Ποιοι ευθύνονται για τις μειώσεις των συντάξεων

Αλέξης Χριστοφιδέλης

Στην Ελλάδα της κρίσης ζουν περίπου 2.700.000 συνταξιούχοι. Οι γηραιότεροι από αυτούς έχουν ζήσει στο πετσί τους τον πόλεμο και την κατοχή, τον εμφύλιο και το αστυνομικό κράτος της Δεξιάς τη δεκαετία του '50, τη δικτατορία και εσχάτως τα δύσκολα χρόνια των Μνημονίων.

Τα χρόνια των Μνημονίων, από το 2010, οι συντάξεις μειώθηκαν πάνω από 50%, αν συνυπολογίσουμε την κατάργηση των δώρων και του επιδόματος άδειας.

Στην Ελλάδα της κρίσης ζουν περίπου 2.700.000 συνταξιούχοι. Οι γηραιότεροι από αυτούς έχουν ζήσει στο πετσί τους τον πόλεμο και την κατοχή, τον εμφύλιο και το αστυνομικό κράτος της Δεξιάς τη δεκαετία του '50, τη δικτατορία και εσχάτως τα δύσκολα χρόνια των Μνημονίων.

Η πενιχρή σύνταξη του παππού και της γιαγιάς είναι για εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες το μοναδικό εισόδημα στην Ελλάδα της κρίσης και της ανεργίας. Με τα χρήματα της σύνταξης βοηθούν τα άνεργα παιδιά και τις σπουδές των εγγονιών.

Πολλές φορές είμαστε μάρτυρες παρακολουθούμε τις πολιτικές αντιπαραθέσεις στα ΜΜΕ κυρίως από εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ. σχετικά με το ποιος ευθύνεται για τις μεγάλες μειώσεις και το πετσόκομμα των συντάξεων. Αλήθεια, ποιοι έχουν την κύρια ευθύνη για την καταστροφή του ασφαλιστικού συστήματος και τις μειώσεις;

Τα ασφαλιστικά ταμεία έχασαν πάνω από 20 δισ. από τη ληστεία των αποθεματικών τους με την εφαρμογή του PSI.

Οι κυβερνήσεις των Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ από το 2010 ώς το 2014 έκαναν τις εξής περικοπές:

* Περικοπή δώρων εορτών και επιδόματος άδειας.
* Οριζόντιες περικοπές κλιμακωτές σε όλες τις συντάξεις.
* Αναστολή χορήγησης αυτόματων αυξήσεων στις συντάξεις.
* Επιβολή κλιμακωτά εισφοράς αλληλεγγύης και περικοπές 20% - 40% για όλους όσοι είναι κάτω των 55 ετών.
* Περικοπή 12% σε όλους όσοι έχουν σύνταξη άνω των 1.300 ευρώ.
* Περικοπές στα ειδικά μισθολόγια.
* Ειδική εισφορά στις επικουρικές.
* Μειώσεις ΕΤΕΑΜ κατά 30% άνω των 150 ευρώ.
* Μειώσεις ΤΑΥΤΕΚΩ/ΟΤΕ-ΕΤΑ-ΕΤΒΑ και ΕΤΑΤ κατά 15%.
* Εφαρμογή συντελεστή βιωσιμότητας στις επικουρικές.
Σύνολο μειώσεων από το 2010 έως 31.12.2016: 38 δισ και 786 εκατομμύρια.
Οι κυβερνήσεις Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ ευθύνονται για το 95,2% των μειώσεων.
Επί κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ.:
- Αύξηση εισφορών υγείας στις συντάξεις από 4% σε 6%
- Εισαγωγή εισφορών υγείας στις επικουρικές 6%.
- Επίδραση του περιορισμού πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.
- Κατάργηση του ΕΚΑΣ.
- Αναπροσαρμογή κύριων και νέων επικουρικών.
Σύνολο μειώσεων από το 2015 έως 31.12.2016: 2 δισ. και 8 εκατομμύρια.

Οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. έχουν την ευθύνη για το 4,8% των μειώσεων.

