Το ΠΣ καταγγέλει τα θεσμικά πραξικοπήματα της Κυβέρνησης

 ΑΠΟΦΑΣΗ   ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ   ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

«ΟΧΙ ΣΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ»

 

Το Περιφερειακό Συμβούλιο Πελοποννήσου αφού συζήτησε το θέμα των νομοθετικών αλλαγών της κυβέρνησης για την Αυτοδιοίκηση ,αποφάσισε κατά πλειοψηφία  :

1. Καταγγέλλει τα συνεχή θεσμικά πραξικοπήματα της κυβέρνησης με τα οποία: α) Ακύρωσε τα αποτελέσματα των εκλογών της 26^ης Μαΐου 2019 και κατά αντισυνταγματικό τρόπο έδωσε  απόλυτη πλειοψηφία, στη παράταξη του Περιφερειάρχη  και του Δημάρχου στην Οικονομική Επιτροπή, στην Επιτροπή Ποιότητας Ζωής, καθώς και στα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου που υπάγονται στις Περιφέρειες  και στους Δήμους.  β) Καταργεί  στην ουσία τα Περιφερειακά Συμβούλια τα οποία είναι οι φορείς της άμεσης δημοκρατικής νομιμοποίησης και μεταφέρει  όλες σχεδόν τις αρμοδιότητες στην οικονομική επιτροπή στην οποία πραξικοπηματικά έχει δώσει απόλυτη πλειοψηφία στην παράταξη των Περιφερειαρχών.
2. Καλεί την κυβέρνηση να επαναφέρει άμεσα με νομοθετική ρύθμιση όλες τις αρμοδιότητες που είχαν τα Περιφερειακά Συμβούλια μέχρι τον Ιούνιο του 2019.
3. Καλεί την Ένωση Περιφερειών να προχωρήσει άμεσα σε γενική συνέλευση και να καταγγείλει την υποβάθμιση και στην ουσία κατάργηση των Περιφερειακών Συμβουλίων.
4. Συγκροτεί συντονιστική επιτροπή από τους επικεφαλής ή εκπροσώπους των παρατάξεων που δεν ανέχονται την κατάργηση του ρόλου του Περιφερειακού Συμβουλίου.
5. Απευθύνεται με ευθύνη της συντονιστικής επιτροπής σε όλα τα Περιφερειακά Συμβούλια και σε όλες τις παρατάξεις και καλεί όλους τους συναδέλφους περιφερειακούς συμβούλους να συγκροτήσουμε ένα μέτωπο αποκατάστασης της δημοκρατίας.

6.       Η Συντονιστική Επιτροπή  «Αποκατάστασης της δημοκρατικής και Συνταγματικής Νομιμότητας» θα προχωρήσει σε συναντήσεις α) με την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό για να ζητήσει την επαναφορά όλων των αρμοδιοτήτων που είχαν τα περιφερειακά συμβούλια, β) με τις κοινοβουλευτικές ομάδες όλων των κομμάτων και θα ζητήσει να πάρουν θέση και να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στον αγώνα που ξεκινάμε, γ) θα ζητήσει συνάντηση με την Πρόεδρο του ΣτΕ για να θέσει το θέμα της αντισυνταγματικότητας των συγκεκριμένων νομοθετικών ρυθμίσεων με τις οποίες υποβαθμίστηκαν πλήρως τα περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια, δ) με το ΔΣ της ΚΕΔΕ και τις παρατάξεις της.

7.       Θα προχωρήσει σε δημοκρατικές και συμβολικές κινήσεις ώστε να εμποδίσει τη λήψη αποφάσεων  θεμάτων που είναι σε αντίθεση με τα συμφέροντα των πολιτών ή με τη Δημοκρατία.

8.       Η Συντονιστική Επιτροπή  «Αποκατάστασης της δημοκρατικής και Συνταγματικής Νομιμότητας» αποτελείται από τους Περιφερειακούς Συμβούλους –εκπροσώπους των παρατάξεων :

Δημητρακοπούλου Ευγενία

Λυμπεροπούλου Δήμητρα

Μπουντρούκα Ιωάννη

Νικολάκου Κωνσταντίνα

Πετράκο Αθανάσιο

 

Αναζητώντας τον αριστερό ιδεότυπο

Κατέ Καζάντη

«Ο αριστερός ιδεότυπος, θα έλεγε κανείς, πως απεικονίζει τον άνθρωπο εκείνο που τολμά να πρωτοπορεί. Που ανθίσταται, επίσης ουρλιάζοντας, στην ιδεολογική ηγεμονία του καπιταλισμού, δεν καταφάσκει στην επονομαζόμενη «κοινή γνώμη», ούτε τη θωπεύει, αναγνωρίζοντας, απεναντίας, πως τούτη είναι, συχνότατα, ένα ακόμα κατασκεύασμα»

Αν κανείς αναζητούσε  τον αριστερό ιδεότυπο, θα έλεγε πως τούτος απεικονίζεται στον άνθρωπο εκείνο που μάχεται, νυχθημερόν και παντοιοτρόπως, για να απελευθερωθεί, κι εκείνος και οι συνάνθρωποι, από το «βασίλειο της ανάγκης», τον αδυσώπητο, δηλαδή, καταναγκασμό του καπιταλισμού και της αγοράς. Που καταγγέλλει διαρκώς και με επίταση την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που στέκει, ουρλιάζοντας, στο πλευρό του αδικημένου, αλληλέγγυος, πέρα και μακριά από συστημικές φιλανθρωπίες. Που βδελύσσεται τον πλούτο, ο οποίος, πάντα μα πάντα, σωρεύεται με το αίμα του εργάτη, διαχωρίζει τις πραγματικές ανάγκες από τις πλασματικές, δεν χειραγωγείται από την επιθετική διαφήμιση και αναγνωρίζει τον φετιχιστικό χαρακτήρα του εμπορεύματος.

Ο αριστερός ιδεότυπος, θα έλεγε κανείς, πως απεικονίζει τον άνθρωπο εκείνο που τολμά να πρωτοπορεί. Που ανθίσταται, επίσης ουρλιάζοντας, στην ιδεολογική ηγεμονία του καπιταλισμού, δεν καταφάσκει στην επονομαζόμενη «κοινή γνώμη», ούτε τη θωπεύει, αναγνωρίζοντας, απεναντίας, πως τούτη είναι, συχνότατα, ένα ακόμα κατασκεύασμα. Που δεν σύρεται από τον, ευεπίφορο σε συντηρητικά ιδεολογήματα, αλλοτριωμένο εργάτη, δεν κολακεύει τη συνείδησή του αλλά τον φέρνει προ των ευθυνών του έτσι ώστε, ως ιστορικό υποκείμενο, ο προλετάριος να επιτελέσει τον ιστορικό του ρόλο, αυτόν του κοινωνικού μετασχηματισμού.

Για τον αριστερό, άξιος δεν είναι ο κάτοχος πληρωμένων ακαδημαϊκών τίτλων, ο –πάντοτε στην Εσπερία- σπουδαγμένος τεχνοκράτης, αλλά εκείνος που μεροληπτεί υπέρ των πολλών, ακόμα κι αν δεν διαθέτει ούτε ένα «τυπικό προσόν». Και είναι κρατιστής, όταν μιλά για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας –φως, νερό, σχολεία, νοσοκομεία- και οραματικά, ιδανικά αναρχικός, υπέρ της «απορρόφησης του κράτους μέσα σε μια κοινωνία που αυτοδιοικείται».

Είναι, επίσης, καταφανώς διεθνιστής κι αντι-εθνικιστής, αφού «οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα». Το πρόταγμα της ελευθέρωσης των από κάτω από τις αλυσίδες των εκμεταλλευτών παραμένει διαρκές ενώ η εμπέδωση των συνόρων ως νοητής κατασκευής τον τοποθετεί πέρα μακριά από κάθε λογής πατριδοκαπηλείες.

Και, εννοείται πως, διαθέτει μιαν όλως άλλη κουλτούρα από την κρατούσα, συστημική. Κουλτούρα, καταρχάς, συντροφική: η αλληλεγγύη δεν είναι για τον αριστερό μοναχά το όπλο των λαών αλλά έθος καθημερινό. Πορεύεται μ΄ αυτήν και συνδιαλέγεται με τους πάντες, πρωτίστως δε με τον εαυτό του και τους συντρόφους του. Εκλαμβάνει τη διαφορετική αντίληψη ή τη διαφωνία ως πλούτο ιδεολογικό, δίχως να καταβάλλεται από το φόβο του Άλλου.

Διακρίνεται, επίσης, για την αισθητική του: πέρα και μακριά από τη βιομηχανία των πολιτισμικών υποπροϊόντων, πέρα και μακριά από κάθε λογής υφολογικές ή γλωσσικές υπεραπλουστεύσεις, «την ψάχνει» διαρκώς κάτω από τις γραμμές. Λαϊκός επί της ουσίας, διαχωρίζει το εύπεπτο που χειραγωγεί από τη δύσπεπτο ουσιώδες με τις πολλαπλές διανοητικές απαιτήσεις.     

