Να υπερασπιστούμε τη φορολογία

 Γιώργος Κυρίτσης

  Η Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, δεν είναι, ούτε ήταν ποτέ, ούτε εδώ ούτε οπουδήποτε αλλού, κατά της φορολογίας.

Επιτέλους, το ζήτημα της φορολογίας μπήκε στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου με πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους. Αυτό συνέβη μέσα από μια συγκυρία κατά την οποία είναι ταυτόχρονα στην επικαιρότητα από τη μία το κοινωνικό μέρισμα και από την άλλη το σκάνδαλο των Paradise Papers. ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ., τοποθετήθηκαν συνδυαστικά στα ζητήματα αυτά και οι οπτικές είναι σαφείς: Ο ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι μεγάλο μέρος του μερίσματος προέρχεται από την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, αλλά και ότι οι πλούσιοι έχουν δημιουργήσει το θεσμικό πλαίσιο ώστε να μη φορολογούνται, κρύβοντας τα λεφτά τους σε φορολογικούς παραδείσους. Αυτό έχει αποτέλεσμα το βάρος της φορολογίας να το σηκώνουν οι εργαζόμενες τάξεις. Η τοποθέτηση αυτή απευθύνεται και στην υπερφορολογούμενη μεσαία τάξη, δείχνοντας ότι δεν της φταίει το κράτος πρόνοιας, αλλά η φορολογική ασυνειδησία της αστικής τάξης, κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να αντιμετωπίσει.

Η Ν.Δ., διά του αντιπροέδρου της Άδωνι Γεωργιάδη, απάντησε ότι δεν είναι κακό να κρύβεις τα χρήματά σου σε off shore για να μην υπερφορολογηθείς από την κυβέρνηση. Τα Paradise Papers είναι υπόθεση παγκοσμίων διαστάσεων και αντιμετωπίζεται παντού στον κόσμο ως σκάνδαλο, αν μη τι άλλο ηθικό. Μόνο για τη Νέα Δημοκρατία φαίνεται ότι δεν τρέχει τίποτα. Από το «νόμιμο, άρα και ηθικό» του Βουλγαράκη, πέρασε στον απόλυτο κυνισμό. Δεν είναι σαφές αν η νέα αυτή τοποθέτηση προκύπτει ευθέως από την εμπλοκή της συζύγου του Κ. Μητσοτάκη στα P.P. ή αν είναι «η ψυχή της παράταξης» αυτή που μιλάει με ηχείο τον κ. Γεωργιάδη.

Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση για το κοινωνικό μέρισμα στη Βουλή αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντί να επικεντρωθεί στο «ποιος θα πάρει πόσα», να βάλει με έμφαση το θέμα της φορολόγησης και να εξηγήσει πώς βλέπει η Αριστερά το θέμα. Και η Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, δεν είναι, ούτε ήταν ποτέ, ούτε εδώ ούτε οπουδήποτε αλλού, κατά της φορολογίας. Ούτε -τα δύο συνδέονται- είναι η Αριστερά υπέρ του μικρού κράτους. Αυτά είναι ταυτοτικά χαρακτηριστικά της Δεξιάς. Ανταποκρίνονται στην αντίληψη και στις ανάγκες των πολύ πλούσιων και στρέφονται κατά των μεσαίων και χαμηλών εισοδημάτων. Σε μια χώρα με ιστορικά διαμορφωμένη αντιφορολογική κουλτούρα, η συζήτηση αυτή είναι δύσκολη, αλλά, αν φιλοδοξούμε ως Αριστερά να αλλάξουν τα πράγματα σε βάθος, το θέμα είναι ακρογωνιαίο.

Η κεντρομόλος δύναμη του συστήματος Ν.Δ. με δυο δορυφόρους

 Σταμάτης Θεοδωρόπουλος

Αυτό που επιχειρείται σήμερα δεν είναι καθόλου μα καθόλου ανόητο. Είναι η απόλυτη επίθεση του συστήματος το οποίο στήνει τον μηχανισμό εξουσίας από την αρχή.