Η σύγκριση είναι συντριπτικά σε βάρος των κυβερνήσεων Ν.Δ. -ΠΑΣΟΚ, που έχουν τη μεγάλη ευθύνη για τη μείωση των συντάξεων.

Ως στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν με ικανοποιεί ότι, σε σύγκριση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, έχουμε πολύ μικρότερη ευθύνη για τις μειώσεις των συντάξεων.

Μέλημά μας πρέπει να είναι η αποκατάσταση των συντάξεων για να ξεφύγουν οι συνταξιούχοι από τη δομική φτώχια και την κοινωνική απομόνωση και να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια.

* Ο Αλέξης Χριστοφιδάκης είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής ΑΓΣΣΕ (Συνομοσπονδία Συνταξιούχων) και μέλος της διοίκησης της ΟΣΤΟΕ (Ομοσπονδία Τραπεζικών)

Ύβρις

Λάμπρος Τσουκνίδας

"Η δικτατορία ξεπεράστηκε εύκολα και γρήγορα. Ίσως γιατί υπήρξε ένα μικρό διάλειμμα δίχως μεγάλη σημασία. [...] Ίσως πάλι γιατί, χωρίς αυτήν, ο πολιτικός και κοινωνικός εκσυγχρονισμός της χώρας να είχε απαιτήσει πολύ πιο μακρόχρονες και επίπονες διαδικασίες" έγραψε ανερυθρίαστα στο τελευταίο του πόνημα στη φιλόξενη "Καθημερινή" με τίτλο "Μια παράδοξη κληρονομιά"!

φωτ.: Ο κ. Στάθης  Καλύβας

Δυστυχώς δεν προκαλεί πλέον καμία έκπληξη το γεγονός ότι η ιστορική «Καθημερινή» της Ελένης Βλάχου, ως ναυαρχίδα του ομίλου Αλαφούζου, δεν αρκείται στις επιθέσεις κατά της (κυβέρνησης της) Αριστεράς και στην υποστήριξη των κάθε είδους «κινημάτων κατσαρόλας», αλλά έχει αναλάβει να αποκαταστήσει την... τιμή της χούντας! Φυσικός αυτουργός ο «καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale», πνευματικός γκουρού της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, Στάθης Καλύβας, ο ίδιος που ενοχοποίησε την Εθνική Αντίσταση νομιμοποιώντας τους ταγματασφαλίτες της Κατοχής.

«Η δικτατορία ξεπεράστηκε εύκολα και γρήγορα. Ίσως γιατί υπήρξε ένα μικρό διάλειμμα δίχως μεγάλη σημασία. [...] Ίσως πάλι γιατί, χωρίς αυτήν, ο πολιτικός και κοινωνικός εκσυγχρονισμός της χώρας να είχε απαιτήσει πολύ πιο μακρόχρονες και επίπονες διαδικασίες» έγραψε ανερυθρίαστα στο τελευταίο του πόνημα στη φιλόξενη «Καθημερινή» με τίτλο «Μια παράδοξη κληρονομιά»!

Η προσβολή της μνήμης των νεκρών της επταετίας και των βασανισθέντων στα κολαστήρια του χούντας είναι το λιγότερο... Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, το άρθρο είναι γεμάτο από ακόμα χειρότερες διατυπώσεις: «Παρά τις αυταρχικές (σ.σ.: πώς του ξέφυγε;) πρακτικές του καθεστώτος, πολλές τέχνες άνθησαν και η νεολαία προσέγγισε μαζικά τα δυτικά πρότυπα διασκέδασης, κατανάλωσης και ζωής. Η κοινωνία του 1974 μικρή σχέση είχε με αυτή του 1964» γράφει! Και αλλού: «Μολονότι προερχόμενοι από τους κόλπους της σκληροπυρηνικής Δεξιάς, οι πραξικοπηματίες συνέβαλαν τελικά στον πλήρη εκδημοκρατισμό της Δεξιάς και διαμέσου αυτής και της χώρας. Δίχως τον Απρίλιο του '67 δεν θα είχε υπάρξει ο Ιούλιος του '74». Το αποκορύφωμα: «Το πραξικόπημα περιγράφεται συχνά ως μια απόπειρα των σκληροπυρηνικών στοιχείων της Δεξιάς να διακόψουν την επίπονη πορεία της μετεμφυλιακής Ελλάδας προς την υιοθέτηση ενός σύγχρονου δημοκρατικού μοντέλου. Υπήρχε όμως εναλλακτική διαδρομή και ποια θα ήταν αυτή; Μια πειστική αντίληψη διαβλέπει στην αδυναμία των πολιτικών ελίτ να λειτουργήσουν συναινετικά στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '60 το βασικό αίτιο της εκτροπής. Στη λογική αυτή, ο ομαλός εκδημοκρατισμός ήταν ανέφικτος την εποχή εκείνη για μια σειρά λόγων και, επομένως, το πραξικόπημα ήταν αναπόφευκτο, αλλά επίσης συνιστούσε εκ των πραγμάτων τον πιο πιθανό δρόμο προς τη δημοκρατία»!