Όμως, ο βεμπεριανός ιδεότυπος είναι μια νοητή κατασκευή που φλερτάρει με την ουτοπία και περιγράφει όχι εμπειρικά αλλά εξιδανικευμένα πρότυπα. Ο δε αριστερός ιδεότυπος παραμένει όντως μια εκκρεμότητα: θολή, διανοουμενίστικη και, πάντα μα πάντα, αριστερίζουσα.

Χρησιμοποιώντας τον, όμως, ως εργαλείο για την ανάλυση του κοινωνικού πράττειν, συγκρίνοντας τον ιδεατό τύπο με τον εγκόσμιο, έχουμε πολλά να μάθουμε.

Αν, έτσι, ο αριστερός άνθρωπος, σε ένα περιβάλλον ιστορικής ασυνέχειας, μετά και την πτώση του τείχους, αδυνατεί να επανευφεύρει τον εαυτό του, φοβούμενος τη μαχητική εκδοχή του, και καταφάσκει σε σοσιαλδημοκρατικά ημίμετρα, πατώντας και στη βάρκα του αστισμού και στην ταπεινότερη του λαού, τούτο δεν είναι λύση. Η πολιτική παρρησία, με την οποία θα επαναπροσεγγιστούν όλα εκείνα τα παλαιά θέσφατα που ριζοσπαστικοποίησαν, σε όχι πολύ μακρινές εποχές, την κοινωνία, είναι, καταρχάς, αναγκαία για την καθεμιά και τον καθένα. Εάν δεν τοποθετηθούμε ξανά πέραν και των ιδεών του (αστικού) Διαφωτισμού, αν δεν μιλήσουμε ξανά, δίχως ηθικολογίες, για τις ιδέες εκείνες που έφερναν, όσες φορές την έφεραν, την αριστερά σε ηγεμονική θέση εντός της κοινωνίας, οι μάχες θα χάνονται. Και της γης οι κολασμένοι θα παραπαίουν, βυθιζόμενοι σε νέα ιδεολογικά σκοτάδια.

 

Οι οκτώ μύθοι που προσπάθησε να πουλήσει ο Μητσοτάκης

Ο πρωθυπουργός εξήγγειλε στη Θεσσαλονίκη ένα πακέτο παροχών εξαιρετικά φτωχό στο φορολογικό του σκέλος και κοινωνικά άδικο στο εργασιακό-κοινωνικό-ασφαλιστικό. 

Οι πρωθυπουργικές εξαγγελίες  στη ΔΕΘ  κάθε χρόνο, είθισται, να αποτελούν ένα πρώτο δείγμα γραφής, για τις πολιτικές, που θα εφαρμόσει η εκάστοτε κυβέρνηση, σε βάθος  μερικών χρόνων. 

Η φετινή ...κουτσή λόγω της πανδημίας ΔΕΘ, δεν απείχε πολύ από τη λογική αυτή, με την διαφορά ότι, το πακέτο παροχών, που εξαγγέλθηκε, ήταν εξαιρετικά φτωχό, ως προς το φορολογικό του σκέλος (κατάργηση εισφοράς αλληλεγγύης μόνο για το 2021, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ και κατάργηση του, μόνο στα 26 μικρότερα νησιά, μειωμένος συντελεστής ΦΠΑ  σε συγκεκριμένους μόνο κλάδους και  μόνο για 6 μήνες κλπ.) και κοινωνικά άδικο, ως προς το  αντίστοιχο, εργασιακό - κοινωνικό-ασφαλιστικό. 

Τα μέτρα για την αγορά εργασίας, που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός, τόσο στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, όσο και στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου, της περασμένης Κυριακής, έχουν συγκεκριμένο στόχο, να πλήξουν την εργασία και  να συρρικνώσουν  το κοινωνικό κράτος.

Εντάσσονται  πλήρως στο νεοφιλελεύθερο δόγμα, που έχει εγκαινιάσει η Κυβέρνηση από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου του 2019, όπως αυτό συνοψίζεται άλλωστε και στην περίφημη Έκθεση Πισσαρίδη.

Πιο αναλυτικά:

1ος Μύθος: Μειώνονται κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες από το 39,7 στο 36,7% οι ασφαλιστικές εισφορές εργοδοτών και μισθωτών του ιδιωτικού τομέα για το 2021.

Η αλήθεια:

Δεν έχουν περάσει παρά μερικοί μόνο μήνες από τον  περασμένο Ιούνιο, όταν η Κυβέρνηση μείωσε, κατά ο,9% τις ασφαλιστικές εισφορές (επιβάρυνση 0,42% για τον εργαζόμενο και 0,48% για τον εργοδότη). Η δεξαμενή, για τη συγκεκριμένη μείωση, ήταν οι εισφορές υπέρ ΟΑΕΔ και ΕΛΕΚΠ (πρώην ΟΕΚ) σύμφωνα με το ν.4670/2020. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την μείωση αυτή και συνεχίζει στην ίδια λογική, αφού οι πληροφορίες από τα συναρμόδια υπουργεία, λένε ότι η μείωση, θα προέλθει από τους συνεισπραττόμενους κλάδους που αφορούν στο πακέτο εισφορών και πάλι του ΟΑΕΔ (ΛΑΕΚ, ΟΕΚ, Ανεργία).

Ενώ οι διαρροές ανέφεραν ότι θα πάμε σε σταθερή και όχι ποσοστιαία επί των αποδοχών(σήμερα είναι 7,1%)εισφορά υπέρ υγείας, όπως συμβαίνει με τους ελεύθερους επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενους, η κυβέρνηση επιλέγει να συρρικνώσει ξανά τις εισφορές, που προορίζονται για την στήριξη των ανέργων, της μητρότητας κλπ. δηλαδή, των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Αν συμβεί αυτό τότε θα μιλάμε για επιπλέον 800 εκατομμύρια ευρώ απώλειες για τα έσοδα του ΟΑΕΔ σε ετήσια βάση, που προτίθενται στα επιπλέον 250 εκατομμύρια των απωλειών, από την προηγούμενη μείωση του 0,9% τον Ιούνιο.

Συνεπώς ο ΟΑΕΔ θα χάσει πάνω από 1 δις το 2021, την στιγμή που η ανεργία για το διάστημα Μάρτιος-Ιούνιος 2020 αυξήθηκε κατά 4 μονάδες(τον Ιούνιο έφτασε στο 18,3%) και είναι βέβαιο ότι οι χρηματοδοτικές ανάγκες  του Οργανισμού, θα είναι αυξημένες. Για να αντιληφθεί κάποιος τις επιπτώσεις των επιλογών αυτών, αρκεί να απευθυνθεί στους 5.500  επιδοτούμενους πτυχιούχους  ανέργους, που απολύθηκαν τον Μάρτιο, οι οποίοι όταν απευθύνθηκαν στον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, κ.Βρούτση, ζητώντας του, την παράταση των συμβάσεων τους, εκείνος απάντησε ότι το πρόγραμμα ΕΣΠΑ που τους επιδοτούσε έληξε και ότι ο ΟΑΕΔ δεν έχει χρήματα για το 2020-2021! Άρα η επιλογή μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών, χωρίς την παράλληλη ενίσχυση του ΟΑΕΔ ή του ΕΟΠΠΥ, είναι μια καταστροφική κίνηση, που θα οδηγήσει σε μείωση επιδομάτων, προγραμμάτων απασχόλησης και λοιπών μέτρων στήριξης των ανέργων και των λοιπών ευπαθών, κοινωνικά, ομάδων.

Επιπλέον, το όφελος  εργαζόμενου – εργοδότη, σε περίπτωση πλήρους απασχόλησης ξεκινά από  τα 20 ευρώ το μήνα μικτά(13 καθαρά) για τον κατώτατο μισθό των 650 ευρώ (δηλαδή για περισσότερους από 500.000  χαμηλόμισθους εργαζόμενους)και φτάνει μέχρι τα 60 ευρώ το μήνα για μικτούς μισθούς της τάξης των 2.000 ευρώ. Ελαφρύνονται δηλαδή περισσότερο οι υψηλόμισθοι και λιγότερο εκείνοι που χρήζουν μεγαλύτερης κοινωνικής προστασίας. Παράλληλα μπορεί το κόστος  για μια  μεγάλη επιχείρηση να μειώνεται αισθητά, αυτό όμως ελάχιστα αφόρα, το 90% των επιχειρήσεων της χώρας, που απασχολούν 1-10 εργαζόμενους .Άλλο ένα ξεκάθαρο  δείγμα, της ταξικής εμμονής της κυβέρνησης, να ευνοήσει τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.

2ος μύθος: Καταργείται η εισφορά αλληλεγγύης για μισθωτούς, επαγγελματίες και αγρότες. Το μέτρο θα ισχύσει καταρχάς για ένα έτος το 2021.

