Σε ιδιωτικά funds θα δώσει η Ν.Δ. τη δημόσια επικουρική ασφάλιση κατά παράβαση του Συντάγματος

Τάσος Πετρόπουλος

Όταν οι πολίτες ψήφιζαν στις ευρωεκλογές και στις αυτοδιοικητικές εκλογές, η ΝΔ επιμελώς έκρυβε τις αντικοινωνικές πτυχές του νεοφιλελεύθερου προγράμματός της.
Δεν είχε εμφανώς διακηρύξει ότι η αναδιανομή εισοδήματος υπέρ των ασθενέστερων βλάπτει τους πλούσιους και την ανάπτυξή τους. Ότι θα  εκχωρήσει  σε ιδιωτικά funds  τη δημόσια επικουρική ασφάλιση κατά παράβαση μάλιστα του Συντάγματος. Ότι ετοιμάζεται να κάνει το μεγάλο «ριφιφί» στα έσοδα από τη κύρια και την επικουρική ασφάλιση για να τα κατευθύνει στην ιδιωτική ασφάλιση αφήνοντας εκτεθειμένους   τους νέους   αλλά και τους ήδη συνταξιούχους. 2,8 δις ευρώ ετησίως,  είναι οι εισφορές στη δημόσια επικουρική ασφάλιση…Μπίζνες είναι το ζητούμενο και όχι η προστασία των πολιτών.
Ότι θα περικόψει τις καταβαλλόμενες κύριες συντάξεις προκειμένου  να πληρώνουν χαμηλότερη εισφορά οι εργοδότες.  Οτι η ρύθμιση των 120 δόσεων και η δραστική μείωση των οφειλών υπονομεύει την  οικονομία. Οτι είναι «αντιαναπτυξιακές»  οι δαπάνες για τις συντάξεις και «λαϊκισμός» κάθε  βελτίωση της οικονομικής  κατάστασης των πολιτών. Ότι θα επαναφέρει την αναλογία προσλήψεων και αποχωρήσεων στο 1:5 που είχε επιβάλει  το ΔΝΤ. Ότι θα γίνει «οδοστρωτήρας»  των εργατικών δικαιωμάτων για να φέρει δήθεν νέες επενδύσεις και δουλειές.  Ότι θα αλλάξει το φορολογικό για να ευνοήσει το 8% των ανώτερων εισοδηματικών κλιμακίων και να γονατίσει τους φτωχούς.
Ολα αυτά έχουν, πλέον, αποκαλυφθεί. Οσο κι αν προσπαθούν να τα κρύψουν. Εχει αποκαλυφθεί ότι η ΝΔ ενδιαφέρεται για λίγες...ελίτ. Όχι για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους τους οποίους «γονάτισε», μαζί με το ΠΑΣΟΚ, στα χρόνια των μνημονίων.
Τα δεδομένα είναι αδιαμφισβήτητα.
Βύθισαν την οικονομία στην ύφεση, και την κοινωνία στη φτώχεια και στην απόγνωση. Με 2,5 ανασφάλιστους πολίτες και άλλους 1,5 εκατ. ασφαλισμένους «βουτηγμένους»  στα χρέη. 
Αφαίρεσαν από το εισόδημα των εργαζομένων μισθούς πάνω από 26 δις ευρώ, καταργώντας τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και κόβοντας τον κατώτατο μισθό κατά 22% και κατά 32% για τους νέους (υποκατώτατος μισθός).
Εξαφάνισαν 1.000.000 θέσεις εργασίας. 
Αφαίρεσαν, με αλλεπάλληλες περικοπές, από το εισόδημα των συνταξιούχων συντάξεις ύψους 45 δις ευρώ, έως τα τέλη του 2014, από τους συνταξιούχους, αφήνοντας το σύστημα της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με έλλειμμα 1,1 δις ευρώ και επιπλέον 400.000 απλήρωτες συντάξεις και εφάπαξ δαπάνης άνω των 2 δις ευρώ.
Λένε ψέματα για το ΕΚΑΣ. Από το 2010,  με το νόμο Λοβέρδου – Κουτρουμάνη, το είχαν αποσχίσει από τη σύνταξη και το είχαν χαρακτηρίσει  ως προνοιακή παροχή. Δεν θα καταβαλλόταν από το 2015 και μετά.
Δεν καταφέραμε να κλείσουμε όλες τις «πληγές» της καταστροφικής διακυβέρνησης της περιόδου 2010-2014.
Καταφέραμε, όμως, να βγάλουμε τη χώρα από τα Μνημόνια κρατώντας όρθια την κοινωνία.
Βάλαμε την οικονομία,  ξανά, σε τροχιά σταθερής ανάπτυξης και επιστρέψαμε στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία  κάθε εκατοστό του δημοσιονομικού χώρου που, μαζί με το λαό, πετύχαμε.
Η παρούσα κυβέρνηση επιτυγχάνει ανάπτυξη 2,2% ετησίως αντί 0,6% του ΑΕΠ των προηγούμενων.  
Αύξησε τον κατώτατο μισθό και κατήργησε τον  υποκατώτατο μισθό για τους νέους.
Δημιούργησε  400.000 νέες θέσεις εργασίας μειώνοντας την ανεργία κατά σχεδόν 9 μονάδες από το 27% στο 18%.  
Σταμάτησε τις περικοπές συντάξεων. Εδωσε, για πρώτη φορά μετά τα χρόνια των Μνημονίων, αυξήσεις σε 620.000 συντάξεις με βάση τον επανυπολογισμό με το ν. 4387/16, και χορήγησε σε όλους τους συνταξιούχους 13η σύνταξη.
Μείωσε  τις ληξιπρόθεσμες - απλήρωτες συνταξιοδοτικές παροχές σε ποσοστά 73% για τις συντάξεις και 74% για τα εφάπαξ καταβάλλοντας 866.700 συντάξεις και εφάπαξ συνολικού ύψους 5,39 δις ευρώ.
Με τα θετικά αποτελέσματα του ΕΦΚΑ, δόθηκε η δυνατότητα να προχωρήσουμε σε διαγραφές οφειλών και στη ρύθμιση των 120 δόσεων με επαναπροσδιορισμό των οφειλών για τους μη μισθωτούς στη βάση της ελάχιστης εισφοράς και με μείωση των προσαυξήσεων σε ποσοστό 85%. Χιλιάδες οφειλέτες ελαφρύνονται. Ξαναμπαίνουν στο σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης ενώ 80.000 εγκλωβισμένοι που δεν μπορούσαν να συνταξιοδοτηθούν, λόγω υψηλών οφειλών, αποκτούν τη δυνατότητα άμεσης συνταξιοδότησης.
Δημιούργησε αποθεματικό ασφαλείας στην οικονομία και στο ασφαλιστικό και «ξεδίπλωσε»  ένα ρεαλιστικό  πρόγραμμα που εγγυάται τη δίκαιη ανάπτυξη για τους πολλούς την επόμενη 4ετία. Με στοχευμένες φοροελαφρύνσεις, περαιτέρω αύξηση του κατώτατου μισθού. Αύξηση θέσεων εργασίας κατά  500.000. Αύξηση  της εθνικής σύνταξης. 
 Ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και δραστική μείωση της γραφειοκρατίας σε όλα τα επίπεδα για την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη.
Στις επικείμενες εθνικές εκλογές, οι πολίτες θα επιλέξουν κυβέρνηση με βάση τα προγραμματικά σχέδια δύο ριζικά αντίθετων πολιτικών που έχουν αποκαλυφθεί.
Στην κάλπη της 7ης Ιουλίου, οι πολίτες θα επιλέξουν κυβέρνηση για την επόμενη τετραετία. Εκεί θα... αναμετρηθούμε.

