ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ του Ν. Πατσαρίνου

 ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Έφυγε το 2015 αφήνοντας πίσω του μια έντονη χρονιά με την πολιτική αλλαγή και τ’ αντίστοιχα μηνύματα όπως εκφράστηκαν από τον λαό μας σε 2 εκλογικές αναμετρήσεις και 1 δημοψήφισμα.

Κοντολογίς η κοινωνία μας έδειξε ότι θέλει και αγωνίζεται να αλλάξει όλα αυτά που μας έφεραν στην κακή μας θέση. Έδειξε ότι δεν φοβάται τους εκβιασμούς μέσα και έξω από τη χώρα. Ότι ενδιαφέρεται και νοιάζεται για δημοκρατία, δικαιοσύνη, ισότητα, διαφάνεια, ανθρωπιά και αλληλεγγύη. Αντιμετώπισε με μεγάλη ωριμότητα τα «capital controls» και τους πρόσφυγες στέλνοντας σοβαρά μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση εντός και εκτός της χώρας. Μαζί μ’ αυτά η νέα αριστερή εκβιασμένη κυβέρνηση μέσα από θετικά και αρνητικά άντεξε και ελπίζει.

Για το 2016 επείγουν ν’ αντιμετωπιστούν τα προβλήματα της επαναθεμελίωσης του κράτους, της υγείας, της παιδείας, της προστασίας του περιβάλλοντος και των αδύνατων κοινωνικών ομάδων. Προτεραιότητα στις κατηγορίες των ανέργων, των μικρομεσαίων και της αξιοποίησης των νέων επιστημόνων. Αν θέλουμε να κάνουμε τις σκέψεις πράξεις πρέπει όλοι οι αιρετοί να πιστέψουμε ότι είμαστε προσωρινοί (όχι αναντικατάστατοι) και να δουλέψουμε με σεμνότητα, σεβασμό στη διαφορετικότητα, σύνθεση και αποφασιστικότητα.

Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση μέσα από τη ριζική αναδιάρθρωση – αντικατάσταση του Καλλικράτη πρέπει να στοχεύουμε στην ουσιαστική αποκέντρωση αρμοδιοτήτων, εξουσιών και πόρων, στην άμεση δημοκρατική συμμετοχή των πολιτών σ’ όλες τις κλίμακες, στη συλλογική λειτουργία των οργάνων και στην άμεση πληροφόρηση όλων μακριά από πελατειακά πλέγματα και την κάθε είδους διαπλοκή.

Με τη νέα χρονιά και άμεσα η Περιφέρεια Πελοποννήσου πρέπει να βγάλει τ’ απαραίτητα συμπεράσματα και να προβεί στις ανάλογες διορθωτικές ενέργειες για τα παρακάτω ζητήματα:

α) Στο πιο μεγάλο έργο της, την διαχείριση των απορριμμάτων με ΣΔΙΤ, απέτυχε καθότι, παρά τις μεγαλοστομίες της, μετά από τις 3 προσκλήσεις του Περιφερειάρχη (15/12, 22/12 και 30/12) για την υπογραφή της σύμβασης δεν προσήλθε ούτε η υποψήφια ανάδοχη εταιρεία η ΤΕΡΝΑ. Όπως τον είχαμε προειδοποιήσει με τις ακραίες του θέσεις, συμπεριφορές και τακτικές «κατάφερε» να απομονωθεί απ’ όλους και τώρα συζητιέται η διαχείριση των απορριμμάτων χωρίς την παρουσία της Περιφέρειας! Εμείς και μπροστά στα καινούργια εντυπωσιακά και περίεργα δεδομένα της ένταξης του έργου στα προαπαιτούμενα της 3^ης μνημονιακής συμφωνίας, συνεχίζουμε να δίνουμε τη μάχη παντού για να μην υπογραφεί η συγκεκριμένη σύμβαση. Για να γίνει το έργο σύμφωνα με την πρόταση που έχουμε καταθέσει και τον νέο Εθνικό Σχεδιασμό Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ).

β) Πρέπει σύντομα ν’ απασχολήσουν τα αρμόδια συλλογικά όργανα της Περιφέρειας το κλείσιμο των έργων του ΕΣΠΑ 2007-2013, που πολλά παρουσιάζουν προβλήματα και η ένταξη των έργων στα νέα χρηματοδοτικά προγράμματα.