Η αλήθεια:

Δεν υπάρχει αντίστοιχη ελάφρυνση για τους συνταξιούχους και τους δημοσίους υπαλλήλους. Στην περίπτωση αυτή προκύπτει άνιση μεταχείριση, για ένα μέτρο που με βάση το Σύνταγμα, είναι φορολογικού χαρακτήρα και στηρίζεται στην θεμελιώδη αρχή ότι, ο καθείς συνεισφέρει στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις του. Το επιχείρημα, που διατύπωσε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, ότι δηλαδή οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι δεν επηρεάστηκαν από την κρίση, αγνοεί την κοινωνική πραγματικότητα. Οι συνταξιούχοι έχουν παιδία που απολύονται την περίοδο της πανδημίας, που υφίστανται μειώσεις μισθών κλπ. Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν και αυτοί έκτακτες ανάγκες να αντιμετωπίσουν λόγω της κρίσης όπως όλοι οι πολίτες. Η φράση του ΠΘ  συνιστά πρόκληση απέναντι σε σκληρά εργαζόμενους και συνταξιούχους, που έχουν υποστεί λεηλασία στα εισοδήματα τους επί τουλάχιστον μια δεκαετία και δεν θα δουν τον εαυτό τους στο μέτρο αυτό.

3ος μύθος: Θεσμοθετείται καινοτόμο πρόγραμμα επιδότησης 100 χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας. Το κράτος θα καλύπτει επί 6 μήνες τις εισφορές εργαζομένου και εργοδότη για κάθε νέο υπάλληλο, ανεξαρτήτως μισθού και ειδικότητας, με το μόνο όρο τη διατήρηση θέσεων εργασίας στην επιχείρηση. 

Η αλήθεια:

Μένει να δούμε τις προσκλήσεις για τις επιδοτούμενες θέσεις του ΟΑΕΔ. Πόσοι γνωρίζουν ότι, τα προγράμματα απασχόλησης,  έχουν δεκάδες κρυφούς  όρους και προϋποθέσεις, για να γίνει μια πρόσληψη; Αν ρίξει κανείς μια ματιά, στα προγράμματα, που τρέχουν ήδη και αφορούν 30.000 ανέργους,θα διαπιστώσει ότι τα κριτήρια που τίθενται (π.χ. να μην έχει γίνει καμία απόλυση την τελευταία διετία, να μην συστεγάζονται οι επιχειρήσεις κλπ) αποκλείουν την πλειοψηφία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Για παράδειγμα το πρόγραμμα για την πρόσληψη πτυχιούχων ανέργων από 22-29 ετών, που ξεκίνησε τον Αύγουστο προέβλεπε 3.500 θέσεις και ένα μήνα μετά, είχαν καλυφτεί μόλις 950 θέσεις! Άρα οι θέσεις μπορεί να εξαγγέλλονται, δεν σημαίνει όμως και ότι καλύπτονται...

4ος μύθος: Το πρόγραμμα Συν-Εργασία ενισχύεται και επεκτείνεται έως το τέλος του 2020. Επεκτείνεται επίσης η δυνατότητα προσωρινής αναστολής συμβάσεων στου κλάδους εστίασης τουρισμού μεταφορών, πολιτισμού και προστίθενται οι ξεναγοί  και οι επισιτισμού ξεναγοί και καλλιτέχνες.

Η αλήθεια:

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα έχει αποτύχει και θα συνεχίσει να αποτυγχάνει, όσο λειτουργεί παράλληλα με τις αναστολές των συμβάσεων και την υφιστάμενη από το 2010  εκ περιτροπής εργασία. Ας μην λησμονείται ότι, το Συν-Εργασία έχει προκαλέσει οριζόντια μείωση αποδοχών έως και 20% στις αποδοχές των εργαζομένων που συμμετέχουν, ενώ πρόσφατα άρχισε να ξηλώνεται, δίνοντας στις επιχειρήσεις που συμμετέχουν, τη δυνατότητα απολύσεων, παρά την κρατική επιδότηση. Ομοίως και οι αναστολές συμβάσεων εργασίας, στους 5 αυτούς κλάδους, έχουν φέρει σε απόγνωση, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που καλούνται να ζήσουν επί μήνες με ένα άτυπο υποκατώτατο μισθό  των 534 ευρώ. Τέλος είναι κοινό μυστικό, ότι και οι εργαζόμενοι στο Συν-Εργασία και όσοι τίθενται σε αναστολή σύμβασης, εργάζονται σε κανονικό ωράριο, παρανόμως,  αφού οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους έχουν παραλύσει.

5ος μύθος: Τον Οκτώβριο καταβάλλονται τα αναδρομικά των συνταξιούχων.

Η αλήθεια:

Αρχικά δεν πρόκειται για παροχή, αλλά για συμμόρφωση σε δικαστική απόφαση ανωτάτους δικαστηρίου. Έπειτα, μην παραγνωρίζει κανείς ότι, από τα 2,5 εκ. συνταξιούχους η κυβέρνηση στέρησε κάθε παροχή σε 1,5 εκ. εξ αυτών (κυρίως σε  χαμηλοσυνταξιούχους και αγρότες). Οι αξιώσεις από δώρα και επικουρικές συντάξεις, με τρόπο κατάφωρα αντισυνταγματικό, εξαιρέθηκαν από τις προβλέψεις της κυβέρνησης, ρίχνοντας τη δαπάνη από τα 3,9 δις, σε 1,4 δις  ευρώ, δηλαδή, ''κουρευτήκαν'' τα 2/3 των αξιώσεων, των συνταξιούχων. Ο δε ΠΘ, σε δηλώσεις του, ανέφερε ότι και οι λοιπές προβλέψεις του ν.4670/2020(αναδρομικά από τα νέα ποσοστά αναπλήρωσης, από την μείωση του πέναλτι σε απασχολούμενους συνταξιούχους και από την αύξηση αναδρομικά των προσωρινών συντάξεων ) θα δοθούν (απροσδιόριστα) μέχρι το τέλος του έτους, ωσάν ο νόμος(4670/2020) να μην ισχύει από τον Φεβρουάριο, δηλαδή ήδη εδώ και 7 μήνες!

6ος Μύθος: Για τους απασχολούμενους σε επαγγελματικούς κλάδους που χτύπησε η πανδημία, αναβάλλεται μέχρι και τον Απρίλιο 2021 η καταβολή κάθε οφειλής που είχε ανασταλεί στην πρώτη φάση της πανδημίας (φορολογική και ασφαλιστική). 

Η αλήθεια:

Το μέτρο μοιάζει αυτονόητο, όμως δεν είναι. Αντίθετα, έχει εξαιρετικά δυσμενείς συνέπειες. Η πανδημία έχει αλλάξει το επιχειρηματικό περιβάλλον, για τα επόμενα χρόνια και είναι βέβαιο ότι μόνο ορισμένες επιχειρήσεις, που πλήττονται, θα ανακάμψουν και θα αποφύγουν το λουκέτο. Συνεπώς εδώ απαιτείται όχι μια μετάθεση πληρωμών, που ''αγχώνει'' τον επιχειρηματία και τον αποτρέπει από οποιαδήποτε μελλοντική επένδυση, αλλά ένα τολμηρό μέτρο διαγραφής αυτών των οφειλών δια παντός. Τα συσσωρευμένα χρέη είναι αδύνατο να αποπληρωθούν και η μόνη λύση είναι να καταβληθούν από το κράτος.

Τουλάχιστον οι ασφαλιστικές εισφορές, πρέπει να δοθούν ως έκτακτη επιδότηση από τα 38 δις των διαθεσίμων άμεσα, αφού και είναι αδύνατο να πληρωθούν και είναι βέβαιο ότι μετά τη λήξη της περιόδου, θα αποτελέσουν μια σφιχτή θηλεία, στο λαιμό των μικρομεσαίων. Η  άμεση ανακοίνωση της διαγραφής των οφειλών θα δώσει μια ουσιαστική ανάσα, σε χιλιάδες επιχειρήσεις αφού ακόμα και εκείνες που στοιχειωδώς λειτουργούν έχουν πάντα το βλέμμα στο τί θα γίνει την Άνοιξη του 2021.Αφού η κυβέρνηση δεν πήρε πάνω της την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών εξ αρχής, κάθε άλλη επιλογή απλά παρατείνει το μαρτύριο.

7ος μύθος:

Παρατείνονται για δύο ακόμα μήνες όλα τα επιδόματα ανεργίας και μειώνεται σε 50 αντί των 100 ο αριθμός των απαιτούμενων ενσήμων για την χορήγηση του επιδόματος ανεργίας.

Η αλήθεια:

Τα επιδόματα ανεργίας που έληξαν από τον Ιούνιο μέχρι και τον Αύγουστο, θα πρέπει να δοθούν δίχως όρους, σε όλους ανεξαιρέτως τους ανέργους. Η πρόβλεψη για την προϋπόθεση των 50 ενσήμων, θα αποκλείσει κυρίως τους εποχικούς υπαλλήλους, που δεν εργάστηκαν, αφού χιλιάδες καταλύματα και τουριστικές επιχειρήσεις, δεν άνοιξαν καθόλου. Η λήψη του επιδόματος των 399 ευρώ/μήνα από τον ΟΑΕΔ, για εκείνους που ζουν με λιγότερα από 534 ευρώ ήδη για 6 μήνες, θα έπρεπε να αποτελεί, επιλογή ανθρωπιάς, που δεν υποτάσσεται σε οικονομικίστικους υπολογισμούς.

8ος μύθος: Εισαγωγή του κεφαλαιοποιητικού συστήματος στο δεύτερο πυλώνα της  δημόσιας επικουρικής ασφάλισης.

