Μύθοι και αλήθειες για τα αναδρομικά των συνταξιούχων

Η κυβέρνηση με τη συγκεκριμένη τροπολογία έσπασε το ρεκόρ εξαπάτησης εις βάρος των συνταξιούχων * Η μεγάλη πλειονότητα των χαμηλοσυνταξιούχων δεν έχει λαμβάνειν ούτε 1 ευρώ

Του Διονύση Τεμπονέρα*

Η πολιτική και οικονομική διαχείριση που επέλεξε να κάνει η κυβέρνηση όσον αφορά το ζήτημα των αναδρομικών που επιδίκασε το ΣτΕ σε 2.500.000 συνταξιούχους εξελίσσεται μέρα με τη μέρα σε ένα επικοινωνιακό «Βατερλό».

Οι παλινωδίες για τη δήθεν εξόφληση των συνταξιούχων «πλήρως, σε όλους και εντός του 2020» καταρρέει υπό το βάρος της αλήθειας παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες συγκεκριμένων ΜΜΕ να εμφανίσουν μια «εικονική πραγματικότητα».

Η αλήθεια, άλλωστε, προκύπτει από επίσημα έγγραφα που έχουν κατατεθεί στο πλαίσιο της πιλοτικής δίκης που διεξήχθη στις 10.1.2020, αλλά και από τις δικαστικές αποφάσεις και δεν επιδέχεται ουδεμίας αμφισβητήσεως:

Μύθος 1ος

Η 1439/2020 απόφαση του ΣτΕ δεν περιλαμβάνει τις περικοπές σε δώρα και επικουρικές συντάξεις

Πρόκειται για μέγιστο ψεύδος, αφού στις περιλήψεις των αποφάσεων 1439/2020 και 1440/2020 της Ολομέλειας του ΣτΕ ρητά αναφέρεται ότι η αντισυνταγματικότητα των διατάξεων των Ν. 4051/2012 και Ν. 4093/2012 (όπως αποτυπώθηκαν στις 2287/2015 και 2288/2015 αποφάσεις του ΣτΕ) δεν θεραπεύεται και ισχύει μέχρι και τη δημοσίευση του Ν. 4387/2016, δηλαδή μέχρι και τις 13.5.2016. Αυτό άλλωστε θα προκύψει σύντομα και από τη δημοσίευση του πλήρους σκεπτικού των αποφάσεων του ΣτΕ που δημοσιεύτηκαν πριν λίγες ημέρες.

Μύθος 2ος

Το κονδύλι συμμόρφωσης με τις αποφάσεις του ΣτΕ δεν είναι 3,9 δισ. ευρώ, αλλά μικρότερο

Επίσης μέγα ψέμα, που καταρρέει από τις παραδοχές των αρμόδιων υπηρεσιακών παραγόντων οι οποίες έχουν καταγραφεί στα πρακτικά της πιλοτικής δίκης του Ιανουαρίου. Ενώπιον του ΣτΕ, λοιπόν, αλλά και δεκάδων διαδίκων που παρέστησαν στη δίκη, οι οικονομικές διευθύνσεις των ασφαλιστικών ταμείων προσκόμισαν έγγραφα στα οποία αναγράφεται ρητά ότι το κόστος συμμόρφωσης για το περίφημο εντεκάμηνο για κύριες, επικουρικές συντάξεις και δώρα είναι 3,9 δισ. ευρώ.

Μύθος 3ος

Η τροπολογία αφορά 2,2 εκατομμύρια συνταξιούχους, δηλαδή σχεδόν το σύνολό τους

Επίσης μεγάλο ψέμα, που ακούστηκε μάλιστα από το στόμα του ίδιου του πρωθυπουργού. Η τροπολογία αφορά περίπου 1,1 εκατ. συνταξιούχους. Τα αναδρομικά αναμένεται να καταβληθούν σε 1,77 εκατ. μονές, διπλές ή πολλαπλές κύριες συντάξεις πάνω από τα 1.000 ευρώ. Από αυτές, οι 1,1 εκατ. είναι κύριες συντάξεις δικαιούχων του τ. ΙΚΑ, που είναι και οι περισσότερες. Στο Δημόσιο τα αναδρομικά θα δοθούν σε 480.000 μονές ή πολλαπλές κύριες συντάξεις. Συνολικά τα αναδρομικά θα πληρωθούν σε περίπου 1.100.000 συνταξιούχους όλων των ταμείων με μία, δύο ή περισσότερες κύριες συντάξεις και συνολικά με 2.250.000 κύριες συντάξεις λόγω γήρατος, αναπηρίας ή θανάτου και με συνολικό άθροισμα πάνω από 1.000 ευρώ. Άρα μιλάμε για αριθμό συντάξεων και όχι για αριθμό συνταξιούχων.

Μύθος 4ος

Η τροπολογία προβλέπει την εξόφληση των συνταξιούχων στο σύνολό τους εντός του 2020

Πρόκειται για «γκρίζα ζώνη». Δεν αναφέρεται στην τροπολογία εάν τα ποσά αυτά θα υποστούν κάποιο «κούρεμα», καθώς ο τρόπος, η διαδικασία και οι λεπτομέρειες καταβολής των προς επιστροφή ποσών θα ρυθμιστούν με ΚΥΑ εντός εξαμήνου. Επίσης, μένει να διευκρινιστεί αν η πρόβλεψη του Ν. 4670/2020 (που προβλέπει την αντικατάσταση της 13ης σύνταξης που καταργήθηκε) για τη χορήγηση κοινωνικού μερίσματος στο τέλος του έτους εξακολουθεί να ισχύει ή οι δημοσιονομικές δυνατότητες της χώρας εξαντλήθηκαν δίχως να υπάρχει περιθώριο για άλλες παροχές, όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής.

Μύθος 5ος

Επιστροφές θα πάρουν όλοι οι συνταξιούχοι

Πρόκειται για τον απόλυτο εμπαιγμό. Δεν θα πάρουν επιστροφές 630.000 χαμηλοσυνταξιούχοι του ΟΓΑ που έχασαν τα δώρα και 700.000 συνταξιούχοι με επικουρική σύνταξη. Η μεγάλη πλειονότητα των χαμηλοσυνταξιούχων δεν έχει λαμβάνειν ούτε 1 ευρώ. Παρά το ότι υπέστησαν αναλογικά μεγάλες μειώσεις, κυρίως από την κατάργηση των δώρων και από τις επικουρικές (οι μειώσεις ξεκινούσαν από το πρώτο ευρώ), η κατηγορία αυτή έχει κάθε λόγο να είναι εξοργισμένη με την κυβέρνηση.

Μύθος 6ος

Η κυβέρνηση θέλει να κλείσει έναν κύκλο δικαστικών διεκδικήσεων που διήρκεσε επί οκτώ έτη

Κάθε άλλο. Είναι απορίας άξια η διάκριση που γίνεται με τη σχετική διάταξη ανάμεσα στους συνταξιούχους που άσκησαν αγωγές και σ’ αυτούς που δεν κινήθηκαν δικαστικά. Ο τρόπος αντιμετώπισης αναιρεί τη σημασία και την αξία διεξαγωγής της πιλοτικής δικής, η οποία πρέπει να στοχεύει ακριβώς σε μια κεντρική επίλυση, που θα οδηγεί σε όμοια αντιμετώπιση όλων όσων έχουν αξιώσεις. Η κυβέρνηση, με την επιλογή να εκβιάσει τους συνταξιούχους ώστε αν λάβουν τα ποσά των «κουτσουρεμένων» αναδρομικών, να παραιτούνται αυτομάτως από την περαιτέρω διεκδίκηση, δημιουργεί καθεστώς άνισης μεταχείρισης ανάμεσα σε εκείνους που προσέφυγαν δικαστικά και σε εκείνους που δεν άσκησαν αγωγές. Δηλαδή ανοίγει ένας νέος κύκλος ατέρμονων δικαστικών διεκδικήσεων, που θα προκαλέσει την οικονομική και βιολογική εξόντωση χιλιάδων συνταξιούχων.