Πριν κάποιο χρονικό διάστημα είχα γράψει για τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη πως δεν είναι διόλου ανόητος μα αντιθέτως είναι επικίνδυνος, τόσο ο ίδιος, όσο και ολόκληρη η παράταξη της Δεξιάς.
Δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά άλλωστε αν σκεφτεί κανείς το απλό, πως δηλαδή η ελίτ της σήψης της ελληνικής πραγματικότητας, η οποία στηρίζει την παράταξη αυτή ως αφεντικό της, δεν θα άφηνε τα ηνία της σε κάποιον ανόητο αλλά αντιθέτως σε έναν εξαιρετικά συνεπή και υπάκουο υπάλληλο της που θα εκτελέσει κατά γράμμα και με ακρίβεια τις εντολές της, ακολουθώντας τον σχεδιασμό προς την ανάκτηση των συμφερόντων της τα οποία και διαταράχθηκαν με την έλευση του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση της χώρας.
Ένα αρκετό χρονικό διάστημα πίσω, η παράταξη της δεξιάς, μην μπορώντας να ανταπεξέλθει επαρκώς στην πολιτική ατζέντα ως αντιπολίτευση, έσπευσε να κάνει άνοιγμα στην «πιο πέρα» δεξιά, την πιο μαύρη-ακραία από την ίδια δεξιά, στοχεύοντας το ακροατήριο της τελευταίας με μια ρητορική που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από τις περασμένες σκοτεινές δεκαετίες της καταγεγραμμένης νεοελληνικής ιστορίας.
Το «έργο» αυτό εξάλλου το ανέλαβαν εξ’ αρχής και πριν καν ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει ως κυβέρνηση, υπό τις εντολές του τότε πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά, οι κ.κ. Αδ.Γεωργιάδης και Μ. Βορίδης, όπως και ο κ. Δένδιας, γνωστοί άπαντες για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και την ..δημοκρατική διαδρομή τους.
Το σύστημα «έβλεπε» - «προέβλεπε» - «διάβαζε» το μέλλον και μεριμνούσε ήδη.
Το ακροατήριο αυτό, της πιο «πέρα» ακραίας Δεξιάς. ίσως να μην είναι τόσο μεγάλο όσο οι ίδιες οι ανάγκες συσπείρωσης όλου του παμπάλαιου κατεστημένου της χώρας, μα είναι ένας χώρος εύκολης προσέγγισης από τους πιο πάνω «ρήτορες» ως γέννημα και θρέμμα αυτής και κάθε εκμετάλλευση εκλογικού ποσοστού είναι απολύτως αναγκαία, κατά αυτούς, για την ολοκλήρωση του σχεδίου «επανάκτησης».
Στον ίδιο πολιτικό χρόνο, το σύστημα αυτό μπροστά στον καταποντισμό του άλλοτε κραταιού εταίρου της εξουσίας ΠΑΣΟΚ και στην αδυναμία συγκέντρωσης σοβαρών ποσοστών άλλων «εφεδρειών» (βλέπε ΔΗΜΑΡ) οι οποίες είχαν συμμετοχή σε παλιότερες κυβερνητικές συνεργασίες, προσφέροντας τους με ευχαρίστηση  τον «πολιτικό» τους όβολο, επιχείρησε να φτιάξει έναν νέο πόλο από τα αριστερά της Ν.Δ. και στην περιοχή του κέντρου, αυτόν του «Ποταμιού», επενδύοντας στην δημοφιλία ενός δημοσιογράφου ο οποίος πολιτικά κινείτο σε αυτήν την περιοχή.
Η αποτυχία παταγώδης καθώς τίποτα το νέο δεν έφερνε, τίποτα το καινούργιο δεν έλεγε σε μια Ελλάδα η οποία δε βρισκόταν τότε στο χείλος του γκρεμού αλλά είχε πέσει από αυτόν και ματωμένη προσπαθούσε να γαντζωθεί σε μια μονόδρομη αναρρίχηση χωρίς αναπνοή και κουράγια.
Αντιθέτως αυτό που κατάφερε είχε αντίθετα αποτελέσματα. Κατακερμάτισε περισσότερο το χώρο των πάλαι ποτέ «Κυβερνητικών εταίρων» ενώ παράλληλα οι τριγμοί του καλοκαιριού του 2015 δεν κατάφεραν να επιφέρουν το «λυτρωτικό Μάννα εξ ουρανού» για το παλιό σύστημα πλήγμα στον ΣΥΡΙΖΑ και η πολυδιαφημισμένη «Αριστερή Παρένθεση» άρχισε να φθίνει και να ξεθωριάζει με το πέρασμα του χρόνου.
Οπότε μοναδική ελπίδα για το ίδιο το σύστημα είναι η προσπάθεια επανασύνδεσης όλου εκείνου του κατακερματισμένου κομματιού του «αντίπαλου-συνεταίρου» Κέντρου, ώστε να ανακτήσει εκλογικά ποσοστά, ικανά για μετεκλογική συνεργασία με την Δεξιά.
Βεβαίως όλα τα παραπάνω δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση  «γεωγραφικά» τον πολιτικό όρο Κεντροαριστερά τον οποίο και χρησιμοποιεί κατά κόρον όλο αυτό το συνονθύλευμα που αποτελεί τον (υποτιθέμενο) νέο φορέα, επιχειρώντας να επαναφέρει μερίδα προοδευτικών και ουδόλως  δεξιών ψηφοφόρων οι οποίοι τους γύρισαν από καιρό την πλάτη.
Αυτό που επιχειρείται σήμερα λοιπόν δεν είναι καθόλου μα καθόλου ανόητο.
Είναι η απόλυτη επίθεση του συστήματος το οποίο στήνει τον μηχανισμό εξουσίας από την αρχή.
Το μεγάλο πρόβλημα του και που ίσως αποτελεί και την ίδια την απάντηση στον πιο πάνω σχεδιασμό, δεν είναι άλλο από τις μεγάλες λαϊκές μάζες προοδευτικών, αριστερών και δημοκρατών ψηφοφόρων οι οποίες, αν κρίνει κανείς από τη συμμετοχή στις εκλογές ανάδειξης ηγέτη του κατ’ ευφημισμόν «νέου φορέα» της 12ηςΝοεμβρίου, συνεχίζουν να τους γυρίζουν επιδεικτικά την πλάτη.
Αλλά και κάτι ακόμα, εξαιρετικά σημαντικό κατά την γνώμη μου.
Το παλαιό σύστημα άλλαξε τη θέση των κομμάτων που το στηρίζουν στην σκακιέρα και με Κέντρο (επιχειρήσεων) τη Ν.Δ. αντλεί πλέον δυνάμεις και δεξιά και (υποτιθέμενα) αριστερά αυτής.
Το μέλλον δεν θα είναι εύκολο και η επίθεση ενός συστήματος το οποίο είχε μάθει ουδείς να του αντιστέκεται και να παίζει κομπολόι της χάντρες της εξουσίας, προβλέπεται σφοδρή.
Μπροστά έχουμε αναμφίβολα την σύγκρουση δυο κόσμων και σε αυτό το σημείο ουδείς μπορεί να μείνει αμέτοχος.

Τόσο ο προοδευτικός δημοκρατικός κόσμος της Ελλάδας όσο και «οι εξ αριστερών» του ΣΥΡΙΖΑ σύντροφοι, με τις όποιες διαφωνίες τους, δίκαιες η άδικες, αυτό μένει να κριθεί, θα πρέπει να επιλέξουν σε πια από τις δυο παλάντζες, σε ποιον από τους δυο κόσμους θα τους κατατάξει και θα τους καταγράψει η ιστορία.

Ούτως η άλλως (και δε νομίζω πως υπάρχει αμφιβολία από κανέναν), μια επανάκαμψη του παλαιού συστήματος στην εξουσία, με αυτές τις συμμαχίες τις οποίες θα πρέπει να «ταΐσει» με κάτι, ως επιβράβευση της στήριξης τους προς αυτό, θα επιφέρει μαρτυρικές ημέρες στην Αριστερά (σε όλο το μήκος και πλάτος της), στην πρόοδο και στην Δημοκρατία και τα πογκρόμ δεν κάνουν διαχωρισμούς.
Ή μήπως κάνουν;
Όπως και να έχει το παλαιό σύστημα ούτε χιούμορ έχει, ούτε ανόητο είναι.
Βαθιά. βαθύτατα επικίνδυνο είναι και μόνο και ήδη με την πρακτική του επιβάλλει πνιγμό στη δημοκρατία, τον πλουραλισμό και τη διαφορετικότητα της άποψης.

Γερά-Γερά με τον...Κουφοντίνα

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό που διαβλέπουν, καταλαβαίνουν και δηλώνουν σχεδόν στο σύνολό τους οι πολιτικοί παράγοντες της Ευρώπη, ακόμα και οι σκληροπυρηνικοί του ΔΝΤ, δεν θέλουν να το δουν οι κήρυκες του χάους και της καταστροφής στο εσωτερικό της χώρας

Του Γιάννη Κουτσοκώστα

«Χρησιμοποιήσαμε πολλά από τα χρήματα του φορολογούμενου με λάθος τρόπο κατά τη γνώμη μου, για να σώσουμε τις τράπεζες...». Όχι, δεν το δήλωσε ο Τσίπρας, δεν το είπε κάποιος ευρωσκεπτικιστής, δεν το έγραψε κάποιος αυστηρός αναλυτής των πεπραγμένων στην Ευρώπη της κρίσης. Ήταν ο ίδιος ο πρόεδρος του Eurogroup, ο πολύς Γερούν Ντάισελμπλουμ, που ομολόγησε κυνικά και απερίφραστα, προχθές μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, ότι «...οι τράπεζες, παντού στην Ευρώπη, σώθηκαν εις βάρος του φορολογούμενου και αυτό δεν πρέπει να επαναληφθεί».

Όλα, λοιπόν, έγιναν για τις τράπεζες. Όχι πως δεν το ξέραμε, αλλά είναι αλλιώς να το παραδέχεται ένας από τους πρωταγωνιστές της κρίσης και των προγραμμάτων διάσωσης, ο επικεφαλής του Eurogroup. Κάλλιο αργά παρά ποτέ η παραδοχή, η οποία ωστόσο δεν παύει να είναι προκλητική, κυνική αλλά και ανέξοδη. Προκλητική γιατί αποκαλύπτει ότι στις πλάτες των Ελλήνων, των Πορτογάλων, των Ιρλανδών, των Κυπρίων παίχθηκε ένα πολύ βρώμικο παιχνίδι. Κυνική γιατί έγινε χωρίς κανέναν ενδοιασμό, χωρίς μια συγγνώμη, χωρίς διάθεση στοιχειώδους αποκατάστασης της ομολογημένης αδικίας.

