ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

 Ο  σχολαστικός

Ο νέος υφυπουργός Εργασίας Π. Τσακλόγλου έχει έρθει για να ξηλώσει το ασφαλιστικό. Και δεν το κρύβει κιόλας.

Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές η «Αυγή» είχε αποκαλύψει τα πρακτικά κάποιων κλειστών συναντήσεων που είχαν γίνει για να οργανώσουν το σχέδιο της Ν.Δ. για το ασφαλιστικό.

Ο Τσακλόγλου συμμετείχε στις συσκέψεις εκείνες.

Το τι σχεδιάζουν είναι λίγο - πολύ γνωστό. Το ξέρουμε από την περίοδο του Πινοσέτ.

Θα υπάρχει μια πολύ βασική κύρια σύνταξη πείνας, που θα την παίρνουν όλοι.

Θα υπάρχει μια επικουρική σύνταξη, για την οποία θα καταβάλλονται εισφορές σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.

Και, τέλος, θα υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις μόνος σου μια πρόσθετη ασφάλιση για να τσοντάρεις κάτι παραπάνω.

Με αυτό το σχέδιο είναι κατενθουσιασμένοι. Και το πουλάνε ως εξής:

Πρώτον, μειώνονται οι εισφορές για την κύρια σύνταξη.  Άρα ο εργαζόμενος θα παίρνει κάτι παραπάνω στο χέρι και ο εργοδότης θα πληρώνει λιγότερα, άρα θα κάνει προσλήψεις, και οι εταιρείες θα αναπτυχθούν περισσότερο.

Δεύτερον, στις επικουρικές θα μπορεί να επιλέγει ο εργαζόμενος αν θα καταβάλλει μεγάλες εισφορές για να πάρει υψηλή σύνταξη ή μικρότερες εισφορές για να πάρει μικρότερη σύνταξη. Είναι δηλαδή θέμα υπευθυνότητας.

Μπορεί επίσης να επιλέγει πακέτο εισφορών υψηλού ρίσκου, όπου μπορεί με μικρότερες κρατήσεις να πάρει αρκετά μεγαλύτερη σύνταξη ή να μην πάρει τίποτα.

Και, τέλος, έχει και την προσωπική ασφάλιση. Θέμα ευθύνης είναι. Αν τα λεφτά που βγάζει θα τα τρώει στα μπουζούκια ή θα βάζει κάτι στην άκρη για τα γεράματά του.

Αυτό είναι το προσπέκτους του ασφαλιστικού Πινοσέτ. Ξέρετε, που έχει πανέμορφους κοτσονάτους ηλικιωμένους να κάνουν διακοπές στην Ισπανία.

Ας δούμε τι γίνεται στην πραγματικότητα:

Πρώτον, ό,τι κερδίσουν παραπάνω οι εργαζόμενοι από τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών (που βεβαίως θα τους κοπεί από τη σύνταξη...) θα τους το πάρουν πίσω αμετάκλητα με την πρώτη μικρή κρίση στην αγορά.

Το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ αύξησε τον κατώτατο μισθό στα 650 ευρώ. Τώρα δουλεύουν όλοι με τον υποκατώτατο, αν δεν το έχετε καταλάβει.

Επιπλέον οι εργοδότες με ό,τι φράγκα εξοικονομήσουν δεν τρέχουν να κάνουν προσλήψεις. Ούτε νέες επενδύσεις. Τα μπόνους των στελεχών τους ανεβάζουν.

Δεύτερον, οι ασφαλιστικές εταιρείες κλέβουν.  Όπως οι τράπεζες. Βγάζουν λεφτά ρίχνοντας τον πελάτη.

Και στο τέλος θα δώσουν το λιγότερο που μπορούν. Διότι χρεώνουν υψηλότατα κόστη διαχείρισης, αμοιβές και μπόνους των στελεχών και τέτοια.

Και αν μπορούν να μην δώσουν και τίποτα, δεν θα δώσουν τίποτα.

Και είναι και αδύνατον να τις ελέγξεις αν σε έχουν κλέψει, εκτός αν είσαι η Τζούλια Ρόμπερτς.

Ασε που μπορεί όντως να μην δώσουν τίποτα, γιατί καπιταλισμό έχουμε, τα λεφτά χάνονται.

Επίσης, αν παραγεράσεις, σου κόβουν τη σύνταξη. Τα λεφτά σας τελείωσαν, επειδή τόσα είχατε δώσει, καλή τύχη και καλή συνέχεια στα 87 σας.

Τρίτον και εξοργιστικότερον:  Όλο αυτό το αφήγημα αφορά γιάπηδες που δουλεύουν 40 χρόνια συνεχόμενα με 5.000 ευρώ τον μήνα, ώστε να πληρώνουν τα 1.500 για να πάρουν στο τέλος μια αξιοπρεπή σύνταξη.

Αποταμιευτική κουλτούρα, που έλεγε προεκλογικά ο Μητσοτάκης στους ντελιβεράδες. Μην τα τρώτε όλα σε αμάξια και ταξίδια.

Δεν υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι. Η αλήθεια είναι ξεκάθαρη. Με 20% ανεργία, με δουλειές για γκαρσόνια και ντελιβεράδες, με τον μισθό να πέφτει 30% κάθε φορά που καταφέρνεις να ξαναβρείς δουλειά, τι συντάξεις θα πάρει αυτός ο κόσμος;

 Το ζήτημα δεν είναι τι θα αποφασίσεις να δώσεις, που λένε οι φιλελέδες, αλλά τι θα έχεις να δώσεις.

Ενημερωτικά, στη Χιλή οι συνταξιούχοι του ασφαλιστικού Πινοσέτ τρώνε από τα συσσίτια.

Όμως οι ασφαλιστικές φλέγονται να πάρουν την επικουρική ασφάλιση στα χέρια τους. Και προφανώς δίνουν γενναίες μίζες για να το καταφέρουν.

Το πλεονέκτημα της κυβέρνησης είναι ότι όσοι μπαίνουν στην αγορά εργασίας θα εντάσσονται υποχρεωτικά στο νέο σύστημα. Και θα είναι πολύ νέοι για να τους απασχολεί το τι θα γίνει σε 50 χρόνια.

Το σχέδιο Πισσαρίδη λέει μάλιστα ότι θα μπορούν να ενταχθούν εθελοντικά και παλαιότεροι εργαζόμενοι.

Που σημαίνει ότι οι εργοδότες θα εκβιάζουν: Ή μπαίνεις στο ασφαλιστικό Πινοσέτ ή σε απολύω και παίρνω άλλον.

Το πρόβλημα είναι ότι, από τη στιγμή που οι νέοι εργαζόμενοι θα βγουν από το παλαιό σύστημα, το παλαιό σύστημα θα σταματήσει να έχει λεφτά για συντάξεις.  Άρα θα χρειαστούν 50 δισ. σε ορίζοντα δεκαετίας. Κάτι θα σκεφτούν.

Αυτή είναι η δουλειά που ήρθε να κάνει ο Τσακλόγλου. Καλορίζικος!

Αλήθεια, τι πήγατε και ψηφίσατε;

 

Συνέντευξη Ε. Τσακαλώτου στην ΕΠΟΧΗ (3/8/2020)

A΄ ΘΕΩΡΙΑ – ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Η πρώτη ερώτησή μου θέλει να μεταφέρει την ανησυχία της πολύ μεγάλης πλειονότητας: πώς πάει η οικονομία, πού θα σταματήσει το βάθος της ύφεσης, η στασιμότητα, σχεδόν, των επενδύσεων, το ύψος της ανεργίας;

Τα πράγματα είναι δύσκολα. Μιλάμε για μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση που χτύπησε την παγκόσμια οικονομία όταν ήδη φαίνονταν σημάδια ύφεσης και όταν πολλοί αναλυτές ανησυχούσαν για νέα χρηματοπιστωτική κρίση, αυτή τη φορά λόγω των υπερχρεωμένων επιχειρήσεων. Αυτή τη στιγμή έχουμε αναζωπύρωση του Covid, όχι μόνο στις ΗΠΑ, την Λ. Αμερική και στην Αυστραλία, αλλά και στα Bαλκάνια οπότε οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις των διάφορων οικονομικών οργανισμών θα πρέπει να είναι πια τα σενάρια βάσης. Πολύ φοβάμαι ότι θα πρέπει περιμένουμε νέες στρατιές ανέργων και φτωχών και όξυνση των ανισοτήτων. Αυτό που ζούμε την τελευταία δεκαετία είναι κάτι μοναδικό στον σύγχρονο καπιταλισμό – μια συνολική ενδογενής κατάρρευση του μοντέλου παραγωγής και διανομής. Η κρίση του 2009, όσο και η σημερινή, προέρχονται από συστατικά μέρη του συστήματος στην παραγωγή, στη διακίνηση προϊόντων, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ενδογενής είναι και η κλιματική κρίση. Το βασικό ζήτημα που τίθεται είναι αν σε πολιτικό, αλλά και επιστημονικό επίπεδο, θα συνεχίσουμε να προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Είναι πλέον επιτακτικό να μιλήσουμε για μια αλλαγή μοντέλου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επικρίνει την κυβέρνηση ότι επέλεξε οικονομική πολιτική που δεν φρέναρε την επερχόμενη ύφεση αν και γνώριζε ότι η οικονομία είχε μπει σε επιβράδυνση.

Στη ΝΔ έχουν συγκεκριμένες θεωρήσεις και συγκεκριμένες πολιτικές δεσμεύσεις. Και άρα δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να κατανοήσουν αυτό που ξέρουμε τουλάχιστον από τη μεγάλη ύφεση του 1930 – ότι είναι λάθος να μην κάνεις αρκετά εγκαίρως, και να αποσύρεις πρόωρα τα μέτρα που έχεις πάρει. Σε άλλους τομείς εμμένουν γιατί θεωρούν την κρίση ως ευκαιρία για να διαλύσουν δικαιώματα, είτε αυτά είναι εργασιακά, είτε είναι το δικαίωμα στη διαδήλωση. Σε άλλους πάλι επενδύουν τόσο όσο μέχρι να περάσει η κρίση και να συνεχίσουν μετά business as usual. Για παράδειγμα, δεν επενδύουν στο δημόσιο σύστημα υγείας, αναπτύσσοντας πρωτοβάθμια υγεία. Γιατί το business as usual σημαίνει ΣΔΙΤ, ιδιωτικές κλινικές κ.λπ.