Τα γραπτά του κ. Καλύβα έχουν διαχρονικά έναν κοινό παρανομαστή, πέραν της απέχθειας για την Αριστερά: Την αντίληψη ότι ο εκσυγχρονισμός της κοινωνίας -τον οποίο ταυτίζει με το «δημοκρατικό μοντέλο»- περνά μέσα από τον ακροδεξιό ολοκληρωτισμό. Οι λαλίστατοι της Ν.Δ. θα νιώσουν την ανάγκη να ψελλίσει κάτι για αυτή την ύβρι;

ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

 

  ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ.

Τους τελευταίους μήνες η λειτουργία της Περιφερειακής Διοίκησης και του Περιφερειακού Συμβουλίου κατρακυλά στον κατήφορο της απαξίας και του εκφυλισμού. Σε όλα τα μεγάλα θέματα που απασχολούν το συλλογικό όργανο, φαίνεται ότι ούτε οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας δεν είναι ενημερωμένοι, όπως θα έπρεπε, από τους εισηγητές των θεμάτων ή ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών, σιωπηρά ή δημόσια, διατηρεί σαφείς αποστάσεις από τις επιθυμίες της Περιφερειακής Αρχής. Ιδιαίτερα μετά από ερωτήσεις και   παρεμβάσεις της μειοψηφίας, που φωτίζουν κρυφές πλευρές κάθε θέματος, είναι φανερή η άρνηση πολλών συμβούλων της πλειοψηφίας να συνταχθούν με τις εισηγήσεις της Περιφερειακής Αρχής. Το γεγονός αυτό εκφράζεται τον τελευταίο καιρό κυρίως με αποχή από τις συνεδριάσεις του Περιφερειακού Συμβουλίου. Αποδεικνύεται με εμφατικό τρόπο, ότι μία μικρή ομάδα συνεργατών δίπλα στον κ. Τατούλη, κυβερνά την Περιφέρεια Πελοποννήσου και οι υπόλοιποι συνάδελφοι της πλειοψηφίας, καλούνται να επικυρώσουν με την ψήφο τους ειλημμένες αποφάσεις.

Συγχρόνως ο αυταρχικός τρόπος λειτουργίας του κ. Τατούλη έχει φθάσει στο αποκορύφωμά της. Όσο κι αν η παράταξή μας εδώ και χρόνια τον καλεί να σεβαστεί την συλλογική λειτουργία του Περιφερειακού Συμβουλίου και τους Περιφερειακούς Συμβούλους συνεχίζει να λειτουργεί αυταρχικά.

Το φαινόμενο της καταγεγραμμένης «αδιαφορίας» των συναδέλφων της πλειοψηφίας είχαμε την ευκαιρία να καυτηριάσουμε και μέσα στο Περιφερειακό Συμβούλιο. Είχαμε επίσης από θεσμικό ενδιαφέρον εγκαλέσει τον κ. Τατούλη για την τρίμηνη καθυστέρηση διορισμού των θεματικών Αντιπεριφερειαρχών. Και αυτή η μικροπολιτική ακροβασία του κ. Τατούλη με τον πρωτόγνωρο τρόπο ορισμού «συντονιστών» ανά Περιφερειακή Ενότητα! έβαλε φρένο τους τελευταίους μήνες στις υποθέσεις που χειρίζεται η διοίκηση.