Και είναι ανέξοδη, έως και υποκριτική, γιατί γίνεται στο τέλος της θητείας του Ντάισελμπλουμ, όταν το κακό έχει συντελεστεί. Περισσότερο μοιάζει με προσπάθεια να... ξεπλύνει ο ίδιος τις δικές του «αμαρτίες» παρά με πρόθεση διόρθωσης ενός λάθους. Γιατί ποιος δεν θυμάται ότι ο ίδιος ο Γερούν Ντάισελμπλουμ ήταν αυτός ο οποίος λειτουργούσε στο Eurogroup ως φερέφωνο του Β. Σόιμπλε; Ποιος ξεχνάει τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς εις βάρος των Ελλήνων και γενικότερα των λαών του Νότου ότι σπαταλούν τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις σε... γυναίκες και ποτά.

Είπε κι άλλα ο Γερούν στην επιτροπή απασχόλησης και κοινωνικών υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Είπε ότι είναι προτεραιότητα η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων μέσα στο 2018, ότι η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα έχει βελτιωθεί σημαντικά, ότι μπορεί να κλείσει η τρίτη αξιολόγηση μέχρι το τέλος του έτους και ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η τεχνική επεξεργασία του μηχανισμού που συνδέει την αποπληρωμή του χρέους με ρήτρα ανάπτυξης.

Όλα αυτά και ανεξαρτήτως όσων λέει, έστω και εκ των υστέρων, ο Ντάισελμπλουμ επιβεβαιώνουν ότι πολλά έχουν αλλάξει στον τρόπο με τον οποίο οι Βρυξέλλες αντιμετωπίζουν την Ελλάδα. Ότι οι εμμονές στις αδιέξοδες πολιτικές της λιτότητας υποχωρούν και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει έτοιμη να περάσει στη μετά Σόιμπλε εποχή. Και όλοι συμφωνούν ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να γυρίσει σελίδα και να διανύσει τα τελευταία κρίσιμα βήματα προς την έξοδο από τα Μνημόνια.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό που διαβλέπουν, καταλαβαίνουν και δηλώνουν σχεδόν στο σύνολό τους οι πολιτικοί παράγοντες της Ευρώπη, ακόμα και οι σκληροπυρηνικοί του ΔΝΤ, δεν θέλουν να το δουν οι κήρυκες του χάους και της καταστροφής στο εσωτερικό της χώρας.

Αντί, έστω και την ύστατη στιγμή, να βοηθήσουν τη χώρα να σταθεί στα πόδια της, υπονομεύουν την προσπάθεια. Κρύβουν και κρύβονται. Για να κρύψουν τους σκελετούς στις ντουλάπες τους, τη Siemens, τις off shore και τις επιλήψιμες συναναστροφές, κρύβονται πότε στα... Εξάρχεια, πότε στον νόμο Παρασκευόπουλου και τελευταία στον Κορυδαλλό και στον Κουφοντίνα. Όμως αυτό που δεν κρύβεται τελικά είναι το πολιτικό και στρατηγικό αδιέξοδο. Και ο πανικός.

Εγκληματική η αύξηση των ορίων ταχύτητας

Η αξίωση για δρόμους - αεροδρόμια συνιστά επιπλέον μια λογική που θεωρεί θέσφατο την ατέρμονη δέσμευση πόρων για φαραωνικές οδικές υποδομές και αξιώνει μάλιστα διαρκώς το προβάδισμά τους έναντι των φιλικών στο περιβάλλον σιδηροδρομικών υποδομών

Του Κωνσταντίνου Μπρούσαλη*

Μετά το συγκλονιστικό επεισόδιο που συνέβη τον προηγούμενο Φεβρουάριο με την πρόσκρουση ενός αυτοκινήτου με την ιλιγγιώδη ταχύτητα (γύρω στα 200km/h) και το τραγικό αποτέλεσμα να εξοντωθεί μια οικογένεια κι όχι μόνο, είχα θέσει δημόσια το εύλογο ερώτημα: αν κάποιος μπορεί να απολαμβάνει πρακτικά τη δυνατότητα πατώντας το γκάζι να απογειώνεται και να προκαλεί τραγωδίες. Κι αν είναι τελικά σωστό να αφήνεται κάτι τέτοιο στη λογική ή τη νομιμοφροσύνη του οποιουδήποτε.

Με βάση τα παραπάνω προέκυπταν επιπλέον ζητήματα: Πώς θα επιβληθεί πρακτικά η συγκράτηση των ταχυτήτων; Μόνο με τη θέσπιση κανόνων κυκλοφορίας, την αστυνόμευση, τα βαριά πρόστιμα, την κυκλοφοριακή αγωγή και τις παραινέσεις; Καταλήγοντας δε, έθετα και το ερώτημα της υποχρεωτικής εφαρμογής «κόφτη» και στα Ι.Χ. όπως π.χ. στα λεωφορεία. Να επιβληθεί δηλαδή αναγκαστικά ένα λογικό όριο ταχύτητας ανεξάρτητα από τη μέγιστη ταχύτητα που μπορεί να επιδείξει η αυτοκινητοβιομηχανία στα προϊόντα της.

Τελικά στο νομοσχέδιο για την αλλαγή του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) όχι μόνο δεν γίνεται λόγος για «κόφτη» αλλά έρχεται τώρα να προταθεί η δυνατότητα αύξησης των ορίων ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους!

Επειδή αυτό το θεωρώ εγκληματικό, προτείνω να μην αγνοηθούν τουλάχιστον οι επιστημονικές θέσεις του Συλλόγου των Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων (ΣΕΣ) μέσω των οποίων συστήνεται στον νομοθέτη να μην γίνει καμία αλλαγή στα υφιστάμενα ανώτατα όρια ταχύτητας στους διαφορετικούς τύπους οδικού δικτύου και να παραμείνει η Ελλάδα εναρμονισμένη με τις πρακτικές που ισχύουν στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη.

«Η προτεινόμενη δυνατότητα αύξησης των ορίων ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους", λέει ο ΣΕΣ, "αποτελεί μια πρωτότυπη και σαφώς επιστημονικά αδόκιμη πρόταση, ενάντια σε κάθε λογική οδικής ασφάλειας. Η αλλαγή αυτή δίνει ξεκάθαρα ένα πολύ λανθασμένο μήνυμα στους οδηγούς, ότι οι υψηλές ταχύτητες δεν αποτελούν απαραίτητα πρόβλημα (ακόμη και εάν η αρχική πρόθεση είναι να αφορά μικρό μέρος του οδικού δικτύου). Η ταχύτητα είναι ο σημαντικότερος παράγοντας πρόκλησης οδικών ατυχημάτων, σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία».