Ποια η εκτίμησή σου, για το τελικό αποτέλεσμα, όσο αφορά το Ταμείο Ανάκαμψης;

Από τη μία μεριά, το Ταμείο Ανάκαμψης αποτελεί τομή. Πρωτίστως γιατί δανείζεται η ΕΕ ως ΕΕ. Επιπλέον, ένα ποσοστό από αυτά τα χρήματα θα δοθούν με μορφή επιδοτήσεων και όχι δανείων. Βέβαια, η αρχική πρόταση ήταν καλύτερη και ήδη αποτελούσε ένα συμβιβασμό ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο. Η ΝΔ, εν μέρει γιατί είναι μέλος του ΕΛΚ, δεν έχει τη γραμμή ευθυγράμμισης με άλλες χώρες του Νότου. Τα μέτωπα στο μέλλον θα είναι δύο. Το πρώτο, είναι αν οι φειδωλοί τέσσερις θα κερδίσουν τη μάχη που έδωσαν αυτή η τομή να είναι εφάπαξ, και όχι συστατικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής της ΕΕ για το μέλλον. Το δεύτερο, είναι πόσο γρήγορα θα επιστρέψει η λογική της δημοσιονομικής προσαρμογής – η λογική της λιτότητας – για να μπούνε τα δημόσια οικονομικά σε βιώσιμη πορεία. Για 40 χρόνια μετά από την κρίση του 1970, το ταξικό ζήτημα λύνεται με αυτό που ονομάζει ο Γούλφκγανκγ Στρέικ δανεισμό από το μέλλον. Το κοινωνικό ζήτημα (διανομή εισοδήματος και πλούτου, επίπεδο μισθών, κοινωνικό κράτος) λύνεται με την αύξηση δανεισμού όλων των ειδών – ατόμων, επιχειρήσεων, τραπεζών, κρατών. Η κρίση του 2009 έδειξε ότι αυτή η λύση δεν είναι βιώσιμη. Για την Αριστερά, η συζήτηση δεν θα πρέπει να εστιάζεται στο αν θα χρειαστεί κάποτε μια δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά οι όροι με του οποίους θα γίνει. Η Αριστερά δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα για το θέμα της φορολογίας και άλλα μέτρα που αντιμετωπίζουν τις ανισότητες. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το θέμα χωρίς μια άλλη προσέγγιση στη φορολογία, συμπεριλαμβάνοντας φόρους επί του πλούτου (όπως λέει και ο Πικετί), φόρο Τόμπιν, οικολογικούς φόρους, προοδευτικούς φόρους εισοδήματος κλπ, που αντιμετωπίζουν τις ανισότητες και δημιουργούν πόρους όχι μόνο για βιώσιμα δημόσια οικονομικά, αλλά για ένα δημόσιο που μπορεί να αντιμετωπίζει την υγειονομική, την οικονομική, και την κλιματική κρίση και να προστατεύει ουσιαστικά τα λαϊκά και μεσαία στρώματα. Χρειάζονται φόροι, οι οποίοι όμως δεν θα είναι μόνο στο μεγάλο κεφάλαιο.

Η πρόταση Πισσαρίδη προϊδεάζει για ένα νέο μνημόνιο;

Η κυβέρνηση άρχισε να επιβάλει ένα είδος μνημονίου πριν από τον κορονοϊό, με τις παρεμβάσεις της στα εργασιακά (κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, αποδυνάμωση του ΣΕΠΕ κλπ), αλλά και τη μείωση του φόρου επιχειρηματικών κερδών. Με τον Covid συνέχισε η επίθεση στον κόσμο της εργασίας, μετέτρεψαν την εκ περιτροπής εργασία στη νέα κανονικότητα, επέβαλαν εν τοις πράγμασι μειώσεις μισθών στο σύνολο του ιδιωτικού τομέα, πέρασαν ταυτόχρονα ένα αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο που αδυνατίζει τους ελέγχους και παραγκωνίζει το ρόλο της περιφέρειας. Τώρα περιμένουμε την τρίτη πράξη του δράματος με το πόρισμα Πισσαρίδη, όπου φαίνεται περιλαμβάνονται όλοι οι μύχιοι πόθοι των νεοφιλελεύθερων εκσυγχρονιστών. Αλλά ακριβώς επειδή αυτό το πακέτο δεν αντιμετωπίζει τις ανισότητες, δεν δημιουργεί όρους για αύξηση επενδύσεων και ρυθμών ανάπτυξης, βρισκόμαστε μπροστά σε μια επιδείνωση του λόγου Χρέος/ΑΕΠ. Έτσι χτίζονται οι όροι ενός νέου κανονικού μνημονίου.

Ποιοι θα μπορούσε να ήταν οι άξονες της εναλλακτικής αριστερής πρότασης;

Υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις. Πρωτίστως οφείλουμε να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για την ενίσχυση του εργατικού, αλλά και άλλων κινημάτων. Μόνο έτσι μπορεί να επιβληθεί μια ατζέντα που θέτει το ζήτημα της ενίσχυσης της εργασίας. Μια ατζέντα που κάνει ηγεμονικό το ότι οι υψηλοί μισθοί ενισχύουν τη ζήτηση και σπρώχνουν τις επιχειρήσεις να επενδύουν σε νέες τεχνολογίες, αντί να βασίζονται στο ευέλικτο και φθηνό εργατικό δυναμικό. Έτσι αντιμετωπίζεται το πρόβλημα ιστορικά χαμηλών επενδύσεων, αλλάζοντας συγχρόνως το παραγωγικό μοντέλο. Ταυτόχρονα, πρέπει να μελετήσουμε τις κοσμογονικές αλλαγές που επιφέρει η πανδημία στα εργασιακά. Πρέπει να συζητήσουμε και με τους 30ρηδες και 40ρηδες που ενδιαφέρονται για αυτές τις εξελίξεις, για το πώς θα έχουμε ένα παραγωγικό μοντέλο που θα τους κρατήσει ή θα τους επαναφέρει στη χώρα, για το πώς θα υπάρχει διαφάνεια στα ευρωπαϊκά προγράμματα, για το πως θα τελειώσει το νέο πελατειακό κράτος που δημιουργείται.

Τι θα κάνατε διαφορετικά; Π.χ. στο κομμάτι της κλιματικής αλλαγής.

Αυτό που διαφοροποιεί την Αριστερά είναι ότι αντιλαμβάνεται αυτό τον μετασχηματισμό με κοινωνικούς ορούς. Ενδιαφέρεται για το πώς θα πληρώσουν το κόστος του οι κατέχοντες, το πώς θα είμαστε όλοι και όλες συμμέτοχοι στα οφέλη. Στην ενέργεια, η ΝΔ βαφτίζει πράσινη μετάβαση τη στροφή προς το φυσικό αέριο και τη στήριξη των καθετοποιημένων παραγωγών. Μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα στήριζε τα δημοσία δίκτυα υποδομών και θα ενίσχυε τη στροφή προς την αποκεντρωμένη μικρή παραγωγή με ΑΠΕ, το μοντέλο του prosumption και τις ενεργειακές κοινότητες. Φυσικά αυτό θα χρειαζόταν και ενέργειες από «τα κάτω» – αλλά υπάρχει τρόπος να δουλέψουν αριστερές πολιτικές χωρίς ενέργειες «από τα κάτω»; Στα απορρίμματα η ΝΔ βαφτίζει πράσινη μετάβαση την επέκταση της καύσης χωρίς διαλογή σε μητροπολιτικά κέντρα. Εμείς θα συνεχίζαμε τη στρατηγική διαλογής στην πηγή και δημιουργίας ενός αποκεντρωμένου συστήματος ανακύκλωσης σε στενή συνεργασία με τους ΟΤΑ. Στο δημόσιο χώρο και στις αστικές μετακινήσεις οι παρεμβάσεις μας θα συνδύαζαν την αναγκαιότητα δημιουργίας δημοσιών χωρών με το αίτημα αναμόρφωσης των λαϊκών γειτονιών στα μεγάλα αστικά κέντρα της χωράς σε αντίθεση με τις στρατηγικές gentrification και τουριστικοποίησης που εξυμνούν οι εκπρόσωποι της ΝΔ. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα.

Υπάρχει ο κίνδυνος να επανισορροπήσει το σύστημα, μετά το τέλος της κρίσης, στις ίδιες θέσεις ισχύος και εκμετάλλευσης εργασίας και φύσης;

Πρέπει να δούμε τις ρωγμές που μπορούμε να αξιοποιήσουμε στη νεοφιλελεύθερη κυριαρχία, αυτά που η ίδια η πραγματικότητα έχει καταστήσει ευάλωτα, για παράδειγμα το «δεν μπορεί το κράτος να ασχολείται με την παραγωγή» ή το «ιδιωτικά τα κέρδη, δημόσιες οι ζημιές». Έτσι, το κράτος θα παίρνει μετοχές από τις μεγάλες επιχειρήσεις που ζητούν χρηματοδότηση. Αυτές οι μετοχές θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να πάνε στο Υπερταμείο, και τα μερίσματα να αποτελούν δημόσια έσοδα. Χρειάζεται να μιλήσουμε σοβαρά για το Υπερταμείο που, παρά τα όσα λέγονται, δεν είναι ένα ταμείο ιδιωτικοποιήσεων. Είναι ένα εργαλείο που, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη, όπως την έχουμε εμείς στο μυαλό μας. Ζήτημα που δεν είναι ανεξάρτητο από γενικότερα ερωτήματα για το πώς θα χρηματοδοτηθεί το σύνολο της οικονομίας, και ποιος είναι ο ρόλος της Αναπτυξιακής Τράπεζας. Είναι η στιγμή να μιλήσουμε για την αποεμπορευματοποίηση αγαθών και υπηρεσιών. Η παιδεία και η υγεία δεν μπορούν να θεωρούνται απλά εμπορεύματα. Το δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας πρέπει να παρέχουν πλήρη και καθολική κάλυψη. Το ίδιο ισχύει και για άλλες ανάγκες – το νερό ή το δικαίωμα στη στέγη. Με ρεαλιστικές προτάσεις και εναλλακτικά αντιπαραδείγματα που στηρίζονται από ζωντανά κινήματα. Με την εμπλοκή της κοινωνίας, η οποία θα αποφασίζει συλλογικά για το είδος της ανάπτυξης που επιθυμεί και του δημοσίου σε ρόλο συντονιστή. Αυτό θα πει ρεαλιστικός ριζοσπαστισμός.

 Β΄ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Μια γενική εκτίμησή σου για την ποιότητα άσκησης εξουσίας από τη ΝΔ;

Σύντομα θα καταστεί δόκιμος ο όρος «Μητσοτακισμός», ταυτιζόμενος με τις μετατοπίσεις πολλών δεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, ως η ενσάρκωση μιας αυταρχικής πρακτικής στα κοινωνικά, μιας ακραία ταξικά μεροληπτικής πρακτικής στα οικονομικά, μιας απόλυτα παλαιοκομματικής λογικής στη διαχείριση δημόσιου χρήματος, με ένα φιλελεύθερο προσωπείο χάρη στην άκρατη στήριξη του ακραίου κέντρου και των media. Κάτι σαν κάποια free press έντυπα δηλαδή που με ένα μοντέρνο προσωπείο εκφράζουν συχνά από τις μέσα σελίδες τους έναν ακροδεξιό και χυδαίο λόγο.