Στις δύο τελευταίες συνεδριάσεις του ΠεΣυ, κληθήκαμε να γνωμοδοτήσουμε επί της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου: «Μελέτη εγκατάστασης νερού της πηγής Αγ. Γεώργιος Κιβερίου (Αναβάλου)». Το ΠεΣυ, σε μια πρωτόγνωρη διαδικασία την 19^η Ιουνίου 2017, με πολλές αντεγκλήσεις, προχώρησε στη γνωμοδότηση της ΜΠΕ για την εγκατάσταση εργοστασίου αφαλάτωσης του νερού της πηγής του Αναβάλου. Η διαδικασία ήταν πρωτόγνωρη, διότι, για ένα θέμα τόσο ζωτικής σημασίας για την Αργολίδα, ψηφίστηκε η ΜΠΕ μονάχα από 14 περιφερειακούς συμβούλους σε σύνολο 51 συμβούλων της Περιφέρειας Πελοποννήσου και 31 συμβούλων της πλειοψηφίας. Ψηφίστηκε για την Αργολίδα, με απόντα τον χωρικό Αντιπεριφερειάρχη και τους πέντε από τους έξι περιφερειακούς συμβούλους της πλειοψηφίας. Πράγμα το οποίο δεν έχει ξαναγίνει σε ανάλογη διαδικασία του συλλογικού οργάνου. Δηλαδή, αποφασίστηκε από μία μικρή πλειοψηφία να διαχειριστούν κάποιοι τα νερά του Αναβάλου (μέσω του εργοστασίου αφαλάτωσης), και οι Περιφερειακοί Σύμβουλοι της πλειοψηφίας της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας, που τους αφορούσε άμεσα το θέμα, απείχαν στο σύνολό τους. Η γνωμοδότηση για την ΜΠΕ, πέρασε με την ψήφο δύο συμβούλων της πλειοψηφίας που εκλέγονται στην Αρκαδία και που τηλεφωνικά κλήθηκαν να προσέλθουν και να ψηφίσουν και στη συνέχεια αποχώρησαν από την συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου.

Το ΠεΣυ δεν ολοκλήρωσε την συζήτηση όλων των θεμάτων, αφού στο σημαντικότερο θέμα που αφορούσε την έγκριση για την υποβολή πρότασης στο Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης για την κατάρτιση του Εθνικού Σκέλους του ΠΔΕ για το έτος 2017, η εισήγηση ήταν ελλιπής, χωρίς ιεράρχηση έργων σε κάθε Περιφερειακή Ενότητα, χωρίς πολιτικό και αναπτυξιακό προσανατολισμό και δεν υπήρχε η αναγκαία πλειοψηφία των Περιφερειακών Συμβούλων με αποτέλεσμα να αναβληθεί, λόγω της εξεφρασμένης θέσης της μειοψηφίας ότι θα καταψήφιζε την εισήγηση της Περιφερειακής Αρχής.

Ο εκφυλισμός στη λειτουργία του ΠεΣυ δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Ο κ. Τατούλης πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Η Περιφέρεια Πελοποννήσου δεν μπορεί να κυβερνάται από μια μικρή ομάδα συνεργατών του κ. Τατούλη και οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας να είναι «απόντες». Η πολιτική γύμνια του κ. Τατούλη δεν μπορεί να απαξιώσει την λειτουργία του Περιφερειακού Συμβουλίου και να καθηλώσει την Περιφέρεια Πελοποννήσου.