Έτσι, συνεχίζει, «...η επικίνδυνη συμπεριφορά 'πριμοδοτείται' με τη δυνατότητα αύξησης των ορίων ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους. Σε κανένα κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης το όριο ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους δεν είναι 150 km. Αμφιλεγόμενη εξαίρεση αποτελούν τμήματα των αυτοκινητοδρόμων της Γερμανίας, όπου δεν υπάρχει όριο ταχύτητας, πλην όμως τίθεται συνιστώμενη ταχύτητα 130 km/h, πέρα από την οποία συχνά δεν ισχύει η ασφαλιστική κάλυψη του οδηγού. Επιπλέον, σε δύο κράτη με τις χειρότερες επιδόσεις οδικής ασφάλειας στην Ευρώπη (Πολωνία, Βουλγαρία), το όριο ταχύτητας είναι 140km/h, σε 14 κράτη είναι130km/h και σε έντεκα κράτη (κυρίως τα κράτη με τις καλύτερες επιδόσεις) είναι 120km/h ή και χαμηλότερα. Οι κρατούσες θεωρίες υποστηρίζουν ότι όταν η μέση ταχύτητα κυκλοφορίας αυξάνεται κατά 1km/h, ο αριθμός των ατυχημάτων αυξάνεται κατά 2% στο υπεραστικό δίκτυο και 4% στο αστικό δίκτυο. Οποιαδήποτε αύξηση σε όρια ταχύτητας οδηγεί σε αύξηση της μέσης ταχύτητας και τελικώς σε αύξηση των ατυχημάτων» λέει ο ΣΕΣ.

Πέρα όμως από την ασφάλεια, τίθεται επιπλέον κι ένα περιβαλλοντικό ζήτημα σε συνδυασμό με τη σπατάλη ενέργειας. Είναι ενδεικτικό ότι πριν από μερικά χρόνια, σε συνέδριο στο Αμβούργο, με απόφασή του το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας πρότεινε τη θέσπιση μείωσης στο όριο ταχύτητας σε όλους τους αυτοκινητοδρόμους της χώρας αυτής, στα 130 km/h, το οποίο ετησίως θα απέφερε όφελος 2,5 εκατ. τόνους λιγότερο CO2. Σε αυτό αντιδρούσαν οι αυτοβιομηχανίες.

Η αξίωση λοιπόν για δρόμους - αεροδρόμια προκειμένου να εξασφαλίζονται ταχύτητες που απογειώνουν συνιστά επιπλέον μια λογική που θεωρεί θέσφατο την ατέρμονη δέσμευση πόρων για ανεμπόδιστες φαραωνικές οδικές υποδομές και αξιώνει μάλιστα διαρκώς το προβάδισμά τους έναντι των φιλικών στο περιβάλλον σιδηροδρομικών υποδομών. Είναι δηλαδή και περιβαλλοντική ασέβεια ως αποτέλεσμα μιας αλαζονικής λογικής για δυσανάλογη διαχείριση των φυσικών πόρων υπέρ της ενεργοβόρας και ρυπογόνας αυτοκίνησης. Είναι μια λογική συνυφασμένη ταυτόχρονα με εκείνη που αξιώνει υπερβολικές «υπογειοποιήσεις» μόνο όταν πρόκειται για τον σιδηρόδρομο και ζητάει την καταβύθισή του ή την αχρήστευσή του με εκτροπή μακριά από τις πόλεις.

Η ελληνική Πολιτεία οφείλει όμως να επιβάλλει τους ανθρωποκεντρικούς όρους κι όχι να ενδίδει στα συμφέροντα της αυτοκινητοβιομηχανίας, η οποία καλλιεργεί μια επιδεικτική κουλτούρα λατρείας τής παράλογης ταχύτητας με τόσες παρενέργειες.

Γιατί εγκληματίας δεν είναι μόνο αυτός που πατάει το γκάζι αλλά κι όσοι πρακτικά το ενθαρρύνουν ή το ανέχονται.

* Ο Κωνσταντίνος Μπρούσαλης είναι ιστορικός συγγραφέας, επικεφαλής της Κίνησης Πελοποννησιακής Γραμμής «Σταθερή Τροχιά»

Τίνος είσαι και πώς σε λένε, παιδί μου;

 Ν. Λακόπουλος

Η δεύτερη εμφάνιση των υποψηφίων για την ηγεσία του νέου φορέα στην τηλεόραση αποκάλυψε -πέρα από την πολιτική σύγχυση και την ιδεολογική ανεπάρκεια- το γεγονός ότι οι μνηστήρες δεν μπορούν να απαντήσουν στα προβλήματα της κοινωνίας του χώρου, αλλά την καλούν να λύσει τα δικά τους προβλήματα.

Ο ναρκισσισμός του «εγώ θα ενώσω την παράταξη» μαζί με την παγίδα να απαντάνε στην  ερώτηση τι θα κάνανε αν ήταν …πρωθυπουργοί έβαζαν ασυναίσθητα στους -λίγους- τηλεθεατές το ερώτημα αν τους έδιναν κάποιο υπουργείο και σε ποια κυβέρνηση. Η απάντηση είναι απογοητευτική: αν κανένας δεν μπορεί να εκπροσωπήσει την «παράταξη» γιατί να το κάνουν όλοι μαζί;

Πολλές φορές η ενότητα δεν είναι το ζητούμενο, όσο η ιδεολογική καθαρότητα. Οι ηγέτες δεν υπήρξαν ποτέ αν δεν εκφράζανε κάτι και πολύ περισσότερο αν εκφράζανε απλώς την πολιτική μετριότητα- μια έννοια που πολλοί αναζητούν στην έννοια του «Κέντρου». Τα κόμματα είναι αριστερά ή δεξιά, κομμουνιστικά ή αντικομμουνιστικά, σοσιαλιστικά, αλλά δεν υπάρχουν στην Ιστορία «κεντρώα» κόμματα- μια μετεμφυλιακή πολιτική πατέντα, τελικά αδιέξοδη- όπως η περίφημη Ένωσις Κέντρου.

Πολύ γρήγορα αυτός ο αχταρμάς με «ηγέτες» μικρών κομμάτων ηττήθηκε από ένα ΠΑΣΟΚ -που είχε σαφή αριστερό -έως μαρξιστικό χαρακτήρα που αναζητούσε προγόνους στο ΕΑΜ -ΕΛΑΣ κι όχι τον Ελ. Βενιζέλο ή ακόμα και τον Γεώργιο Παπανδρέου. Αυτοί εδώ κατέβασαν τα κάδρα -ακόμα και του Ανδρέα Παπανδρέου- δημιουργώντας ένα κενό μέσα στο οποίο θα πέσουν μέσα -ως ένα κόμμα της συγγνώμης, αυτενοχοποιημένο, που δεν ξέρει αν ανήκει στη Δεξιά ή την Αριστερά, ούτε με ποιον θα συμμαχήσει.

Πολύ περισσότερο ο νέος φορέας δεν μπορεί να γοητεύσει και στοχεύει σε έναν απο-γοητευμένο από τον ΣΥΡΙΖΑ κοινό που βλέπει με δυσφορία -ή και γέλια- την εικόνα αυτών των «ηγετών» που βασικά φιλοδοξούν να είναι διάδοχοι του Ανδρέα Παπανδρέου- χωρίς να τον υπερασπίζονται. Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι ο νέος φορέας αν όχι ο διάδοχος του ΠΑΣΟΚ- ανάλογα ποιας εποχής διαλέγει ο καθένας- δηλαδή μιας ιστορικής συνέχειας που διεκδικεί πλέον ο …Αλέξης Τσίπρας;

Η αυτοπεποίθηση του φαβορί του πάνελ, της Φώφης Γεννηματά ότι δεν τίθεται ερώτημα με ποιον θα συμμαχήσουν γιατί συνιστά «ηττοπάθεια»- δηλαδή ο νέος φορέας θα διαλέξει τι θα κάνει, ως φορέας εξουσίας- είναι αβάσιμη. Όσο οι υποψήφιοι πλησιάζουν τις κάλπες τόσο οι ψηφοφόροι απομακρύνονται από αυτήν.