Μήπως είναι υπερβολική ή παρωχημένη η ανησυχία κάποιων από μας, παλιότερων αριστερών για τα αυταρχικά μέτρα της κυβέρνησης;

Δικαίως ανησυχούμε οι παλαιότεροι και οι νεότεροι, ενδεχομένως με διαφορετικές παραστάσεις, με μνήμες του κράτους της δεξιάς οι ηλικιωμένοι, με βιωμένη καθημερινότητα οι νεότεροι. Μην κοιτάτε το ΚΙΝΑΛ, έχει μνήμη χρυσόψαρου και μένει ανεπηρέαστο από το αντιδραστικό κύμα αξιακού συντηρητισμού και αστυνομικής βίας που σαρώνει στο διάβα του όλο το δυτικό κόσμο. Ίσως γιατί διαισθάνεται ότι οι κινητοποιήσεις του κόσμου θέτουν στο περιθώριο τα κόμματα καρτέλ. Εύχομαι να αναστοχαστούν. 

Ποια η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία για τη συγκρότηση συνασπισμού κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων με βάση και τη δυσκολία από τη στάση του ΚΙΝΑΛ αλλά και την άπνοια κινημάτων;

Ο ΣΥΡΙΖΑ – Π. Σ. οφείλει να φτιάξει μια σύγχρονη ριζοσπαστική πρόταση, ηγεμονική σε ευρύτερες κοινωνικές ομάδες που θα βλέπουν τα συμφέροντά τους να εκπροσωπούνται, θα βλέπουν το εαυτό τους ως διαμορφωτές της. Αυτή η πρόταση όμως οφείλει να απευθυνθεί και σε άλλες πολιτικές δυνάμεις, ώστε να φτιαχτεί η συμμαχία που λέτε. Προφανώς το πρώτο είναι πιο εύκολο από το δεύτερο, όμως οφείλουμε να επιμείνουμε και στα δυο.

 Το αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο καλά κρατάει. Ο Αλέξανδρος Κιουπκιολής στην προηγούμενη «Εποχή»  θεωρεί ότι το κύριο, εδώ, είναι η αντιπαλότητα προς την Αριστερά. Δεν υπάρχει όμως και ένα ζήτημα με την άσκηση της κυβερνητικής μας θητείας;

Το ζήτημα της ηγεμονίας έχει πολλά πεδία, τόσο άσκησης πολιτικής, όσο και εφαρμογής της ιδεολογίας και αξιών σου. Το πρόγραμμα δεν είναι μόνο άρθρα εφαρμοσμένης πολιτικής άλλα και ένα σύστημα αξιών: πως βλέπεις τον κόσμο, ποιο είναι το δίκαιο και το άδικο, ποιο σύστημα είναι βιώσιμο και ανθεκτικό. Η πολιτική χρειάζεται και εν-συναίσθηση: κατανόηση των αναγκών, των επιθυμιών, της αισθητικής των ανθρώπων. Πράγματα που υποτιμήσαμε στην άσκηση των κυβερνητικών μας καθηκόντων, με συνέπεια να μοιάζουμε με τον εχθρό μας, χωρίς όμως να είμαστε όμοιοι. Έχει δίκιο ο Α. Κιουπκιολής ο αντίπαλος δεν πυροβολεί μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να σκοτώσει τις ιδέες της Αριστεράς. Για να το πετύχει επιστρατεύει όχι μόνο την ποινικοποίηση, την καταστολή, τον ευτελισμό των θεσμών και της δημοκρατίας. Μπολιάζει ταυτόχρονα τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους με την ακροδεξιά ιδεολογία, με τις μισαλλόδοξες, ρατσιστικές, σεξιστικές, σκοταδιστικές αξίες. Θα αποτύχει. Ζούμε σε ένα διασυνδεδεμένο κόσμο και τα παραδείγματα της αντίστασης, της κοινωνικής διαμαρτυρίας, της πολιτικής κριτικής, τρέχουν με ασύλληπτη ταχύτητα χωρίς σύνορα. Δεν γίνεται να κάνεις ηγεμονική τη θέση σου για το κράτος, τις λειτουργίες των μηχανισμών του (ιδεολογικών, κατασταλτικών κλπ), αν ο λόγος σου περιορίζεται στο ότι πρέπει να φύγουν οι κακοί για να έρθουν οι καλοί. Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Χρειάζεται να μιλήσουμε για τη θεσμική θωράκιση του κράτους. Για την Αριστερά ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, τα μέσα είναι μέρος του σκοπού. Αλλιώς δεν θα καταφέρουμε ποτέ να αποδείξουμε στον κόσμο ότι δεν είμαστε μια από τα ίδια. Αλλά το θέμα δεν είναι επικοινωνιακό – δεν γίνεται να νικήσεις τον αντίπαλο χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του, παίζοντας στο γήπεδό του.

Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι θα έπρεπε να είμαστε πιο δυναμικοί στον έλεγχο των «αρμών της εξουσίας», ότι θα έπρεπε ίσως να κάνουμε κάτι παρόμοιο με την πρακτική Μητσοτάκη. Τι λες;

Διαβάζω την κριτική, την ακούω και από συντρόφους, τη θεωρώ επιπόλαιη. Νομίζω παρερμήνευσαν τα λόγια του Προέδρου. Εξηγούμαι, είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός αντιμετωπίζεται με κατάληψη στους θεσμούς – να κάνουμε ότι κάνει δηλαδή το λεγόμενο επιτελικό κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη, το οποίο δεν διώχνει απλά κάθε ενσυνείδητο δημόσιο υπάλληλο. Απαιτεί ομηρία και υποταγή απ’ όλους. Είναι αλήθεια ότι στην άσκηση των κυβερνητικών μας καθηκόντων αντιμετωπίσαμε θεσμική ανυπακοή και υπονόμευση από σκληρές επετηρίδες χρόνων, όπως για παράδειγμα στα σώματα ασφαλείας. Δεν επιχειρήσαμε να τις διώξουμε βιαίως, αντιθέτως προσπαθήσαμε να επιβάλουμε αντικειμενική αξιολόγηση, λογοδοσία και διαφάνεια στις τοποθετήσεις. Η ΝΔ τα κατάργησε όλα, το υπέρτατο κριτήριο είναι τα «δικά μας παιδιά». Δεν μετανιώνουμε ούτε σκοπεύουμε να τους ακολουθήσουμε. Αυτό που λέμε και σήμερα από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στους ανθρώπους που δουλεύουν σε θεσμούς είναι αξιοπρέπεια, ανιδιοτέλεια, σεβασμό στη δημοκρατία και να μη γίνονται μέρος των παιχνιδιών εξουσίας.

Πρόσφατα υποστήριξες, σχετικά με τις “αποκαλύψεις” κατά στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα “ανήθικο πολιτικό σχέδιο” από την πλευρά όχι μόνο της ΝΔ αλλά του ευρύτερου συστήματος. Πώς πρέπει, λοιπόν, να αντιμετωπισθεί αυτό;

Να γυρίσουμε την ατζέντα στα πραγματικά προβλήματα του κόσμου. Ωστόσο όταν η ΝΔ προσπαθεί να αποπροσανατολίσει τον κόσμο με τέτοιες «αποκαλύψεις» δεν βρίσκω άλλη λύση από το να δίνουμε συγκεκριμένες απαντήσεις σε όλα τα ζητήματα και μάλιστα να κάνουμε και χρήση όλων των ένδικων μέσων.

Έχεις επικριθεί, στα κρυφά – στα φανερά, και μέσα στο κόμμα, για την επιλογή της δημιουργίας μεγάλου “μαξιλαριού”. Σήμερα, πιο ψύχραιμα πλέον, με αποδεδειγμένη την αξία του, ποιο το σχόλιό σου; Μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό;

Δεν το λέει κάνεις πια.

Στην εξωτερική πολιτική υπάρχουν ενστάσεις. Στο πνεύμα των Πρεσπών, δεν θα έπρεπε να ηγούμαστε στην προσπάθεια ανοίγματος δίαυλων διαλόγου;

Η στρατηγική μας στις διεθνείς σχέσεις χρειάζεται επανασχεδιασμό, με την προϋπόθεση ότι κρατάμε βασικές συντεταγμένες από την προηγούμενη, τις παρακαταθήκες του διαλόγου στη διευθέτηση των αντιθέσεων, με σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο. Έχουμε πετυχημένα παραδείγματα όταν χρησιμοποιήσαμε αυτές τις αρχές, όπως στις Πρέσπες. Θα πρόσθετα και το κυπριακό, ανεξάρτητα αν δεν απέδωσε, όχι όμως με δική μας ευθύνη. Δεν συνιστά στρατηγική η όξυνση των αντιθέσεων, ούτε η επένδυση στον εθνικισμό, πόσο μάλλον το κυνήγι των εξοπλισμών. Εκτός των άλλων γιατί μια τέτοια γραμμή δεν θα λάμβανε υπόψη της, θα αγνοούσε τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, τα κρατικά συμφέροντα των ΗΠΑ και Ρωσίας, τις ζώνες επιρροής της Γερμανίας και της Γαλλίας και βεβαίως δεν θα αποκωδικοποιούσε τη στρατηγική της Άγκυρας. Βλέπετε η Τουρκία είναι μια σημαντική περιφερειακή δύναμη με στρατιωτική ισχύ που ασκεί επεκτατική πολιτική σε όλη την περιοχή, δεν είναι θέμα μόνο ελληνοτουρκικών σχέσεων.

 Γ΄ ΚΟΜΜΑ

Όπως φάνηκε, τελικά, οι δυνάμεις του κόμματος κινήθηκαν ενωτικά και συνολικά για την ανασυγκρότηση – διεύρυνσή του. Εντούτοις, αρχικά, είχε ανοίξει μια συζήτηση όχι και τόσο εποικοδομητική. Είχε έδαφος;

Θεωρώ λάθος τον τρόπο που άνοιξε η συζήτηση, τη στιγμή που άνοιξε, αφού ο κόσμος περίμενε από μας στιβαρή αντιπολίτευση και προγραμματική αντιπαράθεση με τη δεξιά κυβέρνηση και όχι εσωκομματική ίντριγκα και στρατόπεδα πιστών. Ήταν σωστή και αναγκαία η απεύθυνση στον κόσμο που μας ψήφισε να πλαισιώσει τις γραμμές μας. Και εκείνος ανταποκρίθηκε σε μεγάλο βαθμό. Ήταν και είναι ακατανόητη η επιχείρηση να μετατοπιστεί ιδεολογικά και προγραμματικά ο ΣΥΡΙΖΑ – Π. Σ. στην κεντροαριστερά. Αδιάβαστη, εμμονική και αυτοκαταστροφική. Κανείς δεν μπορεί να την υπερασπιστεί ευθαρσώς, γίνεται με μισόλογα, με σημειολογικούς χρωματισμούς αγνοώντας τις μετατοπίσεις στο εκλογικό σώμα μετά το 2010. Όπως είναι επίσης λάθος να προκαταλαμβάνεται η γνώμη και η θέληση των συνέδρων.