21/6/2017

Για την «Πελοπόννησος Πρώτα»

Ο επικεφαλής

ΝΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΡΙΝΟΣ

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς αξιολόγηση;

 Γιάννης Κιμπουρόπουλος

Η προοπτική εξόδου από τα Μνημόνια φέρνει το πολιτικό σύστημα ενώπιον προγραμματικού κενού. Τα κόμματα κάτι θα πρέπει να «αφηγηθούν» στην κοινωνία και στα επιμέρους στρώματα που θέλουν να κερδίσουν. Και η «ανάπτυξη» δεν συνιστά αφήγηση επαρκή για να ανακτηθούν οι χαμένες ιδεολογικές ταυτότητες, για να ξαναχαραχθούν οι διαχωριστικές γραμμές και να αποκατασταθούν οι ειδοποιοί διαφορές

Από τον Μάιο του 2010 μέχρι σήμερα, η πολιτική ατζέντα στη χώρα είναι μονοδιάστατη. Ακολουθεί τον κύκλο των Μνημονίων, των αστοχιών, των διαψεύσεων και των αποτυχιών τους. Έμεινε προσκολλημένη στην τελετουργία των αξιολογήσεων. Όλες, με διαβαθμίσεις, εξελίχθηκαν ως θρίλερ: πόσα θα είναι τα προαπαιτούμενα, ποιος θα είναι ο λογαριασμός τους, πότε θα έρθει η δόση, πόση θα είναι, θα προλάβουμε τις λήξεις των ομολόγων;

Η τελετουργία της επιτήρησης και η μονοδιάστατη ατζέντα που επέβαλε στον πολιτικό διάλογο είχε ένα καταλυτικό αποτέλεσμα στο πολιτικό σύστημα: σχεδόν εξαφάνισε τα προγράμματα των κομμάτων που υποχρεώθηκαν να διαχειριστούν ως κυβερνήσεις την εφαρμογή των Μνημονίων. Και μαζί εξαφάνισε και τις βασικές διαχωριστικές τους γραμμές. Ο πολιτικός τους ανταγωνισμός περιορίστηκε στο πεδίο της «ικανότητας στη διαπραγμάτευση» και της «αποτελεσματικότητας στην εφαρμογή». Καμιά κυβέρνηση, ούτε η τωρινή, δεν κατάφερε να διαρρήξει την αμείλικτη συνοχή της συνταγής των μνημονίων, πυρήνας της οποίας ήταν και παραμένει η λεγόμενη «εσωτερική υποτίμηση» -κι αυτή απατηλά και μονομερώς εφαρμοσμένη-, ένας τεχνοκρατικός ευφημισμός για την εξουθενωτική λιτότητα εις βάρος των φτωχότερων και μεσαίων στρωμάτων και, κυρίως, για την ισοπεδωτική διατίμηση της εργασίας.

Είναι αλήθεια ότι καμιά κυβέρνηση δεν πίστεψε στον «ορθολογισμό» της μνημονιακής συνταγής. Ούτε του ΠΑΣΟΚ, ούτε της Ν.Δ., ούτε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. Όχι μόνο λόγω διαφωνίας με τις νεοφιλελεύθερης έμπνευσης «μεταρρυθμίσεις», αλλά και για λόγους πολιτικής αυτοσυντήρησης. Όλες οι κυβερνήσεις, με την εξαίρεση ορισμένων «πρωτάρηδων» του 1ου Μνημονίου που είχαν διακηρύξει το περίφημο «ακόμη κι αν δεν υπήρχαν τα Μνημόνια θα έπρεπε να τα εφεύρουμε», διαβεβαίωναν ότι «δεν πιστεύουν στα Μνημόνια». Αυτό κωδικοποιήθηκε από τους δανειστές στην κριτική περί «έλλειψης ιδιοκτησίας» των προγραμμάτων που τα οδηγούσε σε αποτυχία, σε αντίθεση με τα άλλα μνημονιακά success stories.