Ο μελλοντικός αρχηγός -κι όχι …απλός πρόεδρος- κατά τον Σταύρο Θεοδωράκη θα πρέπει να κοιτάζει αντί για τον ουρανό στο έδαφος: δεν είναι αυτό που περίμενε ο τηλεθεατής -που μάλλον είχε την εντύπωση πως ξαναείδε αυτό το έργο. Η δημοσιογράφος του Alfa έθεσε ποιο καθαρά και ωμά το θέμα. Μήπως ο ηγέτης της Κεντροαριστεράς -όπως δήλωσε το 31% μιας δημοσκόπησης- υπάρχει και είναι ο Αλέξης Τσίπρας- δηλαδή από άλλο κόμμα;

Το μόνο βέβαιο από τη συνάντηση αυτή ήταν πώς αν και ο καθένας ορκίζεται στη ενότητα -για ποιο όμως σκοπό;- οι εννέα υποψήφιοι του ενιαίου φορέα ανήκουν σε άλλα κόμματα- ο καθένας. Φαίνεται να συμφωνούν στην ενότητα -για τις εκλογές και μόνον, αλλά δεν έχουν την ίδια άποψη στο αν φταίει που δεν έχουμε … Προεδρική Δημοκρατία, τι θα κάνουν με τα μνημόνια και πόσο κακός είναι ο Μητσοτάκης. Δεν μπορούν να αποφασίσουν ούτε καν για ένα νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου, το εκλογικό σύστημα, ή πώς θα λένε τον νέο φορέα.

Θα είναι ένα κόμμα κεντρο-σοσιαλ-αριστερο-φιλελεύθερο με ολίγην οικολογία, που θυμίζει το «Μήπως είσαι ΚΟΔΗΣΟ;». Θα μπορούσαν να αποτελούν μια Ένωση Όσων Μισούν τον …Τσίπρα. Μπορεί για ένα σύλλογο για την διόρθωση του …παρελθόντος. Δεν υπήρξε καμμιά ανάλυση για το τι συνέβη στη χώρα, καμμιά ιδέα ή πρόταση για το τι πρέπει να γίνει- εκτός βεβαίως από την ανάπτυξη- μια καλή έννοια για έκθεση ιδεών κι όχι για πολιτικό πρόγραμμα που δεν πρέπει να εύχεται, αλλά να περιγράφει ποια ανάπτυξη και πώς θα έλθει.

H πολιτική ουδετερότητα που υποκρύπτει και μια ταξική ουδετερότητα -εν είδει «εθνικής συμμαχίας»- δείχνει πως καλά δεν διάβασαν Μαρξ, αλλά ούτε Πλεχάνωφ -κάτι τέλος πάντων που να δείχνει μια πολιτική ιδεολογία, μια ταξική αναφορά, μια στάση απέναντι στην Ιστορία, τα κινήματα, τα γεγονότα. Η ιστορική ανοσία μαζί με την πολιτική αγραμματοσύνη υποκρύπτει και την εκλογική κουτοπονηρία. «Θα δούμε και θα αποφασίσουμε», μόνο που ο «πελάτης» -ο τηλεθεατής, χρήσιμος μόνο ως ψηφοφόρος, το έχει κάνει ήδη.

Πέρα από την αντιπάθεια για τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ -που μάλλον ¨κατέστρεψε τη χώρα»- μαζί με την «παράταξη»- θα πρόσεξε κανείς την αντιπάθεια ορισμένων και για το ΠΑΣΟΚ που όμως αποτελεί τον βασικό κορμό της παράταξης, όπως είπε ο Γιώργος Καμίνης.

Δεν υπήρξε καμιά αναφορά στον Ανδρέα Παπανδρέου- αν και τον θυμήθηκε πρόσφατα ο …Αλέξης Τσίπρας. Ο ηγέτης της παράταξης, όπως είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης, είναι ο …Ελευθέριος Βενιζέλος. Κατά σύμπτωση το ίδιο λέει και ο -άλλωστε …συγγενής του- Μητσοτάκης!

Ο ίδιος περιέγραψε με σαφήνεια ποιοι αποτελούν το κοινό του νέου φορέα- που θα πρέπει να βρει κι ένα όνομα διαφορετικό- ως προϊόν- να μη μοιάζει με άλλα. Κάτι αντίστοιχο ίσως με το Ποτάμι: Ανεμοθύελλα του Ανοιχτού Κέντρου, Δημοκρατικός Κεραυνός, Βουνό χωρίς μνήμη, Ανοιχτή Θάλασσα ή κάποιο αντίστοιχο όνομα –σαν του κόμματός του, που να ταιριάζει πιο πολύ σε ουζερί, παρά σε κόμμα.

Η βάση του κόμματος είναι οι «κεντρώοι», αλλά και οι «κεντροαριστεροί» -άγνωστο αν ορίζονται όπως μπαίνουμε ή όπως βγαίνουμε. Ύστερα οι σοσιαλδημοκράτες -μια μοντέρνα ιδέα, αν και η σοσιαλδημοκρατία -μετά από εκατόν πενήντα χρόνια ζωής- πνέει τα λοίσθια στην Ευρώπη.

Δεν αποκλείονται οι Φιλελεύθεροι και οι Οικολόγοι- που όμως δεν φαίνεται να υπάρχουν ή ανήκουν σε άλλα κόμματα. Άμα στίψεις όλα μαζί του φρούτα της πολιτικής ανανέωσης θα βγάλεις ένα άνοστο κι άγευστο- κεντροδεξιό κι όχι «κεντροαριστερό φορέα». Δεν υπάρχει Κεντροαριστερά χωρίς Αριστερά.

Προφανώς Κέντρο είναι η άχρωμη απόρριψη των άκρων και η Κεντροαριστερά δεν περιλαμβάνει και την Αριστερά. Η λέξη π.χ. σοσιαλισμός δεν ακούγεται, ούτε το όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι πιο εύηχη η λέξη σοσιαλδημοκρατία και πόσο όμορφο ακούγεται το Κέντρο- πλην όμως το κατοχύρωσε το όνομα ο …Βασίλης Λεβέντης.

Ο νέος φορέας θα δυσκολευθεί να βρει όνομα, αλλά πιο πολύ στα …σύμβολα. Άντε τώρα να βρεις γραφίστα να εκφράσει την πολιτική σκέψη της Φώφης και του Σταύρου- που μάλλον μοίρασαν τις θέσεις του προέδρου και του αντιπρόεδρου- ως κομματάρχες. Θα είναι κάτι σε εμπριμέ, με μπλε, κόκκινες και πράσινες βούλες.