Η προσθήκη στον τίτλο, “Προοδευτική Συμμαχία”, έγινε αποδεκτή – με ισχυρή πλειοψηφία στην ΚΕΑ – για να προχωρήσουμε, αφήνοντας την αξιολόγησή της, στο κύριο έργο που είναι η ανασυγκρότηση – διεύρυνση. Εσύ πώς προσεγγίζεις αυτό το ζήτημα;

Πρέπει κάθε στιγμή να επιλέγουμε ποια είναι τα βασικά επίδικα, ποια είναι τα ζητήματα που θα μας απασχολήσουν στο μέλλον. Υπάρχουν σύντροφοι που θεωρούν ότι το όνομα ήταν κάτι εξαιρετικά σημαντικό, άλλοι και άλλες που έθεταν -και σωστά- το ζήτημα της τήρηση της εσωκομματικής δημοκρατίας και του σεβασμού των διαδικασιών. Σε μια περίοδο διεύρυνσης βέβαια δεν είναι απόλυτα σαφές πώς μπορείς να εντάξεις τους νέους συντρόφους και συντρόφισσες στη διαδικασία λήψης αποφάσεων μέχρι το συνέδριο. Αλλά αυτό αποτελεί μια μεταβατική περίοδο. Προφανώς οι σύνεδροι θα ψηφίσουν το όνομα του κόμματος, οι σύνεδροι θα εκλέξουν τα νέα όργανα, οι σύνεδροι θα ψηφίσουν τα κείμενα του κόμματος. Και αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία. Έχει σημασία να συμφωνήσουμε όλοι και όλες ότι το κόμμα μας είναι ένα αριστερό κόμμα που έχει ως στόχο την αλλαγή του κοινωνικοοικονομικού μοντέλου και όχι την διαχείριση του υπάρχοντος, ότι πρέπει να απευθυνθούμε στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη την αριστερά και να ενισχύσουμε τους δεσμούς μας μαζί τους, ότι από εδώ και πέρα δεν υπάρχει καμία δικαιολογία παράκαμψης των δημοκρατικών διαδικασιών, ότι ο σκοπός σε καμία περίπτωση δεν αγιάζει τα μέσα, ότι το ηθικό μας πλεονέκτημα είναι κάτι που πρέπει να αποδεικνύουμε κάθε μέρα. Έχει σημασία να κάνουμε ξεκάθαρη τη θέση μας για τις εξορύξεις, να δούμε την θέση μας για την εξωτερική πολιτική, να δούμε την τακτική μας και την στρατηγική μας για τις συμμαχίες. Όλα αυτά πρέπει να τα συζητήσουμε συντροφικά. Και αυτό δεν γίνεται εξ αποστάσεως οπότε είναι πρόωρο να μιλήσουμε για την ημερομηνία του συνεδρίου. 

Υπάρχει το ζήτημα ενός κομματικού απολογισμού, που δεν έγινε. Επειδή πολλά λέγονται εναντίον του “βεβαρημένου 3%”, το ζήτημα της λειψής κομματικής οικοδόμησης δεν είναι ευθύνη, πρώτιστα, και της ηγεσίας;

Έχει δημιουργηθεί ομάδα για την εκπόνηση του κομματικού απολογισμού, την αποτελούν οι πρώην γραμματείς της Κ.Ε. και αλλά αξιόλογα στελέχη. Στο τέλος του μήνα θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους στα όργανα του κόμματος. Σημαντική βοήθεια στην ομάδα εργασίας, κατά τη γνώμη μου, είναι ο ψηφισμένος απολογισμός, ο οποίος περιέχει και στοιχεία κομματικής αποτίμησης. Είναι μοιρασμένη η ευθύνη, πολυπαραγοντική, αφού η κρίση του κομματικού φαινομένου είναι γενικευμένη. Η κρίση της πολιτικής ένταξης έχει τρόπους για την υπέρβαση της: την εσωκομματική δημοκρατία, την άμεση δημοκρατία, την κοινωνική δικτύωση, τα πολιτικά δικαιώματα των μελών. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 3% και ο ΣΥΡΙΖΑ του 33% είναι προπαγανδιστική επινόηση, διχαστική και ανιστόρητη, κατασκευασμένη από ανθρώπους που αδιαφορούν ή παραποιούν την ιστορική διαμόρφωση του μεγαλύτερου κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Και τώρα μια, τελευταία εύκολη, ερώτηση, εν πολλοίς, για να δανειστώ κάτι από το χιούμορ σου. Τι είναι το αριστερό κόμμα στην εποχή μας κατά τη γνώμη σου;

Ο Γιάννης Δραγασάκης στην προηγούμενη «Εποχή», έχει δύο επισημάνσεις που αξίζουν να τις συγκρατήσουμε. Το κόμμα πολιτικής ενότητας, το κόμμα χωρίς ιδεολογική ταυτότητα είναι έωλο, παρασέρνεται εύκολα στις ιδεολογίες του συρμού. Η εμπειρία μας στον Συνασπισμό το επιβεβαιώνει, δώσαμε σκληρές μάχες στο παρελθόν για να αποκτήσει τη ριζοσπαστική ταυτότητα, επιβραβεύτηκε. Η άλλη επισήμανση είναι το ερώτημα πώς διευθετεί ο ΣΥΡΙΖΑ την εσωτερική του ζωή, τις μικρο-εξουσίες που αναπτύσσονται, τις άμυνες απέναντι στην κρατικοποίηση. Σωστά ο Γιάννης θεωρεί ότι η τήρηση του Καταστατικού είναι καθοριστική. Συνοψίζοντας, χρειαζόμαστε ένα κόμμα συλλογικό διανοούμενο, με την έννοια της παραγωγής πολιτικής. Ένα κόμμα που υπερασπίζεται αξίες, ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες, αγκυρωμένο στην κοινωνική υποκειμενικότητα, χρήσιμο και συμμετοχικό στην κίνηση της κοινωνίας. Για να γίνουν τα παραπάνω, προϋπόθεση είναι η εσωκομματική δημοκρατία και τα πολιτικά δικαιώματα των μελών να μην εκχωρούνται στην ηγετική ομάδα, όσο φωτισμένη και αν είναι.

Ν. Φίλης: Μια πολύ ενδιαφέρουσα επιστολή!

«Ένα σημείωμα της ΕΛΣΤΑΤ που έχει αποσταλεί ταχυδρομικώς σε πολλά νοικοκυριά ενημερώνοντας για επικείμενη δειγματοληπτική έρευνα, μας θυμίζει τι σήμαιναν τα μνημόνια και πώς η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αντέστρεψε εν μέρει τις επιπτώσεις τους πάνω στις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες»

Σχόλιο Νίκου Φίλη, τομεάρχη Παιδείας της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ: 
 

Ένα σημείωμα της ΕΛΣΤΑΤ που έχει αποσταλεί ταχυδρομικώς σε πολλά νοικοκυριά ενημερώνοντας για επικείμενη δειγματοληπτική έρευνα, μας θυμίζει τι σήμαιναν τα μνημόνια και πώς η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αντέστρεψε εν μέρει τις επιπτώσεις τους πάνω στις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Το 2015, η ανάλγητη πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου είχε οδηγήσει το 22,2% του πληθυσμού (έναν στους τέσσερις πολίτες) στην «υλική στέρηση»: τόσο ήταν σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Αρχή το ποσοστό των Ελλήνων που δεν μπορούσε να ανταποκριθεί σε τουλάχιστον 4 από τις 8 βασικές υλικές ανάγκες (ανάμεσά τους, να πληρώσουν το ενοίκιο, να κάνουν διακοπές για μια μόλις βδομάδα, να ζεστάνουν το σπίτι, να καλύψουν επαρκώς τη διατροφή της οικογένειας και άλλα). Το ποσοστό σταθεροποιήθηκε σε αυτή την περιοχή (21-22%) ως το 2017 και μειώθηκε στο 16,7% το 2018. Στην ιστοσελίδα της ΕΛΣΤΑΤ αναζήτησα και βρήκα το ποσοστό του 2019 που δεν έχει συμπεριληφθεί στην επιστολή: η υλική στέρηση μειώθηκε ακόμα περισσότερο, στο 16,2%.

Υλική στέρηση 16,2% δεν είναι φυσικά... θρίαμβος. Ήταν το θετικό -συγκριτικά- αποτέλεσμα μιας δύσκολης μάχης που δώσαμε ως κυβέρνηση εν μέσω φρικτών μνημονιακών καταναγκασμών. Ποσοστό που απέχει ακόμα πολύ από το προ-μνημονιακό 11%.

Λάθη κάναμε πολλά. Υπήρξαν ομάδες του πληθυσμού που είδαν την βελτίωση στο συγκεκριμένο πεδίο, όπως αποδεικνύει η στατιστική καταγραφή. Άλλες ίσως όχι. Πολλά πράγματα θα ήταν καλύτερο να έχουν γίνει διαφορετικά. Αλλά η μεγάλη εικόνα είναι ότι παλέψαμε να απαλύνουμε τις επιπτώσεις των μνημονίων σε εκείνους που είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη. Ήταν μια ταξική επιλογή που δεν είχαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και όπως το φανερώνει καθημερινά, δεν το έχει ούτε η τρέχουσα.

Καταγεγραμμένη ιστορικά και η έξοδος από τα μνημόνια τον Αύγουστο 2018. Από εκείνο το σημείο και μετά νομοθετούσαμε ελεύθερα, έστω κι αν τηρούσαμε τους συμφωνημένους κανόνες.

Είναι μεγάλη συζήτηση γιατί τον Ιούλιο 2019 ο λαός επέλεξε να τον κυβερνήσουν αυτοί που βούλιαξαν την χώρα και διπλασίασαν μέσα σε μια πενταετία τα ποσοστά φτώχειας και στερήσεων. Θα την κάνουμε άλλη στιγμή. Σήμερα μένω σε αυτό το ενδιαφέρον στατιστικό στοιχείο που ταχυδρομήθηκε στα νοικοκυριά. Ελπίζω οι παραλήπτες να το προσέξουν. Το βέβαιο είναι ότι ως αντιπολίτευση θα δώσουμε τη χρονιά που έρχεται πιο σκληρούς αγώνες για να αναδείξουμε τις ταξικές πτυχές της κυβερνητικής πολιτικής την ώρα που μαθαίνοντας από τα λάθη μας (και συζητώντας για αυτά) γινόμαστε καλύτεροι, ώστε να κυβερνήσουμε ξανά.