Απαιτείται ενίσχυση των Φορέων διαχείρισης απορριμμάτων της Αυτοδιοίκησης

Σ. Φάμελλος: Ολοκληρώθηκε μια κυβερνητική θητεία που παρέδωσε στην Αυτοδιοίκηση όλα τα εργαλεία για ορθή και σύγχρονη διαχείριση απορριμμάτων

«Απαιτείται ενίσχυση των Φορέων διαχείρισης απορριμμάτων της Αυτοδιοίκησης», τόνισε ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος

"Οι Φορείς της Αυτοδιοίκησης για τη διαχείριση στερεών αποβλήτων πρέπει να ενισχύσουν τα πολιτικά, επιχειρησιακά και επιστημονικά τους χαρακτηριστικά και να συμβάλουν στη δυναμική αναβάθμιση της αυτοδιοίκησης ως προς τη διαχείριση των απορριμμάτων", ανέφερε ο Αν. ΥΠΕΝ, Σωκράτης Φάμελλος, στον χαιρετισμό που απηύθυνε στην 13η Σύνοδο ΦοΔΣΑ, που πραγματοποιήθηκε, εχθές, στους Δελφούς.
"Ελπίζω οι νέοι Δήμαρχοι να συνεισφέρουν σε αυτή την ποιοτική αναβάθμιση", συνέχισε, τονίζοντας ότι από την πλευρά της πολιτείας έχουν γίνει οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στον τομέα του περιβάλλοντος και των απορριμμάτων, ώστε η Ελλάδα να βγει επιτέλους από τον Μεσαίωνα των χωματερών.
"Ολοκληρώθηκε μία κυβερνητική θητεία η οποία παρέδωσε στην Αυτοδιοίκηση όλα τα απαραίτητα εργαλεία για την ορθή και σύγχρονη διαχείριση των απορριμμάτων", είπε ο Σωκράτης Φάμελλος αντιδιαστέλλοντας το παρελθόν κατά το οποίο λειτουργούσαν στη χώρα μας 300 χωματερές, που μας επιβάρυναν με πρόστιμα από την ΕΕ ύψους 55 εκατ. ευρώ.
"Έως το τέλος του 2018 μειώσαμε κατά 82% αυτό το πρόστιμα, ενώ έως το τέλος του 2019 αναμένεται να κλείσουν και οι τελευταίες χωματερές", συμπλήρωσε. Επίσης, για μια δεκαετία, έως το 2015, η Ελλάδα δεν είχε προχωρήσει ούτε μία επένδυση μονάδας επεξεργασίας απορριμμάτων ή  Κυκλικής Οικονομίας, ανάκτησης υλικών και παραγωγής δευτερογενών υλικών και καυσίμων στα στερεά απόβλητα.
 Σήμερα, από ουραγός το 2014, η χώρα μας διαθέτει ολοκληρωμένη στρατηγική διαχείρισης απορριμμάτων, η οποία περιλαμβάνει Εθνικό Σχέδιο για την Κυκλική Οικονομία, νέο θεσμικό πλαίσιο για την ανακύκλωση, σύγχρονα επιχειρηματικά μοντέλα και καινοτομία, καθώς και Τοπικά Σχέδια που προβλέπουν και επιβάλλουν τη χωριστή συλλογή βιοαποδομήσιμων. από τον Ιούλιο του 2018.
Το 2015 εκπονήθηκαν οι Εθνικοί Σχεδιασμοί για τα στερεά και υγρά απόβλητα, η πολυετής καθυστέρηση των οποίων σήμαινε αιρεσιμότητα για έργα και επενδύσεις υγρών και στερεών αποβλήτων από το ΕΣΠΑ. Το Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων καθορίζει την ρητή υποχρέωση της χωριστής συλλογής και μάλιστα επιβάλλει την εφαρμογή της ανακύκλωσης, άνω του 50%, όπως προβλέπει η ευρωπαϊκή νομοθεσία.
 Όλα αυτά σε συνδυασμό με το Σχέδιο για την πρόληψη παραγωγής απορριμμάτων, το Σχέδιο για τη διαχείριση επικινδύνων αποβλήτων, την έκδοση των απαραίτητων ΚΥΑ για την υλοποίηση των Σχεδίων στις 13 Περιφέρειες της χώρας, μαζί με τις αντίστοιχες  Στρατηγικές Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων δημιούργησαν την αφετηρία και το κατάλληλο πλαίσιο για την αναβάθμιση του ρόλου της τοπικής αυτοδιοίκησης στη διαχείριση των απορριμμάτων.
Κυρίως, ο νέος νόμος (4496) για την ανακύκλωση, που ψηφίστηκε το 2017, ξεκαθαρίζει απολύτως ότι ο ρόλος των Δήμων είναι καθοριστικός ως προς τη διαχείριση των απορριμμάτων, ότι οι Δήμοι έχουν την ευθύνη του σχεδιασμού και της υλοποίησης δράσεων ανακύκλωσης και ότι πρέπει να επιτύχουν τον στόχο του 50% στη διαλογή στην πηγή και στην ανακύκλωση.
Συνεπώς, "το νέο θεσμικό πλαίσιο λαμβάνει υπόψη του το ευρωπαϊκό κεκτημένο και δημιουργεί τις προϋποθέσεις, ώστε να αποδίδονται οι πόροι στα Συστήματα και από τα Συστήματα στην Αυτοδιοίκηση και όχι να σωρεύονται ή να παραμένουν σε αποθεματικά αυξάνοντας το διοικητικό κόστος. Ταυτόχρονα, αποφασίστηκε η μείωση χρήσης της λεπτής πλαστικής σακούλας, αλλά και η ενίσχυση του επιχειρησιακού και ελεγκτικού ρόλου του ΕΟΑΝ", επεσήμανε ο Αν. ΥΠΕΝ.
Και συνέχισε: "Ο έλεγχος του ΕΟΑΝ στα Συστήματα Ανακύκλωσης και στα επιχειρησιακά τους Σχέδια πρέπει να είναι αυστηρός. Η επίτευξη των στόχων των Δήμων εξαρτάται από αυτά τα επιχειρησιακά Σχέδια. Προφανώς οι δράσεις ανακύκλωσης θα πρέπει να συνδυαστούν με την υποχρέωση της χωριστής συλλογής σε όλους τους χώρους συνάθροισης κοινού, σε όλες τις οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες.
 Με επιστολή μου προς όλες τις αδειοδοτούσες υπηρεσίες καθίσταται σαφές ότι δεν επιτρέπεται να αδειοδοτηθεί χώρος συνάθροισης κοινού ή οποιαδήποτε παραγωγική δραστηριότητα χωρίς να εμπεριέχει τον όρο της χωριστής συλλογής των υλικών, όπως ήδη επιβάλλεται σε λιμάνια, στρατόπεδα κ.λπ. Ήδη έχει έρθει προειδοποίηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την επόμενη προγραμματική περίοδο, που υποχρεώνει τη χρηματοδότηση αποκλειστικά και μόνο έργων που επεξεργάζονται απορρίμματα από χωριστή συλλογή απαγορεύοντας τη χρηματοδότηση έργων σύμμεικτων απορριμμάτων".
"Δεν έχουμε το δικαίωμα να μεταφέρουμε σε Δήμους και Περιφερειάρχες οποιονδήποτε επιμερισμό προστίμου για καθυστέρηση στην ανακύκλωση", σχολίασε ο Σωκράτης Φάμελλος. "Η εντολή της κοινωνίας είναι να μην πληρώσει νέα πρόστιμα η πατρίδα μας για τα απορρίμματα, πολύ περισσότερο για την ανακύκλωση. Υπήρχε ξεκάθαρα πολιτική ευθύνη των κυβερνήσεων του παρελθόντος, που μας οδήγησαν στις χωματερές.
 Για το λόγο αυτό είναι αδιανόητο να μην δέχονται τα Συστήματα Ανακύκλωσης να ελέγχονται απολύτως για όλη την απόδοση της ανακύκλωσης και την αξιοποίηση των πόρων της ανακύκλωσης. Και ο έλεγχος και η αξιολόγηση της ανακύκλωσης θα γίνεται με τα ζυγολόγια και τα τιμολόγια πώλησης των ανακυκλώσιμων, με πλήρη διαφάνεια ως προς την ανακυκλώσιμη ποσότητα και την αξιοποίηση των χρηματοδοτήσεων. Αυτή είναι η απαίτηση των πολιτών", υπογράμμισε.
"Δεν αρκεί μόνο η πολιτική βούληση της κυβέρνησης να πετύχουμε τη μέγιστη δυνατή ανάπτυξη της ανακύκλωσης", συνέχισε. "Θα πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι να δώσουμε τέλος σε αυτό το παράδοξο και να μην κρυβόμαστε από τις υποχρεώσεις μας: Η Ευρωπαϊκή Ένωση διεκδικεί να είναι πρωτοπόρος στην ανακύκλωση, εμείς θέλουμε να είμαστε πρωταγωνιστές της ανακύκλωσης, χωρίς να επιτελούμε όλοι το καλύτερο και να μην πιάνουμε κανένα στόχο!".
Και κατέληξε: "Τα Συστήματα ανακύκλωσης δεν θα πρέπει να ξεχνούν ότι εισπράττουν κοινωνικό πόρο. Συνεπώς η πολιτεία υποχρεούται να ελέγξει απολύτως τη διαχείριση και την απόδοση του συγκεκριμένου πόρου, ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή ανακύκλωση. Η Ευρώπη προχωρά πολύ γρήγορα και η Ελλάδα πρέπει να ακολουθήσει ένα αυστηρό θεσμικό πλαίσιο για την ανακύκλωση φτάνοντας το 65% για την ανακύκλωση και μειώνοντας στο 10% την υγειονομική ταφή.
 Μπροστά μας ανοίγονται συνεχώς νέα ζητήματα, όπως η μείωση του πλαστικού μιας χρήσης, για τα οποία προετοιμαζόμαστε ήδη. Η επιστροφή στο φαύλο παρελθόν θα είναι καταστροφή. Ως ΥΠΕΝ αποδείξαμε αυτά τα τέσσερα χρόνια ότι κανένας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα όταν λειτουργεί προς όφελος της ανακύκλωσης, της κοινωνίας και του περιβάλλοντος".