Η αναγκαστική διγλωσσία των κυβερνήσεων -«εφαρμόζουμε ένα πρόγραμμα που δεν το πιστεύουμε»- δεν είναι υποκριτική. Είναι ειλικρινής. Ακόμη κι αν το τρίτο Μνημόνιο το διαχειριζόταν μια κυβέρνηση Ν.Δ. υπό τον νεοφιλελεύθερο Κυρ. Μητσοτάκη, θα ήταν αυτοχειρία να ενστερνιστεί τις φορολογικές επιβαρύνσεις και τις μειώσεις στις συντάξεις. Θα αναζητούσε κι αυτή κάποιο μείγμα «αντίμετρων», προφανώς στην κατεύθυνση της μείωσης της φορολόγησης των επιχειρήσεων ή της προσφιλούς της «μείωσης του σπάταλου κράτους». Έτσι, καθώς όλες οι κυβερνήσεις των Μνημονίων αναγκάστηκαν να βάλουν στο ράφι τα προγράμματά τους, επικεντρώθηκαν στη μόνη προσδοκία που απέμενε: την ολοκλήρωση των Μνημονίων και την έξοδο από τη σκληρή επιτροπεία των δανειστών.

Σ’ αυτό που απέτυχαν οι κυβερνήσεις των δύο πρώτων Μνημονίων, υπό την πίεση μιας κοινωνίας εν βρασμώ, υπάρχει πιθανότητα να πετύχει αυτή η κυβέρνηση. Η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης σηματοδοτεί τη -νομοθετική- εφαρμογή του 90% του Μνημονίου. Με την εκταμίευση της δόσης των 8,5 δισ. απομένει ένα απροσδιόριστο ακόμη ποσό από το αρχικό δάνειο των 86 δισ. -προφανώς δεν θα χρησιμοποιηθεί όλο- που θα συνοδεύσει τις επόμενες «ήπιες» αξιολογήσεις.

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι όλα εξελίσσονται «κανονικά», χωρίς θρίλερ και απρόοπτα, μέχρι το φθινόπωρο του 2018, οπότε κηρύσσεται η λήξις της οκταετούς εκτάκτου ανάγκης. Ωραία. Και μετά, τι; Τώρα, τι θα γένουμε χωρίς αξιολογήσεις, δόσεις και κουαρτέτο; Με ποια ακριβώς προγράμματα θα πορευτούν τα κόμματα που διεκδικούν τη διακυβέρνηση; Πώς θα απογαλακτισθούν από τα Μνημόνια, πώς θα βγουν από την κολυμβήθρα της «μεταρρυθμιστικής» ομογενοποίησης; Πώς θα διαφοροποιηθούν και θα επαναχαράξουν τις διαχωριστικές τους γραμμές;

Ανεξάρτητα από το αν πιστεύει κανείς ότι υπήρχε ή όχι εναλλακτική λύση στον μονόδρομο των μνημονίων, η προοπτική εξόδου από το βασανιστικό τους πρωτόκολλο φέρνει το πολιτικό σύστημα ενώπιον υπαρξιακού κενού. Για την ακρίβεια, προγραμματικού κενού. Τα κόμματα είναι υποχρεωμένα να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με μια κοινωνία που έχει μετασχηματιστεί ριζικά και βίαια μέσα σε οκτώ χρόνια, από κορυφής έως ονύχων. Από την επιχειρηματική της ολιγαρχία, μέχρι το νεανικό πρεκαριάτο, που πλειοψηφεί στην απασχόληση. Παρ’ ότι η έξοδος από την επιτροπεία είναι μόνο τυπική, αφού η μακροχρόνια δέσμευση σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα αφήνει ελάχιστα περιθώρια απόκλισης από την «ορθοδοξία» του Μάαστριχτ και του Δημοσιονομικού Συμφώνου, τα κόμματα κάτι πρέπει να «αφηγηθούν» στην κοινωνία και στα επιμέρους στρώματα που θέλουν να κερδίσουν. Και η «ανάπτυξη» δεν συνιστά αφήγηση επαρκή για να ανακτηθούν οι χαμένες ιδεολογικές ταυτότητες, για να ξαναχαραχθούν οι διαχωριστικές γραμμές και να αποκατασταθούν οι ειδοποιοί διαφορές. Αυτό το προγραμματικό κενό που διαπερνά οριζόντια το πολιτικό σύστημα αποδεικνύει, μεταξύ άλλων, ότι τα Μνημόνια ίσως περισσότερο από προγράμματα οικονομικής προσαρμογής ήταν προγράμματα πολιτικής πειθάρχησης. Και εξαιρετικά επιτυχή, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος.