Μύθος 7ος

Η τροπολογία που κατατέθηκε, αν και δεν περιλαμβάνει τους δημόσιους υπαλλήλους, αναμένεται να επεκταθεί και σ’ αυτούς

Πρόκειται για ευθεία παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης και σε υπόθεση που εκκρεμεί στην Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Ο πρωθυπουργός, σαν άλλος «προφήτης», δεσμεύτηκε να καταβάλει το ποσό των 500 εκατομμυρίων επιπλέον των 900 εκατομμυρίων που προβλέπει η τροπολογία (σύνολο 1,4 δισ.) για την κάλυψη των συνταξιούχων του Δημοσίου. Όμως απόφαση ακόμα δεν έχει βγει, οπότε πώς γνωρίζει ο οποιοσδήποτε αν το έτερο ανώτατο δικαστήριο θα επιδικάσει το ίδιο διάστημα (εντεκάμηνο;) στους συνταξιούχους του Δημοσίου;

Μύθος 8ος

Τα ποσά για τους δικαιούχους ξεκινούν από 550 ευρώ και φτάνουν έως 10.054 ευρώ για τις υψηλές συντάξεις. Ο μέσος όρος αναδρομικών είναι κοντά στα 1.500 ευρώ

Τα παραπάνω ποσά είναι μεικτά. Περιλαμβάνουν δηλαδή τις κρατήσεις ασθενείας και τον φόρο και ουδεμία σχέση έχουν με τα ποσά που θα δουν οι συνταξιούχοι στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Αν σ’ αυτό συνυπολογίσει κάνεις το γεγονός ότι οι επιστροφές θα είναι άτοκες, αντιλαμβάνονται όλοι το μέγεθος της κοροϊδίας.

Συμπερασματικά, η κυβέρνηση με τη συγκεκριμένη τροπολογία έσπασε το ρεκόρ εξαπάτησης εις βάρος των συνταξιούχων που η ίδια κατείχε από το όχι και τόσο μακρινό 2012, οπότε και μετέτρεψε το σύνταγμα σε πραγματικό κουρελόχαρτο.

* Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι δικηγόρος - εργατολόγος

Oχι άλλα αφελή ερωτήματα

Γιάννης Τεκίδης

Οι άνθρωποι πόσο πιο καθαρά να το πούνε που στοχεύουν με τις πολιτικές τους – τρόπος του λέγειν η λέξη ΄΄πολιτικές΄΄, εδώ πρόκειται για πραγματικούς γκαγκστερισμούς εφάμιλλους κατά γενική παραδοχή με εκείνους του υπόκοσμου»

«Αποφασίστε με ποιόν τελικά είστε: Είστε με τις ανάγκες της κοινωνίας η με τις τράπεζες και τους παχυλούς μισθούς;», αναρωτήθηκε προχθές από το βήμα της βουλής ο πρόεδρος του Σύριζα- προοδευτική συμμαχία  Α. Τσίπρας, απευθυνόμενος προς την πλευρά της ΝΔ. Εσύ πρόεδρε με ποιους λες να είναι η σημερινή ακροδεξιά κυβέρνηση Μητσοτάκη;

Τι πρέπει ακόμη να κάνει μια παρακρατική με κοινοβουλευτικό σακάκι κυβέρνηση για να μας πείσει με ποιους είναι και με ποιους δεν είναι; Ένα χρόνο τώρα έχει δώσει τρανά τα διαπιστευτήρια της με ποιους είναι και τα συμφέροντα ποιών εξυπηρετεί. Ένα χρόνο τώρα με τα έργα και τις πράξεις της, αναβιώνει τις πιο σκοτεινές πολιτικές περιόδους της πατρίδας μας, όταν κράτος και εξουσία ήταν το παρακράτος.

Όσο αναμενόμενη κι αν ήταν η πολιτική μιας παράταξης που έπινε νερό στο όνομα του νεοφιλελευθερισμού έστω και στην πιο ακραία μορφή του, εξέπληξε τελικά όταν έγινε κυβέρνηση φίλους και αντιπάλους με την ενορχηστρωμένη και άρτια σχεδιασμένη επίθεση που εξαπέλυσε σε όλα τα επίπεδα, εναντίον των λαϊκών συμφερόντων.

Δεν υπάρχει τομέας της δημόσιας ζωής, από την εργασία, την εκπαίδευση, την δημόσια υγεία, τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των εργαζομένων τα κατοχυρωμένα με πολύχρονους και πολλές φορές αιματηρούς αγώνες (τώρα που το αναφέραμε πόσο κατοχυρωμένα ήταν και είναι, η πραγματικότητα του σήμερα διαμαρτύρεται έντονα για τις αυταπάτες και τον εφησυχασμό μας) , που να μην δέχτηκε μια χωρίς προηγούμενο άγρια επίθεση και εντός του κοινοβουλίου με νόμους εκτρώματα, αλλά και έξω στο πεζοδρόμιο  όπου το ένστολο παρακράτος νουθετούσε με τα ρόπαλα τους…κατ επάγγελμα διαμαρτυρόμενους ταραξίες.

Οι άνθρωποι πόσο πιο καθαρά να το πούνε που στοχεύουν με τις πολιτικές τους – τρόπος του λέγειν η λέξη ΄΄πολιτικές΄΄, εδώ πρόκειται για πραγματικούς γκαγκστερισμούς εφάμιλλους κατά γενική παραδοχή με εκείνους του υπόκοσμου -  για το που το πάνε;

Ακόμη και η προτροπή μέσα στη βουλή από στελέχη της αντιπολίτευσης, έστω και ρητορική, για παραίτηση μελών της κυβέρνησης εξαιτίας των βάναυσων προκλήσεων η των κατάπτυστων μεθοδεύσεων και ενεργειών τους, μοιάζει σαν αστείο χιλιοειπωμένο που το μόνο που προκαλεί στον κόσμο είναι  η θυμηδία και η απογοήτευση.

Ποιος να παραιτηθεί και ποιος να αισθανθεί ντροπή και ευθύνη από την φασίζουσα στην πλειοψηφία της σήμερα κυβέρνηση και κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ;

Και αυτοί, επιτέλους, είναι αυτοί που είναι.

Στο έμπα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, η μια φορά και ένα καιρό σοβαρή συντηρητική παράταξη συστήνεται στον ευκολόπιστο και πάντα γελασμένο κόσμο προεκλογικά με χαμόγελα και υποσχέσεις για να επανέλθει αμέσως μετά την εκλογή της φορώντας το πιο αποκρουστικό και αντιλαϊκό της προσωπείο. Το ερώτημα που ταλανίζει τον προοδευτικό και δημοκρατικό κόσμο, τον κόσμο της αριστεράς, είναι τι κάνει για να αναχαιτίσει τον ακροδεξιό όλεθρο, η αντιπολίτευση, ο Σύριζα- προοδευτική συμμαχία. Προβληματίζει και γεννά ειλικρινή ερωτηματικά η αναιμική και σπασμωδική αντίδραση της.

Κανείς δεν υποτιμά και δεν αναγνωρίζει δυσκολίες  αντικειμενικές που προέκυψαν από μια σειρά απρόβλεπτους παράγοντες, όπως η πρόσφατη πανδημία.

Έχει όμως ενδιαφέρον και αξία να γνωρίζει ο κόσμος, η μεγάλη πλειοψηφία που αγωνιά και στρέφει το βλέμμα στο Σύριζα- προοδευτική συμμαχία για την στρατηγική και τις προτεραιότητες του οργανωτικού γραφείου, της ΚΕ, της ίδιας της ηγεσίας,  για την χάραξη σταθερής, αποτελεσματικής γραμμής και προπάντων της κινητοποίησης των μελών και στελεχών του.

Αναφερόμαστε σε μια κινητοποίηση δίχως τα χαρακτηριστικά κάποιας επαναστατικής γυμναστικής ανούσιας και ατελέσφορης.