γ) Στον επαναπροσδιορισμό και στη βελτίωση της σχέσης της με τους Δημάρχους και τις Δημοτικές αρχές σε ισότιμη βάση, μακριά από σκοπιμότητες, ηγεμονισμούς, αποκλεισμούς, αλαζονείες και ιδιοτελείς σκοπούς.

δ) Στη ριζική αλλαγή και στη βελτίωση της συμπεριφοράς του Περιφερειάρχη απέναντι στις μειοψηφίες, στη διαφορετική άποψη και στη λειτουργία των συλλογικών οργάνων. Περιμένουμε και πρέπει επιτέλους να σταθεί στο ύψος του ρόλου του!

Ας είναι για όλους μας κάθε μέρα του 2016 πρωτοχρονιά που θα την χαρακτηρίζει η ελπίδα, η αισιοδοξία, ο απολογισμός, η ανανέωση και η επιδίωξη συγκεκριμένων στόχων κοιτάζοντας τους ανθρώπους στα μάτια και ιδιαίτερα αυτούς που ανήκουν στα αδύναμα στρώματα.

Καλαμάτα 7/1/2016

Για την «Πελοπόννησος Πρώτα»

Ο επικεφαλής

ΝΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΡΙΝΟΣ

Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ: Πώς οδήγησαν στην κατάρρευση το ασφαλιστικό

Κώστας Πουλακίδας

 

Διαχρονικά, και όχι μόνο μνημονιακά, είναι τα εγκληματικά λάθη των κυβερνήσεων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ στο ασφαλιστικό σύστημα. Το διαχρονικό έγκλημα Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ είχε ως αποτέλεσμα τα ταμεία να απολέσουν περισσότερα από 100 δισ. ευρώ!
Τα δύο κόμματα:
1) Έχτισαν επί δεκαετίες ένα ασφαλιστικό σύστημα με αποσπασματικές, πελατειακού και ρουσφετολογικού χαρακτήρα παρεμβάσεις, που ποτέ δεν ήταν δίκαιο, είχε τεράστιες ανισότητες και είχε, εδώ και πολλά χρόνια, πάψει να είναι βιώσιμο.
2) Υποχρέωναν τα ταμεία να καταθέτουν τα αποθεματικά τους στην Τράπεζα της Ελλάδος με αρνητική απόδοση και ουσιαστική μείωση της πραγματικής αξίας της περιουσίας τους.
3) Δεν επέτρεψαν στα ταμεία να επενδύουν τα διαθέσιμά τους σε τίτλους του Δημοσίου, όταν μάλιστα αυτοί είχαν πολύ υψηλά επιτόκια και παρά τις αυξανόμενες δανειακές ανάγκες του κράτους.
4) Οδήγησαν τα ταμεία σε πανάκριβο τραπεζικό δανεισμό για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες τους.
5) Αργότερα, υιοθετήθηκε από το ΠΑΣΟΚ λογική «τζόγου» για να «τονωθεί το Χρηματιστήριο» και να διευκολυνθούν οι ιδιωτικοποιήσεις μέσω των διαθεσίμων των ταμείων. Πολλά ταμεία έμπλεξαν σε κερδοσκοπικά παιχνίδια ερήμην των μελών τους, ενώ κάποια κατέγραψαν τεράστιες ζημιές όταν -από ανάγκη ή από φόβο- πούλησαν τις μετοχές τους στη φάση της κατάρρευσης του Χρηματιστηρίου.
6) Η Ν.Δ. εξέθρεψε το σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα, αφού η αγορά τους έδινε τη δυνατότητα να κρύψουν δημόσιο χρέος «κάτω από το χαλί» (δεν υπολογίζονταν στο χρέος της Γενικής Κυβέρνησης). Οι πραγματικές διαστάσεις του σκανδάλου αυτού δεν έχουν γίνει γνωστές ακόμη και σήμερα, αφού υπήρξαν περιπτώσεις που τα ταμεία έπεσαν θύματα απάτης και κλοπής από επιτήδειους που εισέπραξαν ληστρικές προμήθειες.