Αν και θα ταίριαζε και το πορτρέτο του Βενιζέλου- του Ελευθέριου, που τον έλεγαν επί το λαϊκότερον και Λευτεράκη, δίπλα σ΄αυτό του Σταύρου, της Φώφης και άλλων ηγετών. Δίπλα σε μια ελληνική σημαία να κυμματίζει -προς τα δεξιά- ανέμελα, μα πολύ ανέμελα…

Το βρέφος αυτό- χωρίς Ιστορία- θα καταρρεύσει πάνω στον πρώτο διπολισμό, θα χάσει τα λόγια του -και τους ηγέτες, που δεν θα ξαναβγουν ούτε καν βουλευτές, όταν ο ψηφοφόρος, δηλαδή ο Λαός, το ρωτήσει: «Τίνος είσαι και πώς σε λένε, παιδί μου;»

Ο Κυριάκος και η τρόικα των μιντιαρχών

 Νίκος Τσαγκρής

Καθώς πορεύεται με τον στομφώδη βηματισμό της χήνας ως ο νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, αφήνει στο διάβα του τα ίχνη της πολιτικής διαφθοράς που τον εξέθρεψε και τον εκτρέφει

Είναι γνωστό ότι ο πρώτος ξένος επενδυτής που συνάντησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετά την εκλογή του στην προεδρία της Ν.Δ. ήταν ο Ινδός μεγαλομέτοχος του επενδυτικού κολοσσού Fairfax Πρεμ Γουάτσα*. Όχι, δεν είναι σίγουρο ότι η συνάντηση αυτή έγινε στο πλαίσιο κάποιας εκπαιδευτικής γυμναστικής του νέου αρχηγού με αντικείμενο την άγρα ξένων επενδυτών, όπως υποθέσαμε τότε που διαβάσαμε την είδηση (30 Μαΐου 2017). Ίσως ήταν προοίμιο της δεύτερης, μυστικής αυτή τη φορά, συνάντησης των δύο ανδρών (16.9.2017), με την συμμετοχή και των κ.κ. Σαμαρά και Στουρνάρα**. Με αντικείμενο την πιθανότητα απαλλαγής του Κυριάκου από το προπατορικό φορτίο διαφθοράς του κόμματος που ανέλαβε να διευθύνει: τη σκανδαλώδη δανειοδότηση της Νέας Δημοκρατίας με περισσότερα από 200 εκατ. ευρώ, σε μια εποχή που δεν έπαιρνες δάνειο ακόμα κι αν λεγόσουν... Ψυχάρης.

Ωστόσο, το φορτίο διαφθοράς που κουβαλάει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ελάχιστα επιβαρύνεται από το σκανδαλώδες κομματικό χρέος που, σκανδαλωδώς, παραμένει δανεικό κι αγύριστο στο... διηνεκές. Ο νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ήρθε φορτωμένος με το οικογενειακό σκάνδαλο της Siemens: πέρα από τη δική του, την προσωπική του αρπαχτή, με τα τηλεφωνικά κέντρα, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τα... μίξερ, στο ημερολόγιο της εξ απορρήτων γραμματέως του Μιχάλη Χριστοφοράκου Κατερίνας Τσακάλου καταγράφονται 356 συναντήσεις του πρώην επικεφαλής της Siemens Ελλάς με τους Μητσοτάκηδες!

Στον ενεστώτα χρόνο, καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης πορεύεται με τον στομφώδη βηματισμό της χήνας ως ο νέος ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας, σκορπάει στο διάβα του τα ίχνη μιας νέας διαφθοράς, ολόιδιας με την παλιά με την οποία ήταν φορτωμένος όταν ήρθε: το σκάνδαλο του “Κήρυκα” Χανίων, ας πούμε, που η σκωπτική λαϊκή μούσα μετονόμασε σε... «Κήρυκα δανείων». Ή τα... εν διαστάσει πόθεν έσχες του, με το κρυμμένο σπίτι («Σπίτι του Βολταίρου») της Μαρέβας στο Παρίσι. Κι άλλα πολλά, δικά του και του περιβάλλοντός του∙ τακτοποιήσεις ημετέρων, πλαστοπροσωπίες, πλαστογραφίες, καταδίκες σε δικαστήρια... Ένας καταιγισμός επεισοδίων πολιτικής διαφθοράς στην αυλή τού νέου αρχηγού της «παράταξης»∙ που, μεταξύ άλλων, είχε προκαλέσει εκείνη τη (σεμνή και πολιτισμένη σε αναλογία με τις περιστάσεις) δεικτική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ: «Αυτή είναι η dream team του Κυριάκου Μητσοτάκη που ζητά ‘συμφωνία αλήθειας’ με τον ελληνικό λαό».

Και ήρθε προχθές ο νέος σκανδαλώδης Αυγενάκης. Ο οποίος, σύμφωνα με την αποκάλυψη της εφημερίδας “Documento”, συνελήφθη κλέπτων... οπώρας: «Ο κ. Αυγενάκης έχει καταγραφεί από τον κοριό της ΕΥΠ να συνομιλεί με άτομα που έχουν καταδικαστεί για εκβιασμό, ερευνώνται για παράνομη εμπορία χρυσού και διακίνηση μαύρου χρήματος»...

Να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά: Ο Αυγενάκης είναι ο γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, και ο γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας «συνελήφθη κλέπτων οπώρας» και, παρ’ όλο που ο γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας «συνελήφθη κλέπτων οπώρας», μούγκα στη στρούγκα του Τύπου. Με τα μιντιακά κολλητάρια του μητσοτακέϊκου, την τρόικα Αναστασιάδη - Μαρινάκη - Αλαφούζου, να σκεπάζουν τον ισχνό απόηχο της ντροπιαστικής (για τον προστατευόμενό τους) αποκάλυψης, όπως οι γάτες... Ιμαλαΐων τα περιττώματά τους, με ακόμα μια παρτίδα fake news αντισύριζα λάσπης∙ του τύπου «Οι εγκληματίες κυκλοφορούν ελεύθεροι και ο Τόσκας σφυρίζει αδιάφορα!» ή «Ορμητήριο εγκλήματος το Εξαρχιστάν!» ή «Οι Γεωργιανοί που ‘σιδέρωσαν’ την 85χρονη είχαν αποφυλακιστεί με τον Νόμο Παρασκευόπουλου!».

Παίρνει, που λέτε, τη fake γραμμή από τα fake πρωτοσέλιδα ο Κυριάκος και καταθέτει... επίκαιρη ερώτηση για την «εγκληματικότητα». Και, ώ του θαύματος, την καταθέτει ακριβώς τη στιγμή που, «ο Τόσκας που σφυρίζει αδιάφορα» ανακοινώνει τη σύλληψη του βομβιστή του Παπαδήμου. Και στο καπάκι, και μια, και δυο, και τρεις εξιχνιάσεις εγκλημάτων και, τρικυμία εν κρανίω Μητσοτάκη: δίνει συγχαρητήρια στην ΕΛ.ΑΣ. (και «στον Τόσκα που σφυρίζει αδιάφορα») για την πάταξη της εγκληματικότητας, ενώ ταυτόχρονα καταθέτει ερώτηση - μομφή κατά της κυβέρνησης (και του... «Τόσκα που σφυρίζει αδιάφορα») για την έξαρση της εγκληματικότητας! Τραγέλαφος!.. Και στο φόντο το πακέτο «Αυγενάκης»...

Πολύ βαθιά στο φόντο! Ως μέρος του φορτίου διαφθοράς που κουβαλάει ο «αρχηγός» και το πολιτικό σύστημα που τον εξέθρεψε και τον προστατεύει: τα μιντιακά κολλητάρια του μητσοτακέϊκου, με επικεφαλής την τρόικα Αναστασιάδη - Μαρινάκη - Αλαφούζου...