Μήπως σήμανε η ώρα της ΄΄εκγκατάληψης΄΄ των ατέρμονων συζητήσεων μέσα στα κλειστά γραφεία, της περισυλλογής και αναζήτησης μαγικών λύσεων μακριά από τις αγωνίες και την απόγνωση του κόσμου; Μήπως να ξεκινήσει η μεγάλη αφύπνιση από ψηλά, όπου εκλεγμένοι σε θέσεις πρώτης ευθύνης να αρχίσουν να οργώνουν από άκρο σε άκρο την επικράτεια, σχεδιάζοντας με τις περιφερειακές οργανώσεις την μεγάλη αντεπίθεση της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης;

Μήπως ξεχνάμε, καλό το διαδίκτυο και τα άλλα κοινωνικά μέσα, όμως ακατάλυτη αξία θα παραμένει ο ζωντανός διάλογος με τον κόσμο, η αντιπαράθεση με θέσεις και επιχειρήματα δια ζώσης, ο επίμονος αγώνας στο δρόμο και την πλατεία, στους χώρους της  δουλειάς και του μόχθου;

Επειδή κατά πως πάμε το συνέδριο αργεί και η ακροδεξιά εκμεταλλεύεται στηριζόμενη στον ορυμαγδό της πληρωμένης με εκατομμύρια από τα κρατικά ταμεία, μαύρης προπαγάνδας, πρέπει άμεσα να υπάρξει η ανάλογη σε δυναμισμό λαϊκή αντίδραση, πριν γίνει και επί της ουσίας πράξη το Βορίδειο δόγμα περί ισοβίου αποκλεισμού της αριστεράς από την διακυβέρνηση του τόπου.

Μεγάλες και ιστορικές οι ευθύνες της ηγεσίας του Σύριζα-προοδευτική συμμαχία.

Τώρα Αλ. Τσίπρα ο κόσμος της μεγάλης δημοκρατικής, προοδευτικής αριστερής παράταξης πραγματικά σε χρειάζεται.

Σ. Μιωνής: Εσύ θα το έκανες αυτό στον Αλέξη;

Άντα Ψαρρά

«Η αναφορά σε κάποιους που πήραν πολλά λεφτά προφανέστατα αφορά προηγούμενη περίοδο είτε των κυβερνήσεων που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία είτε των κυβερνήσεων που κλήθηκαν να τη διαχειριστούν»

Διαβάζοντας τις συνομιλίες του παράνομου υλικού καταγραφής από τον επιχειρηματία Σ. Μιωνή ακόμα κι αν δεχτεί κανείς ότι δεν έχει υποστεί αλλοίωση, ακόμα κι αν παραμερίσει το γεγονός ότι η πράξη συνιστά κακούργημα έχουν ενδιαφέρον κάποια συμπεράσματα που μοιραία προκύπτουν από τη συνομιλία.

• Ο Ν. Παππάς εμφανίζεται ξεκάθαρος στο ότι οι όποιες διαφορές ανάμεσα σε γαλάζιους επιχειρηματίες και πολιτικούς δεν τον αφορούν στο βαθμό που δεν επηρεάζουν σε τίποτα την πορεία της κυβέρνησης και του (μαγαζιού) ΣΥΡΙΖΑ
  
• Η αναφορά σε κάποιους που πήραν πολλά λεφτά προφανέστατα αφορά προηγούμενη περίοδο είτε των κυβερνήσεων που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία είτε των κυβερνήσεων που κλήθηκαν να τη διαχειριστούν
  
• Προφανώς κάποιοι έβγαλαν πολλά λεφτά και όλα τα μεγάλα σκάνδαλα που αναδείχθηκαν αλλά και οι ξαφνικές περιουσίες που πήραν το δρόμο για εξωτικούς παραδείσους ήταν γνωστό στους χρεοκοπημένους πολίτες. Η διαπλοκή και η διαφθορά κρεμόταν άλλωστε τότε καθημερινά και στα «μανταλάκια» των περιπτέρων
  
• Το αν ο Δ. Παπαγγελόπουλος είχε δική του ατζέντα και ενδεχομένως ήθελε να προστατέψει στελέχη της καραμανλικής, κυρίως, πλευράς που μάλιστα κατείχαν υψηλότατα αξιώματα από το διασυρμό τους το γνωρίζει μόνο ο ίδιος. Πάντως είναι γεγονός ότι μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει καμία κατηγορία εναντίον του για οποιαδήποτε προσπάθεια απόκρυψης οικονομικού σκανδάλου
  
• Το αν εκβίασε και πώς άραγε τον επιχειρηματία με τις υψηλές διασυνδέσεις προκειμένου να πληρώσει τον γαλάζιο εκδότη Φιλιππάκη ειδικά όταν ο ίδιος ο επιχειρηματίας υπέγραψε συμφωνητικό το γνωρίζουν μόνο οι διάδικοι και οι συνήγοροι τους
  
• Ενα άλλο συμπέρασμα που προκύπτει καθαρά από το παράνομο ηχητικό είναι ότι ο Ν. Παππάς έχοντας σαφή γνώση για τις οικονομικές σχέσεις Παπασταύρου-Μαρέβας, εφόσον μάλιστα όλα αυτά ήταν γνωστά και δημοσιευμένα στον Τύπο -που σήμερα πέφτει από τα σύννεφα- φέρεται να ζήτησε στο Σ. Μιωνή να καταθέσει επίσημα τα όσα γνώριζε
  
• Ποια είναι όμως η απάντηση του επιχειρηματία; «Εσύ θα το έκανες αυτό στον Αλέξη;» Ποιος άραγε δεν κατανοεί τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Πώς θα μπορούσε να «προδώσει» το φίλο και δικηγόρο του Σ. Παπασταύρο και την Μαρέβα Μητσοτάκη; Κι αν δεν είχε κανένα στοιχεία επιβαρυντικό γι αυτούς τότε γιατί ρωτάει το Νίκο Παππά αν θα το έκανε αυτό στον Αλέξη;
  

Μπορεί λοιπόν πράγματι ο Νίκος Παππάς να μην το έκανε αυτό ποτέ στον Αλέξη αλλά ο Αλέξης δεν είχε βάλει το χέρι στο μέλι ούτε είχε αγοράσει μεσοτοιχία πανάκριβα οικόπεδα σε εικονικές τιμές ούτε είχε κρύψει το πόθεν έσχες του ούτε είχε δανειστεί «αέρα» εκατοντάδες εκατομμύρια ούτε είχε «παρελάσει» σε λίστες ούτε είχε θησαυρίσει μέσα από δαιδαλώδεις διαδρομές εταιρειών που οδήγησαν σε φορολογικούς παραδείσους.
Κι αν οι μιντιακοί άρχοντες έχουν απορίες για το ποιοι έφαγαν λεφτά και πότε διαθέτουν καλούς δημοσιογράφους που αν τους αφήσουν ελεύθερους εύκολα θα μπορέσουν να το διαπιστώσουν ακόμα και με το να ξαναδιαβάσουν απλώς παλιά δικά τους ρεπορτάζ.
Εκτός κι αν..

Ανεμογεννήτριες:Το μεγάλο " πράσινο" φαγοπότι για λίγους και εκλεκτούς

Aν είναι να λύσουμε το ενεργειακό τα επόμενα χρόνια, αυτό θα γίνει με μια bottom up προσέγγιση, με μείωση στην κατανάλωση και διάδοση των ωφελειών προς όλους κι όχι με μπενχουριανές, top down κατασκευές, όπου ο διορισμένος γραφειοκράτης της Αθήνας θα αποφασίζει για τον απομονωμένο κάτοικο μιας μακρινής επαρχίας προς όφελος των λίγων κι εκλεκτών, «κεφαλοκυνηγών» παρθένων φυσικών οικοσυστημάτων

Του Βασίλη Λύκου*

Ναι, πρέπει να ξεφύγουμε από τα ορυκτά καύσιμα, και κυρίως τον λιγνίτη και το πετρέλαιο, προκειμένου να μειώσουμε το ανθρακικό μας αποτύπωμα και να φτάσουμε στον στόχο της κλιματικά ουδέτερης οικονομίας το 2050.