Η αλήθεια:

Η συγκεκριμένη εξαγγελία είναι μια ακατανόητη επιλογή. Λίγους μήνες πριν, ο  αρμόδιος Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, κ.Βρούτσης,  από το βήμα της βουλής, έλεγε ότι το ασφαλιστικό σύστημα είναι βιώσιμο και δεν απαιτείται καμία παρέμβαση μέχρι το 2070!Ξαφνικά επιχειρείται μια άναρχη μετάβαση, από το αναδιανεμητικό, στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα, που πέρα από την ξεκάθαρη πρόθεση να υφαρπάξει τις εισφορές των εργαζομένων, για χάρη των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών, θα θέσει και  σε κίνδυνο όλες τις υφιστάμενες επικουρικές συντάξεις περίπου 1 εκ. συνταξιούχων. Η εξατομίκευση του κινδύνου και το τζογάρισμα των εισφορών στις χρηματαγορές, δεν μπορούν να έχουν σχέση με την δημόσια  κοινωνική ασφάλιση.

Οι νεοφιλελεύθερες αντικοινωνικές εμμονές, σε συνθήκες οξείας κρίσης, αδυνατούν να αντιληφθούν την νέα κοινωνική πραγματικότητα, στην εργασία, στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην οικονομία. 

Η κυβέρνηση κατόρθωσε κάτι απίστευτο στην φετινή ΔΕΘ: Δεν δίνει  αλλά παίρνει από εργαζόμενους και μικρομεσαίους. Και μάλιστα πολλά...

*Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι δικηγόρος-εργατολόγος

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ στη λαβίδα της πασοκοποίησης

Κύρκος Δοξιάδης

Εχω κατ’ επανάληψη υποστηρίξει ότι η πασοκοποίηση θα είναι ολέθρια για τον ΣΥΡΙΖΑ και εκλογικά...

Εχω κατ’ επανάληψη υποστηρίξει ότι η πασοκοποίηση θα είναι ολέθρια για τον ΣΥΡΙΖΑ και εκλογικά. Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, επειδή: «[…] θα “θυμίζει” το ΠΑΣΟΚ που οδήγησε τη χώρα στα μνημόνια – αυτό το ΠΑΣΟΚ “θυμάται” ο κόσμος, επομένως θα φεύγει τρέχοντας» («Η ολισθηρή τακτική της πολιτικής νοσταλγίας» - «Εφ.Συν.», 26.3.2019). Αναγνωρίζω όμως ότι τα αίτια της «πασοκοποιητικής» πορείας είναι πολύ βαθύτερα – δεν πρόκειται απλώς για σχέδιο πολιτικής αυτοκτονίας που διεκπεραιώνεται από κάποιους ανεγκέφαλους.

Μετά τη Μεταπολίτευση του 1974, το μόνο κόμμα που έχει ακολουθήσει μια λίγο-πολύ σταθερή πορεία όσον αφορά την πολιτική του απήχηση είναι η Νέα Δημοκρατία. Και τούτο διότι ήταν σταθερά το κόμμα της ελληνικής κυρίαρχης τάξης – με ό,τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο. Παρά τις κατά καιρούς εσωκομματικές «φαγωμάρες» και μικρο-διασπάσεις, η σταθερή σχέση ταξικής εκπροσώπησης αυτού του κόμματος του εξασφάλιζε στοιχειώδη ισορροπία ως προς τη λειτουργία των μηχανισμών του, την (πελατειακή, κυρίως) σύνδεσή του με την κοινωνία και τη διατήρηση κάποιου «αξιοπρεπούς» ελάχιστου ποσοστού σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.

Ακόμη και οι μεταλλαγές της πολιτικής του, από τη μεταδικτατορική απόπειρα «εξευρωπαϊσμού» της ελληνικής Δεξιάς των Καραμανλή και Ράλλη έως και την επανασύνδεση με την προδικτατορική (Ακρο-)Δεξιά των Σαμαρά και Βορίδη, δεν ήταν παρά εναλλακτικές στρατηγικές επιλογές των κυρίαρχων τμημάτων της ελληνικής αστικής τάξης, και κατά τούτο πρακτικά εφαρμόσιμες στην ελληνική πολιτική ζωή.

Η απουσία σοσιαλδημοκρατικού κόμματος στην Ελλάδα μέχρι τη δικτατορία δεν οφείλεται μόνον στην ιδιόρρυθμη ανάπτυξη της ταξικής διαστρωμάτωσης στον ελληνικό καπιταλισμό. Εχει να κάνει και με την ασφυκτική επικυριαρχία της ελληνικής άρχουσας τάξης στο κοινοβουλευτικό σύστημα.

Μια επικυριαρχία που συνεχίστηκε και μετά τη δικτατορία. Χωρίς να είναι εξαρχής αστικό κόμμα, το ΠΑΣΟΚ ήταν ωστόσο εξαρχής παγιδευμένο στις κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες του ελληνικού αστικού καθεστώτος. Ο «ριζοσπαστικός» και «αντιιμπεριαλιστικός» πατριωτισμός του κάλυπταν το κενό που είχε προκύψει στον εθνικο-πατριωτικό λόγο από το γεγονός ότι μερίδα τουλάχιστον της ελληνικής αστικής τάξης είχε αποφασίσει μεταδικτατορικά να αποκηρύξει την εθνικοφροσύνη μετά την παταγώδη αποτυχία της δικτατορίας.

Κατόπιν, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση, πολιτικές του επιλογές όπως η δημιουργία του ΕΣΥ, ο εκσυγχρονισμός του οικογενειακού δικαίου, η αναγνώριση της εθνικής αντίστασης και ο εκδημοκρατισμός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ήταν στο πλαίσιο του (απελπιστικά καθυστερημένου για τα τότε ευρωπαϊκά δεδομένα) αστικού εκσυγχρονισμού, που ακόμη και η μεταδικτατορική καραμανλική Δεξιά είχε αποτύχει ή δεν ήθελε να διεκπεραιώσει επαρκώς.

Η ενεργότατη συμμετοχή του στην αδιαλλαξία της σαμαρικής Δεξιάς στο Μακεδονικό ήταν συμβολή στην προσπάθεια του μεγάλου κεφαλαίου να ηγεμονεύσει ιδεολογικά παίζοντας το χαρτί του εθνικισμού. Και, τέλος, ο σημιτικός «εκσυγχρονισμός» και η ένταξη στην ευρωζώνη ήταν η πλήρης ευθυγράμμιση με τις επιλογές της νεοφιλελευθεροποιημένης πλέον ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Σχηματοποιώντας, αλλά όχι υπερβολικά, μπορούμε να πούμε ότι οι δύο κεντρικές συνιστώσες των μετεξελίξεων του ΠΑΣΟΚ, επιφανειακά αντίθετες μεταξύ τους αλλά απολύτως αλληλοσυμπληρούμενες, ήτοι το «πατριωτικό» και το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ, ήταν οι πιο «προοδευτικές» εκδοχές των δύο προσώπων της μεταδικτατορικής Δεξιάς: αφενός της Δεξιάς των διαφόρων μεταδικτατορικών παραλλαγών της εθνικοφροσύνης και αφετέρου της «εκσυγχρονιστικής» Δεξιάς – στην «ευρωπαϊστική» και κατόπιν στη νεοφιλελεύθερή της φάση.

Η ταξική κυριαρχία στο πολιτικό πεδίο δεν είναι κάτι που κρίνεται από κομματικά ή άλλου είδους επιτελεία τα οποία συνεδριάζουν και αποφασίζουν πολιτικές. Είναι μηχανισμοί και πολιτικο-οικονομικές στρατηγικές που αναπτύσσονται μακροπρόθεσμα και διαμορφώνουν πλαίσια εντός των οποίων οι πολιτικές δυνάμεις είναι σε μεγάλο βαθμό αναγκασμένες να κινούνται.

Τα μη αστικά κόμματα, είτε ως –προ νεοφιλελευθερισμού– σοσιαλδημοκρατία είτε ως Αριστερά, στον βαθμό που δεν κατορθώνουν να αναπτύξουν τους δικούς τους οργανικούς δεσμούς με την κοινωνία επί στέρεων προγραμματικών και όχι ευκαιριακών βάσεων, είναι καταδικασμένα να αναπαράγουν τις πολιτικές που επιβάλλει η αστική κυριαρχία.

Η μεγαλύτερη παγίδα για αυτά τα κόμματα είναι ο εφησυχασμός που προξενείται από την ύπαρξη ενός λαοφιλούς ηγέτη. Οσοδήποτε «χαρισματικός» κι αν είναι ο αρχηγός, ο υποκειμενισμός που αναπόφευκτα επικρατεί στα αρχηγοκεντρικά κόμματα, και που συνίσταται στην υποκατάσταση των οργανώσεων βάσης και των εκλεγμένων οργάνων από τον αρχηγό και το «περιβάλλον» του, είναι η βέβαιη μέθοδος για την υποταγή τους στο σύστημα.

Ο «πατριωτικός»-ελληνορθόδοξος αυριανισμός αφενός και ο πασοκικός «εκσυγχρονισμός» αφετέρου, που βλέπουμε στις μέρες μας να αναπαράγονται στο εσωτερικό πλέον του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι παρά τα δύο σκέλη μιας λαβίδας του συστήματος, που εφαρμόζει μια δοκιμασμένη και επιτυχημένη συνταγή.