Μύθοι και αλήθειες για τα αναδρομικά των συνταξιούχων

Η κυβέρνηση με τη συγκεκριμένη τροπολογία έσπασε το ρεκόρ εξαπάτησης εις βάρος των συνταξιούχων * Η μεγάλη πλειονότητα των χαμηλοσυνταξιούχων δεν έχει λαμβάνειν ούτε 1 ευρώ

Του Διονύση Τεμπονέρα*

Η πολιτική και οικονομική διαχείριση που επέλεξε να κάνει η κυβέρνηση όσον αφορά το ζήτημα των αναδρομικών που επιδίκασε το ΣτΕ σε 2.500.000 συνταξιούχους εξελίσσεται μέρα με τη μέρα σε ένα επικοινωνιακό «Βατερλό».

Οι παλινωδίες για τη δήθεν εξόφληση των συνταξιούχων «πλήρως, σε όλους και εντός του 2020» καταρρέει υπό το βάρος της αλήθειας παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες συγκεκριμένων ΜΜΕ να εμφανίσουν μια «εικονική πραγματικότητα».

Η αλήθεια, άλλωστε, προκύπτει από επίσημα έγγραφα που έχουν κατατεθεί στο πλαίσιο της πιλοτικής δίκης που διεξήχθη στις 10.1.2020, αλλά και από τις δικαστικές αποφάσεις και δεν επιδέχεται ουδεμίας αμφισβητήσεως:

Μύθος 1ος

Η 1439/2020 απόφαση του ΣτΕ δεν περιλαμβάνει τις περικοπές σε δώρα και επικουρικές συντάξεις

Πρόκειται για μέγιστο ψεύδος, αφού στις περιλήψεις των αποφάσεων 1439/2020 και 1440/2020 της Ολομέλειας του ΣτΕ ρητά αναφέρεται ότι η αντισυνταγματικότητα των διατάξεων των Ν. 4051/2012 και Ν. 4093/2012 (όπως αποτυπώθηκαν στις 2287/2015 και 2288/2015 αποφάσεις του ΣτΕ) δεν θεραπεύεται και ισχύει μέχρι και τη δημοσίευση του Ν. 4387/2016, δηλαδή μέχρι και τις 13.5.2016. Αυτό άλλωστε θα προκύψει σύντομα και από τη δημοσίευση του πλήρους σκεπτικού των αποφάσεων του ΣτΕ που δημοσιεύτηκαν πριν λίγες ημέρες.

Μύθος 2ος

Το κονδύλι συμμόρφωσης με τις αποφάσεις του ΣτΕ δεν είναι 3,9 δισ. ευρώ, αλλά μικρότερο

Επίσης μέγα ψέμα, που καταρρέει από τις παραδοχές των αρμόδιων υπηρεσιακών παραγόντων οι οποίες έχουν καταγραφεί στα πρακτικά της πιλοτικής δίκης του Ιανουαρίου. Ενώπιον του ΣτΕ, λοιπόν, αλλά και δεκάδων διαδίκων που παρέστησαν στη δίκη, οι οικονομικές διευθύνσεις των ασφαλιστικών ταμείων προσκόμισαν έγγραφα στα οποία αναγράφεται ρητά ότι το κόστος συμμόρφωσης για το περίφημο εντεκάμηνο για κύριες, επικουρικές συντάξεις και δώρα είναι 3,9 δισ. ευρώ.

Μύθος 3ος

Η τροπολογία αφορά 2,2 εκατομμύρια συνταξιούχους, δηλαδή σχεδόν το σύνολό τους

Επίσης μεγάλο ψέμα, που ακούστηκε μάλιστα από το στόμα του ίδιου του πρωθυπουργού. Η τροπολογία αφορά περίπου 1,1 εκατ. συνταξιούχους. Τα αναδρομικά αναμένεται να καταβληθούν σε 1,77 εκατ. μονές, διπλές ή πολλαπλές κύριες συντάξεις πάνω από τα 1.000 ευρώ. Από αυτές, οι 1,1 εκατ. είναι κύριες συντάξεις δικαιούχων του τ. ΙΚΑ, που είναι και οι περισσότερες. Στο Δημόσιο τα αναδρομικά θα δοθούν σε 480.000 μονές ή πολλαπλές κύριες συντάξεις. Συνολικά τα αναδρομικά θα πληρωθούν σε περίπου 1.100.000 συνταξιούχους όλων των ταμείων με μία, δύο ή περισσότερες κύριες συντάξεις και συνολικά με 2.250.000 κύριες συντάξεις λόγω γήρατος, αναπηρίας ή θανάτου και με συνολικό άθροισμα πάνω από 1.000 ευρώ. Άρα μιλάμε για αριθμό συντάξεων και όχι για αριθμό συνταξιούχων.

Μύθος 4ος

Η τροπολογία προβλέπει την εξόφληση των συνταξιούχων στο σύνολό τους εντός του 2020

Πρόκειται για «γκρίζα ζώνη». Δεν αναφέρεται στην τροπολογία εάν τα ποσά αυτά θα υποστούν κάποιο «κούρεμα», καθώς ο τρόπος, η διαδικασία και οι λεπτομέρειες καταβολής των προς επιστροφή ποσών θα ρυθμιστούν με ΚΥΑ εντός εξαμήνου. Επίσης, μένει να διευκρινιστεί αν η πρόβλεψη του Ν. 4670/2020 (που προβλέπει την αντικατάσταση της 13ης σύνταξης που καταργήθηκε) για τη χορήγηση κοινωνικού μερίσματος στο τέλος του έτους εξακολουθεί να ισχύει ή οι δημοσιονομικές δυνατότητες της χώρας εξαντλήθηκαν δίχως να υπάρχει περιθώριο για άλλες παροχές, όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής.

Μύθος 5ος

Επιστροφές θα πάρουν όλοι οι συνταξιούχοι

Πρόκειται για τον απόλυτο εμπαιγμό. Δεν θα πάρουν επιστροφές 630.000 χαμηλοσυνταξιούχοι του ΟΓΑ που έχασαν τα δώρα και 700.000 συνταξιούχοι με επικουρική σύνταξη. Η μεγάλη πλειονότητα των χαμηλοσυνταξιούχων δεν έχει λαμβάνειν ούτε 1 ευρώ. Παρά το ότι υπέστησαν αναλογικά μεγάλες μειώσεις, κυρίως από την κατάργηση των δώρων και από τις επικουρικές (οι μειώσεις ξεκινούσαν από το πρώτο ευρώ), η κατηγορία αυτή έχει κάθε λόγο να είναι εξοργισμένη με την κυβέρνηση.

Μύθος 6ος

Η κυβέρνηση θέλει να κλείσει έναν κύκλο δικαστικών διεκδικήσεων που διήρκεσε επί οκτώ έτη

Κάθε άλλο. Είναι απορίας άξια η διάκριση που γίνεται με τη σχετική διάταξη ανάμεσα στους συνταξιούχους που άσκησαν αγωγές και σ’ αυτούς που δεν κινήθηκαν δικαστικά. Ο τρόπος αντιμετώπισης αναιρεί τη σημασία και την αξία διεξαγωγής της πιλοτικής δικής, η οποία πρέπει να στοχεύει ακριβώς σε μια κεντρική επίλυση, που θα οδηγεί σε όμοια αντιμετώπιση όλων όσων έχουν αξιώσεις. Η κυβέρνηση, με την επιλογή να εκβιάσει τους συνταξιούχους ώστε αν λάβουν τα ποσά των «κουτσουρεμένων» αναδρομικών, να παραιτούνται αυτομάτως από την περαιτέρω διεκδίκηση, δημιουργεί καθεστώς άνισης μεταχείρισης ανάμεσα σε εκείνους που προσέφυγαν δικαστικά και σε εκείνους που δεν άσκησαν αγωγές. Δηλαδή ανοίγει ένας νέος κύκλος ατέρμονων δικαστικών διεκδικήσεων, που θα προκαλέσει την οικονομική και βιολογική εξόντωση χιλιάδων συνταξιούχων.

Μύθος 7ος

Η τροπολογία που κατατέθηκε, αν και δεν περιλαμβάνει τους δημόσιους υπαλλήλους, αναμένεται να επεκταθεί και σ’ αυτούς

Πρόκειται για ευθεία παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης και σε υπόθεση που εκκρεμεί στην Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Ο πρωθυπουργός, σαν άλλος «προφήτης», δεσμεύτηκε να καταβάλει το ποσό των 500 εκατομμυρίων επιπλέον των 900 εκατομμυρίων που προβλέπει η τροπολογία (σύνολο 1,4 δισ.) για την κάλυψη των συνταξιούχων του Δημοσίου. Όμως απόφαση ακόμα δεν έχει βγει, οπότε πώς γνωρίζει ο οποιοσδήποτε αν το έτερο ανώτατο δικαστήριο θα επιδικάσει το ίδιο διάστημα (εντεκάμηνο;) στους συνταξιούχους του Δημοσίου;

Μύθος 8ος

Τα ποσά για τους δικαιούχους ξεκινούν από 550 ευρώ και φτάνουν έως 10.054 ευρώ για τις υψηλές συντάξεις. Ο μέσος όρος αναδρομικών είναι κοντά στα 1.500 ευρώ

Τα παραπάνω ποσά είναι μεικτά. Περιλαμβάνουν δηλαδή τις κρατήσεις ασθενείας και τον φόρο και ουδεμία σχέση έχουν με τα ποσά που θα δουν οι συνταξιούχοι στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Αν σ’ αυτό συνυπολογίσει κάνεις το γεγονός ότι οι επιστροφές θα είναι άτοκες, αντιλαμβάνονται όλοι το μέγεθος της κοροϊδίας.

Συμπερασματικά, η κυβέρνηση με τη συγκεκριμένη τροπολογία έσπασε το ρεκόρ εξαπάτησης εις βάρος των συνταξιούχων που η ίδια κατείχε από το όχι και τόσο μακρινό 2012, οπότε και μετέτρεψε το σύνταγμα σε πραγματικό κουρελόχαρτο.

* Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι δικηγόρος - εργατολόγος

Oχι άλλα αφελή ερωτήματα

Γιάννης Τεκίδης

Οι άνθρωποι πόσο πιο καθαρά να το πούνε που στοχεύουν με τις πολιτικές τους – τρόπος του λέγειν η λέξη ΄΄πολιτικές΄΄, εδώ πρόκειται για πραγματικούς γκαγκστερισμούς εφάμιλλους κατά γενική παραδοχή με εκείνους του υπόκοσμου»

«Αποφασίστε με ποιόν τελικά είστε: Είστε με τις ανάγκες της κοινωνίας η με τις τράπεζες και τους παχυλούς μισθούς;», αναρωτήθηκε προχθές από το βήμα της βουλής ο πρόεδρος του Σύριζα- προοδευτική συμμαχία  Α. Τσίπρας, απευθυνόμενος προς την πλευρά της ΝΔ. Εσύ πρόεδρε με ποιους λες να είναι η σημερινή ακροδεξιά κυβέρνηση Μητσοτάκη;

Τι πρέπει ακόμη να κάνει μια παρακρατική με κοινοβουλευτικό σακάκι κυβέρνηση για να μας πείσει με ποιους είναι και με ποιους δεν είναι; Ένα χρόνο τώρα έχει δώσει τρανά τα διαπιστευτήρια της με ποιους είναι και τα συμφέροντα ποιών εξυπηρετεί. Ένα χρόνο τώρα με τα έργα και τις πράξεις της, αναβιώνει τις πιο σκοτεινές πολιτικές περιόδους της πατρίδας μας, όταν κράτος και εξουσία ήταν το παρακράτος.

Όσο αναμενόμενη κι αν ήταν η πολιτική μιας παράταξης που έπινε νερό στο όνομα του νεοφιλελευθερισμού έστω και στην πιο ακραία μορφή του, εξέπληξε τελικά όταν έγινε κυβέρνηση φίλους και αντιπάλους με την ενορχηστρωμένη και άρτια σχεδιασμένη επίθεση που εξαπέλυσε σε όλα τα επίπεδα, εναντίον των λαϊκών συμφερόντων.

Δεν υπάρχει τομέας της δημόσιας ζωής, από την εργασία, την εκπαίδευση, την δημόσια υγεία, τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των εργαζομένων τα κατοχυρωμένα με πολύχρονους και πολλές φορές αιματηρούς αγώνες (τώρα που το αναφέραμε πόσο κατοχυρωμένα ήταν και είναι, η πραγματικότητα του σήμερα διαμαρτύρεται έντονα για τις αυταπάτες και τον εφησυχασμό μας) , που να μην δέχτηκε μια χωρίς προηγούμενο άγρια επίθεση και εντός του κοινοβουλίου με νόμους εκτρώματα, αλλά και έξω στο πεζοδρόμιο  όπου το ένστολο παρακράτος νουθετούσε με τα ρόπαλα τους…κατ επάγγελμα διαμαρτυρόμενους ταραξίες.

Οι άνθρωποι πόσο πιο καθαρά να το πούνε που στοχεύουν με τις πολιτικές τους – τρόπος του λέγειν η λέξη ΄΄πολιτικές΄΄, εδώ πρόκειται για πραγματικούς γκαγκστερισμούς εφάμιλλους κατά γενική παραδοχή με εκείνους του υπόκοσμου -  για το που το πάνε;

Ακόμη και η προτροπή μέσα στη βουλή από στελέχη της αντιπολίτευσης, έστω και ρητορική, για παραίτηση μελών της κυβέρνησης εξαιτίας των βάναυσων προκλήσεων η των κατάπτυστων μεθοδεύσεων και ενεργειών τους, μοιάζει σαν αστείο χιλιοειπωμένο που το μόνο που προκαλεί στον κόσμο είναι  η θυμηδία και η απογοήτευση.

Ποιος να παραιτηθεί και ποιος να αισθανθεί ντροπή και ευθύνη από την φασίζουσα στην πλειοψηφία της σήμερα κυβέρνηση και κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ;

Και αυτοί, επιτέλους, είναι αυτοί που είναι.

Στο έμπα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, η μια φορά και ένα καιρό σοβαρή συντηρητική παράταξη συστήνεται στον ευκολόπιστο και πάντα γελασμένο κόσμο προεκλογικά με χαμόγελα και υποσχέσεις για να επανέλθει αμέσως μετά την εκλογή της φορώντας το πιο αποκρουστικό και αντιλαϊκό της προσωπείο. Το ερώτημα που ταλανίζει τον προοδευτικό και δημοκρατικό κόσμο, τον κόσμο της αριστεράς, είναι τι κάνει για να αναχαιτίσει τον ακροδεξιό όλεθρο, η αντιπολίτευση, ο Σύριζα- προοδευτική συμμαχία. Προβληματίζει και γεννά ειλικρινή ερωτηματικά η αναιμική και σπασμωδική αντίδραση της.

Κανείς δεν υποτιμά και δεν αναγνωρίζει δυσκολίες  αντικειμενικές που προέκυψαν από μια σειρά απρόβλεπτους παράγοντες, όπως η πρόσφατη πανδημία.

Έχει όμως ενδιαφέρον και αξία να γνωρίζει ο κόσμος, η μεγάλη πλειοψηφία που αγωνιά και στρέφει το βλέμμα στο Σύριζα- προοδευτική συμμαχία για την στρατηγική και τις προτεραιότητες του οργανωτικού γραφείου, της ΚΕ, της ίδιας της ηγεσίας,  για την χάραξη σταθερής, αποτελεσματικής γραμμής και προπάντων της κινητοποίησης των μελών και στελεχών του.

Αναφερόμαστε σε μια κινητοποίηση δίχως τα χαρακτηριστικά κάποιας επαναστατικής γυμναστικής ανούσιας και ατελέσφορης.

Μήπως σήμανε η ώρα της ΄΄εκγκατάληψης΄΄ των ατέρμονων συζητήσεων μέσα στα κλειστά γραφεία, της περισυλλογής και αναζήτησης μαγικών λύσεων μακριά από τις αγωνίες και την απόγνωση του κόσμου; Μήπως να ξεκινήσει η μεγάλη αφύπνιση από ψηλά, όπου εκλεγμένοι σε θέσεις πρώτης ευθύνης να αρχίσουν να οργώνουν από άκρο σε άκρο την επικράτεια, σχεδιάζοντας με τις περιφερειακές οργανώσεις την μεγάλη αντεπίθεση της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης;

Μήπως ξεχνάμε, καλό το διαδίκτυο και τα άλλα κοινωνικά μέσα, όμως ακατάλυτη αξία θα παραμένει ο ζωντανός διάλογος με τον κόσμο, η αντιπαράθεση με θέσεις και επιχειρήματα δια ζώσης, ο επίμονος αγώνας στο δρόμο και την πλατεία, στους χώρους της  δουλειάς και του μόχθου;

Επειδή κατά πως πάμε το συνέδριο αργεί και η ακροδεξιά εκμεταλλεύεται στηριζόμενη στον ορυμαγδό της πληρωμένης με εκατομμύρια από τα κρατικά ταμεία, μαύρης προπαγάνδας, πρέπει άμεσα να υπάρξει η ανάλογη σε δυναμισμό λαϊκή αντίδραση, πριν γίνει και επί της ουσίας πράξη το Βορίδειο δόγμα περί ισοβίου αποκλεισμού της αριστεράς από την διακυβέρνηση του τόπου.

Μεγάλες και ιστορικές οι ευθύνες της ηγεσίας του Σύριζα-προοδευτική συμμαχία.

Τώρα Αλ. Τσίπρα ο κόσμος της μεγάλης δημοκρατικής, προοδευτικής αριστερής παράταξης πραγματικά σε χρειάζεται.

Σ. Μιωνής: Εσύ θα το έκανες αυτό στον Αλέξη;

Άντα Ψαρρά

«Η αναφορά σε κάποιους που πήραν πολλά λεφτά προφανέστατα αφορά προηγούμενη περίοδο είτε των κυβερνήσεων που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία είτε των κυβερνήσεων που κλήθηκαν να τη διαχειριστούν»

Διαβάζοντας τις συνομιλίες του παράνομου υλικού καταγραφής από τον επιχειρηματία Σ. Μιωνή ακόμα κι αν δεχτεί κανείς ότι δεν έχει υποστεί αλλοίωση, ακόμα κι αν παραμερίσει το γεγονός ότι η πράξη συνιστά κακούργημα έχουν ενδιαφέρον κάποια συμπεράσματα που μοιραία προκύπτουν από τη συνομιλία.

• Ο Ν. Παππάς εμφανίζεται ξεκάθαρος στο ότι οι όποιες διαφορές ανάμεσα σε γαλάζιους επιχειρηματίες και πολιτικούς δεν τον αφορούν στο βαθμό που δεν επηρεάζουν σε τίποτα την πορεία της κυβέρνησης και του (μαγαζιού) ΣΥΡΙΖΑ
  
• Η αναφορά σε κάποιους που πήραν πολλά λεφτά προφανέστατα αφορά προηγούμενη περίοδο είτε των κυβερνήσεων που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία είτε των κυβερνήσεων που κλήθηκαν να τη διαχειριστούν
  
• Προφανώς κάποιοι έβγαλαν πολλά λεφτά και όλα τα μεγάλα σκάνδαλα που αναδείχθηκαν αλλά και οι ξαφνικές περιουσίες που πήραν το δρόμο για εξωτικούς παραδείσους ήταν γνωστό στους χρεοκοπημένους πολίτες. Η διαπλοκή και η διαφθορά κρεμόταν άλλωστε τότε καθημερινά και στα «μανταλάκια» των περιπτέρων
  
• Το αν ο Δ. Παπαγγελόπουλος είχε δική του ατζέντα και ενδεχομένως ήθελε να προστατέψει στελέχη της καραμανλικής, κυρίως, πλευράς που μάλιστα κατείχαν υψηλότατα αξιώματα από το διασυρμό τους το γνωρίζει μόνο ο ίδιος. Πάντως είναι γεγονός ότι μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει καμία κατηγορία εναντίον του για οποιαδήποτε προσπάθεια απόκρυψης οικονομικού σκανδάλου
  
• Το αν εκβίασε και πώς άραγε τον επιχειρηματία με τις υψηλές διασυνδέσεις προκειμένου να πληρώσει τον γαλάζιο εκδότη Φιλιππάκη ειδικά όταν ο ίδιος ο επιχειρηματίας υπέγραψε συμφωνητικό το γνωρίζουν μόνο οι διάδικοι και οι συνήγοροι τους
  
• Ενα άλλο συμπέρασμα που προκύπτει καθαρά από το παράνομο ηχητικό είναι ότι ο Ν. Παππάς έχοντας σαφή γνώση για τις οικονομικές σχέσεις Παπασταύρου-Μαρέβας, εφόσον μάλιστα όλα αυτά ήταν γνωστά και δημοσιευμένα στον Τύπο -που σήμερα πέφτει από τα σύννεφα- φέρεται να ζήτησε στο Σ. Μιωνή να καταθέσει επίσημα τα όσα γνώριζε
  
• Ποια είναι όμως η απάντηση του επιχειρηματία; «Εσύ θα το έκανες αυτό στον Αλέξη;» Ποιος άραγε δεν κατανοεί τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Πώς θα μπορούσε να «προδώσει» το φίλο και δικηγόρο του Σ. Παπασταύρο και την Μαρέβα Μητσοτάκη; Κι αν δεν είχε κανένα στοιχεία επιβαρυντικό γι αυτούς τότε γιατί ρωτάει το Νίκο Παππά αν θα το έκανε αυτό στον Αλέξη;
  

Μπορεί λοιπόν πράγματι ο Νίκος Παππάς να μην το έκανε αυτό ποτέ στον Αλέξη αλλά ο Αλέξης δεν είχε βάλει το χέρι στο μέλι ούτε είχε αγοράσει μεσοτοιχία πανάκριβα οικόπεδα σε εικονικές τιμές ούτε είχε κρύψει το πόθεν έσχες του ούτε είχε δανειστεί «αέρα» εκατοντάδες εκατομμύρια ούτε είχε «παρελάσει» σε λίστες ούτε είχε θησαυρίσει μέσα από δαιδαλώδεις διαδρομές εταιρειών που οδήγησαν σε φορολογικούς παραδείσους.
Κι αν οι μιντιακοί άρχοντες έχουν απορίες για το ποιοι έφαγαν λεφτά και πότε διαθέτουν καλούς δημοσιογράφους που αν τους αφήσουν ελεύθερους εύκολα θα μπορέσουν να το διαπιστώσουν ακόμα και με το να ξαναδιαβάσουν απλώς παλιά δικά τους ρεπορτάζ.
Εκτός κι αν..