Όμως, οι κύριοι φυσικοί απομειωτές του CO₂ της ατμόσφαιρας είναι τα δάση και δεν μπορούμε να τα θυσιάζουμε για να βάλουμε ανεμογεννήτριες (α/γ) -προκειμένου να μειώσουμε το CO₂- και ειδικά σε περιοχές Natura, Ramsar, σημαντικές περιοχές για τα πουλιά και καταφύγια άγριας ζωής. Είναι ωσάν να κυνηγάμε την ουρά μας όταν η άστοχη χωροθέτησή τους μπορεί να αποβεί αρνητική για τη βιοποικιλότητα και τον κύκλο του CO₂.

Οι ανεμογεννήτριες έχουν κύκλο ζωής 20-25 χρόνια, αποδίδουν σε ενέργεια μόλις το 22% - 25% της ονομαστικής τους απόδοσης, δουλεύουν μεταξύ 3-6 Bf και απαιτούν συμπληρωματικά έργα και δίκτυα καλωδίων υψηλής τάσης, που σε πολλές περιπτώσεις περνούν μέσα από δασικά οικοσυστήματα, όπου ο κίνδυνος πυρκαγιάς είναι μεγάλος.

Τα δε υλικά από τα οποία αποτελούνται δεν είναι και τόσο «πράσινα» ως προς το περιβάλλον καθώς χρησιμοποιούνται υποξειδικά χρώματα, σίδερα, πετρελαιοειδή και σπάνιες γαίες για τις τουρμπίνες τους, που η εξόρυξή τους εκλύει ραδιενέργεια. Επιπλέον για την εγκατάστασή τους απαιτούνται 500, περίπου, κυβικά μέτρα μπετόν, ενώ η επιφάνεια του εδάφους σκάβεται σε βάθος 3 μ., με κίνδυνο πολλές φορές να αποκαλυφθεί το μητρικό πέτρωμα, πράγμα ολέθριο για το υδρογεωλογικό δυναμικό της περιοχής. Αλλάζει η διαδρομή των όμβρων στο έδαφος και ο κίνδυνος της διάβρωσης είναι μεγάλος...

Επομένως πρέπει να υπάρχει σημαντική περιβαλλοντική διαχείριση της αρχικής χωροθέτησής τους, της απεγκατάστασής τους, αλλά και της αποκατάστασης του τοπίου όταν ολοκληρώνουν τον κύκλο ζωής τους κι όχι να παραμένουν ως κουφάρια στο τοπίο και ενίοτε να πέφτουν, όπως έγινε, πρόσφατα, στην Κάρυστο. Παράλληλα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη για την επαναχρησιμοποίηση των υλικών τους.

Δεν αντέχει άλλο η Εύβοια

Η Εύβοια και ειδικά η περιοχή της Ν. Καρυστίας ήδη από το 1998, του πρώτου κύματος των ανεμογεννητριών, είναι δυσανάλογα επιβαρυμένη παραβιάζοντας κατάφορα την αρχή της αναλογικότητας (η Στερεά Ελλάδα και ειδικά η Εύβοια παραμένει στην κορυφή των αιολικών εγκαταστάσεων, αφού φιλοξενεί 1.311 MW / 36,7%). Δεν αντέχει άλλο η Εύβοια της ανεργίας, της αυξημένης μετανάστευσης των νέων, της έλλειψης υποδομών και αναπτυξιακών προοπτικών.

Δεν αντέχει άλλο να γίνει το εργοστάσιο ρεύματος όλης της Ελλάδας. χωρίς κανένα αντισταθμιστικό, χωρίς καμία σοβαρή ειδική χωροταξική μελέτη και, αλίμονο, χωρίς τη συμμετοχή και συναπόφαση των τοπικών κοινωνιών. Διότι «συμμετοχή» προφανώς δεν είναι να αποφασίζουν κάποιοι, μεμονωμένοι, που ενίοτε βρίσκονται σε «pay roll».

Και η δυστοπία αυτή επιτείνεται με τον πρόσφατο «περιβαλλοντοκτόνο» Ν. 4685/2020 καθώς καταργούνται οι διαχειριστικοί φορείς, οι τοπικές κοινωνίες προαιρετικά ενημερώνονται στο πόδι, οι αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες απλά «διαβάζουν», οι ΜΠΕ γίνονται από ιδιώτες που πληρώνονται από ιδιώτες, οι αδειοδοτήσεις γίνονται fast track και οι προστατευόμενες περιοχές κατακερματίζονται προς πολεοδομικές χρήσεις (;) δια πάσαν «μπίζνα», όπως βιομηχανικά αιολικά πάρκα και εξορύξεις για λόγους δημοσίου συμφέροντος...

Η χαρά του εργολάβου

Όμως γιατί, τώρα, ξαναζούμε ένα «Χρηματιστήριο 1999» μαζικών, «μονοκαλλιεργειών» ανεμογεννητριών παντού; Εντάξει, καταλαβαίνω, είναι οι στόχοι του 2050. Μήπως, όμως, είναι και επειδή οι επιδοτήσεις τελειώνουν το 2021; Μήπως γιατί το περίφημο ευρωπαϊκό πακέτο των 32 δισ. θα δοθεί για αγορά γερμανικών και δανέζικων ανεμογεννητριών - ουρανοξυστών (μέχρι και 130 μ. σε ύψος και βάρος έως και 380 τόνους) χωρίς να παράγεται ούτε καν ένα εξάρτημά τους στην Ελλάδα;

Υπενθυμίζω εδώ ότι το 1983 η ΕΑΒ είχε κατασκευάσει ανεμογεννήτριες. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα συνοδά έργα μιας τέτοιας εγκατάστασης είναι η χαρά του εργολάβου επειδή συμπεριλαμβάνουν διανοίξεις χιλιομέτρων δρόμων στα βουνά, εκβραχισμούς, σκυρόδερμα, μηχανήματα κ.λπ.

Αφήστε που το κέρδος εκτοξεύεται ακόμη περισσότερο διότι αυτές τοποθετούνται σε δημόσιες γαίες ή σε περιοχές με γκριζαρισμένο ιδιοκτησιακό καθεστώς, όπου ο «καταληψίας» - επιχειρηματίας δεν πληρώνει τίποτε γιατί αυτές δεν ανήκουν σε κανέναν (η τραγωδία των κοινών, Garrett Hardin, 1968). Γι αυτό και προγραμματίζεται να εγκατασταθούν επιπλέον 5.514 ανεμογεννήτριες, συνολικής ισχύος 15.265 MW, σε περιοχές Natura.

Να φύγουν από τις προστατευόμενες περιοχές

Και ποια είναι η λύση λοιπόν; Εν πρώτοις πρέπει να σταματήσει, προσωρινά, το ΥΠΕΝ να εγκρίνει τις νέες αιτήσεις για αιολικά πάρκα, μέχρι να ολοκληρωθεί το νέο ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τις ΑΠΕ και παράλληλα να «αποσυρθούν» όσες βρίσκονται μέσα σε προστατευόμενες περιοχές.

Η λύση, όμως, είναι η αποκεντρωμένη παραγωγή ενέργειας, μέσα από τη δημιουργία ενεργειακών κοινοτήτων κυκλικών μοντέλων, με σύμμεικτες μορφές ΑΠΕ, όπως συνδυασμός μεσαίου τύπου ανεμογεννητριών με φωτοβολταϊκά, γεωθερμία και βιομάζα ή ακόμη και ενέργεια από κυματισμό της θάλασσας, βιοκαύσιμα κ.λπ., που θα καταναλώνονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στην πηγή -σύμφωνα με την αρχή της εγγύτητας-, με υπογειοποίηση των καλωδίων μεσαίας τάσης.

Για παράδειγμα, είναι δυνατόν στην Αιδηψό να μπορείς, αβίαστα, να εκμεταλλευτείς τη γεωθερμία -μοναδικό φαινόμενο- και να μην ενδιαφέρεται κανείς γι’ αυτό, αλλά να μιλάνε μόνο για ανεμογεννήτριες στα βουνά; Παράλληλα χρειάζεται και μείωση της κατανάλωσης σε δημόσια κτήρια (φωτοβολταϊκά στις στέγες, θερμοπροσόψεις κ.λπ.) και επιδότηση για φωτοβολταϊκά, έως και 40% (όπως το κάνουν και στην «πράσινη» Δανία), των νοικοκυριών ώστε ο καθένας να μπορεί να παράγει το ρεύμα που καταναλώνει.