Αν κάποιος σου έλεγε τότε...

Για σκέψου. Να βρισκόταν, λέει, κάποιος εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015, που να μπορούσε να προφητεύσει.

 Κάποιος που θα σου έλεγε όλ' αυτά που θα συνέβαιναν από τότε κι ώς τα σήμερα. Και όλ' αυτά που θα γίνονταν από τότε κι ώς τα σήμερα. Ασφαλώς θα τον κοιτούσες περίεργα. Θα τον θεωρούσες αθεράπευτα αιθεροβάμονα ή απλώς ψωνισμένο. Μπορεί και τρελό...

Του Βασίλη Πάικου

Να βρισκόταν, λέει, κάποιος που θα σου έλεγε τότε:

* Ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα «άντεχε» ώς το καλοκαίρι του 2019. Ότι δεν επρόκειτο για «αριστερή παρένθεση». Κι ότι σε πείσμα της πολύπλευρης και ολομέτωπης αμείλικτης πολεμικής από τους πάντες, μέσα κι έξω από τη χώρα. Ενώ δεν διέθετε αυτοδυναμία. Και απέναντι σε όλα τα δυναμικά ερείσματα της εξουσίας. Θα έφτανε σχεδόν ώς την ολοκλήρωση της συνταγματικής θητείας της κυβέρνησής του.

* Ότι ενώ τότε ήταν σχεδόν ολομόναχος στην Ευρώπη, με μονάχα τη «χαλαρή» στήριξη από τη Γαλλία του Φρανσουά Ολάν και από την Ιταλία του Ματέο Ρέντζι. Με την άκρα καχυποψία, στα όρια της ενεργού εχθρότητας όλων των άλλων. Σήμερα θα είχε εξασφαλίσει ισχυρές συμμαχίες στην Ευρώπη αλλά και πέρα απ' αυτήν. Κι όχι μόνο, αλλά θα τον εγκωμίαζαν σχεδόν οι πάντες. Θα έφτανε δε να αποτελεί σημείο αναφοράς για ολόκληρη την Ευρώπη.

* Ότι μέσα στην πιο βαθιά κρίση της χώρας θα ανέκυπτε το προσφυγικό-μεταναστευτικό ως πρόβλημα περίπου ισοδύναμης αρνητικής δυναμικής με την ίδια την κρίση. Και θα το χειριζόταν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με όρους ανθρωπισμού πάνω απ' όλα, αλλά και αποτελεσματικότητας. Έτσι και τόσο ώστε σήμερα, και ενώ μεγάλος αριθμός προσφύγων - μεταναστών παραμένει στη χώρα, ουδείς συζητά γι αυτό.

* Ότι θα λυνόταν το "Μακεδονικό". Ζήτημα εθνικής εμβέλειας, που σερνόταν και κακοφόρμιζε για 30 χρόνια. Ότι θα λυνόταν δε με όρους τόσο ευνοϊκούς για τη χώρα, τέτοιους που ουδείς μπορούσε να προβλέψει, να φανταστεί, ούτε καν να ελπίσει.

* Ότι θα εγκαινιαζόταν πολυδιάστατη και άκρως παραγωγική εξωτερική πολιτική. Με την επίτευξη τριμερών και τετραμερών διπλωματικών σχημάτων, σε βαλκανικό και σε μεσογειακό επίπεδο. Ενώ με ελληνική πρωτοβουλία θα λειτουργούσε το φόρουμ των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, με ήδη θετικά αποτελέσματα.

* Ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν θα δίσταζε να σηκώσει διπλωματικό ανάστημα απέναντι στη Ρωσία του Πούτιν, όταν διαπίστωσε πως η τελευταία παρενέβαινε ανεπίτρεπτα στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας.