Ανεμογεννήτριες:Το μεγάλο " πράσινο" φαγοπότι για λίγους και εκλεκτούς

Aν είναι να λύσουμε το ενεργειακό τα επόμενα χρόνια, αυτό θα γίνει με μια bottom up προσέγγιση, με μείωση στην κατανάλωση και διάδοση των ωφελειών προς όλους κι όχι με μπενχουριανές, top down κατασκευές, όπου ο διορισμένος γραφειοκράτης της Αθήνας θα αποφασίζει για τον απομονωμένο κάτοικο μιας μακρινής επαρχίας προς όφελος των λίγων κι εκλεκτών, «κεφαλοκυνηγών» παρθένων φυσικών οικοσυστημάτων

Του Βασίλη Λύκου*

Ναι, πρέπει να ξεφύγουμε από τα ορυκτά καύσιμα, και κυρίως τον λιγνίτη και το πετρέλαιο, προκειμένου να μειώσουμε το ανθρακικό μας αποτύπωμα και να φτάσουμε στον στόχο της κλιματικά ουδέτερης οικονομίας το 2050.

Όμως, οι κύριοι φυσικοί απομειωτές του CO₂ της ατμόσφαιρας είναι τα δάση και δεν μπορούμε να τα θυσιάζουμε για να βάλουμε ανεμογεννήτριες (α/γ) -προκειμένου να μειώσουμε το CO₂- και ειδικά σε περιοχές Natura, Ramsar, σημαντικές περιοχές για τα πουλιά και καταφύγια άγριας ζωής. Είναι ωσάν να κυνηγάμε την ουρά μας όταν η άστοχη χωροθέτησή τους μπορεί να αποβεί αρνητική για τη βιοποικιλότητα και τον κύκλο του CO₂.

Οι ανεμογεννήτριες έχουν κύκλο ζωής 20-25 χρόνια, αποδίδουν σε ενέργεια μόλις το 22% - 25% της ονομαστικής τους απόδοσης, δουλεύουν μεταξύ 3-6 Bf και απαιτούν συμπληρωματικά έργα και δίκτυα καλωδίων υψηλής τάσης, που σε πολλές περιπτώσεις περνούν μέσα από δασικά οικοσυστήματα, όπου ο κίνδυνος πυρκαγιάς είναι μεγάλος.

Τα δε υλικά από τα οποία αποτελούνται δεν είναι και τόσο «πράσινα» ως προς το περιβάλλον καθώς χρησιμοποιούνται υποξειδικά χρώματα, σίδερα, πετρελαιοειδή και σπάνιες γαίες για τις τουρμπίνες τους, που η εξόρυξή τους εκλύει ραδιενέργεια. Επιπλέον για την εγκατάστασή τους απαιτούνται 500, περίπου, κυβικά μέτρα μπετόν, ενώ η επιφάνεια του εδάφους σκάβεται σε βάθος 3 μ., με κίνδυνο πολλές φορές να αποκαλυφθεί το μητρικό πέτρωμα, πράγμα ολέθριο για το υδρογεωλογικό δυναμικό της περιοχής. Αλλάζει η διαδρομή των όμβρων στο έδαφος και ο κίνδυνος της διάβρωσης είναι μεγάλος...

Επομένως πρέπει να υπάρχει σημαντική περιβαλλοντική διαχείριση της αρχικής χωροθέτησής τους, της απεγκατάστασής τους, αλλά και της αποκατάστασης του τοπίου όταν ολοκληρώνουν τον κύκλο ζωής τους κι όχι να παραμένουν ως κουφάρια στο τοπίο και ενίοτε να πέφτουν, όπως έγινε, πρόσφατα, στην Κάρυστο. Παράλληλα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη για την επαναχρησιμοποίηση των υλικών τους.

Δεν αντέχει άλλο η Εύβοια

Η Εύβοια και ειδικά η περιοχή της Ν. Καρυστίας ήδη από το 1998, του πρώτου κύματος των ανεμογεννητριών, είναι δυσανάλογα επιβαρυμένη παραβιάζοντας κατάφορα την αρχή της αναλογικότητας (η Στερεά Ελλάδα και ειδικά η Εύβοια παραμένει στην κορυφή των αιολικών εγκαταστάσεων, αφού φιλοξενεί 1.311 MW / 36,7%). Δεν αντέχει άλλο η Εύβοια της ανεργίας, της αυξημένης μετανάστευσης των νέων, της έλλειψης υποδομών και αναπτυξιακών προοπτικών.

Δεν αντέχει άλλο να γίνει το εργοστάσιο ρεύματος όλης της Ελλάδας. χωρίς κανένα αντισταθμιστικό, χωρίς καμία σοβαρή ειδική χωροταξική μελέτη και, αλίμονο, χωρίς τη συμμετοχή και συναπόφαση των τοπικών κοινωνιών. Διότι «συμμετοχή» προφανώς δεν είναι να αποφασίζουν κάποιοι, μεμονωμένοι, που ενίοτε βρίσκονται σε «pay roll».

Και η δυστοπία αυτή επιτείνεται με τον πρόσφατο «περιβαλλοντοκτόνο» Ν. 4685/2020 καθώς καταργούνται οι διαχειριστικοί φορείς, οι τοπικές κοινωνίες προαιρετικά ενημερώνονται στο πόδι, οι αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες απλά «διαβάζουν», οι ΜΠΕ γίνονται από ιδιώτες που πληρώνονται από ιδιώτες, οι αδειοδοτήσεις γίνονται fast track και οι προστατευόμενες περιοχές κατακερματίζονται προς πολεοδομικές χρήσεις (;) δια πάσαν «μπίζνα», όπως βιομηχανικά αιολικά πάρκα και εξορύξεις για λόγους δημοσίου συμφέροντος...

Η χαρά του εργολάβου

Όμως γιατί, τώρα, ξαναζούμε ένα «Χρηματιστήριο 1999» μαζικών, «μονοκαλλιεργειών» ανεμογεννητριών παντού; Εντάξει, καταλαβαίνω, είναι οι στόχοι του 2050. Μήπως, όμως, είναι και επειδή οι επιδοτήσεις τελειώνουν το 2021; Μήπως γιατί το περίφημο ευρωπαϊκό πακέτο των 32 δισ. θα δοθεί για αγορά γερμανικών και δανέζικων ανεμογεννητριών - ουρανοξυστών (μέχρι και 130 μ. σε ύψος και βάρος έως και 380 τόνους) χωρίς να παράγεται ούτε καν ένα εξάρτημά τους στην Ελλάδα;

Υπενθυμίζω εδώ ότι το 1983 η ΕΑΒ είχε κατασκευάσει ανεμογεννήτριες. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα συνοδά έργα μιας τέτοιας εγκατάστασης είναι η χαρά του εργολάβου επειδή συμπεριλαμβάνουν διανοίξεις χιλιομέτρων δρόμων στα βουνά, εκβραχισμούς, σκυρόδερμα, μηχανήματα κ.λπ.

Αφήστε που το κέρδος εκτοξεύεται ακόμη περισσότερο διότι αυτές τοποθετούνται σε δημόσιες γαίες ή σε περιοχές με γκριζαρισμένο ιδιοκτησιακό καθεστώς, όπου ο «καταληψίας» - επιχειρηματίας δεν πληρώνει τίποτε γιατί αυτές δεν ανήκουν σε κανέναν (η τραγωδία των κοινών, Garrett Hardin, 1968). Γι αυτό και προγραμματίζεται να εγκατασταθούν επιπλέον 5.514 ανεμογεννήτριες, συνολικής ισχύος 15.265 MW, σε περιοχές Natura.

Να φύγουν από τις προστατευόμενες περιοχές

Και ποια είναι η λύση λοιπόν; Εν πρώτοις πρέπει να σταματήσει, προσωρινά, το ΥΠΕΝ να εγκρίνει τις νέες αιτήσεις για αιολικά πάρκα, μέχρι να ολοκληρωθεί το νέο ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τις ΑΠΕ και παράλληλα να «αποσυρθούν» όσες βρίσκονται μέσα σε προστατευόμενες περιοχές.

Η λύση, όμως, είναι η αποκεντρωμένη παραγωγή ενέργειας, μέσα από τη δημιουργία ενεργειακών κοινοτήτων κυκλικών μοντέλων, με σύμμεικτες μορφές ΑΠΕ, όπως συνδυασμός μεσαίου τύπου ανεμογεννητριών με φωτοβολταϊκά, γεωθερμία και βιομάζα ή ακόμη και ενέργεια από κυματισμό της θάλασσας, βιοκαύσιμα κ.λπ., που θα καταναλώνονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στην πηγή -σύμφωνα με την αρχή της εγγύτητας-, με υπογειοποίηση των καλωδίων μεσαίας τάσης.

Για παράδειγμα, είναι δυνατόν στην Αιδηψό να μπορείς, αβίαστα, να εκμεταλλευτείς τη γεωθερμία -μοναδικό φαινόμενο- και να μην ενδιαφέρεται κανείς γι’ αυτό, αλλά να μιλάνε μόνο για ανεμογεννήτριες στα βουνά; Παράλληλα χρειάζεται και μείωση της κατανάλωσης σε δημόσια κτήρια (φωτοβολταϊκά στις στέγες, θερμοπροσόψεις κ.λπ.) και επιδότηση για φωτοβολταϊκά, έως και 40% (όπως το κάνουν και στην «πράσινη» Δανία), των νοικοκυριών ώστε ο καθένας να μπορεί να παράγει το ρεύμα που καταναλώνει.