* Ο Κύρκος Δοξιάδης είναι καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

Η ολισθηρή τακτική της πολιτικής νοσταλγίας

 Κύρκος Δοξιάδης

Η νοσταλγία σχεδόν πάντα εμπεριέχει έναν εξωραϊσμό του παρελθόντος. Συχνά οι ίδιοι ελέγχουμε τον εαυτό μας όταν, έχοντας αφεθεί σε νοσταλγίες για παρελθούσες καταστάσεις της ζωής μας, θυμόμαστε κατόπιν ότι δεν ήταν όλα και τόσο «ρόδινα». Οταν η νοσταλγία αφορά πολιτικά πρόσωπα και πράγματα, ο εξωραϊσμός που και εκεί –πόσο μάλλον!– αναπόφευκτα παρεισφρέει ενδέχεται να επιφέρει από επικίνδυνες έως ολέθριες συνέπειες.

Τον τελευταίο καιρό, από την ηγεσία του κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς επιλέγονται για κρίσιμες πολιτικές θέσεις (υπουργεία, ευρωψηφοδέλτιο) ορισμένα πρόσωπα των οποίων, απ’ ό,τι φαίνεται, το μοναδικό «προσόν» που οδήγησε στην επιλογή τους ήταν η –πραγματική ή συμβολική– σχέση τους με το ΠΑΣΟΚ. Κάποιες φορές, μάλιστα, η επιλογή αυτή γίνεται τόσο βεβιασμένα, δηλαδή χωρίς να λαμβάνονται επαρκώς υπόψη πιθανές επιπτώσεις για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτα απ’ όλα, ώστε προξενείται η εντύπωση πως υπάρχει συνειδητή τακτική στελέχωσης του κόμματος με όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα που διαθέτουν το εν λόγω «προσόν».

Τα πρόσωπα από μόνα τους δεν συγκροτούν πολιτική πρακτική, επομένως δεν υπάρχει –άμεσος τουλάχιστον– κίνδυνος πασοκοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ από αυτή την τακτική. Ωστόσο, με προβληματίζει τούτη η τακτική τόσο ως προς τη λογική στην οποία στηρίζεται όσο και ως προς τις εκλογικά επικίνδυνες πολιτικές της συνέπειες.

Για να είμαστε δίκαιοι, υποθέτουμε πως η λογική που θεμελιώνει την εν λόγω τακτική εκκινεί από ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: ότι η εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ που άρχισε το 2012 σε τεράστιο βαθμό οφείλεται στη μαζική προσχώρηση πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Από εκεί και πέρα, όμως, η συγκεκριμένη λογική ακολουθεί ατραπούς λανθασμένων εκτιμήσεων που με τη σειρά τους οδηγούν σε άστοχες πολιτικές επιλογές.

Εχει συγκροτηθεί μια αφήγηση αναφορικά με την πορεία του ΠΑΣΟΚ και των οπαδών του από την «ένδοξη εποχή» των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τις μέρες μας, που βασίζεται στο υπερβολικά απλουστευτικό σχήμα «ριζοσπαστικό παρελθόν - συμβιβασμένο παρόν», καθώς και στο παράλληλο σχήμα «ενθουσιώδεις οπαδοί - απογοητευμένοι ψηφοφόροι».

Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτό το διττό απλουστευτικό σχήμα, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να «πιάσει το νήμα» με το «προδομένο» παρελθόν του ΠΑΣΟΚ και να κινητοποιήσει εκ νέου τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του προς μια ριζοσπαστική κατεύθυνση. Προς την επίτευξη αυτού του στόχου, κρίνονται σκόπιμα κάποια πολιτικά τερτίπια που είμαι βέβαιος πως ακόμη και οι εμπνευστές τους θα έχουν επίγνωση του οπορτουνιστικού τους χαρακτήρα. «Επιστρατεύονται» πρόσωπα και σύμβολα με μοναδικό σκοπό να πειστεί ο κόσμος πως ο ΣΥΡΙΖΑ «μοιάζει» με το ΠΑΣΟΚ και γι’ αυτό είναι σε θέση να αποτελέσει τον γνήσιο συνεχιστή των παλαιών καλών του παραδόσεων.

Η πραγματική «αφήγηση» της μετεξέλιξης του ΠΑΣΟΚ είναι τελείως διαφορετική. Οχι τόσο ως προς το ίδιο το ΠΑΣΟΚ –για το οποίο θα μπορούσαμε να δεχτούμε πως όντως μεταλλάχτηκε από «ριζοσπαστικό» (εντός πολλών εισαγωγικών, έστω) σε εμφανώς καθεστωτικό κόμμα–, αλλά ως προς τους ψηφοφόρους και οπαδούς του.

Οι οποίοι δεν ξύπνησαν μια μέρα για να ανακαλύψουν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ή ο Βαγγέλης Βενιζέλος «τους πρόδωσε», δεδομένου ότι το ΠΑΣΟΚ είχε αποβάλει τον «ριζοσπαστικό» του χαρακτήρα τουλάχιστον από τότε που ανέλαβε την αρχηγία ο Κώστας Σημίτης. Και μάλιστα –αυτό είναι το κυριότερο– κατά τρόπο επιτυχή. Που σημαίνει ότι ο «κόσμος» του ΠΑΣΟΚ είχε πρόθυμα ακολουθήσει την «απο-ριζοσπαστικοποίηση» του κόμματος και της ηγεσίας του επί μία οκταετία – ρεκόρ παραμονής στην κυβέρνηση που μόνον ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προδικτατορικά και ο Ανδρέας Παπανδρέου μεταδικτατορικά είχαν κατορθώσει.

Η τεράστια απογοήτευση των ψηφοφόρων και η συνακόλουθη εκλογική καθίζηση που υπέστη το ΠΑΣΟΚ το 2012 συνίσταντο στο ότι με την κρίση και τα μνημόνια ο κόσμος συνειδητοποίησε τι σημαίνουν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές – που και τα δύο τότε μεγάλα κόμματα είχαν υιοθετήσει. Το ότι η Νέα Δημοκρατία δεν υπέστη την ίδια πανωλεθρία, οφείλεται στο ότι το κυρίαρχο τμήμα της αστικής τάξης αποφάσισε να συσπειρωθεί γύρω από το παραδοσιακό κόμμα της Δεξιάς.

Συνεπώς, η τακτική της «πολιτικής νοσταλγίας» που ακολουθεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μόνο δύο επιπτώσεις μπορεί να έχει. Αφ’ ενός, και στον βαθμό που όντως «θυμίζει» το ΠΑΣΟΚ με τέτοιες επιλογές προσώπων, θα «θυμίζει» το ΠΑΣΟΚ που οδήγησε τη χώρα στα μνημόνια – αυτό το ΠΑΣΟΚ «θυμάται» ο κόσμος, επομένως θα φεύγει τρέχοντας. Αφ’ ετέρου, τους λίγους πιθανούς οπαδούς που έχουν απομείνει στο εν λόγω κόμμα, με αυτή την τακτική τούς εξοργίζει και τους συσπειρώνει γύρω από το γνήσιο ΠΑΣΟΚ.

*καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

Το κάψιμο των βιβλίων από τη δικτατορία Μεταξά

Ελλάδα, 16η Αυγούστου 1936. Έχουν περάσει μόλις δώδεκα ημέρες από την επιβολή της δικτατορίας Μεταξά, πριν ογδόντα δύο ακριβώς χρόνια και το φασιστικό καθεστώς προβαίνει σε μία θεαματική ενέργεια: Στο κάψιμο βιβλίων σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, μιμούμενο αντίστοιχες πράξεις του Χιτλερικού καθεστώτος στη Γερμανία.

Χιλιάδες βιβλία ρίχτηκαν στην πυρά σ’ εκείνες τις Μεσαιωνικού χαρακτήρα τελετές, ενώ είχαν απαγορευτεί από τη Μεταξική δικτατορία περισσότεροι από 445 τίτλοι βιβλίων.
Είναι γνωστό ότι το αντιδημοκρατικό καθεστώς που επιβλήθηκε στη χώρα, μετά την κατάλυση της δημοκρατίας από τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, σε μία προσπάθεια για την  εδραίωση του στην εξουσία, είχε προχωρήσει στη λήψη σκληρών μέτρων, εξαπολύοντας ένα κύμα διώξεων κάθε αντίθετης φωνής, κάθε δημοκρατικής ιδέας, με ταυτόχρονες συλλήψεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια και εκτοπίσεις αριστερών και προοδευτικών συνδικαλιστών και αγωνιστών.