* Καναδική επενδυτική εταιρεία, μέτοχος της Eurobank
** Η συνάντηση αποκαλύφθηκε από την εφημερίδα “Documento”

Η ιδεολογία ως ψευδής συνείδηση

Δημ. Χρήστου


Στη συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αποκάλυψε ότι “Σε εκείνη την κρίσιμη περίοδο κατά την οποία ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αποδέχτηκε τους όρους και προχώρησε σε εκλογές, η μεγάλη πλειονότητα των υπουργών Οικονομικών, ουσιαστικά όλοι, ήταν της άποψης ότι το καλύτερο για την Ελλάδα θα ήταν να πάρει ένα time out (έξοδο από την Ευρωζώνη) με τη στήριξη της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης” Αν και λίγο ώς πολύ αυτό το γνωρίζαμε, πλην της έμφασης “ουσιαστικά όλοι”, εκείνο που δεν αποκάλυψε ο Γερμανός πολιτικός είναι τι συνέβη και δεν υλοποιήθηκε το time out.

ΚΙ ΑΥΤΟ που συνέβη ήταν η παρέμβαση της κυβέρνησης Ομπάμα όταν στον Λευκό Οίκο έμαθαν ότι το Βερολίνο και οι άλλοι ετοιμάζονται να σουτάρουν την Ελλάδα εκτός ευρώ! Το ότι η Κριστίν Λαγκάρντ μαλάκωσε και αποφάσισε να προσκαλέσει τον Έλληνα πρωθυπουργό στην έδρα του ΔΝΤ για συνεννοήσεις, ώστε να βρεθεί λύση για το χρέος και να διευκολύνει, αμβλύνοντας τις θέσεις του Ταμείου, για να ολοκληρωθεί η τρίτη αξιολόγηση φυσικά και δεν έγινε τυχαία. Ήταν ακόμη μία παρέμβαση του Λευκού Οίκου (διά του υπουργού οικονομικών Στιβ Μνούτσιν) καθώς οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ χρειάζονται όσο ποτέ την Αθήνα.

ΝΑ ΓΙΑΤΙ η κυβέρνηση Τραμπ αποφάσισε με έμφαση να στηρίξει την Ελλάδα ως πυλώνα σταθερότητας σε μια εξαιρετικά ασταθή περιοχή, την πλέον θερμή στον κόσμο. Να γιατί, γενικότερα, τα πολιτικά συμφέροντα συνδυάζονται με οικονομικά, συνεργασίας και επενδύσεων. Το ερώτημα λοιπόν είναι: Τούτων δοθέντων, πώς μπορεί κανείς να απαιτεί διαφορετική προσέγγιση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, που παραμένουν η μεγαλύτερη πολιτική στρατιωτική και οικονομική δύναμη στον πλανήτη; Με τα συναισθήματα δεν κάνεις πολιτική. Και πολιτική σε επίπεδο διακυβέρνησης χώρας απαιτεί ρεαλισμό και ψυχραιμία.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς, η ιδεολογία διαστρέφει επικίνδυνα την πραγματικότητα. “Η ιδεολογία είναι ψευδής συνείδηση” είχε πει ο Λένιν και σήμερα έχουμε άφθονα παραδείγματα του ορθού της ρήσης. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός, ο ανίκητος στρατιωτικά, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος στο πεδίο της οικονομίας. Τα κομμουνιστικά κόμματα εξαφανίστηκαν και οι πολίτες που βίωσαν τη δικτατορία των κομματικών ελίτ στην Πολωνία, την Τσεχία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, στις τρεις χώρες της Βαλτικής, αποστρέφονται πλέον το παλιό σύστημα και σύρονται ως αγέλες στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος. Στη Δεξιά και την Ακροδεξιά.

ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ χώρες που σώθηκαν, καθώς εκεί ο σοσιαλισμός δεν ήταν φυτευτός, είναι η Κίνα και το Βιετνάμ, που άνοιξαν τις οικονομίες τους στις πολύτιμες διεθνείς συνεργασίες και επενδύσεις. Όπως τόνισε στην εισηγητική ομιλία του, στο πρόσφατο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, ο ηγέτης της χώρας Σι Τζινπίνγκ “Καμιά χώρα δεν μπορεί μόνη της να αντιμετωπίζει τις πολλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Καμιά χώρα δεν μπορεί να αντέξει την απόσυρση σε οικειοθελή απομόνωση”.

ΚΙ ΟΜΩΣ, να που εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν ultra επαναστάτες νοσταλγοί του 1917! Και υπάρχουν με τη σιγουριά ότι δεν θα κληθούν ποτέ να κυβερνήσουν. Και εκτιμούν πως αυτή η χώρα, που δεν έχει εξέλθει ακόμα από τα δεσμά των Μνημονίων, η οποία χρειάζεται 100.000 θέσεις εργασίας το χρόνο για 10 χρόνια ώστε να πέσει σε μονοψήφιο αριθμό η ανεργία, μπορεί μόνη εναντίον όλων, εναντίον της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, να ζήσει ευτυχισμένη και ευημερούσα!

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ της ισόβιας αντιπολίτευσης. Είναι αυτό που αποκαλούσα πολιτική στην ασφάλεια του ενυδρείου. Εκεί που υπάρχει προστασία από τα πλάσματα της άγριας θάλασσας, εκεί όπου μπορείς να βγάζεις λόγους στα άλλα ψαράκια χωρίς να φοβάσαι τίποτα. Και όταν για πρώτη φορά ο λαός πήρε το ενυδρείο και το έριξε στη θάλασσα, έπειτα από λίγο χρόνο, πολλά ψαράκια και οι ηγέτες τους την κοπάνησαν και επέστρεψαν στην ασφαλή γυάλα τους.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, για ακόμη μια φορά ασχολούμαστε με αυτονόητα πράγματα για τον διαρκώς και ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο. Και ασχολούμαστε διότι ένα μέρος από το 4,6% του ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στις βαριές κυβερνητικές ευθύνες. Πρέπει να ομολογήσουμε όμως ότι η ωρίμανση σε επίπεδο κυβέρνησης είναι θεαματική και το όφελος μεγάλο για τα εθνικά συμφέροντα, που δοκιμάστηκαν και δοκιμάζονται ακόμα.

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα κ. Λοβέρδο;

Η τότε κυβέρνηση ακόμη δεν έχει εξηγήσει τι έγιναν τα διαθέσιμα των κλάδων υγείας των ασφαλιστικών ταμείων που υπήρχαν στις 31.12.2011 αφού ουδείς γνωρίζει για την τύχη τους! Τι έγιναν αυτά τα χρήματα;...

Τάκης Γεωργακόπουλος  αντιπρόεδρος του ΕΟΠΥΥ

Σε πρόσφατο σημείωμά του στα “Νέα” (23.10.17) με τίτλο “Οπισθοδρόμηση ολκής: ο υπουργός - ΕΟΠΥΥ’’, ο πρώην υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος αναφέρεται στον ΕΟΠΥΥ και σε σχέση με το νέο π.δ. 121/17 «Οργανισμός του υπουργείου Υγείας» αναφέρει μερικές ανακρίβειες άξιες σχολιασμού.

Ο ιδρυτικός νόμος του ΕΟΠΥΥ είναι ο 3918/2011 (και όχι του 2010 όπως γράφεται), ο οποίος, πέρα από «ιδρυτικός», δεν έχει κάτι άλλο που να δίνει το δικαίωμα στον πρώην υπουργό Υγείας να διεκδικεί τη... «μοναδικότητα». Η συγχώνευση των κλάδων Υγείας ασφαλιστικών ταμείων είχε αρχίσει πιο νωρίς, κατά το 2008, με τον Νόμο 3655, επί άλλης υπουργού Υγείας...

