινόταν λοιπόν ως δομικά απαραίτητη για το στρατηγικό σχέδιο της Αριστεράς.

Η σύγχρονη θεωρία και η συνακόλουθη στρατηγική της Αριστεράς έχουν απαλλαγεί από τα νομοτελειακά -και κατά τούτο «επιστημονικά» προβλέψιμα- σχήματα της ιστορικής εξέλιξης. Στρατηγικός στόχος της σύγχρονης Αριστεράς δεν μπορεί παρά να είναι η υπέρβαση του καπιταλισμού όπως αυτός είναι στη σύγχρονη εποχή και όπως θα είναι στο προβλεπτό μέλλον. 

Από εκεί και πέρα βλέπουμε. Το αν θα υπάρξει «ενδιάμεσο στάδιο» ενός καπιταλισμού «με κοινωνικό πρόσωπο» όπως κατά τη «χρυσή εποχή» της σοσιαλδημοκρατίας (ή και κάτι πιο προχωρημένο) ή αν η ανατροπή του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε τόσο ριζικές αλλαγές ώστε να ανοίξει «απευθείας» ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό, δεν είμαστε προφήτες για να το προβλέψουμε.

Αυτή ακριβώς η κατάσταση είναι που τώρα προσδίδει στην αντινεοφιλελεύθερη πολιτική τον ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό και δυνάμει συγκρουσιακό χαρακτήρα της. Ο,τι παλιότερα πρόβαλλε ως συναινετικό, κρινόταν ως «ρεφορμιστικό» και στο πλαίσιο του τότε υπάρχοντος καπιταλισμού λειτουργούσε προς όφελος της αναπαραγωγής του, τώρα είναι άμεσα απειλητικό για το σύστημα. Η άνοδος της Ακροδεξιάς στη χώρα μας και στην Ευρώπη θα πρέπει να ιδωθεί και σε αυτή την προοπτική.

Εκτός από την άκρως επικίνδυνη «διέξοδο» που προσφέρει στους απελπισμένους που έχουν περιθωριοποιηθεί από το νεοφιλελεύθερο σύστημα, ο φασισμός στις μέρες μας είναι και «η έσχατη λύση» προς την οποία το ίδιο το σύστημα μοιάζει να «λοξοκοιτάζει» προκειμένου να επιβάλει τις πολιτικές του, στον βαθμό που οι τελευταίες καθίστανται ολοένα και λιγότερο δημοφιλείς.

 Στην Ελλάδα αυτή η τάση παρατηρείται κυρίως με την ακροδεξιά μετεξέλιξη της ούτως ή άλλως νεοφιλελεύθερης Νέας Δημοκρατίας, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με την υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών από ήδη ακροδεξιά κόμματα. Προς τη μια ή προς την αντίστροφη κατεύθυνση το «πάντρεμα» νεοφιλελευθερισμού και Ακροδεξιάς το βλέπουμε να συντελείται με ασύμμετρο έστω ρυθμό. Ο νεότευκτος «νεοφιλοφασισμός» είναι ο τρόπος με τον οποίο ο σύγχρονος καπιταλισμός αναδιοργανώνεται για να αποκρούσει βίαια πολιτικές που πριν από μερικές δεκαετίες γίνονταν αποδεκτές ως συμβάλλουσες στην κοινωνική ειρήνη.

Οταν συμπαρατάσσεται έτσι ο αντίπαλος, αντίστοιχη οφείλει να είναι και η συμπαράταξη της Αριστεράς. Προφανώς θα ήταν ολέθριο σφάλμα κάθε νεοφιλελεύθερος να κρίνεται ως φασίστας ή έστω δυνάμει σύμμαχος των φασιστών. Πλάι όμως στον αδιαπραγμάτευτο και φανατικό αντιφασισμό της, η Αριστερά ας συντάσσει με αδιαλλαξία τον αντινεοφιλελευθερισμό της. Σε επίπεδο τακτικής πράττει υπέροχα όταν χειροκροτάει τον Νίκο Δένδια στην επίθεσή του εναντίον της Χρυσής Αυγής ή όταν κατακεραυνώνει τους χρυσαυγίτες που «ηθικολογούν» εναντίον της Ν.Δ. Στις στρατηγικές συμμαχίες όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.