Γαλάζια εργολαβία ξεπλύματος στο ΔΠΘ

Πέτρος Κατσάκος

Όλα ξεκίνησαν όταν μετά από έλεγχο του Σώματος Επιθεωρητών Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης διαπιστώθηκε πλήθος παράτυπων ενεργειών στη διαχείριση κονδυλίων, που αφορούσαν κατά κύριο λόγο τη σίτιση του ΔΠΘ

Οι βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης με χθεσινή τους παρέμβαση αποφάσισαν να πουν δημοσίως κάποια πράγματα με το όνομά τους, γιατί παράγινε το κακό με τους συντοπίτες συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας που το τελευταίο διάστημα έχουν αναλάβει εργολαβικά το “ξέπλυμα” μιας ομάδας διαπλεκόμενων καθηγητών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.
Όλα ξεκίνησαν όταν μετά από έλεγχο του Σώματος Επιθεωρητών Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης διαπιστώθηκε πλήθος παράτυπων ενεργειών στη διαχείριση κονδυλίων, που αφορούσαν κατά κύριο λόγο τη σίτιση του ΔΠΘ. Το υπουργείο Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων, αφού παρέλαβε το πολυσέλιδο και επιβαρυντικό πόρισμα του ΣΕΕΔΔ, παρέπεμψε, ως όφειλε, τον νυν πρύτανη του ΔΠΘ στο Πειθαρχικό Συμβούλιο των μελών ΔΕΠ των ΑΕΙ, σε συνέχεια των ποινικών ευθυνών που προέκυπταν από το πόρισμα για την οικονομική διαχείριση του ιδρύματος.
Γιατί παραπέμφθηκαν ο πρύτανης κ. Καραμπίνης και δύο ακόμη καθηγητές; Γιατί κατά έναν τρόπο συνδέονται μέσω εταιρειών, όπως λέει το πόρισμα, με τον επί σειρά ετών εργολάβο για τη σίτιση των φοιτητών Αν. Χούτο, που πληρώθηκε συνολικά για τις υπηρεσίες του από το πανεπιστήμιο με το ποσό των 24.126.279,11 ευρώ για τα έτη 2009 – 2015, ενώ για την περίοδο 2005-2008 κανείς δεν γνωρίζει πόσα χρήματα πήρε από το πανεπιστήμιο.
Ο εργολάβος έπαιρνε την εργολαβία είτε με διαγωνιστικές διαδικασίες είτε με άσκηση δικαιώματος προαίρεσης είτε με απευθείας ανάθεση κατόπιν διαπραγμάτευσης κατά περίπτωση, μόνο που η σύζυγος του πρύτανη, συνταξιούχος υπάλληλος της πολυτεχνικής σχολής της Ξάνθης, μετέχει σε συνθέσεις διοικητικών συμβουλίων εταιρειών στις οποίες συμμετέχει τόσο ο καθηγητής του ΔΠΘ κ. Σιμόπουλος όσο και ο Αν. Χούτος.
Επομένως τόσο ο ο πρύτανης κ. Καραμπίνης όσο και ο καθηγητής κ. Σιμόπουλος, όπως λέει το πόρισμα, θα έπρεπε να δηλώσουν κώλυμα συμμετοχής σε όλες τις επιτροπές που έκριναν το πακέτο σίτισης στο ΔΠΘ εφόσον στους διαγωνισμούς συμμετείχε ο Αν. Χούτος. Αυτό το τόσο απλό και ξεκάθαρο που καταλόγισε το πόρισμα των Ελεγκτών Δημ. Διοίκησης πέρασε στα ψιλά για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που βάλθηκε να “αθωώσει” με το έτσι θέλω τους εκλεκτούς της κάνοντας λόγο για πολιτικές διώξεις και κατηγορώντας αυτούς που αποφάσισαν να βάλουν τέλος σε μια “οικογενειακή φάμπρικα” δεκαετίας με τζίρο εκατομμυρίων ευρώ.