* Ότι, ακριβώς πάνω στα τέσσερα χρόνια από την υπογραφή του 3^ου Μνημονίου, η χώρα θα πετύχαινε «καθαρή έξοδο» από τα Μνημόνια και από την επιτροπεία. Δίχως να υποκύψει στις προκλήσεις της «προληπτική γραμμής στήριξης», δηλαδή ενός είδους «υβριδικού Μνημονίου», όπως κάποιοι πίεζαν ασφυκτικά. Εξασφαλίζοντας παράλληλα το -εντελώς άθικτο ακόμη- «μαξιλάρι» των 41 δισ. Και ξεκινώντας τις διαδικασίες πρόωρης αποπληρωμής του ακριβού μέρους του δανείου του ΔΝΤ.

* Ότι θα πετύχαινε ιστορικό χαμηλό (γύρω στο 3%) για το δεκαετές κρατικό ομόλογο. Έναντι του σχεδόν 8-10%(!) στο οποίο το παρέλαβε. Η δε πρόσβασή της χώρας στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές θα ήταν πλέον ορθάνοιχτη.

* Ότι, μέσα σε τέσσερα χρόνια, θα μείωνε την ανεργία σχεδόν κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες. Ενώ θα περιόριζε δραστικά την αδήλωτη και την υποδηλωμένη εργασία.

* Ότι θα επανέφερε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Και θα βελτίωνε ουσιαστικά το εν γένει καθεστώς των εργασιακών σχέσεων.

* Ότι θα προχωρούσε στην αύξηση του κατώτατου και στην κατάργηση της ντροπής του υποκατώτατου μισθού. Και θα ήταν αυτές οι πρώτες-πρώτες αυξήσεις από την έναρξη της μνημονιακής εποχής.

* Ότι, παρά το γεγονός ότι τελούσε σε μνημονιακό καθεστώς, δεν θα προχωρούσε σε καμιά απολύτως απόλυση. Αντιθέτως, θα ξεκινούσε η ροή χιλιάδων προσλήψεων, κατά κύριο λόγο στην Υγεία και στην Παιδεία.

* Ότι θα κατάφερνε να μην κοπούν οι συντάξεις την 1η.1.2019, παρά τα σχετικώς προβλεπόμενα.

* Ότι θα νομοθετούσε και την ακύρωση της μείωσης του αφορολόγητου, την επίσης προβλεπόμενη για την 1η.1.2020.

* Ότι θα προσέφερε βαθειά ανάσα σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, με τις 120 δόσεις για την εφορία και για τα ασφαλιστικά ταμεία.

* Ότι θα εξασφάλιζε την πρόσβαση όλων των ανασφάλιστων συμπολιτών μας στις δημόσιες υπηρεσίες Υγείας.

* Ότι θα κατοχυρωνόταν απολύτως η πρώτη κατοικία έναντι των διεκδικήσεων των τραπεζών, για όλους τους πολίτες.

* Ότι, μετά από 30 ολόκληρα χρόνια, τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια θα υποχρεώνονταν να περάσουν στην νομιμότητα. Παρά την λυσσώδη αντίδραση των καναλαρχών, με την συνεπαγόμενη πολεμική κατά της κυβέρνησης. Και την προκλητική αβάντα σχεδόν του συνόλου της αντιπολίτευσης, προεξαρχούσης βεβαίως της Ν.Δ., υπέρ των συμφερόντων των καναλαρχών.

* Ότι θα ξεκινούσαν οι διαδικασίες διεκδίκησης των πολεμικών γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου. Και με την επίσημη επίδοση στο Βερολίνο της σχετικής ρηματικής διακοίνωσης.

* Ότι θα προωθείτο σειρά μέτρων πολιτικής «κανονικότητας» για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Από το σύμφωνο συμβίωσης ώς την ταυτότητα φύλου. Και από τη διευκόλυνση της παροχής ιθαγένειας ώς τον περιορισμό της Σαρίας.

* Ότι θα μετρούσαμε ήδη τρία χρόνια θετικών ρυθμών ανάπτυξης. Ενώ οι εξαγωγές της χώρας θα σημείωναν όλο και υψηλότερους δείκτες χρόνο με τον χρόνο.

* Ότι θα ξεπάγωναν δεκάδες για χρόνια βαλτωμένα μεγάλα δημόσια έργα. Τα περισσότερα των οποίων έχουν ήδη ολοκληρωθεί.

* Ότι θα είχε πραγματοποιηθεί η πρώτη φάση της αναθεώρησης του συντάγματος. Προς εκσυγχρονιστική των θεσμών και προοδευτική των δικαίων και των δικαιωμάτων κατεύθυνση.

* Ότι θα είχε μειωθεί κατά 30% μεσοσταθμικά ο ΕΝΦΙΑ, καθώς και σημαντικά ο ΦΠΑ για τα περισσότερα είδη πρώτης ανάγκης.

* Ότι θα εγκαινιάζονταν και θα λειτουργούσαν ήδη οι πρωτοβάθμιες δομές Υγείας, που σώζουν κόσμο και κοσμάκη.

* Ότι, διαρκούσης της σκληρής μνημονιακής πραγματικότητας, θα λαμβάνονταν γενναία μέτρα κοινωνική φροντίδας, μέτρα διάσωσης των απελπισμένων συμπολιτών μας. Από το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης ώς τα επιδόματα ενοικίου, φοιτητικής στέγασης, ενέργειας και θέρμανσης. Και από το μεταφορικό ισοδύναμο για τους νησιώτες ώς τη δωρεάν μετακίνηση των ανέργων.

* Ότι θα είχαν ήδη τεθεί πολύ γερά θεμέλια για την κάθαρση του δημόσιου βίου. Έτσι ώστε να μην είναι πλέον εύκολο να τα πάρει κανείς πίσω, δίχως να εκτεθεί ανεπανόρθωτα... Ότι... ότι... ότι...

...Σκέψου, λέει, να βρισκόταν κάποιος, εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015, που θα μπορούσε να σου πει όλ' αυτά που θα γίνονταν από τότε κι ώς τα σήμερα. Θα τον έπαιρνες σίγουρα για αθεράπευτα αιθεροβάμονα ή και για ψωνισμένο. Μπορεί και για τρελό...

ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ

Είναι γεγονός ότι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι πιο κάτω από τις προσδοκίες του κόσμου της Αριστεράς.

Η διαφορά των εκλογικών ποσοστών ανάμεσα στη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές είναι μεγάλη και το ποσοστό της Δεξιάς υψηλότερο από το 30%. Αυτό σημαίνει ότι η Ν.Δ. ξεκινά την κούρσα για τις εθνικές εκλογές με ένα σημαντικό προβάδισμα. Και, προφανώς, η Αριστερά πρέπει να επαναπροσδιορίσει, όχι τη στρατηγική της, γιατί αυτή ήταν σωστή, αλλά την τακτική της και την επικοινωνιακή αξιοπιστία της.

Στο πλαίσιο αυτό, η Αριστερά καλείται να ανατρέψει έναν αρκετά δυσμενή συσχετισμό. Και για να το καταφέρει, πρέπει να εργαστεί σοβαρά. Να διερευνήσει τα βασικά αίτια της ήττας, να διαγνώσει τις υποκειμενικές της αδυναμίες, να πάρει σοβαρά μέτρα για την αντιμετώπισή τους και να βελτιώσει τη στρατηγική της απέναντι στον βασικό της αντίπαλο.