  Έγκλημα και στα χρόνια του Μνημονίου

Οι ίδιες πολιτικές ακολουθήθηκαν και στα χρόνια του Μνημονίου:
1) PSI (2012): μόνο από αυτό τα ταμεία έχασαν γύρω στα 13 δισ. ευρώ.
2) Εκτινάχθηκε η ανεργία και η «μαύρη εργασία», καλλιεργήθηκαν οι ευέλικτες μορφές εργασίας, κατέρρευσαν οι ασφαλιστικές εισφορές.
3) Με τα Μνημόνια και με τους Νόμους Λοβέρδου και Κουτρουμάνη επλήγησαν κυρίως οι μικρές συντάξεις.
4) Τα ταμεία έφτασαν να έχουν άμεσο ταμειακό έλλειμμα 1,8% του ΑΕΠ και πάνω από 4% αν προσθέσει κανείς και τις οφειλές τους.
5) Το ΙΚΑ έχει έλλειμμα σχεδόν 1 δισ. ευρώ! Ο ΟΑΕΕ έχει έλλειμμα 540 εκατ. ευρώ!
6) Το ΙΚΑ υπέστη:
α) Μείωση εισφορών 30% στα μνημονιακά χρόνια 2010-2014
β) Μείωση ασφαλισμένων 19,2% την ίδια περίοδο
γ) Μείωση των ασφαλισμένων από 2,5 εκατομμύρια σε λιγότερο από 2 εκατομμύρια μεταξύ 2009 και 2014
δ) Αύξηση των μερικώς απασχολούμενων σε 28% από 16% στο ίδιο διάστημα
ε) Μείωση των μισθών των ασφαλισμένων κατά 21,8%
στ) Σχεδόν οι μισές νέες συμβάσεις εργασίας είναι μερικής ή εκ περιτροπής απασχόλησης
ζ) Η σχέση συνταξιούχων προς ασφαλισμένους είναι 1:1,7, ενώ μίνιμουμ για τη βιωσιμότητα του ταμείου είναι το 1:2,1.
7) Αυτοαπασχολούμενοι:
α) Περισσότεροι από τους μισούς δεν καταφέρνουν πλέον να πληρώσουν τις εισφορές τους για περισσότερο από ένα εξάμηνο
β) Οι οφειλές προς τα ταμεία υπερβαίνουν τα 13 δισ. ευρώ
γ) Το ετήσιο έλλειμμα των ταμείων υπερβαίνει τα 3,7 δισ ευρώ
8) Συνολικά 330.000 συντάξεις βρίσκονται «στο περίμενε» εξαιτίας της τεράστιας αύξησης των συνταξιοδοτήσεων μετά τις μεταρρυθμίσεις του 2010-2012.
9) Τελεσίγραφο Γιούνκερ: οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα ασκούν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ για τις συντάξεις, το καλοκαίρι τον πίεζαν να δεχθεί το τελεσίγραφο (χωρίς χρηματοδότηση, χωρίς μείωση του χρέους), κατέβαιναν στις πλατείες και φώναζαν Ναι στο χαρτί που προέβλεπε ξεκάθαρα:
α) Άμεσο περιορισμό των πρόωρων συντάξεων,
β) Κατάργηση του ΕΚΑΣ
γ) Πλήρη εφαρμογή του μνημονιακού νόμου 3863/2010 (Λοβέρδου / Κουτρουμάνη)
δ) Εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος και χρηματοδότηση των επικουρικών ταμείων μόνο από ίδιους πόρους
ε) Κατάργηση όλων των εισφορών υπέρ τρίτων, άρα μείωση των εσόδων των ταμείων κατά περισσότερα από 700 εκατ. ευρώ
στ) Πάγωμα συντάξεων έως το 2021.
  Τα 10 καταστροφικά μέτρα Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ και οι παρεμβάσεις ΣΥΡΙΖΑ

Καταλυτική είναι η σύγκριση ανάμεσα στα μέτρα που πήραν Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Οι κυβερνήσεις Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ πήραν 10 καταστροφικά μέτρα αποψίλωσης του ασφαλιστικού, ενώ η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που κληρονόμησε εκρηκτικά ελλείμματα με δυναμική μέσα στον χρόνο, επέλεξε να τα αντιμετωπίσει με αύξηση εισφορών και όχι με μείωση κύριων συντάξεων.

Μάιος 2010: Κόβονται τα επιδόματα αδείας και εορτών για 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους. Αντικαθίστανται από «βοηθήματα» 200-400 ευρώ.

Αύγουστος 2010: Θεσπίζεται η Εισφορά Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ). Μειώσεις 3%-10% για παροχές πάνω από 1.400 ευρώ.