«Δεν μπορούμε να παραμελήσουμε τη δημοσιονομική πειθαρχία, πώς να το κάνουμε.» «Ολοι ξέρουμε ότι έχουμε υπερτροφικό δημόσιο τομέα που χρειάζεται νοικοκύρεμα». «Μήπως να ξανασκεφτούμε το ζήτημα των ιδιωτικών πανεπιστημίων;» Κουβέντες που ψιθυρίζονται από «συμμαχικά», «κεντροαριστερά» στόματα μαζί με τα «συμπαθητικά» σχόλια τώρα που επιτέλους απαλλάχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ από τους ΑΝ.ΕΛΛ. –ή, ακόμα καλύτερα, τώρα που απέδειξε ότι μπορεί να εφαρμόζει νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Η ανικανότητα της Περιφερειακής Αρχής

 ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΠΡΩΤΑ

 ΔΗΛΩΣΗ 13/03/2019

ο επικεφαλής Νίκος Πατσαρίνος

Έχουμε επανειλημμένως υπογραμμίσει ότι τα μεγάλα και σοβαρά έργα
απαιτούν καθαρές, υπεύθυνες και αξιόπιστες αποφάσεις. Στην τελευταία
συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου (12/3/19), που έγινε με
οριακή και «παράξενη» πλειοψηφία, αποδείχτηκε ότι κάτι τέτοιο δεν
διακατέχει τη Διοίκηση της Περιφέρειας. Αντίθετα, μέσα από
κωμικοτραγικά γεγονότα, «παίζοντας» και διασύροντας τα συλλογικά
όργανα, δεν κατάφερε να πάρει καμία απόφαση για το μεγάλο έργο των
απορριμμάτων. Φάνηκε για άλλη μια φορά ότι τον κ. Τατούλη δεν τον
ενδιαφέρει - ή δεν μπορεί - να ολοκληρώσει ένα μεγάλο έργο, αλλά το
πώς θα αξιοποιήσει το έργο αυτό για ιδιοτελείς σκοπούς.
Με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούμε να συναινέσουμε σε
ασύμβατες, απρόβλεπτες και αμφίβολες πρωτοβουλίες της περιφερειακής
αρχής.
Τον καλούμε για άλλη μια φορά, για το καλό των πολιτών και την ομαλή
λειτουργία των οργάνων της Περιφέρειας, να πάψει να διαχειρίζεται το
έργο των απορριμμάτων για το χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι τις
αυτοδιοικητικές εκλογές, ώστε αυτό να απασχολήσει το νέο
Περιφερειακό Συμβούλιο. Με τον αυταρχικό, αδιαφανή και αλαζονικό
τρόπο λειτουργίας του, μόνο κακό κάνει και δημιουργεί νέα προβλήματα.
Υ.Γ. H «κατ’ εντολήν» απαράδεκτη επιστολή του προέδρου του
Περιφερειακού Συμβουλίου, που προσπάθησε να φοβίσει τα μέλη του,
δείχνει πόσο ετερόφωτα και ξένα ως προς το ρόλο του λειτουργεί, αφού

στη χθεσινή συνεδρίαση δεν λήφθηκε καμία απόφαση για το έργο των
απορριμμάτων.

Η διάλυση της Περιφερειακής Αρχής

 

Τρίπολη 5/3/2019

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι αυτή η Περιφερειακή Αρχή δεν μπορεί να διαχειριστεί μεγάλα έργα ή δράσεις.

Παράδειγμα, το 4^ο θέμα της συνεδρίασης του Περιφερειακού Συμβουλίου (4/3/2019) που αφορούσε την έγκριση ΣΔΙΤ για τη μαρίνα Ναυπλίου, για το οποίο δεν είχαμε καμία ουσιαστική ενημέρωση. Ξεκινά μία δράση που θα μας δεσμεύει για τα επόμενα 40 χρόνια και απ’ αρχής δεν μας δίνονται σοβαρά και απαραίτητα στοιχεία για ενημέρωση και διαμόρφωση άποψης.

Όμως πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η διαχείριση των δύο θεμάτων (5 και 6) που αφορούν την κήρυξη αναγκαστικών απαλλοτριώσεων εκτάσεων για το έργο ΣΔΙΤ Απορριμμάτων, για το οποίο έχουμε να επισημάνουμε τα εξής:

α) Την απουσία δημόσιου ελέγχου και παρακολούθησής του, γι’ αυτό και τα συνεχή φαινόμενα, ακόμη και σε αυτή τη συνεδρίαση, νομικών παρατυπιών, αλλά και αδιαφάνειας και στρέβλωσης στοιχείων.