Είναι δύσκολο; Ναι, προφανώς είναι. Αλλά θα πρέπει η Αριστερά να καταλάβει ότι έχει ανταποκριθεί σε πολύ μεγαλύτερες προκλήσεις. Ήταν πολύ δυσκολότερο να διαγράψει την πορεία από το 3,5% στην εκλογική νίκη του 2015. Αλλά το κατάφερε. Και ήταν εκατό φορές πιο δύσκολο να διαχειριστεί πολιτικά τον επώδυνο συμβιβασμό του Ιουλίου του 2015 και το τρίτο Μνημόνιο με τις τέσσερεις διαδοχικές αξιολογήσεις και τη μείωση του χρέους. Και αυτό το κατάφερε. Γι' αυτό, ό,τι και αν γίνει, οι αριστερές και οι αριστεροί, είτε σε επίπεδο βάσης είτε σε επίπεδο ηγεσίας, οφείλουν να θυμούνται πώς έχουμε φτάσει μέχρι εδώ:

Πρώτον: Η Αριστερά τίμησε την εντολή που πήρε από τον ελληνικό λαό, τον Σεπτέμβριο του 2015. Είχε πει ότι θα φέρει εις πέρας το 3^ο Μνημόνιο, την τρίτη δέσμη μέτρων που είχε επιβληθεί καταναγκαστικά στη χώρα. Ότι θα πιάσει τους στόχους, φροντίζοντας να επιβαρυνθούν όσο το δυνατόν λιγότερο οι πιο αδύναμοι και αυτοί που σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της κρίσης. Ότι θα βάλει την οικονομία σε τροχιά ανάκαμψης. Ότι με τη λήξη των προγραμμάτων θα επαναφέρει τη χώρα σε μια κατάσταση κανονικότητας και θα αποκαταστήσει κατά το μέγιστο δυνατόν την εθνική μας κυριαρχία. Και ότι θα ξεκινήσει άμεσα ένα σχέδιο αναδιανομής και ελαφρύνσεων, που θα στοχεύει στους κοινωνικά αδύναμους, αλλά και στην πραγματική οικονομία. Ένα σχέδιο, στην ψήφιση του οποίου σύρθηκε, θέλοντας και μη, η Ν.Δ. Κανείς δεν μπορεί λοιπόν να προσάψει στην Αριστερά ότι άλλαξε γραμμή και ανάλυση, ότι παραιτήθηκε από αυτό που είχε υποσχεθεί, ότι δεν πάλεψε αρκετά τους στόχους της, ότι δεν έκανε αυτό που είχε υποσχεθεί. Και αυτό πρέπει να μην το ξεχνάμε.

Δεύτερον: Η Αριστερά έχει ανασυγκροτήσει τις κοινωνικές της συμμαχίες. Δεν είναι στο 2016, όπου είχε να διαχειριστεί τη διάψευση των προσδοκιών του πρώτου επταμήνου, τον θυμό των απογοητευμένων οπαδών της και τη ρευστοποίηση του κοινωνικού μπλοκ που την στήριξε. Η κυβέρνηση της Αριστεράς πορεύτηκε έναν πολύ δύσκολο δρόμο. Έδωσε σκληρές μάχες, με μικρό πολιτικό αντίκρυσμα. Αλλά μετά την έξοδο από τα Μνημόνια, η Αριστερά συγκροτεί και πάλι τις κοινωνικές της συμμαχίες Με την έννοια ότι υπάρχουν πλατιά κοινωνικά στρώματα που αυτή τη στιγμή έχουν απόλυτη συνείδηση του ότι τα συμφέροντά τους, στο πλαίσιο μιας δίκαιης ανάπτυξης με καθαρό κοινωνικό πρόσημο, είναι ταυτισμένα με την Αριστερά. Και ότι η επιστροφή της Ν.Δ. στα πράγματα θα σημάνει τεράστια κοινωνική οπισθοδρόμηση.

Τρίτον: Η Αριστερά έδωσε μια έντιμη μάχη. Και ας προσπαθούν να της προσάψουν οι αντίπαλοί της, ότι ενέδωσε στις δικές τους βρόμικες τακτικές. Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι, ακόμα και αν κάνει λάθη -γιατί όλοι κάνουν λάθη-, η Αριστερά παραμένει η πιο τίμια και καθαρή πολιτική δύναμη. Δεν τρέφει στους κόλπους της αντιδραστικά φίδια ούτε κλόουν της πολιτικής. Και δεν εξαπολύει εκστρατείες διαστρέβλωσης και μίσους στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν έπεσε στο επίπεδο των αντιπάλων της, που το τελευταίο διάστημα ξεπέρασαν κάθε όριο πολιτικής αλητείας. Και γι' αυτό μπορεί να μιλάει στο όνομα της Δημοκρατίας και του πολιτικού πολιτισμού.

Και τέταρτον: η Αριστερά έχει ένα ξεκάθαρο αφήγημα για την επόμενη μέρα. Μιλά για δίκαιη ανάπτυξη με κοινωνικό πρόσημο, για την «Ελλάδα των πολλών». Μιλά για την υπεράσπιση της κοινωνίας από τα θατσερικά και τα πινοσετικά σχέδια του Κ. Μητσοτάκη. Για την εμπέδωση της διαφάνειας και τη διερεύνηση των σκανδάλων. Για την ενίσχυση της δημοκρατίας και την υπέρβαση της τοξικής αντιπαράθεσης, του κανιβαλισμού και των fake news.

Αν όλα αυτά ισχύουν -και ο κόσμος της Αριστεράς το ξέρει ότι ισχύουν δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε. Η κυβέρνηση έχει προκαλέσει εθνικές εκλογές, ζητώντας καθαρή λύση. Με καθαρά ερωτήματα: Για την ηθική της πολιτικής και τη δημοκρατία. Για το μέλλον του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών σχέσεων. Για την ήττα της Ακροδεξιάς. Για την κάθαρση της πολιτικής ζωής και τη θεσμική θωράκιση της διαφάνειας.

Πάμε λοιπόν. Με ψηλά το κεφάλι. Έχοντας την αλήθεια, την πολιτική ηθική και εντιμότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη με το μέρος μας. Και δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα απολύτως.

Για την προεκλογική μας πορεία

Στον χώρο της Αριστεράς ανήκει το μέγιστο ποσοστό των αναποφάσιστων συμπολιτών, που σε όλες τις σφυγμομετρήσεις κυμαίνεται πάνω από το 40%. Απέναντι σ’ αυτόν τον κόσμο, χρειάζεται να στρέψουμε άμεσα την προσοχή μας, με έναν ιδιαίτερο θετικό λόγο επιχειρημάτων και μια συστηματική οργάνωση επαναπροσέγγισης, και κεντρικά και τοπικά, με συνευθύνη όλων των οργανώσεων και των μελών μας

Του Άλκη Ρήγου

Η πολιτική σκηνή είναι πολύ πιο σύνθετη από τη μανιχαϊκή και προσωποκεντρικά αρχηγική σε μεγάλο βαθμό αντιπαράθεση των δύο πόλων που συγκροτούν τον κυρίαρχο προεκλογικό δημόσιο λόγο. Ένα λόγο που υποτάσσεται πολλές φορές σε μια εξυπνακίστικη επικοινωνιακή λογική, την οποία εντείνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι διαρροές ψεύτικων ειδήσεων και η πλειονότητα των Μαζικών Μέσων Ενημέρωσης.