Το 2011: Νέες περικοπές σε κύριες - επικουρικές συντάξεις. Επιβολή Ειδικής Εισφοράς Αλληλεγγύης και μειώσεις 3%-14% σε συντάξεις άνω των 1.400 ευρώ. Η Ειδική Εισφορά επεκτείνεται στις επικουρικές άνω των 300 ευρώ με μειώσεις 3%-10%.

Το 2011: Αυστηροποιούνται κι άλλο τα εισοδηματικά κριτήρια του ΕΚΑΣ. Το χάνουν οριστικά χιλιάδες συνταξιούχοι.

Το 2011: Νέες μειώσεις 6%-14% από την αύξηση της Ειδικής Εισφοράς Αλληλεγγύης.

Αύγουστος 2011: Επιπλέον παρακράτηση 6%-10% στους συνταξιούχους του Δημοσίου κάτω των 60 ετών με σύνταξη άνω των 1.700 ευρώ.

Νοέμβριος 2011: Κούρεμα 40% της κύριας σύνταξης πάνω από 1.000 ευρώ για συνταξιούχους κάτω των 55 ετών. Νέο κύμα μειώσεων 30% στις επικουρικές συντάξεις του ΕΤΕΑΜ άνω των 150 ευρώ.

Το 2012: Μειώνονται κατά 12% όλες οι συντάξεις του Δημοσίου και των ΝΠΔΔ άνω των 1.300 ευρώ. Περικόπτονται ξανά 10%-20% οι επικουρικές άνω των 250 ευρώ.

Το 2012: Μειώνεται 5%-20% το άθροισμα κύριων, επικουρικών συντάξεων και μερίσματος.

Μετά το 2012: Μειώνονται ξανά κατά 5,2% όλες οι επικουρικές.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. πήρε μόνο ένα μέτρο και δεσμεύθηκε για παρεμβάσεις συνολικού κόστους 1,8 δισ. ευρώ (1% του ΑΕΠ):

Τον Ιούλιο του 2015 αυξήθηκε η εισφορά υγειονομικής περίθαλψης 4%-6% για τις κύριες (επί του αρχικού ποσού του Δεκεμβρίου 2009) και θεσπίστηκε εισφορά 6% για τις επικουρικές (στο καταβαλλόμενο ποσό).

Από την τρομοκρατία των καναλιών μέχρι την είδηση, είναι μακρύς ο δρόμος

Της Κατερίνας Μπρέγιαννη

Μια μεγαλειώδης νίκη σημειώθηκε αυτή τη χρονιά, και δεν ήταν μόνο η πολιτική αλλαγή που έφερε την Αριστερά στη διακυβέρνηση της χώρας.

Ήταν η νίκη των τηλεθεατών, η νίκη του κοινού, των πολιτών, αυτών που όλοι, αναλυτές, επιστήμονες, πολιτικοί, αλλά κυρίως καναλάρχες, θεωρούσαν... εύπλαστη «μάζα».

Ο κόσμος γύρισε τις πλάτες του στα κανάλια κάνοντας πράξη το σύνθημα «smash the mass media». Έκλεισε τις τηλεοράσεις, βγήκε στους δρόμους, συχνά κατά χιλιάδες, αυτή τη χρονιά και αποφάσισε κόντρα στις επιταγές τους και ενάντια στις προβεβλημένες επιλογές τους.

Πώς φτάσαμε έως εδώ;

Η χρόνια απαξίωση, η προκλητικά προπαγανδιστική ενημέρωση, ο ακατάσχετος σχολιασμός επί παντός του επιστητού με ύφος παντογνώστη, η διαρκής προπαγάνδα με κάθε μέσο, η διαστρέβλωση, η στήριξη του πολιτικού κατεστημένου διακυβέρνησης της χώρας επί 40 και πλέον χρόνια, η ενασχόληση με τον «απλό πολίτη» μόνο όταν και μόνο όπως εξυπηρετεί τις ανάγκες της προπαγάνδας τους. Αλλά κυρίως η απόλυτη απαξίωση του τηλεοπτικού κοινού, που μόνο ρόλο μαριονέτας επεφύλαξαν για αυτό.

Μερικές από τις αιτίες...

Μια σύντομη αναδρομή, όπως είθισται τις μέρες αυτές, μας φέρνει στον νου τον βρόμικο πόλεμο των καναλιών στη διαφορετική σκέψη και συχνά στην κοινή λογική.