Διόρι, αν είναι να λύσουμε το ενεργειακό τα επόμενα χρόνια, αυτό θα γίνει με μια bottom up προσέγγιση, με μείωση στην κατανάλωση και διάδοση των ωφελειών προς όλους κι όχι με μπενχουριανές, top down κατασκευές, όπου ο διορισμένος γραφειοκράτης της Αθήνας θα αποφασίζει για τον απομονωμένο κάτοικο μιας μακρινής επαρχίας προς όφελος των λίγων κι εκλεκτών «κεφαλοκυνηγών» παρθένων φυσικών οικοσυστημάτων.

* Ο Βασίλης Λύκος είναι βιολόγος - δρ. Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Πανεπιστημίου Κρήτης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ

Αριστερές προσεγγίσεις

«Ανοίγοντας σχολεία κλείνεις φυλακές» και «Ιδρύοντας δημοτικές βιβλιοθήκες δημιουργείς πολίτες gentlemen» (εν προκειμένω ευγενικών ηθών) διατυπώνουν δύο παροιμίες της ευρω-Αριστεράς. Ευσεβώς προσθέτω ότι Αριστερά είναι ουχί μόνο να μην απολέσεις το όραμα, αλλά παράλληλα να το υποστηρίζεις με πρόγραμμα

Του  Δημήτρη Π. Κυριακαράκου

Συμπληρώνοντας πέντε έτη συνεργασίας με το ιστορικό έντυπο της Αριστεράς, από τον «καυτό» Ιούνιο τού έτους 2015, ευσεβώς επιλέγω να παρέμβω με ένα αμιγώς ιδεολογικής θεματολογίας άρθρο γνώμης.

Στα έτη που διανύθηκαν, πριν να παλινορθωθεί η Δεξιά με μονοκομματική κυβέρνηση, η Αριστερά δεν βίωσε και λίγα. Από τη διαπραγμάτευση που απέληξε στο Μνημόνιο ΙΙΙ, ένα «ξένο» για την ιδεολογία της πρόγραμμα, έως και τη βιώσιμη διαχείριση τού προσφυγικού, και από την «επανίδρυση» των εργασιακών δικαιωμάτων και τη μεταρρύθμιση του ποινικού κώδικα έως και την ίδρυση νέων και πιο ειδικών συλλογικών δικαιωμάτων που διέπουν από τη σχέση των φύλων και των διαφορετικοτήτων σεξουαλικού προσανατολισμού έως και τη σχέση ανθρώπου με τα λοιπά έμψυχα όντα, τα δικαιώματα των ζώων, το «βιογραφικό» είναι πραγματικά πλουσιότατο!

Στις «εκκρεμότητες» της Πρώτης Φοράς Αριστερά έχουμε τη συνταγματική μεταρρύθμιση και την οργανωτική διάκριση κράτους - Εκκλησίας, πλην όμως με κοινωνικό διάλογο, διά αμφότερα, ο οποίος εκκινήθηκε επί των ημερών της. Είναι φυσιολογικό και επόμενο η ανάληψη τόσων ευθυνών να ωρίμασε όσο και να αντάριασε το συλλογικό υποσυνείδητο της αριστεροσύνης.

Τι σημαίνει άραγε «αριστερός» στο σήμερα, οπότε υπάρχει ένα και μόνο μοντέλο παραγωγής και συνεπαγόμενα οικονομικής διακυβέρνησης «κάθετης» μορφής εδώ και 250 έτη; Τι σημαίνει «ταξική συνείδηση» στο σήμερα, οπότε η θέση τού πολίτη στο παραγωγικό μοντέλο δεν είναι ούτε δεδομένη ούτε καν συγκεκριμένη; Η μαρξιανή προσέγγιση συνοψίζεται στο μότο «εργάζεσαι, άρα σου αρμόζουν δικαιώματα». Τι ισχύει όμως όταν δεν εργάζεσαι, αλλά απλώς «απασχολείσαι»;

Πώς ορίζεται σήμερα ο κοινωνικά «μη προνομιούχος»; Λ.χ. ένας εύρωστος επιχειρηματίας, ο οποίος φέρει ιδιότητα δανειολήπτη, δύναται εν σχέσει με την τράπεζα να θεωρηθεί το «μη προνομιούχο» σκέλος της συναλλαγής; Εάν δώσουμε απάντηση καταφατική, τότε ο επιχειρηματίας «ταξικά» επάγεται στην Αριστερά, υπό τη δικαιωματική «αιγίδα» της τελευταίας.

Ποιοι είναι οι "πολλοί";

Οι επιστήμονες - ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι δοκιμάστηκαν και δοκιμάζονται από τη θεσμική βία των παραλείψεων της κυβέρνησης εν καιρώ «Μένουμε σπίτι», ανήκουν στους «πολλούς»; Ποιοι τελικά είναι οι «πολλοί»; Ποια είναι η «μάζα» η οποία είναι δόκιμο να εκφράζεται από την Αριστερά και να ταυτοποιείται στην τελευταία; Έχω την πεποίθηση πως κάθε πολίτης ο οποίος / η οποία πλαισιώνεται από συγκυρίες και εν γένει κοινωνικούς συσχετισμούς μη δυνάμενος / η να συνδιαμορφώσει εμπίπτει στους «πολλούς».

Για να προσδιορίσουμε όμως τους «πολλούς» προϋποτίθεται να έχουμε πρωτίστως προσδιορίσει τους «ολίγους», την «ελίτ» ή την, κατά τον Διαφωτισμό, «πρώτη τάξη». Λ.χ. ένας εν τοις πράγμασι διακεκριμένος πολίτης με ευρεία κοινωνική επιρροή είναι κατ’ ανάγκην «ελίτ»; Μήπως τελικά η «ελίτ» δεν είναι αυτοτελής κοινωνική τάξη, αλλά συνείδηση ή μεθοδολογία κατάχρησης δεσπόζουσας κοινωνικής θέσεως;

Πιστεύω ακράδαντα πως η Αριστερά δεν αρμόζει απλά στους «πολλούς», αλλά σε «όλους» όσοι επιθυμούν να συνδράμουν τον τρόπο ζωής των συλλογικών δικαιωμάτων, της άμβλυνσης των χασμάτων του βιοτικού επιπέδου, της πρόσβασης στο αγαθό της γνώσης, της υγιούς διαβίωσης στο εν γένει αστικό περιβάλλον, το οποίο μοιραία διαμοιράζεται σε διαφορετικούς.

Η οικολογία, ως μέσο θεμελίωσης βιώσιμης ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας, τα δικαιώματα «τρίτης γενιάς» στην κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας, η ενεργειακή αυτοτέλεια, όλα αυτά είναι σφυρηλατηθέντα υπό των αγώνων των μεταπολεμικών αντιαποικιακών κινημάτων ελευθερίας των λαών τού λεγομένου «φτωχού Νότου», είναι «επινοήσεις» της Αριστεράς και της κουλτούρας αντι-εξουσίας.

Παγκόσμια αξιοκρατία

Ο κομμουνισμός, δηλαδή η κατά τον καθηγητή Α. Μπαλτά ιδεολογία της κοινωνικής ενσυναίσθησης, με τις τάσεις και τα ρεύματα ανανέωσης τα οποία τον εγκόλπωσαν στο ευρωπαϊκό αστικοδημοκρατικό περιβάλλον, στοχεύει στην «παγκόσμια αξιοκρατία», δηλαδή σε μία αξιοκρατία η οποία θα ξεπερνά τα σύνορα των κρατών και των πολιτισμών και θα συνδέει τον άνθρωπο με το δημιούργημα της εργασιακής του υπεραξίας.