Οι πολιτικές δυνάμεις είναι προφανώς περισσότερες και στον χώρο της Δεξιάς και της Κεντροδεξιάς και στον χώρο της Αριστεράς και δεν μπορούμε να τις αγνοούμε επικεντρώνοντας μονοδιάστατα στην αντιπαράθεση με τη Ν.Δ. και τον αρχηγό της.

Ιδιαίτερα στον χώρο της Αριστεράς, ας μην το λησμονούμε, ανήκει το μέγιστο ποσοστό των αναποφάσιστων συμπολιτών, που σε όλες τις σφυγμομετρήσεις κυμαίνεται πάνω από το 40%, ενώ πάνω από το 60% του εκλογικού σώματος έχει αρνητική γνώμη και για την κυβέρνηση και για την αντιπολίτευση.

Απέναντι σ’ αυτόν τον κόσμο, στον οποίο εντάσσονται και αποστασιοποιημένοι σύντροφοί μας, αδρανοποιημένα μέλη μας όπως και πολλοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ του 2015, χρειάζεται να στρέψουμε άμεσα την προσοχή μας, με έναν ιδιαίτερο θετικό λόγο επιχειρημάτων και μια συστηματική οργάνωση επαναπροσέγγισης και κεντρικά και τοπικά, με συνευθύνη όλων των οργανώσεων και των μελών μας.

Είναι σαφές ότι δεν αρκεί -όσο σημαντικό και αν είναι- μόνο ο τονισμός τού τι πισωγύρισμα συνεπάγεται για το κοινωνικό κράτος και την πορεία της χώρας το πολιτικό σχέδιο της Ν.Δ. όπως καθημερινά η ίδια αποκαλύπτει. Χρειάζεται πρωταρχικά και η αναλυτική προβολή -όπως και κάνουμε- του θετικού έργου που έχουμε κάνει, σε αντίξοες συνθήκες μάλιστα, στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής, της αλληλεγγύης, των δικαιωμάτων, της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, παράλληλα όμως χρειάζεται να ανατρέπουμε ήρεμα και με επιχειρήματα τη μηδενιστική κριτική, που ασκούν στην πολιτική μας τα άλλα αριστερά πολιτικά υποκείμενα, ενώ οφείλουμε να μην αγνοούμε τα σημεία της κριτικής τους που έχουν βάση ή δημιουργούν αμφιβολίες για την πολιτική μας αξιοπιστία και φερεγγυότητα, αναδεικνύοντας και στο συμβολικό επίπεδο ότι δεν έχουμε ενσωματωθεί στον κυβερνητισμό, τον προσωπικό παραγοντισμό, ότι παραμένουμε δύναμη της Ανανεωτικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς, μέσα σ’ ένα δυναμικό και όχι συγκυριακό μέτωπο προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.

Το πρόβλημα συστηματικής επαναπροσέγγισης αυτού του κόσμου συμπολιτών είναι σημαντικό αν αναλογιστούμε ότι στο δυναμικό αυτό του εκλογικού σώματος αποβλέπουν εκτός του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ, μια σειρά μικρότερες κινήσεις όπως το «DIEM» του Βαρουφάκη, η «Πλεύση» της Κωνσταντοπούλου, η «Όρθια Ελλάδα» του Μητρόπουλου, αλλά και το «Ποτάμι».

Επίσης υπάρχουν τρεις σημαντικές πλευρές που οφείλουμε να προσέξουμε στην προεκλογική, και όχι μόνο, πολιτική μας.

* Τη συνεχιζόμενη, έστω και φθίνουσα, προπαγάνδα εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών που, εκτός της Ν.Δ., της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, μα και τμημάτων της Αριστεράς, αγγίζει και ένα τμήμα αγνών συμπατριωτών ιδιαίτερα στη βόρεια Ελλάδα.

* Την εύλογη σε μεγάλο βαθμό απαξίωση της Ε.Ε. όχι μόνο λόγω του κινδύνου της επανεμφάνισης εθνικιστικών περιχαρακώσεων, φασιστικών μορφωμάτων και του συντηρητικού λόγου περί χριστιανικής Ευρώπης του επικεφαλής του Λαϊκού Κόμματος για την ηγεσία της, αλλά και των γραφειοκρατικών και νεοφιλελεύθερων καπιταλιστικών κυρίαρχων πολιτικών της.

* Τέλος, ιδιαίτερη προσοχή οφείλουμε απέναντι στη διάχυτη σε μεγάλα τμήματα συμπατριωτών και κυρίως νεότερων, πρόσληψη της πολιτικής ως παίγνιου συμφερόντων και προσωπικών προβολών παραγόντων, στην οποία συμβάλλουν και κάποιες συμπεριφορές δικών μας βουλευτών ή υποψηφίων ευρωβουλευτών.

Αποτέλεσμα που οδηγεί στην απαξίωση της πολιτικής και τη ματαιότητα συμμετοχής στις εκλογικές αναμετρήσεις. Το πρόβλημα αυτό, το οποίο ενισχύει η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική και ατομοκεντρική ιδεολογία, αποτελεί ευρύτερο κίνδυνο για το αξιακό περιεχόμενο της Δημοκρατίας, τον συνεχή αγώνα ουσιαστικής διεύρυνσης και επαναθεμελίωσής της σε ευρωπαϊκό και τοπικό επίπεδο. Αγώνα που καμιά χώρα, στο παγκοσμιοποιημένο σήμερα, δεν μπορεί να φέρει σε πέρας στα εθνικά της όρια. Και ότι σ’ αυτό τον διευρυμένο ταξικό αγώνα η Ευρώπη αποτελεί προνομιακό χώρο, στο πλαίσιο του οποίου διακυβεύονται πάρα πολλά κοινωνικο-οικονομικά και πολιτικο- πολιτισμικά δεδομένα που δεν μπορεί να αφήσουμε στα χέρια γραφειοκρατών και εθνικιστών.

Σκέψεις για όλα αυτά υπάρχουν, οφείλουμε όμως, ως συλλογικός διανοούμενος και όχι ατομικά, να τις επεξεργαστούμε και να τις προβάλουμε άμεσα, ο χρόνος δεν περιμένει.

Το ανέκδοτο με τον φιλέλληνα Βέμπερ

 Πέτρος Κατσάκος

Από την ημέρα που ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του για την προεδρία της Κομισιόν, δεν χάνει ευκαιρία να λέει πως σε περίπτωση που ηγηθεί της Ε.Ε., η Τουρκία θα πρέπει να ξεχάσει δια παντός την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το λέει στις συνεντεύξεις του, το τονίζει στις δημόσιες ομιλίες του, το ξεκαθαρίζει στις κατ' ιδίαν συναντήσεις με τους ανά την Ευρώπη πολιτικούς του συμμάχους.

Και ανθέλληνα να μην τον πει κανείς, σίγουρα μια τόσο αρνητική θέση έναντι της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας δεν τη λες ούτε φιλική ούτε και ευνοϊκή για τα διπλωματικά και στρατηγικά συμφέροντα της χώρας μας στην περιοχή.

Για τον Μάνφρεντ Βέμπερ η αναφορά και για τα όσα ο Βαυαρός πολιτικός επανέλαβε και επί ελληνικού εδάφους για ένα θέμα που η Νέα Δημοκρατία δεν θα έπρεπε να αισθάνεται και τόσο βολικά όταν τον αγκαλιάζει τόσο στοργικά και τόσο υποστηρικτικά στη διεκδίκηση της προεδρίας της Κομισιόν.