β) Τη συμφωνία με την Ανώνυμη Εταιρεία Ειδικού Σκοπού «Περιβαλλοντική Πελοποννήσου Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία», που δεν υπήρχε κατά τον έλεγχο από το Ελεγκτικό Συνέδριο και ακόμη δεν ξέρουμε αν έχει συσταθεί και αν έχει αποκατασταθεί το πρόβλημα.

γ) Την περίφημη ιδιωτική χωροθέτηση που παραμένει «στον αέρα» ακόμη και τώρα. Τα προς αξιοποίηση ακίνητα έπρεπε να έχουν ελεγχθεί πριν από τη σύμβαση και αυτό δεν έγινε ποτέ! Αποφασίστηκαν οι αναγκαστικές απαλλοτριώσεις για να περισωθεί το έργο αλλά και εδώ υπάρχουν προβλήματα και «ανοιχτά» θέματα.

δ) Τα απανωτά ψέματα, την απόκρυψη στοιχείων, τους αιφνιδιασμούς και την προχειρότητα στα συλλογικά όργανα της Περιφέρειας, που δείχνουν έλλειψη σοβαρότητας και υπευθυνότητας, με επακόλουθο την αναποτελεσματικότητα.

ε) Το πιο σοβαρό όμως είναι ότι αυτό το έργο που θα ισχύσει για τα επόμενα 28 χρόνια (έως το 2047!) είναι εκτός σύγχρονων προδιαγραφών και ορίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΕΣΔΑ (Εθνικός Σχεδιασμός Διαχείρισης Αποβλήτων) και κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή με αμφισβήτηση των χρηματοδοτήσεων και με επιβολή προστίμων, με μελανά σημεία τη διαχείριση συμμίκτων, τις υπερβολικά φουσκωμένες ποσότητες και τον μεγάλο όγκο υπολειμμάτων.

Με «ανοιχτά» όλα αυτά τα θεσμικά, νομικά, κοινωνικά, περιβαλλοντικά και πολιτικά ζητήματα, οι αποφάσεις, δύο μήνες πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές, πρέπει να είναι καθαρές, δημοκρατικές και υπεύθυνες. Η Περιφερειακή Αρχή κινήθηκε και κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση!

Δεν μπορεί σε αυτό το μεγάλο - πρωταρχικό έργο της Περιφέρειας, η Περιφερειακή Αρχή να μην έχει διασφαλίσει την πλειοψηφία και να επιχειρεί να νομιμοποιήσει το έργο με σχετικές πλειοψηφίες, δεδομένων των αντιρρήσεων σύσσωμης της αντιπολίτευσης.

Την καλούμε, αν δεν διασφαλίσει τις παραπάνω προϋποθέσεις να μην ξαναφέρει το θέμα στο Περιφερειακό Συμβούλιο μέχρι τις εκλογές του Μάη. Καλύτερα να διαχειριστεί το ζήτημα η νέα Περιφερειακή Αρχή και τα νέα συλλογικά όργανα που θα διακατέχονται, μετά τη δυναμική είσοδο της απλής αναλογικής, από συλλογικότητα, συνεννόηση, σεβασμό προς όλους, διαφάνεια, δημοκρατία και αποτελεσματικότητα. Έτσι θα ωφεληθούν περισσότερο οι κάτοικοι της Πελοποννήσου.

Υ.Γ. Στην τελευταία συνεδρίαση του ΠΕΣΥ, που ματαιώθηκε λόγω έλλειψης απαρτίας, ζήσαμε τα εξής κωμικοτραγικά γεγονότα:

- Με την αλαζονική και λαθεμένη στάση της αλλά και με τον πανικό που την διακατείχε, η Περιφερειακή Αρχή αντί να δει ότι ακόμη και στο μεγάλο της έργο της έμειναν σχεδόν οι μισοί της σύμβουλοι για να το υπερασπιστούν, προσπάθησε να πει ότι φταίει η συνεπής στάση της αντιπολίτευσης.

- Ενώ είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία ματαίωσης της συνεδρίασης, η Περιφερειακή Αρχή μας απαγόρευσε να χρησιμοποιήσουμε την αίθουσα συνεδριάσεων με την απειλή ότι θα μας κατέγραφε στους παρόντες! Φαινόμενα αντιδημοκρατικότητας και αυταρχικότητας που χαρακτηρίζουν τα «πληγωμένα θηρία» του παρελθόντος.

Για την παράταξη «Πελοπόννησος Πρώτα»
ο επικεφαλής Νίκος Πατσαρίνος