Το περιβάλλον αξιοκρατίας όμως γεννάται με κοινωνικά αγαθά. Η υγεία, η παιδεία, η δικαιοσύνη συναποτελούν τον «κοινό» στόχο, την «κομμούνα» θεματοφύλακα των μαζικών αγωνιών και επιδιώξεων. Τα αγαθά αυτά, για να είναι πραγματικά μαζικά, παλλαϊκά, χρήζει να είναι «αταξικά». Η «παλαιών (αριστερών) αρχών» άποψη πως το δημόσιο αγαθό είναι «ταξικά» λαϊκό απάδει της αρχής της Ισότητας. Το δημόσιο αγαθό είναι «εθνικά» λαϊκό με αποστολή την προαγωγή της κοινωνικής συνοχής.

Προσέγγιση κατά το πνεύμα

Η ιδεολογία χρήζει να γεννά μεθοδολογία και προσέγγιση δημόσιας πολιτικής ουχί κατά το γράμμα, αλλά κατά το πνεύμα της τελευταίας και τον προς επίτευξη κοινωνικό σκοπό, που η τελευταία επαγγέλλεται. Τι έννοια έχει, λ.χ., ένα δυσλειτουργικό δημόσιο αγαθό; Μόνο «νερό στον μύλο» του νεοφιλελευθερισμού προσδίδει. Το δημόσιο αγαθό γεννάται από τον λαό, ελέγχεται και μεταρρυθμίζεται από τον τελευταίο. Οτιδήποτε ολιγότερο από αυτό δεν είναι Αριστερά.

Η επιτομή όμως της αριστερής προσέγγισης είναι η προδραστική (αγγλ.: proactive) δημόσια πολιτική. «Ανοίγοντας σχολεία κλείνεις φυλακές» και «Ιδρύοντας δημοτικές βιβλιοθήκες δημιουργείς πολίτες gentlemen» (εν προκειμένω ευγενικών ηθών) διατυπώνουν δύο παροιμίες της ευρω-Αριστεράς. Ευσεβώς προσθέτω ότι Αριστερά είναι ουχί μόνο να μην απολέσεις το όραμα, αλλά παράλληλα να το υποστηρίζεις με πρόγραμμα.

Κλείνοντας θα επιθυμούσα από καρδιάς να ευχαριστήσω την “Αυγή” για τη φιλοξενία των σκέψεών μου όλα αυτά τα δύσκολα αλλά γεμάτα προκλήσεις έτη, τις συντρόφισσες και τους συντρόφους που με τίμησαν με την ανάγνωσή τους και με την ενθαρρυντική τους αξιολόγηση και να υποσχεθώ νέα κείμενα που θα τέρπουν τον νου δείχνοντάς του νέες ατραπούς. Στην Αριστερά αγαπάμε το να είμεθα εγκεφαλικοί τύποι. Αλάνθαστη προσέγγιση.

* Ο Δημήτρης Π. Κυριακαράκος είναι δικηγόρος

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ

 

Ο τουρισμός αποτελεί μία από τις
σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες σε
παγκόσμιο επίπεδο. Τα τελευταία τριάντα χρόνια ο
παγκόσμιος τουρισμός αυξάνεται με ταχύτερο ρυθμό
από το παγκόσμιο ΑΕΠ, ενώ η πρόβλεψη που υπήρχε
προ κορονοιού για το 2020, ήταν ότι οι αφίξεις
παγκοσμίως θα ξεπερνούσαν τα 1,7 δις, με μέσο ετήσιο
ρυθμό ανάπτυξης το 4,3%.
Ωστόσο, η πανδημία του covid-19 έχει καθηλώσει
την τουριστική βιομηχανία. Η παγκόσμια ταξιδιωτική
κίνηση αναμένεται να κάνει βουτιά 39%, σύμφωνα με τις
εκτιμήσεις της Tourism Economics. Η πτώση θα είναι
καταστροφική για έναν κλάδο που αντιπροσωπεύει
περισσότερο από το 10% το παγκόσμιου ΑΕΠ και
απασχολεί 320 εκατ. εργαζομένους.

Η τουριστική ροή προς τη χώρα μας αυξάνεται ταχύτερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, γεγονός
που δηλώνει ότι ο τουρισμός αποτελεί τον σημαντικότερο τομέα της ελληνικής οικονομίας. Η
συμμετοχή του τουριστικού τομέα στη διαμόρφωση του ΑΕΠ, ξεπέρασε τις τελευταίες δύο χρονιές το
15%, ενώ αν συνυπολογίσει κανείς τα έμμεσα πολλαπλασιαστικά οφέλη επιχειρήσεων από την
τουριστική δραστηριότητα όπως τις μεταφορές, την εστίαση, την αναψυχή, τη διασκέδαση, το ποσοστό
επί του ΑΕΠ προσεγγίζει το 30%.
Σε απλούς αριθμούς, ο τουρισμός προσφέρει 25 δις ευρώ (άμεσα) και 50 δις (έμμεσα) στην
Ελληνική Οικονομία, ενώ οι επιπτώσεις της πανδημίας στη χώρα μας αναμένεται να είναι μεγάλες,
καθώς η συμμετοχή στο ΑΕΠ απ’ το τουριστικό προϊόν αναμένεται να δημιουργήσει ύφεση της τάξης
άνω του 10% στο σύνολο της ελληνικής οικονομίας.
Το μεγάλο στοίχημα είναι να μην χαθεί εντελώς η τουριστική σεζόν του φετινού καλοκαιριού και
να στηριχτούν με κάθε τρόπο οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι του τουριστικού κλάδου. Η κυβέρνηση
με «εγκληματική» καθυστέρηση δεν έχει προβεί μέχρι σήμερα σε καμία πολιτική στήριξης του
τουριστικού προϊόντος της χώρας.
Για αυτό το λόγο καταθέτουμε σήμερα μια δέσμη προτάσεων που εμπεριέχουν συγκεκριμένα
μέτρα και πολιτικές που αφορούν το σύνολο των τουριστικών επιχειρήσεων, με άξονες τη μείωση
του λειτουργικού κόστους για τους μήνες της κρίσης, τη στήριξη της απασχόλησης, την εξασφάλιση
ρευστότητας και τη δυνατότητα ταχύτερης «επαναφοράς» μετά την εξομάλυνση της κατάστασης.
Καλούμε την κυβέρνηση να προβεί άμεσα σε ενέργειες που θα προσφέρουν την απαραίτητη ώθηση
στο τουριστικό μας προϊόν, σε επιχειρήσεις και εργαζομένους.
Προτάσεις φορολογικών ελαφρύνσεων:
• Μείωση του ΦΠΑ για δυο χρόνια στην εστίαση και στη διαμονή στο 6% και στις υπόλοιπες
τουριστικές υπηρεσίες στο 13%.
• Μείωση προκαταβολής φόρου εισοδήματος για το 2020 στο 50%.
• Αναστολή καταβολής των τρεχουσών φορολογικών και ασφαλιστικών υποχρεώσεων,
συμπεριλαμβανομένων και των δόσεων από τυχόν ρυθμίσεις, έως 30/6/2020 και δυνατότητα
ειδικής ρύθμισης των υποχρεώσεων αυτών.
• Κατάργηση του τέλους διανυκτέρευσης για το 2020-2021