Στο πλαίσιο αυτό, προχώρησε σε διάφορες πόλεις σε μαζικό κάψιμο «αντεθνικών», αριστερών και κομμουνιστικών βιβλίων. Στη Θεσσαλονίκη, η καύση των βιβλίων έγινε μπροστά στο Λευκό Πύργο, στην Αθήνα το κάψιμο έλαβε χώρα στους Στύλους του Ολυμπίου Διός και στα Προπύλαια, ενώ στον Πειραιά, τα βιβλία παραδόθηκαν στην πυρά στο Πασαλιμάνι, και μάλιστα με προσκλήσεις προς τους νέους της εποχής να συμμετάσχουν στην… τελετή:
«Η Εθνική Φοιτητική Νεολαία Πειραιώς προβαίνουσα εις την εξαφάνισιν δια πυράς ολοκλήρου σειράς κομμουνιστικών εντύπων την προσεχή Κυριακήν και ώραν 8μμ και εν τη πλατεία Πασαλιμανίου Πειραιώς προσκαλεί άπαντας τους εθνικόφρονας νέους, όπως προσέλθουν εν τη πλατεία Τερψιθέας 7μμ ίνα εν σώματι μεταβούν και συμμετέχουν εις την τελετήν», έλεγε η σχετική ανακοίνωση.

Κάηκαν βιβλία ακόμη και Παπαντωνίου, Μυριβήλη και Πλάτωνα
Η έννοια του κομμουνιστικού εντύπου ήταν πολύ πλατιά και ερμηνευόταν από το καθεστώς κατά το δοκούν. Συμπεριλαμβάνονταν σε αυτά ακόμα και σχολικά βιβλία όπως «Τα Ψηλά Βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Στο κάψιμο των βιβλίων και στη δίωξη των ιδεών το καθεστώς της 4ης Αυγούστου αντέγραφε επακριβώς τα χιτλερικά πρότυπα.
Ήδη, η σχολική διδασκαλία ορισμένων από τους τίτλους των βιβλίων που κάηκαν είχε απαγορευτεί επίσημα, όπως η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και ο «Επιτάφιος» του Περικλή, για να μην τον εκλάβουν οι μαθητές ως έμμεση αποδοκιμασία των μηχανισμών του κράτους.
Ακόμη, ορισμένα από τα βιβλία που κάηκαν ήταν τα εξής:
Η «Ζωή εν Τάφω» του Στρατή Μυριβήλη, επειδή ήταν αντιπολεμικό βιβλίο
Έργα του Πλάτωνα, του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα.
Το συνολικό έργο του Καρλ Μαρξ, καθώς και άλλα βιβλία με μαρξιστικό περιεχόμενο.
Η «Καταγωγή των Ειδών» του Δαρβίνου, έργο που απαγορεύτηκε κατά περιόδους ανά τον κόσμο και συνάντησε αντιδράσεις από την Εκκλησία, συντηρητικούς φορείς κλπ., λόγω της θεωρίας του Δαρβίνου περί συγγένειας του ανθρώπου με τον πίθηκο. (σ.σ. Θεωρία που αντιτίθεται με τις ναζιστική ιδεολογία και τις παραφυάδες της, όπως η μεταξική)

Στην πυρά και ο Αλ. Παπαδιαμάντης
Έργα του Σίγκμουντ Φρόιντ, του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του Ανδρέα Καρκαβίτσα, του Ανατόλ Φρανς, του Χάινριχ Χάινε, των Μαξίμ Γκόρκι, του Λέον Τολστόι και Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (και μόνο η εθνικότητά τους ήταν αρκετή), του Γκαίτε και του Ιμάνουελ Καντ.
Στην πυρά ρίχτηκαν έργα Ελλήνων συγγραφέων κάθε άλλο παρά αντιπάλων της θρησκείας (όπως βιβλία του Καρκαβίτσα) ακόμη και έργα του Παπαδιαμάντη που μέσα στο σωρό και στη διάρκεια των συλλήψεων μάζεψαν οι «διανοούμενοι» της Ασφάλειας του καθεστώτος. Αυτές οι ιεροεξεταστικές συγκεντρώσεις, οργανώνονταν βραδινές ώρες και η προπαγάνδιση γινόταν μέσα από τον ελεγχόμενο Τύπο. Επίσης στα σχολεία απαγορεύτηκε η διδασκαλία του Επιταφίου του Περικλή, της Πολιτείας του Πλάτωνα  και της Αντιγόνης του Σοφοκλή. Συνολικά απαγορεύθηκαν 445 βιβλία.

Ι.Μεταξάς «Σας απαγορεύω να έχετε διαφορετικές ιδέες»
Η λογοκρισία και η απαράδεκτη καύση του συγγραφικού λόγου είναι ενδεικτικά για την αξιολόγηση του ήθους και της πρακτικής ενός φασιστικού καθεστώτος όπως το Μεταξικό, που ήθελε να επιβάλλει το συντηρητισμό με το στανιό και να καταστήσει τους πολίτες αμόρφωτους χωρίς κριτική σκέψη.
Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα ομιλίας του Ιωάννη Μεταξά σε φοιτητές του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, όπου μεταξύ άλλων είχε πει: «Σας απαγορεύω να έχετε διαφορετικές ιδέες από αυτές του Κράτους. Σας ζητώ όχι μόνο να έχετε τις ίδιες ιδέες, αλλά να πιστεύετε σ' αυτές και να δουλεύετε γι’ αυτές με ενθουσιασμό. Αν κάποιος από σας έχει διαφορετικές ιδέες, καλύτερα να μείνει αμόρφωτος».
Εξίσου σημαντική είναι και η μαρτυρία του Κάρολου Κουν: "Με κάλεσαν στην Ασφάλεια του Μεταξά, για απολογία επειδή "παρουσιάζω κομμουνιστικά έργα". Τους ρώτησα να μου πουν, ποιά έργα που ανεβάζω είναι κομμουνιστικά και μου απάντησαν: «Ο ΠΛΟΥΤΟΣ του Αριστοφάνη και ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΗΣ του Μολιέρου».

Μαρτυρία του Γ.Βαφόπουλου για μία περιπέτεια του Γιώργου Θέμελη
Ο «μεγάλος» των γραμμάτων της Θεσσαλονίκης, Γιώργος Βαφόπουλος, περιγράφει στις «Σελίδες Αυτοβιογραφίας» του (τ.2ος, σ.40-41) μία περιπέτεια που είχε ο ποιητής Γιώργος Θέμελης, καθηγητής τότε στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μετά από κάποια δημοσίευσή του στο περιοδικό «Μακεδονικές Ημέρες», ενδεικτική του σκοταδισμού και του Μεσαιωνισμού που επικρατούσε με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Και όπως αναφέρει:
«Είχε δημοσιεύσει στο περιοδικό μας ένα πεζογράφημα σε ύφος εντελώς νεότροπο, γεμάτο αναμνήσεις των παιδικών του χρόνων. Εκεί μέσα, ένας όμιλος μικρών παιδιών έφκιαχνε διάφορα παιχνίδια. ΚΙ’ ο πιο ζωηρός απ’ αυτά, είχε χαράξει στο χώμα κάποιο συμβολικό σχήμα και φώναζε δυνατά πως «τόσο ήταν της Αγγελικής το πράμα».

Ο "τρίτος ελληνικός πολιτισμός" του Μεταξά
Η οξυδέρκεια της λογοκρισίας, που δυνάστευε τότε τον ελληνικό τύπο, φαίνεται πως, κρίνοντας ένα λογοτεχνικό κείμενο, είχε παραλείψει να φορέσει τα γυαλιά της. Όμως η άγρυπνη συνείδηση της Δικτατορίας, κεντρισμένη από κάποιον Ιάγο των περιστάσεων, αναπήδησε οργισμένη και ζήτησε τον κολασμό του ενόχου. Πως είχε λειτουργήσει αυτός, ένας λειτουργός της Παιδείας, να προαχθεί σε διαφθορέα των παιδικών ψυχών; Δεν τόξερε ότι το νέο καθεστώς, στη βάση του «τρίτου ελληνικού πολιτισμού» που τώρα οικοδομούσε, είχε βάλει θεμέλιο λίθο από πεντελικό μάρμαρο, με σκαλισμένες πάνω του  τις λέξεις: πατρίς, θρησκεία, οικογένεια; ΚΙ’ ερχόταν αυτός ο ελεεινός γραφιάς του «μαλλιαρισμού» να κλονίσει τα βάθρα, διαφθείροντας τα νέα παιδιά, πούσαν η βάση της ελληνικής οικογένειας, η προσδοκία της εκκλησίας κι’ η περηφάνεια της πατρίδας για τους αυριανούς στρατιώτες της;
Τούτα τα βαρυσήμαντα λόγια έβγαιναν με ιερή αγανάκτηση από το στόμα του στρατηγού Κυρίμη, του υπουργού Βορείου Ελλάδος που εκπροσωπούσε τη δικτατορία στη Θεσσαλονίκη. Τώρα αυτός, σύμβολο της ελληνικής αρετής, στεκόταν μπρος στον περίτρομο Θέμελη, σαν τιμωρός άγγελος, με την πύρινη ρομφαία. Κι’ ο Θέμελης, «εξεβλήθη του παραδείσου» της ελληνικής παιδείας. Τιμωρήθηκε με απόλυση, που ήταν ταυτόσημη με τη στέρηση του ψωμιού των παιδιών του. Αργότερα ξαναπήρε τη θέση του. Ο «πρότερον έντιμος βίος», ήταν ένα ισχυρό αποδεικτικό στοιχείο, όπου βασίσθηκε το «αναθεωρητικό δικαστήριο» του υπουργείου της Παιδείας».