Τα είπε προχθές το μεσημέρι στη Νεμέα, τα είπε μετά στην Αθήνα κι ας έκανε η Νέα Δημοκρατία πως δεν τα άκουσε, κι ας τον χειροκρότησαν κάποιοι που χάθηκαν στη μετάφραση κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο Ζάππειο, όταν τους είπε ξεκάθαρα πως «η Τουρκία δεν μπορεί να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και είναι η θέση αυτή εκ διαμέτρου αντίθετη με τη στρατηγική που ακολουθεί η Ελλάδα εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες.

Και ανθέλληνα να μην τον πεις τον κ. Βέμπερ, σίγουρα δεν μπορείς να τον υποδέχεσαι σαν φίλο και αδερφό όταν οι απόψεις του έρχονται να τινάξουν στον αέρα αυτό που και η ίδια η Νέα Δημοκρατία εδώ και χρόνια παραδέχεται και δεν είναι άλλο από το ότι το συμφέρον της Ελλάδας είναι να διατηρεί έναν ισχυρό μοχλό πίεσης προς την Άγκυρα, που αφορά τόσο την καλή γειτονία όσο και την πορεία των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, μέσω των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε. που όσο υφίστανται θα περνούν υποχρεωτικά μέσω Αθήνας και Λευκωσίας.

Αυτόν τον διαπραγματευτικό μοχλό πίεσης που η Ελλάδα χρόνια τώρα κρατά στα χέρια της ο κ. Βέμπερ απειλεί να μας τον αφαιρέσει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο τον χειροκροτεί, αλλά έρχεται να μας τον παρουσιάσει ως... φιλέλληνα.

Ποιος φοβάται μια ταινία για τον Τσίπρα;

Ένα κείμενο για τον Κώστα Γαβρά και την ταινία του «Adults in the Room» με αφορμή τις fake news αθλιότητες ότι... χρηματοδοτείται απ' την κυβέρνηση  

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

"Αυτός ο κόσμος έχει την αλητεία μέσα του∙ δεν είναι αυτός ο κόσμος που γεννηθήκαμε αντάξιος των ονείρων μας, αλλά υπάρχει ένας άλλος μέσα στην κοιλιά του... που περιμένει: θα είναι ένας κόσμος διαφορετικός και θα έρθει με μια επώδυνη γέννα...

Αναγνωρίζω τα χαρακτηριστικά αυτού του καινούργιου κόσμου από τις αυθόρμητες διαδηλώσεις που σαρώνουν τον πλανήτη και από τη δική σας γωνιά, την Ελλάδα μας... Είμαι Έλληνας όσο ποτέ τούτες τις ώρες..."

Εδουάρδο Γκαλεάνο, 30.9.2011

 Αν ήμουν Κώστας Γαβράς στη θέση του Κώστα Γαβρά, θα έβαζα ως «προμετωπίδα» της ταινίας «Ενήλικοι στο δωμάτιο» («Adults in the Room») τα λόγια αυτά του αγαπημένου Ουρουγουανού ιστορικού, δημοσιογράφου, λογοτέχνη και συγγραφέα...

Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο αρνιόταν ότι ήταν ιστορικός. «Είμαι ένας συγγραφέας που θα ήθελε να συνεισφέρει στη διάσωση της απαχθείσας μνήμης της Αμερικής και της χώρας μου...» έλεγε και αυτό ακριβώς (η διάσωση απαχθεισών μνημών εντός και εκτός των ιστορικών τειχών) είναι που συνεισφέρει με τις ταινίες του και ο σπουδαίος Έλληνας Κώστας Γαβράς. 

Και για να διασωθεί η «απαχθείσα» μνήμη των γεγονότων που συγκλόνισαν την Ελλάδα, την Ευρώπη, τον κόσμο εκείνο το επικό εξάμηνο της «πρώτης φοράς Αριστερά», το «έργο» οφείλει να ξεκινήσει από εκεί που ξεκίνησε η ανέλιξη της ελληνικής Αριστεράς (του ΣΥΡΙΖΑ) στην κυβερνητική εξουσία: από τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις των εξεγερμένων («αγανακτισμένων») Ελλήνων στην πλατεία Συντάγματος και στις άλλες πλατείες των μεγαλουπόλεων της χώρας εκείνο το θρυλικό καλοκαίρι του 2011. Τότε που ο Εδουάρδο Γκαλεάνο έλεγε: «Είμαι Έλληνας όσο ποτέ τούτες τις ώρες...».

*******

Αναμφισβήτητα, κάπως έτσι ή ακριβώς έτσι, ίσως και κάτι παραπάνω, θα αισθανόταν και ο ξεχωριστός Έλληνας Κώστας Γαβράς τότε∙ προφανώς και αργότερα, όταν ο Τσίπρας και η (κυβερνητική πια) παρέα του ξεκινούσαν εκείνη την ιστορική διαπραγματευτική Οδύσσεια, στην οποία όλοι οι Έλληνες, ο καθένας με τον τρόπο του, συμμετείχαμε ή αισθανόμαστε ότι συμμετέχουμε: «Αντί να χτυπούν τα κεφάλια τους στον συστημικό τοίχο για να τον σπάσουν, σκάβουν σ’ αυτόν μια πόρτα για να τον διασχίσουν με πολιορκητικό κριό τον φοβερό Γιάνη Βαρουφάκη» έγραφα τότε∙ με τον ρομαντισμό και την άγνοια κινδύνου που χαρακτήριζε και το σύνολο της «πρώτης φοράς Αριστερά».

Στον ίδιο χρόνο, ο Κώστας Γαβράς, με τον μεγεθυντικό φακό του σκηνοθέτη, νετάριζε στη ουσία του ελληνικού πολιτικού δράματος, στους πρωταγωνιστές του. Και διέκρινε, συνέκρινε, έκρινε...

«Ο Τσίπρας μου θυμίζει τον Σαλβαδόρ Αλιέντε» έλεγε. «Αν πετύχαινε αυτό που είχε στο μυαλό του ο Αλιέντε, θα άλλαζαν τα πάντα στη Λατινική Αμερική. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Τσίπρα. Απλώς τον Αλιέντε τον καθάρισαν με τα όπλα. Σήμερα δεν σε καθαρίζουν με τον ίδιο τρόπο. Σήμερα έχεις απέναντί σου την οικονομία, τη δεξιά πλευρά της Ευρώπης, τη Γερμανία, την Ολλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Δεν θα τον αφήσουν εύκολα να κερδίσει...».

*******

Ο σκηνοθέτης Γαβράς εστιάζει στις πληροφορίες που μεταφέρει στο βιβλίο του («Adults in the Room») ο Γιάνης Βαρουφάκης και πολύ καλά κάνει. Ο «Γιάνης» είναι ο βασικός συμπρωταγωνιστής του δράματος, ο βασικός συμπρωταγωνιστής του Αλέξη Τσίπρα σ’ αυτή τη μυθική εξάμηνη διαπραγματευτική εκστρατεία ενάντια στη βαρβαρότητα των ευρωπαϊκών θεσμών και κανόνων.