Διόρι, αν είναι να λύσουμε το ενεργειακό τα επόμενα χρόνια, αυτό θα γίνει με μια bottom up προσέγγιση, με μείωση στην κατανάλωση και διάδοση των ωφελειών προς όλους κι όχι με μπενχουριανές, top down κατασκευές, όπου ο διορισμένος γραφειοκράτης της Αθήνας θα αποφασίζει για τον απομονωμένο κάτοικο μιας μακρινής επαρχίας προς όφελος των λίγων κι εκλεκτών «κεφαλοκυνηγών» παρθένων φυσικών οικοσυστημάτων.

* Ο Βασίλης Λύκος είναι βιολόγος - δρ. Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Πανεπιστημίου Κρήτης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ

Αριστερές προσεγγίσεις

«Ανοίγοντας σχολεία κλείνεις φυλακές» και «Ιδρύοντας δημοτικές βιβλιοθήκες δημιουργείς πολίτες gentlemen» (εν προκειμένω ευγενικών ηθών) διατυπώνουν δύο παροιμίες της ευρω-Αριστεράς. Ευσεβώς προσθέτω ότι Αριστερά είναι ουχί μόνο να μην απολέσεις το όραμα, αλλά παράλληλα να το υποστηρίζεις με πρόγραμμα

Του  Δημήτρη Π. Κυριακαράκου

Συμπληρώνοντας πέντε έτη συνεργασίας με το ιστορικό έντυπο της Αριστεράς, από τον «καυτό» Ιούνιο τού έτους 2015, ευσεβώς επιλέγω να παρέμβω με ένα αμιγώς ιδεολογικής θεματολογίας άρθρο γνώμης.

Στα έτη που διανύθηκαν, πριν να παλινορθωθεί η Δεξιά με μονοκομματική κυβέρνηση, η Αριστερά δεν βίωσε και λίγα. Από τη διαπραγμάτευση που απέληξε στο Μνημόνιο ΙΙΙ, ένα «ξένο» για την ιδεολογία της πρόγραμμα, έως και τη βιώσιμη διαχείριση τού προσφυγικού, και από την «επανίδρυση» των εργασιακών δικαιωμάτων και τη μεταρρύθμιση του ποινικού κώδικα έως και την ίδρυση νέων και πιο ειδικών συλλογικών δικαιωμάτων που διέπουν από τη σχέση των φύλων και των διαφορετικοτήτων σεξουαλικού προσανατολισμού έως και τη σχέση ανθρώπου με τα λοιπά έμψυχα όντα, τα δικαιώματα των ζώων, το «βιογραφικό» είναι πραγματικά πλουσιότατο!

Στις «εκκρεμότητες» της Πρώτης Φοράς Αριστερά έχουμε τη συνταγματική μεταρρύθμιση και την οργανωτική διάκριση κράτους - Εκκλησίας, πλην όμως με κοινωνικό διάλογο, διά αμφότερα, ο οποίος εκκινήθηκε επί των ημερών της. Είναι φυσιολογικό και επόμενο η ανάληψη τόσων ευθυνών να ωρίμασε όσο και να αντάριασε το συλλογικό υποσυνείδητο της αριστεροσύνης.

Τι σημαίνει άραγε «αριστερός» στο σήμερα, οπότε υπάρχει ένα και μόνο μοντέλο παραγωγής και συνεπαγόμενα οικονομικής διακυβέρνησης «κάθετης» μορφής εδώ και 250 έτη; Τι σημαίνει «ταξική συνείδηση» στο σήμερα, οπότε η θέση τού πολίτη στο παραγωγικό μοντέλο δεν είναι ούτε δεδομένη ούτε καν συγκεκριμένη; Η μαρξιανή προσέγγιση συνοψίζεται στο μότο «εργάζεσαι, άρα σου αρμόζουν δικαιώματα». Τι ισχύει όμως όταν δεν εργάζεσαι, αλλά απλώς «απασχολείσαι»;

Πώς ορίζεται σήμερα ο κοινωνικά «μη προνομιούχος»; Λ.χ. ένας εύρωστος επιχειρηματίας, ο οποίος φέρει ιδιότητα δανειολήπτη, δύναται εν σχέσει με την τράπεζα να θεωρηθεί το «μη προνομιούχο» σκέλος της συναλλαγής; Εάν δώσουμε απάντηση καταφατική, τότε ο επιχειρηματίας «ταξικά» επάγεται στην Αριστερά, υπό τη δικαιωματική «αιγίδα» της τελευταίας.

Ποιοι είναι οι "πολλοί";

Οι επιστήμονες - ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι δοκιμάστηκαν και δοκιμάζονται από τη θεσμική βία των παραλείψεων της κυβέρνησης εν καιρώ «Μένουμε σπίτι», ανήκουν στους «πολλούς»; Ποιοι τελικά είναι οι «πολλοί»; Ποια είναι η «μάζα» η οποία είναι δόκιμο να εκφράζεται από την Αριστερά και να ταυτοποιείται στην τελευταία; Έχω την πεποίθηση πως κάθε πολίτης ο οποίος / η οποία πλαισιώνεται από συγκυρίες και εν γένει κοινωνικούς συσχετισμούς μη δυνάμενος / η να συνδιαμορφώσει εμπίπτει στους «πολλούς».

Για να προσδιορίσουμε όμως τους «πολλούς» προϋποτίθεται να έχουμε πρωτίστως προσδιορίσει τους «ολίγους», την «ελίτ» ή την, κατά τον Διαφωτισμό, «πρώτη τάξη». Λ.χ. ένας εν τοις πράγμασι διακεκριμένος πολίτης με ευρεία κοινωνική επιρροή είναι κατ’ ανάγκην «ελίτ»; Μήπως τελικά η «ελίτ» δεν είναι αυτοτελής κοινωνική τάξη, αλλά συνείδηση ή μεθοδολογία κατάχρησης δεσπόζουσας κοινωνικής θέσεως;

Πιστεύω ακράδαντα πως η Αριστερά δεν αρμόζει απλά στους «πολλούς», αλλά σε «όλους» όσοι επιθυμούν να συνδράμουν τον τρόπο ζωής των συλλογικών δικαιωμάτων, της άμβλυνσης των χασμάτων του βιοτικού επιπέδου, της πρόσβασης στο αγαθό της γνώσης, της υγιούς διαβίωσης στο εν γένει αστικό περιβάλλον, το οποίο μοιραία διαμοιράζεται σε διαφορετικούς.

Η οικολογία, ως μέσο θεμελίωσης βιώσιμης ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας, τα δικαιώματα «τρίτης γενιάς» στην κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας, η ενεργειακή αυτοτέλεια, όλα αυτά είναι σφυρηλατηθέντα υπό των αγώνων των μεταπολεμικών αντιαποικιακών κινημάτων ελευθερίας των λαών τού λεγομένου «φτωχού Νότου», είναι «επινοήσεις» της Αριστεράς και της κουλτούρας αντι-εξουσίας.

Παγκόσμια αξιοκρατία

Ο κομμουνισμός, δηλαδή η κατά τον καθηγητή Α. Μπαλτά ιδεολογία της κοινωνικής ενσυναίσθησης, με τις τάσεις και τα ρεύματα ανανέωσης τα οποία τον εγκόλπωσαν στο ευρωπαϊκό αστικοδημοκρατικό περιβάλλον, στοχεύει στην «παγκόσμια αξιοκρατία», δηλαδή σε μία αξιοκρατία η οποία θα ξεπερνά τα σύνορα των κρατών και των πολιτισμών και θα συνδέει τον άνθρωπο με το δημιούργημα της εργασιακής του υπεραξίας.

Το περιβάλλον αξιοκρατίας όμως γεννάται με κοινωνικά αγαθά. Η υγεία, η παιδεία, η δικαιοσύνη συναποτελούν τον «κοινό» στόχο, την «κομμούνα» θεματοφύλακα των μαζικών αγωνιών και επιδιώξεων. Τα αγαθά αυτά, για να είναι πραγματικά μαζικά, παλλαϊκά, χρήζει να είναι «αταξικά». Η «παλαιών (αριστερών) αρχών» άποψη πως το δημόσιο αγαθό είναι «ταξικά» λαϊκό απάδει της αρχής της Ισότητας. Το δημόσιο αγαθό είναι «εθνικά» λαϊκό με αποστολή την προαγωγή της κοινωνικής συνοχής.

Προσέγγιση κατά το πνεύμα

Η ιδεολογία χρήζει να γεννά μεθοδολογία και προσέγγιση δημόσιας πολιτικής ουχί κατά το γράμμα, αλλά κατά το πνεύμα της τελευταίας και τον προς επίτευξη κοινωνικό σκοπό, που η τελευταία επαγγέλλεται. Τι έννοια έχει, λ.χ., ένα δυσλειτουργικό δημόσιο αγαθό; Μόνο «νερό στον μύλο» του νεοφιλελευθερισμού προσδίδει. Το δημόσιο αγαθό γεννάται από τον λαό, ελέγχεται και μεταρρυθμίζεται από τον τελευταίο. Οτιδήποτε ολιγότερο από αυτό δεν είναι Αριστερά.

Η επιτομή όμως της αριστερής προσέγγισης είναι η προδραστική (αγγλ.: proactive) δημόσια πολιτική. «Ανοίγοντας σχολεία κλείνεις φυλακές» και «Ιδρύοντας δημοτικές βιβλιοθήκες δημιουργείς πολίτες gentlemen» (εν προκειμένω ευγενικών ηθών) διατυπώνουν δύο παροιμίες της ευρω-Αριστεράς. Ευσεβώς προσθέτω ότι Αριστερά είναι ουχί μόνο να μην απολέσεις το όραμα, αλλά παράλληλα να το υποστηρίζεις με πρόγραμμα.

Κλείνοντας θα επιθυμούσα από καρδιάς να ευχαριστήσω την “Αυγή” για τη φιλοξενία των σκέψεών μου όλα αυτά τα δύσκολα αλλά γεμάτα προκλήσεις έτη, τις συντρόφισσες και τους συντρόφους που με τίμησαν με την ανάγνωσή τους και με την ενθαρρυντική τους αξιολόγηση και να υποσχεθώ νέα κείμενα που θα τέρπουν τον νου δείχνοντάς του νέες ατραπούς. Στην Αριστερά αγαπάμε το να είμεθα εγκεφαλικοί τύποι. Αλάνθαστη προσέγγιση.

* Ο Δημήτρης Π. Κυριακαράκος είναι δικηγόρος