Η στάση της Εκκλησίας
Η Εκκλησία της Ελλάδος όχι μόνο δεν αντέδρασε σ αυτές τις ιεροεξεταστικές πρακτικές που γύριζαν τη χώρα στο Μεσαίωνα, αλλά βρέθηκαν και λαϊκά στελέχη της που ζητούσαν να ριφθούν στην πυρά και άλλα βιβλία «βλασφήμων και αθέων συγγραφέων». Το Δεκέμβριο του 1936 ο διευθυντής του περιοδικού της μητρόπολης; Θεσσαλονίκης «Γρηγόριος ο Παλαμάς» , συνταγματάρχης ε.α. Γεώργιος  Σ. Ανδρεάδης, όχι μόνο επαίνεσε το κάψιμο των βιβλίων  αλλά επέμενε πως μαζί με τα άλλα  έπρεπε να καεί και το βιβλίο του πρύτανη του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης  Αβροτέλη Ελυθερόπουλου «Οικονομία και Φιλοσοφία.- Ανάλυσις του βίου των Ελλήνων και των γερμανορωμαϊκών εθνών». Και όπως  έγραφε ο Ανδρεάδης « Έπρεπε να καεί το σύγγραμμα αυτό μαζί με τα επικίνδυνα αριστερά βιβλία, τα περισσότερα των οποίων θα περιείχον ολιγωτέρας διαστροφάς, ολιγωτέρας ψευδολογίας, ολιγωτέρους αριστερισμούς από το σύγγραμμα του Ελευθερόπουλου».

Τα στοιχεία και οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου "Μελανές κηλίδες στην ιστορία της Θεσσαλονίκης" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΑΝΟΣ

 

Τα ελληνικά δάση στο στόχαστρο της κυβέρνησης Μητσοτάκη

 Σωκράτης Φάμελλος: βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης και τομεάρχης Περιβάλλοντος και Ενέργειας του ΣΥΡΙΖΑ

Η Ν.Δ. θυσιάζει τα δάση για τα κέρδη λίγων, εφόσον, όπως είπε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στην Κέρκυρα, «κάποια στιγμή θα καούν».

Τον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης επιχειρείται μια σχεδιασμένη προσπάθεια της κυβέρνησης Μητσοτάκη να απορρυθμίσει πλήρως τη δασική νομοθεσία, με αντισυνταγματικές διατάξεις, στραγγαλίζοντας τις δασικές υπηρεσίες και εφαρμόζοντας πρακτικές «μπάτε σκύλοι αλέστε» στην ελληνική ύπαιθρο, κλείνοντας το μάτι σε «τακτοποιήσεις» και ρουσφέτια πολιτευτών της Δεξιάς. Αυτή η επιλογή της Ν.Δ. δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους δασικών πυρκαγιών, εφόσον αφήνει τα δάση απροστάτευτα εν μέσω κλιματικής κρίσης.

Πίσω από ένα προσωπείο φιλοτεχνημένο από τα εκατομμύρια της λίστας Πέτσα -και όχι μόνο- ο κ. Χατζηδάκης υλοποιεί ένα οργανωμένο σχέδιο κατά των δασών και της πολιτικής περιβάλλοντος:

Η χαριστική βολή στα δάση είναι η ακύρωση των δασικών χαρτών με τον αντιπεριβαλλοντικό νόμο 4685/20, με πρόσχημα την επίλυση των αντιρρήσεων και την ενσωμάτωση νόμιμων πράξεων του Δημοσίου. Ομως οι πράξεις του Δημοσίου ενσωματώνονται και αναμορφώνουν τον κυρωμένο δασικό χάρτη σύμφωνα με τον 3889/10 (άρθρο 20), ενώ η επιτάχυνση των επιτροπών αντιρρήσεων επιλυόταν άμεσα με τις προσλήψεις δασολόγων-δασοπόνων, που ο ίδιος ο κ. Χατζηδάκης πάγωσε το 2019!

Η Ελλάδα με πρωτοβουλία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε στο 55% της έκτασής της αναρτημένους και στο 44% κυρωμένους δασικούς χάρτες, ενώ στο υπόλοιπο 45% έτοιμους χάρτες για ανάρτηση. Σαράντα πέντε χρόνια μετά τη συνταγματική υποχρέωση Δασολογίου, η Ν.Δ. μάς φέρνει ξανά στο μηδέν, ναρκοθετώντας και το Κτηματολόγιο και ανοίγοντας νέο θέμα καταδίκης και προστίμων από την Ε.Ε.

Η Ν.Δ. νομοθέτησε με τον 4685/20 (προφανέστατα αντισυνταγματικά) να εξαιρεθούν από τον δασικό χάρτη περιοχές με πράξεις και έγγραφα αμφιβόλου εγκυρότητος (όπως τα πληροφοριακά έντυπα για τον δασικό ή μη χαρακτήρα), ενώ έχει κριθεί το αντίθετο ήδη από το Συμβούλιο της Επικρατείας, όπως ξεκαθάρισε και ο Συνήγορος του Πολίτη στη Βουλή.

Με δικαιολογία τις αντιρρήσεις για το 7% των αναρτημένων χαρτών ακυρώνει τους κυρωμένους χάρτες (δηλαδή το 93% των αναρτημένων), όπου δεν υπάρχουν αντιρρήσεις, κλείνοντας το μάτι σε καταπατήσεις, αλλοιώσεις του δασικού χαρακτήρα και αυθαιρεσίες, ακόμα και στα αναντίρρητα και αδιαμφισβήτητα σημεία των ελληνικών δασικών οικοσυστημάτων. Από την άλλη ακυρώνει τις αποφάσεις των επιτροπών αντιρρήσεων τα τελευταία δύο χρόνια, το έργο των δασικών υπηρεσιών αλλά και τις αντιρρήσεις και τα έξοδα που έκαναν οι πολίτες.

Τελικά οι δασικοί χάρτες παραπέμπονται στις καλένδες, η ελληνική ύπαιθρος μένει χωρίς ένα εργαλείο ανάπτυξης και κράτους δικαίου και αναμένονται νέες ακυρώσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Χωρίς κυρωμένους χάρτες δεν προχωράνε ούτε οι υπόλοιπες αναπτυξιακές δραστηριότητες στην ύπαιθρο.

Συστηματική απαξίωση των δημόσιων δασικών υπηρεσιών με πάγωμα των εγκεκριμένων προσλήψεων δασολόγων και δασοπόνων μέσω ΑΣΕΠ (200 για το 2019) και των προσλήψεων του προγράμματος πρόληψης δασικών πυρκαγιών (350 τριετείς συμβάσεις έργου για το 2019-2022) και μη επαναπροκήρυξη των ετήσιων συμβάσεων δασολόγων και δασοπόνων για το Κτηματολόγιο και τους δασικούς χάρτες αλλά και του προγράμματος των νέων επιστημόνων για τις δασικές υπηρεσίες.

Απαξίωση της Πολιτικής Πρόληψης Δασικών Πυρκαγιών (ΦΕΚ-2863 /Β/2019), ύψους 140 εκατομμυρίων ευρώ, που είχε εγκριθεί από το ΠΔΕ και ιδιαίτερα των πιλοτικών σχεδίων πρόληψης πυρκαγιάς στις μικτές ζώνες δάσους-κατοικίας και των έργων αναβάθμισης και καθαρισμού, και άρα αναζωογόνησης, των δασικών οικοσυστημάτων. Μια ολιστική πολιτική πρόληψης, η οποία σε συνδυασμό με την ΚΥΑ Γεροβασίλη-Φάμελλου (181752/2-5-19, ΦΕΚ 1525/Β) για τη συνεργασία Πυροσβεστικού Σώματος και Δασικών Υπηρεσιών, δημιουργούσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα πλαίσιο πρόληψης και καλής διακυβέρνησης με συντονισμό υψηλής υπεραξίας, όπως ζητούσε και η Ε.Ε.

Η καθυστέρηση των καινοτόμων δράσεων αυτού του σχεδίου δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους, ιδιαίτερα στις μικτές ζώνες δάσους-κατοικίας, τουριστικών και περιαστικών οικιστικών πυκνώσεων και άτυπων οικισμών, όπου η προχειρότητα, η έλλειψη σχεδίου, η μίξη των δασικών και οικιστικών χρήσεων και η αυθαιρεσία, σε συνθήκες ακραίων καιρικών και κλιματικών φαινομένων, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Πάγωμα της πρώτης Δασικής Στρατηγικής για την Ελλάδα, που συντάχθηκε με πλήρη διαβούλευση και συμμετοχή όλων των επιστημονικών και επαγγελματικών φορέων των δασών και της ελληνικής περιφέρειας (ΦΕΚ 5351/Β/2018), μιας μεγάλης μεταρρύθμισης αξιοποίησης και προστασίας των δασικών οικοσυστημάτων της Ελλάδας με στόχο τη δημιουργία εργασίας και οικονομικού προϊόντος ύψους 1% του ΑΕΠ και την ενίσχυση της οικονομίας και της κοινωνίας της υπαίθρου.