2
• Μείωση των ενοικίων των τουριστικών επιχειρήσεων κατά 50% έως 30/6/2020, με ανάλογη
μείωση του ΕΝΦΙΑ των ιδιοκτητών.
Προτάσεις επιδότησης της εργασίας:
• Επιδότηση των εργοδοτικών εισφορών, με παροχή κινήτρων, για τη δημιουργία νέων θέσεων
εργασίας με κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών από το κράτος και απευθείας ενίσχυση από τον
κρατικό προϋπολογισμό για τις επιχειρήσεις που θα προχωρήσουν σε νέες προσλήψεις.
Δίχτυ προστασίας ανέργων:
Σκεπτόμενοι ότι πολλές από τις εποχικές επιχειρήσεις δε θα καταφέρουν να λειτουργήσουν
φέτος, μεγάλο μέρος των περίπου 700.000 εργαζομένων του τουρισμού, θα μείνει άνεργο.
Χρειάζεται λοιπόν ισχυρό δίχτυ προστασίας και διεύρυνση του ταμείου ανεργίας. Συγκεκριμένα,
προτείνουμε ειδική μέριμνα για τους εργαζόμενους στον Τουρισμό με επίδομα ανεργίας για
όλη τη χρονιά, χωρίς όρια ενσήμων.
Εργαλεία και προτάσεις ρευστότητας για επανεκκίνηση των τουριστικών επιχειρήσεων:
Το ήδη ανακοινωθέν πρόγραμμα μέσω του ΤΕΠΙΧ εξελίσσεται σε μια δύσκολη διαδικασία και
προϋποθέτει δανεισμό με εξασφαλίσεις που δύσκολα μπορούν να καλύψουν οι ήδη
βεβαρυμμένες ελληνικές επιχειρήσεις.
Η τόνωση της ρευστότητας για την επανεκκίνηση θα πρέπει να γίνεται εύκολα με κρατικές
εγγυήσεις για δάνεια, με άτοκο κεφάλαιο κίνησης και με γενναίες εκπτώσεις επί των επιτοκίων,
υπό την προϋπόθεση να μην υπάρξουν απολύσεις εργαζομένων.
• Κρατική προκαταβολή του 10% των δεδηλωμένων τζίρων μικρών εποχιακών καταλυμάτων.
• 50% κρατική στήριξη επί των ανελαστικών ξενοδοχειακών πάγιων δαπανών έως 31/12/2020.
• Δημιουργία αναπτυξιακού ταμείου τουριστικών επιχειρήσεων.

Στήριξη του εγχώριου τουρισμού:
Μπορεί ο εγχώριος τουρισμός να μην έχει τόσο καθοριστική συνεισφορά στο ΑΕΠ της χώρας,
ωστόσο ο Έλληνας επισκέπτης, αν ταξιδέψει φέτος εντός των ελληνικών συνόρων, θα δώσει
σημαντική ανάσα στα έσοδα των τουριστικών επιχειρήσεων.
Προτείνουμε τη διεύρυνση προγραμμάτων Κοινωνικού Τουρισμού για την ενίσχυση του
εσωτερικού τουρισμού.
Έμφαση να δοθεί σε προγράμματα νεολαίας σε ηλικίες μέχρι 30 ετών με στόχο τη στήριξη
μικρότερων τουριστικών επιχειρήσεων και ενίσχυση εναλλακτικών προορισμών (μικρά νησιά
που δεν έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα).
Ενίσχυση δράσεων τουριστικής προβολής.
Με τις παραδοσιακές αγορές για την Ελλάδα (Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Σκανδιναβικές χώρες
κλπ) να έχουν βγει ουσιαστικά εκτός των τουριστικών ροών προς τη χώρα μας, το βλέμμα θα
πρέπει να στραφεί σε χώρες όπως το Ισραήλ, ο Λίβανος, τα Αραβικά Εμιράτα, η Κύπρος και τα
Βαλκάνια, καθώς και άλλες με βασικά κριτήρια την καλή εικόνα που εμφανίζουν στο μέτωπο
της πανδημίας.
Προτείνουμε λοιπόν την αύξηση του προϋπολογισμού του ΕΟΤ και τη στοχευμένη στρατηγική
προβολής της χώρας με σκοπό την ανάδειξη της Ελλάδας ως ασφαλή τουριστικό προορισμό,

3
καθώς και την καμπάνια προβολής και επικοινωνίας σε νέες αγορές-στόχους που θα
ενισχύσουν την επισκεψιμότητα.
Ενίσχυση των Νοσοκομείων και των κέντρων υγείας των τουριστικών περιοχών.
Είναι απαραίτητη η ενίσχυση των δομών υγείας με την προμήθεια υγειονομικού υλικού, τεστ
κορονοϊού, προσλήψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό με σκοπό τη διασφάλιση της
δημόσιας υγείας.
Προστασία των ξενοδόχων από «επισφαλή» τουριστικά γραφεία.
Η σκέψη νέου περιστατικού χρεωκοπίας ανάλογο της Τhomas Cook είναι εφιάλτης. Για το λόγο
αυτό προτείνουμε την προπληρωμή από το πρακτορείο του 80% του τιμολογίου πριν την άφιξη
των γκρουπ και την εξόφληση του υπόλοιπου 20% εντός 15 ημερών μετά την αναχώρηση.
Νέα επενδυτικά εργαλεία.
Είναι ανάγκη η κατάρτιση νέου αναπτυξιακού νόμου και η χρηματοδότηση νέων επενδυτικών
προγραμμάτων, με στοχευμένη κατανομή πόρων στον ευρύτερο κλάδο του τουρισμού, με
ιδιαίτερη έμφαση στις πολύ μικρές επιχειρήσεις.
Παράλληλα, πρέπει να αξιοποιηθούν άμεσα, οι αδιάθετοι πόροι ΕΣΠΑ που αφορούν τον
τουρισμό, με δυνατότητα επιλέξιμων δαπανών κατασκευών, τεχνολογίας και υπηρεσιών, για
όλα τα μεγέθη επιχειρήσεων του τουριστικού κλάδου.
Τέλος, πρέπει να ολοκληρωθούν άμεσα οι εκκρεμότητες τελικού ελέγχου των επενδυτικών
σχεδίων προηγούμενων νόμων.
Ολοκληρώνοντας τη δέσμη των προτάσεών μας για τον τουριστικό τομέα οφείλουμε να
επισημάνουμε ότι ο κύριος όγκος τουριστών στη χώρα έρχεται αεροπορικώς και ως εκ τούτου οι
αερομεταφορές χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής ώστε να διαμορφωθούν ιδανικές συνθήκες
ασφαλείας των τουριστών και των υπαλλήλων σε αεροπορικές εταιρίες και αεροδρόμια.

Εσύ θα ψήφιζες Μπέο;

Θαν. Καρτερός

Αχιλλέας Μπέος. Ο άνθρωπος που μπήκε έναν χρόνο φυλακή για στημένα παιχνίδια, διαφέντευσε τον Πανιώνιο με πρόεδρο τον αοιδό Λευτέρη Πανταζή, ύστερα τον Ολυμπιακό Βόλου, ύστερα την ομάδα του Βόλου που ίδρυσε ο ίδιος, ύστερα όλη την πόλη του Βόλου.