Ακραία καιρικά φαινόμενα τηλεπικοινωνίας: Τη σκυτάλη από τα προεκλογικά καλέσματα για bank run του Άδωνι έλαβαν τα μετεκλογικά προαναγγελθέντα capital controls της κ. Μπακογιάννη. Από τις καταστροφές που θα μας έβρισκαν αν έβγαινε ο ΣΥΡΙΖΑ περάσαμε στον σφοδρό πόλεμο ενάντια στην κυβέρνηση της Αριστεράς την ώρα της διαπραγμάτευσης.

Αποκορύφωμα η καμπάνια υποστήριξης καλυπτόμενης ή και απροκάλυπτης του Ναι στο δημοψήφισμα.

Εξυφαίνοντας καθημερινά νέα σενάρια αποσταθεροποιήσεων, εμμονή στη δήθεν συνεργασία, όνειρα οικουμενικών κυβερνήσεων και πάνω απ' όλα προσωπικές στοχοποιήσεις με σκοπό την αποδόμηση της κυβέρνησης και κυρίως του «περίφημου ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς» που δεν μπορούν να το αντέξουν.

Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, Κατρούγκαλος από τα πρώτα θύματα μιας άκρατης δημοσιοποίησης κάθε βήματός τους (ειδικά οι δύο πρώτοι) και σπίλωσης με πλήθος δημοσιευμάτων εις βάρος τους σε ένα πλαίσιο αποδόμησης της πρώτης κυβέρνησης της Αριστεράς και των τότε κοντινών συνεργατών του Αλ. Τσίπρα.

Και πολλοί άλλοι ακολούθησαν: Βαλαβάνη, Χριστοδουλοπούλου, Φλαμπουράρης, Σταθάκης, Φίλης. Αφού όλα ναυάγησαν, ξαναγύρισαν στα σενάρια σχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ με την τρομοκρατία και στοχοποίησαν βουλευτές που χρόνια αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως ο Π. Λάμπρου.

Εξάντλησαν όλα τους τα εργαλεία, από την καταστροφολογία στη σπίλωση και τανάπαλιν, στηρίζοντας επικοινωνιακά με κάθε μέσο και κάθε τρόπο το καθεστώς της διαπλοκής που τους τάιζε όλα αυτά τα χρόνια.

Και αυτοί που φώναζαν, "υπογράψτε ότι να 'ναι", αυτοί που ούτε ένα Όχι δεν τόλμησαν να αρθρώσουν φόρεσαν τον μπερέ του επαναστάτη, θυμήθηκαν τα προβλήματα της κοινωνίας, τα νοσοκομεία, τη φτώχεια, την πείνα, τον αγρότη, τον μικροέμπορο και άρχισαν να ασκούνται σε βροντερές αντιμνημονιακές κορώνες.

Αλλά όλα ναυάγησαν. Αμείλικτοι οι δείκτες της τηλεθέασης: Το Mega με το ζόρι στην τρίτη θέση της τηλεθέασης με ποσοστό μόλις 12,9%, ο ΣΚΑΙ στο 9,3%.

Έως πότε η αφόρητη απουσία κριτικής σε όσους ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση της χώρας; Οι αντιστάσεις του κόσμου μετρήθηκαν. Μεγαλειώδεις και πρωτάκουστες, αλλά και η τρομοκρατία που επιβάλλουν καθημερινή και αδυσώπητη. Έως πότε, θα παραμένουν οι «απλοί πολίτες» απροστάτευτοι στο έλεός τους;

Ευχή: Να μπει ένα τέλος στον βόρβορο που πουλούν για είδηση. Να μπει ένα τέλος στη βαρβαρότητά τους και ας είναι το 2016 η χρονιά μιας ποιοτικής στροφής στο μιντιακό τοπίο, μιας επιστροφής από την ατάκα της επικοινωνίας και την άκρατη κινδυνολογία στην είδηση, την έρευνα και την αντικειμενική δημοσιογραφία.