Η διακοπή χωρίς επαναπροκήρυξη και χωρίς αξιολόγηση και αξιοποίηση του πιλοτικού και καινοτόμου προγράμματος των 5.066 θέσεων εργασίας κοινωφελούς απασχόλησης δασοπροστασίας, που για 18 μήνες έδωσε άριστα αποτελέσματα στην πρόληψη δασικών πυρκαγιών, με καθαρισμούς και έργα σε όλη την ελληνική ύπαιθρο, το οποίο με την ανάληψη της διακυβέρνησης πάγωσε η Ν.Δ. χωρίς να το αντικαταστήσει με κανένα μέτρο ή δράση, αφήνοντας έτσι εργατικό και τεχνικό δυναμικό, έμπειρο και εξοπλισμένο, στην αδράνεια και τα δασικά οικοσυστήματα ακάλυπτα, αφύλακτα και γεμάτα καύσιμη ύλη.

Ολα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι έχουμε ξαναγυρίσει στο μηδέν όσον αφορά τον χαρακτηρισμό, την προστασία και την αξιοποίηση των ελληνικών δασικών οικοσυστημάτων. Για άλλη μία φορά μια κυβέρνηση της Δεξιάς καταδικάζει τη χώρα μας στην οπισθοδρόμηση και ακυρώνει τη δημιουργία ενός σταθερού πλαισίου προστασίας των δασών μας.

Ενας σημαντικός περιβαλλοντικός και αναπτυξιακός πόρος παραδίδεται απροστάτευτος στα τοπικά μικροσυμφέροντα, οι υπηρεσίες και το κράτος δικαίου αποδομούνται και απαξιώνονται, η υγιής επιχειρηματικότητα δεν προχωράει αν δεν έχει «μπάρμπα στην Κορώνη» και ο κίνδυνος της κλιματικής αλλαγής και των δασικών πυρκαγιών παραμονεύει, γιατί τα δάση μας είναι πιο απροστάτευτα από ποτέ.

 

Δικαιώματα εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα: η τιμή τραβά την ανηφόρα

Οι εκτιμήσεις των ειδικών δεν αποκλείουν ότι μπορεί να βρισκόμαστε μπροστά σε μια διαδικασία χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας, με παρεμβάσεις από τη μεριά υποκειμενικοτήτων που επιχειρούν στον τομέα των αμοιβαίων αντισταθμιστικών κεφαλαίων ή μεγάλων τραπεζών που επιχειρούν στον τομέα της ενέργειας και των πρώτων υλών

ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΛΟΥΚΑ

Τα μέσα του περασμένου Ιουλίου, στην αγορά πλειστηριασμών δικαιωμάτων εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα, η τιμή ενός τόνου CO2 (ισοδύναμου) έφθασε τα 30,70 ευρώ. Πάνω από διπλασιασμό, σε σχέση με την τιμή των 14,34 ευρώ τον τόνο του περασμένου Μαρτίου.

Οι εκτιμήσεις των ειδικών δεν αποκλείουν ότι μπορεί να βρισκόμαστε μπροστά σε μια διαδικασία χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας, με παρεμβάσεις από τη μεριά υποκειμενικοτήτων που επιχειρούν στον τομέα των αμοιβαίων αντισταθμιστικών κεφαλαίων ή μεγάλων τραπεζών που επιχειρούν στον τομέα της ενέργειας και των πρώτων υλών. Αν λάβουμε μάλιστα υπ’ όψη ότι θα έλειπαν, από τις εταιρείες που πρέπει να λάβουν μέρος στη διαδικασία εμπορίας δικαιωμάτων, 200 εκατ. τόνοι λόγω του lockdown.

Από την άλλη μεριά, ήταν γνωστές και τοποθετήσεις, π.χ. του Frans Timmermans, για το carbon tax (φόρος του άνθρακα). Ενώ για να επιταχυνθεί η ενεργειακή μετάβαση και η πράσινη στροφή και για να αποφευχθούν λάθη του παρελθόντος, όπως το 2009 -που η κρίση συνοδεύτηκε με υπερβολικά δικαιώματα εκπομπών, με συνέπεια η τιμή του CO2 (ισοδυνάμου) να πέσει κάτω από τα 5 ευρώ τον τόνο-, δημιουργήθηκε, με βάση την Οδηγία 2009/29/Ε.Κ. (σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου), ένας συγκεκριμένος μηχανισμός. Πρόκειται για το Market Stability Reserve (Ταμείο Σταθεροποίησης Αγοράς Δικαιωμάτων), το οποίο ρυθμίζει την ποσότητα των δικαιωμάτων, με στόχο να μειώσει σημαντικά την ποσότητα δικαιωμάτων μεταξύ 2019 και 2025: μείωση της τάξης των 1.700 εκατομμυρίων τόνων. Οι δύο πρώτες μειώσεις ήταν της τάξης του 24% η κάθε μία, ώστε να ωθείται προς αύξηση -κατά κάποιον τρόπο- η τιμή του CO2 (ισοδύναμου): έτσι, μεταξύ Σεπτεμβρίου του 2019 και Αυγούστου 2020, αποσύρθηκαν 397,2 εκατ. τόνοι δικαιώματα και από τον Σεπτέμβριο ώς τον Αύγουστο του 2021 332,5 εκατ. τόνοι δικαιώματα.

Οι προκλήσεις της Ε.Ε.

Οι εκτιμήσεις είναι ότι για το 2025 προβλέπεται μια τιμή της τάξης των 55 ευρό: ήδη η Γερμανία κινείται προς αυτή την τιμή, ενώ το Δ.Ν.Τ. προπαγανδίζει τα 75 δολ. για το 2030.

Η E.E., ως συνέπεια του συνδυασμού πράσινης ανάπτυξης και ταμείου ανάκαμψης -υπάρχουν, βέβαια, κάποια κριτικά σημεία-, πρέπει να επιταχύνει και να μεγεθύνει τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (CO2). Δεν είναι τυχαίο ότι το Ευρωκοινοβούλιο και η πρόεδρος της Επιτροπής Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν συγκλίνουν για μια μείωση των εκπομπών CO2 (ισοδύναμου) της τάξης 45%-55% μέχρι το 2030, σε σχέση με τα επίπεδα του 1990. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται, κατά κάποιον τρόπο, και η Άνγκελα Μέρκελ, ως πρόεδρος του Συμβουλίου της Ε.Ε. Η δέσμευσή της να υπάρξει μια συμφωνία μέχρι τέλος του 2020 ενισχύει την Ε.Ε. να παίξει σημαντικό ρόλο στην προσεχή Cop26 του ΟΗΕ, που θα γίνει στη Γλασκώβη.

Η περίπτωση της Ελλάδας

Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στην ελληνική ενεργειακή και, κατά συνέπεια, οικονομική πραγματικότητα τέτοιων τιμών του τόνου εκπομπών αερίων θερμοκηπίου; Εύκολα μπορεί κάποιος να κατανοήσει από τους παρακάτω αριθμούς:

α. Κατανάλωση συνολικής ενέργειας (τόνοι ισοδύναμου πετρελαίου) ανά μονάδα ΑΕΠ (1 εκατομμύριο ευρώ) Ε.Ε.27 113,2, Ελλάδα 129,8, Δανία 62,66, Ιταλία 91,35, Πορτογαλία 123,26. Έχουμε μεγάλη ενεργειακή ένταση και, κατά συνέπεια, μικρή παραγωγικότητα και σπατάλη ενέργειας.

β. Συνολικές εκπομπές αερίων θερμοκηπίου (τόνοι ισοδύναμου διοξειδίου του άνθρακα - CO2) ανά μονάδα ΑΕΠ (1 εκατομμύριο ευρώ): Ε.Ε. 27 0,30, Ελλάδα 0,53, Δανία 0,17, Ιταλία 0,25, Πορτογαλία 0,37 (δεδομένα του 2018).

Οι ευθύνες ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ.

Το σαθρό, από κάθε πλευρά, αυτό ενεργειακό σύστημα οικοδόμησαν βασικά οι σημερινοί κυβερνώντες και το ΠΑΣΟΚ. Αυτοί έκτιζαν δημόσια κτήρια, το 1980, χωρίς να εφαρμόζεται το Προεδρικò Διάταγμα της θερμομόνωσης (1979). Η Ν.Δ. κατασκεύαζε το αττικό μετρό χωρίς διαδικασίες και επιλογές τεχνολογικές, παραγωγικότητας και εξοικονόμησης ενέργειας κ.λπ., κ.λπ. Οι ευθύνες της κάθε Αριστεράς είναι ότι δεν είχε αντιληφθεί πλήρως τη σημασία της οικολογικής αντίθεσης -εξωτερική σε σχέση με την παράδοση του εργατικού κινήματος- και, κατά συνέπεια, ήταν δύσκολο να παρέμβει σε κομβικές αντιθέσεις και επιλογές που διαμορφώνονταν.

Ας γυρίσουμε στις εκπομπές. Ποιο θα είναι το ετήσιο τίμημα για τις εκπομπές του λιγνιτικού ατμοηλεκτρικού σταθμού Πτολεμαΐδα 5: με τιμή 30,7 ευρώ, 132,1 εκατ. τον χρόνο, με τιμή 55 ευρώ, 236,5 εκατ. τον χρόνο. Οι ευθύνες σε ποιον ανήκουν; ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και κατά κάποιο τρόπο στον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν αμφισβήτησε, το 2015, την επιλογή και βασικά την επικύρωσε.