Ενδιαμέσως αποκάλεσε τον Ψωμιάδη δίμετρη αδελφή με μουστάκι, έδειρε τον Κούγια, παύτηκε από δήμαρχος γιατί είχε κακουργηματικές κατηγορίες, έβαλε στη θέση τού δημάρχου έναν αχυράνθρωπο, αθωώθηκε από τα κακουργήματα και ξαναπήρε την καρέκλα του δημάρχου, έκανε «κρυφές» φιλανθρωπίες σε στυλ Χρυσής Αυγής που τις μάθαιναν όλοι.
Επιστέγασμα αυτής της λαμπρής πορείας, να (ξανα)εκλεγεί δήμαρχος Βόλου στις τελευταίες εκλογές, από την πρώτη Κυριακή, με ποσοστό πάνω από 57%!
Τώρα πάει να αρπάξει και να ιδιωτικοποιήσει το νεράκι από τους Σταγιάτες, μια κοινότητα που, για μεγάλη της ατυχία, ανήκει στον Δήμο Βόλου. Και μιλάει... μπέικα για όποιον αντιστέκεται σ’ αυτό, με ιδιαίτερη προτίμηση στον Αλκίνοο Ιωαννίδη.
Αλλά αναρωτιέται κανείς, βλέποντας όλα αυτά και δέκα φορές τόσα που κοσμούν τη βιογραφία του, πώς, γιατί, με ποια κριτήρια, με ποια αντίληψη δικαιοσύνης και ηθικής οι νοικοκυραίοι μιας πόλης, με προοδευτική μάλιστα παράδοση, τον έβγαλαν μόλις χθες πανηγυρικά δήμαρχο; Άρχοντα της πόλης και της ζωής τους;
Πώς, με ποια κίνητρα έτρεξαν στις κάλπες για να κάνουν τον Μπέο βαρόνο και προαγωγό μιας πόλης που κάποτε την είχε το κατεστημένο στα μαύρα κατάστιχα γιατί θεωρούσε το εργατικό δυναμικό της «ύποπτων κοινωνικών φρονημάτων»;
Η απάντηση θέλει συζήτηση. Και δεν αρκεί να βρίζουμε αυτούς που τον ψήφισαν και να ελεεινολογούμε το πολιτικό σύστημα που του άνοιξε με την αναξιοπιστία του τον δρόμο.
Όταν εν έτει 2019 σχεδόν 6 στους 10 ψηφοφόρους του Βόλου ψηφίζουν Μπέο, πάει να πει ότι εμπεδώνεται μια κουλτούρα ανοχής στην ανηθικότητα, υπόκλισης στη «μαγκιά», και ευπιστίας σε υποσχέσεις του τύπου «θα κάνω τον Βόλο Μονακό».
Από πληθυσμούς μάλιστα που απαιτούν νόμο και τάξη, πολιτική ειλικρίνεια, και να πάει φυλακή ο τάδε και ο δείνα - αλλά όχι ο δήμαρχός τους.
Ένα πράγμα, πάντως, ανεξάρτητα από απόψεις και προβληματισμούς, δεν σηκώνει κουβέντα. Καμιά ανοχή από την Αριστερά, και κάθε δημοκρατικό άνθρωπο, σε φιντάνια τύπου Μπέου.
Το συζητάμε για το έδαφος που τα ευνόησε. Αλλά τα ξεριζώνουμε.

Όταν μεταχειρίζεσαι τη διαφωνία

 Δημ. Σεβαστάκης

Διαφωνία, πολυφωνία, αμφιβολία, αντιπρόταση. Η εμπάθεια βρίσκεται σε άλλη πλατφόρμα, σε άλλο επίπεδο. Δεν σχετίζεται με την αποκλίνουσα ή τη διαφορετική άποψη, αλλά την προφασίζεται. Η εμπάθεια χρησιμοποιεί τη διαφωνία για να εκφραστεί. Πού οφείλεται η παραλλαγή; Άγνωστο

Διαφωνία, πολυφωνία, αμφιβολία, αντιπρόταση. Η εμπάθεια βρίσκεται σε άλλη πλατφόρμα, σε άλλο επίπεδο. Δεν σχετίζεται με την αποκλίνουσα ή τη διαφορετική άποψη, αλλά την προφασίζεται. Η εμπάθεια χρησιμοποιεί τη διαφωνία για να εκφραστεί. Πού οφείλεται η παραλλαγή; Άγνωστο. Υπάρχει βέβαια και ένα ενδιάμεσο επίπεδο: να διακηρύττει κανείς τη διαφωνία.

Το χειρότερο: να τη μεταχειρίζεται. Όχι να βαθαίνει την επιχειρηματολογία και να πολεμάει για την άποψή του (που είναι τίμιο), αλλά να κραυγάζει ότι έχει διαφορετική άποψη. Λόγοι αυτοπροβολής, λόγοι αυτοσυντήρησης, εσωδιαπραγμάτευσης πολύ συχνά γίνονται τα οχήματα για να διαρρηγνύει κανείς ιμάτια και κομματικές στολές.

Πάντα μέσα στα κόμματα της Αριστεράς, μετά από μια αποτυχία, που οφείλεται και σε υπαρκτές αδυναμίες, απέφευγαν να γίνει κριτική συζήτηση. Προσπερνούσαν την ανάγκη με το επιχείρημα μιας επερχόμενης επείγουσας («κρίσιμης» την ονόμαζαν) νέας μάχης (π.χ. συνδικαλιστικού, εργασιακού, πολιτικού χαρακτήρα) η οποία δεν άφηνε περιθώρια για αναστοχασμό, αναθεώρηση, εντοπισμό του λάθους. Επίσης, συζήτηση δεν γίνονταν για να μηΝ μπει το (εκάστοτε αριστερό) κόμμα σε εσωστρέφεια ή να «δώσει όπλα στους ταξικούς εχθρούς και τους ρεβιζιονιστές», όπως έλεγαν παλιότερα.

Οι σχέσεις σε ένα κόμμα, ιδίως με τις εθιμικές και πολιτικές παραδόσεις της αριστεράς, είναι πρωτίστως «ανθρώπινες», ενίοτε διατρέχονται από τα χαρακτηριστικά τής ντομπροσύνης, της φιλίας. Καμιά φορά όμως και της απέχθειας. Πάντα στα κόμματα της Αριστεράς αναπτύσσονταν εύνοιες, δίκτυα, υπήρχαν αποκλεισμοί, καχυποψίες.

Πολλές φορές το να μιλήσεις σε κάποιον θα εκλαμβάνονταν ως εχθρική στάση από τον εσωκομματικό αντίπαλό του. Έπρεπε να αποδεικνύεις ότι «δεν είσαι από τους άλλους». Γιατί; Μα γιατί συνήθως άνθρωποι κλειδαμπαρωμένοι στην κομματική καμαρίλα είναι ανασφαλείς, μεγεθύνουν το έλασσον, αλλά και με εκπληκτικό ταλέντο δεν παίρνουν χαμπάρι το μείζον. Δεν μιλώ για στελέχη πλήρους κομματικής απασχόλησης (πολλοί από τους οποίους είναι εξαιρετικά διαυγείς και έξυπνοι), αλλά γι’ αυτούς που το κόμμα είναι το προσωπικό τους οχυρό. Το οποίο αναπότρεπτα μετατρέπουν σε φέουδο.

Θυμάμαι πολλά ταλαντούχα και ανιδιοτελή (τότε) παιδιά που παράτησαν κόμμα και ένταξη, που στράφηκαν σε άλλες δραστηριότητες, αφοσιώθηκαν στο επάγγελμα, στις σπουδές, στην τέχνη κ.λπ.

Παιδιά που τα «βρόντηξαν», που αποσύρθηκαν, που αποφάσισαν να πάνε για μπάνιο αντί να πουλάνε την κομματική εφημερίδα στους λουόμενους (όπως γίνονταν τις δεκαετίες ’70 και ’80). Που επέλεξαν το ταβερνάκι από την πολύωρη, πληκτική συνεδρίαση. Που προτίμησαν την οικογένεια από την κατειλημμένη από κομματικό καθήκον αργία (σ.σ.: μετρήστε οι παλιοί πόσες φορές, Παρασκευή απόγευμα, Κυριακή πρωί, Χριστούγεννα, Πάσχα κ.λπ. τέθηκε κάποιο επείγον καθήκον.

 Μετρήστε πόσες φορές στη μακρά κομματική ζωή σας την επομένη κάποιας γιορτής έπρεπε να έχεις διεκπεραιώσει πολλά, γιατί «έχουμε κλείσει ημερομηνίες» - άρα γιορτή γιοκ. Αυτή η «ψύχωση του Δεκαπενταύγουστου», να έχεις απασχόληση γιορτινές μέρες, είναι το πιο αθώο δυσάρεστο χούι της κομματικής Αριστεράς).

Ο αντίπαλος, βέβαια, δεν έχει τέτοια προβλήματα. Εκατό χρόνια στην εξουσία, είναι περπατημένος. Μισεί μεν τον εσωκομματικό του ανταγωνιστή γιατί του τρώει δουλειές, αλλά επειδή είναι μπασμένος στα κόλπα και δικτυωμένος, θα πάρει κάτι, όπως θα πάρει κι ο ανταγωνιστής του.

Οι σχέσεις τους είναι διαμοιρασμού. Αλλά στην από δω πλευρά τι; Γιατί να φθείρουν μια συλλογική υπόθεση σημαντική με αλληλοφαγωμάρες; Στο κάτω - κάτω, κανείς δεν είναι ιδιοκτήτης της πολιτικής αξιοπρέπειας, ούτε της πίστης τού συντρόφου του.