Με την ευκαιρία, αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Ν. 3918/11 κατέστη νόμος - παγίδα αφού κληροδότησε στον ΕΟΠΥΥ, ως “καθολικό διάδοχο” μεταξύ άλλων, και όλες τις υπο-χρεώσεις των παλιών ασφαλιστικών ταμείων κι αυτές τις “αμαρτίες” πληρώνει ακόμη ο ΕΟΠΥΥ, διότι η τότε κυβέρνηση δεν φρόντισε να δημιουργήσει έναν νέο Οργανισμό, όπως ο ΕΟΠΥΥ, απαλλαγμένο από χρέη του παρελθόντος, βεβαιωμένα αλλά και μη βεβαιωμένα των ταμείων που στην πορεία όλες οι διοικήσεις του ΕΟΠΥΥ επωμίστηκαν.

Επίσης, η τότε κυβέρνηση ακόμη δεν έχει εξηγήσει τι έγιναν τα διαθέσιμα των κλάδων Υγείας των ασφαλιστικών ταμείων που υπήρχαν στις 31.12.2011 αφού ουδείς γνωρίζει για την τύχη τους! Τι έγιναν αυτά τα χρήματα; Μεταφέρθηκαν στον ΕΟΠΥΥ; Από πού προκύπτει αυτό; “Πέταξαν” προς άλλους κωδικούς;

Τώρα, σχετικά με το νέο πδ 121/2017, για το οποίο γίνεται “πολύς καβγάς για το τίποτα”, ο κ. Λοβέρδος και οι «συνοδοιπόροι», του στην άσκοπη φασαρία που ξεσήκωσαν, οφείλουν να γνωρίζουν ότι ο ΕΟΠΥΥ αποτελεί εποπτευόμενο Οργανισμό (Νπ.δ.Δ) των συναρμόδιων υπουργείων από τον ιδρυτικό του Νόμο 3918/11 και στη συνέχεια από το υπουργείο Υγείας με τον νόμο 4052/12. Κι επειδή θεωρώ πως το γνωρίζουν, παραπλανούν συνειδητά την κοινωνία και τους εργαζόμενους του ίδιου του οργανισμού!

Από πού, ως νομικός, συμπεραίνει ότι με το νέο π.δ. 121/17 -συνέχεια και εξέλιξη του π.δ. 106/14- “καταργούν την αυτοτέλεια του ΕΟΠΥΥ”; Μα υπάρχει αυτοτέλεια σε ένα Νπ.δ.Δ; Την εννοιολογική διαφορά αυτοτελούς και αυτόνομου σε έναν εποπτευόμενο φορέα, ως συνταγματολόγος, πιθανολογώ ότι την κατανοεί καλύτερα από κάθε άλλον... άρα, παραπλανά!

Το «Αυτοτελές Τμήμα Εποπτείας, Ανάπτυξης και Λειτουργίας ΕΟΠΥΥ» που υπάρχει και στο π.δ. 106/14 και ψευδώς ονομάζει «Γραφείο» και μάλιστα το χαρακτηρίζει “καθεστώς προσωπικό και ως εκ τούτου αδιαφανές”, με το νέο π.δ. 121/17 αναβαθμίζεται, διότι υπάγεται απ’ ευθείας στον υπουργό κι αποτελεί τον σύνδεσμο ανάμεσα στον ΕΟΠΥΥ και το εποπτεύον υπουργείο. Νομίζω πως αντιλαμβάνεται την ειδοποιό πολιτική και διοικητική διαφορά, διότι ώς τώρα, σύμφωνα με το π.δ. 106/14, άρθρο 19, παρ. 3, εδάφιο γ, η εποπτεία του ΕΟΠΥΥ ασκείτο επίσης από το “Τμήμα Εποπτείας, Ανάπτυξης και Λειτουργίας του ΕΟΠΥΥ” που ήταν ενταγμένο στη Διεύθυνση ΠΦΥ (Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας) με ίδιες αρμοδιότητες (αα) και (ββ), όπως αυτές αναφέρονται και στις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 30, του π.δ. 121/2017. Ειλικρινά, δεν ξέρω αν ως νομικός έκανε τον κόπο να τα διαβάσει...

Πέραν τούτων, στο νέο π.δ. προστέθηκαν και άλλες εννέα διατάξεις, μερικές εκ των οποίων περιέχονται και σε διάσπαρτα νομοθετήματα, όπως:

* Η σύσταση της Επιτροπής Διαπραγμάτευσης και του Ανώτατου Υγειονομικού Συμβουλίου (ΑΥΣ) που καθορίζονται στην παράγραφο στ.

* Η κατάρτιση του Οργανισμού (που δεν καταρτίσατε μετά τον 3918/11 και) που είναι γεγονός με την παρούσα διοίκηση και σημερινή πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας που καθορίζεται στην παρ. γ.

* Ο καθορισμός των επιτρεπομένων ορίων δαπανών για τις παρεχόμενες υπηρεσίες που προβλέπεται με την παρ. ζ, ενώ με τις παραγράφους δ, ε, η, θ, ι, ια θεσμοθετούνται, κατά την άποψή μου, ζητήματα στο πλαίσιο αναμόρφωσης της λειτουργίας του ΕΟΠΥΥ.

Δεν πιστεύω ότι ο κ. Ανδ. Λοβέρδος δεν έχει αντιληφθεί ότι το συγκεκριμένο π.δ. 121/2017 προσδιορίζει τις αρμοδιότητες του υπουργείου και του υπουργού έναντι του ΕΟΠΥΥ και ζητημάτων που άπτονται του Οργανισμού, για τις οποίες θα χρειάζεται η έκδοση Υ.Α. ή ΚΥΑ.

Κάνει όμως «την τρίχα, τριχιά» που λέει κι ο λαός μας. Το κάνει συνειδητά, παραπλανητικά, με κακοήθεια και προς τον ΕΟΠΥΥ, ακριβώς επειδή ως νομικός γνωρίζει το περιεχόμενο και την πολιτική και διοικητική σκοπιμότητα του νέου π.δ.

Σίγουρα και είναι ενοχλημένος, όπως και όλοι οι αντιπολιτευόμενοι τον ΕΟΠΥΥ και την κυβερνητική πολιτική, από τη μέχρι τώρα, νέα πορεία του ΕΟΠΥΥ. Γιατί δείχνει τις διαφορές του παλιού που εκπροσωπεί ο κ. Λοβέρδος, με το καινούργιο που εκπροσωπεί η πολιτική της κυβέρνησης και η τακτική που ακολουθεί η νέα διοίκηση του ΕΟΠΥΥ με πρόεδρο τον κ. Σ. Μπερσίμη.

Ας αφεθεί ο ΕΟΠΥΥ να λειτουργήσει απερίσπαστος και να ολοκληρώσει το έργο του, έργο ασφαλώς δύσκολο, που διενεργείται και σε αντίξοες συνθήκες και -θα’ λεγα- κλίμα διαρκούς αντιπαράθεσης με το παλιό που ο κ. Λοβέρδος εκπροσωπεί και με το οποίο δόμησε τον ΕΟΠΥΥ που παραλάβαμε τον Δεκέμβριο του 2015.