Ο Κώστας Γαβράς είναι ένας εξαιρετικός Έλληνας και είναι αριστερός υπό την έννοια ότι εκφράζει (και στο έργο του εκφράζεται) με το ήθος και το ύφος της σύγχρονης αριστερής κουλτούρας.

 Η ταινία του, με τα δικά του λόγια, κάθε άλλο παρά «μια ταινία για τον Βαρουφάκη» είναι, όπως κρώζουνε τα fake παπαγαλάκια, αλλά είναι «η ιστορία μιας χώρας και του λαού της, παγιδευμένων σε ένα δίκτυο εξουσίας: ο φαύλος κύκλος των συναντήσεων του Eurogroup που επέβαλε τη δικτατορία της λιτότητας στην Ελλάδα. Πίσω από τις κλειστές πόρτες παίζεται μια ανθρώπινη τραγωδία. Μια αρχαία ελληνική τραγωδία στη σύγχρονη εποχή...».

Ποιοι σχεδίασαν και διακίνησαν τα fake news περί... κυβερνητικής χρηματοδότησης της ταινίας; Ποιοι δεν ήθελαν να γυριστεί μια τέτοια ταινία από έναν τέτοιο σκηνοθέτη; Κάποιοι άθλιοι ανθέλληνες ίσως! Κάποιοι αδύναμοι κρίκοι της ηττημένης «Κεντροαριστεράς» προφανώς!

Οι πανικόβλητοι εκπρόσωποι της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και μιντιακής νομενκλατούρας κυρίως: αυτοί που φοβούνται την περαιτέρω ιστορική ταυτοποίηση του, διεθνούς εμβέλειας πια, πολιτικού ηγέτη Αλέξη Τσίπρα μέσω μιας ταινίας με τη σφραγίδα της εγκυρότητας του Κώστα Γαβρά...

Ο αργός χρόνος ωρίμανσης

 Δημήτρης Σεβαστάκης (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ)

Σχηματίζεται ένας πολιτικός ρόμβος. Μια πολυδεξιά που συμπυκνώνει τα κοινοβουλευτικά χαρακτηριστικά των παλαιών κομμάτων εξουσίας. Ένα ακραίο μείγμα από πρωτοφασιστικά γκρουπούσκουλα και ομάδες ισχύος. Μια σχεδόν ακαθόριστη ως προς τα όριά της ζώνη, ήπιου Κέντρου, που παραμένει αμήχανη, δεσμευμένη από ένα είδος πολιτικού ακαδημαϊσμού.

 Μια αναδιαμορφούμενη Αριστερά που συμπυκνώνει όλες τις αντιφάσεις, τις σχολές σκέψης και τις παραδοσιακές ακαμψίες, αλλά που έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Ανάμεσα στις δυνάμεις που μορφολογικά είναι πιο ευδιάκριτες, υπάρχουν και σχηματισμοί στο ημίφως, ομάδες που θα μπορούσαν να εκφράσουν μια πιο κριτική ενδοχώρα, που όμως συχνά δεσμεύονται από στερεότυπα, καμιά φορά και από εμπάθειες (ή παλιούς συντροφικούς λογαριασμούς).

 Αριστερογενείς ομάδες που τις “μανιπουλάρει” η ωραιοπάθεια και ο ναρκισσισμός.

Δύσκολο πρόβλημα το να γίνει παραγωγική, μια πολιτική σκηνή που περισσότερο εκφράζει τα συλλογικά ρήγματα παρά τις συλλογικές παραδοχές. Ναι, η χώρα συγκροτείται από πολιτικές ασυνέχειες, από απροσδιοριστίες ή σκληρότατες εργολαβικές διεκδικήσεις.

Λογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ, σε ένα τέτοιο φθαρμένο τοπίο, μπορεί να επεκταθεί στον χώρο ενός κοινοβουλευτικά ποιοτικότερου Κέντρου (και όχι στα εμπαθή υπολείμματα που απλώς διαχειρίζονται συμπλέγματα). Λογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει μεγαλύτερο πολιτικό βάθος και ίσως μια λειτουργική σκέψη έπειτα από πολλά χρόνια παλινδρομήσεων. Πάσχει όμως σε κάτι ουσιώδες. Στις οργανώσεις.

Η Δεξιά οφείλει το οργανωτικό σφρίγος της στην προσμονή, στην επαγγελματική αντίληψη που εννοεί την πολιτική ως εργαλείο προσπορισμού. Ένα τμήμα του πιο καθεστωτικού Κέντρου διαθέτει οργανωτικές δυνατότητες, κυρίως λόγω της μακράς τριβής με το κράτος. Στην αποδώ Αριστερά, η οργανωτική ποιότητα ήταν πάντοτε υποτυπώδης. Αργές, χαώδεις διαδικασίες, αναβολές και τακτικισμοί που καλύφθηκαν από το κύμα του 2012 - 2015. 

Σήμερα που η σύγκρουση με τα παλιά κόμματα εξουσίας (αλλά και τους δορυφόρους τους), έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, το οργανωτικό έλλειμμα δεν μπορεί να βρει υποκατάστατα. Δεν υπάρχει ο πυρήνας ενδιαφέροντος, είτε ως φαντασίωση είτε ως ιδεολογική πυκνότητα.

Η φαντασίωση, λογικά, ύστερα από 4 και πλέον χρόνια διακυβέρνησης, έχει εξατμισθεί. Ιδεολογική πυκνότητα όχι μόνο δεν υπήρξε ποτέ, αλλά αντίθετα υπήρχε ιδεολογική αραίωση. Μια ιδεολογική τριχόπτωση που εξαντλούνταν σε επικλήσεις ενός ακαθόριστου ουμανισμού και συχνά μιας (καταδυναστευτικής) κομματικής νομιμοφροσύνης. Οι δεξιοί προσδοκούν, ποθούν. Οι αριστεροί διστάζουν ή ντρέπονται. Πρόκειται για δύο συναισθηματικές απολήξεις δύο εντελώς διαφορετικών ιδιοσυγκρασιών. Ο εκπαιδευμένος καρπωτής και ο ερασιτέχνης που θέλει πρώτα να τα βρει με τον εαυτό του.

Ανεξαρτήτως των εξαιρέσεων, αυτά τα χαρακτηριστικά αποτελούν τον μέσο όρο, το σύνηθες γνώρισμα. Αυτή η διαφορά δεν είναι διαφορά αισθητικής, αλλά διαφορά ισχύος. Ο δεξιός δεν μπλέκεται με τα ψιλά γράμματα της πολιτικής εγγραμματοσύνης. Δεν κουράζει τον εαυτό του με τύψεις και πολυτέλειες. 

Η δουλειά να γίνεται.  

Ο τυπικός αριστερός ασχολείται συχνά με την ανεύρεση άλλοθι για να αργήσει, για να μεταθέσει. Συχνά όχι από ευθυνοφοβία ή αδυναμία, αλλά από πεποίθηση. “Να το συζητήσουμε”. Σύμφωνοι, αλλά περνάει ο πολιτικός χρόνος και πρέπει να υλοποιηθεί - όχι πάντως σε τρία τέρμινα.

Η Αριστερά θα μπορούσε να είναι και χαριτωμένη. Έτσι όπως περιμένει να ωριμάσουν οι συνθήκες. Έχει όμως τη Δεξιά να την κινητοποιεί.