Γιάννης Τσιρώνης: Μήπως κάποιοι πουλάνε οικολογία;

Πριν από λίγες ημέρες υπήρξαν εκτενείς αναφορές στον ημερήσιο Τύπο αλλά και σχετικό άρθρο στην "Αυγή" με αφορμή Κοινή Υπουργική Απόφαση που ανάβει το πράσινο φως για την κατασκευή μεγάλης τουριστικής μονάδας σε παραλία της Ίου. Με ανάρτησή του στην προσωπική του ιστοσελίδα ο αρμόδιος υφυπουργός Γ. Τσιρώνης απαντάει αναφέροντας:

1. Διαφωνώ με τη συγκεκριμένη επένδυση στην Ίο, αλλά πριν αναλάβουμε ως κυβέρνηση είχε παρθεί η απόφαση έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων (ΑΕΠΟ). Όποιος έχει να προτείνει τρόπο να ανακληθεί η ΑΕΠΟ, χωρίς να πέσει η ανάκλησή της στο πρώτο πρωτοδικείο, ας το εξηγήσει και στους κατοίκους που αγωνίζονται ενάντια στο έργο.

2. Η παραχώρηση του αιγιαλού είναι διοικητική πράξη που ακολουθεί την ΑΕΠΟ. Όσοι ζητάνε να μην υπογράψουμε την παραχώρηση αιγιαλού είναι σαν να αντιστέκονται στην κατασκευή ενός εργοστασίου, ζητώντας από το υπουργείο συγκοινωνιών να μην υπογράψει την κατασκευή... οδικού κόμβου. Όλα σχεδόν τα παραθαλάσσια ξενοδοχεία έχουν παραχώρηση αιγιαλού.

3. Οι τιμές παραχώρησης αιγιαλού δεν είναι τιμές πώλησης, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, γιατί ο αιγιαλός παραμένει δημόσιος και κοινόχρηστος. Είναι τουλάχιστον γελοίο να συγκρίνεται παραχώρηση αιγιαλού με την αγορά διαμερίσματος. Σε κάθε περίπτωση, δεν θυμάμαι το οικολογικό κίνημα να έχει ξεσηκώσει αγώνα για τη μη παραχώρηση αιγιαλού σε οποιαδήποτε άλλη ξενοδοχειακή μονάδα, ούτε καν στην ΠΟΤΑ Μεσσηνίας.

4. Όταν έφτασε η ΚΥΑ στο υπουργείο μας, εξάντλησα κάθε χρονικό όριο συζητώντας με τους βουλευτές Κυκλάδων και την Επιτροπή Παρακολούθησης, Ελέγχου Κυβερνητικού Έργου Περιβάλλοντος (ΕΠΕΚΕΠΕ) με το ερώτημα εάν υπάρχει δυνατότητα να ανακληθεί η ΑΕΠΟ και να μην υπογράψουμε. Κανείς, ούτε από τους βουλευτές ούτε από τα κόμματα, δεν διατύπωσε την άποψη ότι μπορεί να παρεμποδιστεί η επένδυση, παρεμποδίζοντας την υπογραφή παραχώρησης του αιγιαλού.

Από τα παραπάνω συνάγεται το αυτονόητο: Δεν θα εμποδίσουμε την κατασκευή της συγκεκριμένης μονάδας με ανοησίες του τύπου να μην παραχωρηθεί ο αιγιαλός από το ΥΠΕΝ, να μην του δίνει ρεύμα η ΔΕΗ, να μην του ανοίγει βιβλία και στοιχεία η εφορία. Ο μόνος διοικητικός τρόπος είναι η ανάκληση της ΑΕΠΟ, αλλά αυτό δεν το προτείνει κανένας «οικολογικός φωστήρας», γιατί στερείται νομικής βάσης. Φυσικά, οι φωστήρες της οικολογίας ξεχνάνε τα κινήματα και πάνε να τα υποκαταστήσουν διεκδικώντας από τη δημόσια διοίκηση να «καθαρίσει» για λογαριασμό τους. Δυστυχώς, οι πολέμιοι της κοινωνίας του θεάματος συστηματικά γίνονται οι χειρότεροι θιασώτες της, προσπαθώντας να ξεπεράσουν την ανυπαρξία της αγωνιστικότητας με το... θέαμα της αγωνιστικότητας και της πράσινης καθαρότητας. Θυμίζουν κάτι αντιεξουσιαστές που αυταπατώνται ότι με τη βία θα νικηθεί ο καπιταλισμός. Ξεχνούν αμφότεροι ότι η κοινωνία του κέρδους εκτρέφεται από το θέαμα και τη βία. Δεν θα επεκταθώ άλλο, χρονιάρες μέρες. Δίνω έτσι μια ευκαιρία, μέχρι να φύγουν οι καλικάντζαροι, στους "συντρόφους" που ανακάλυψαν ευθύνες στο θέμα της Ίου να ανασκευάσουν και να επανορθώσουν. Αν δεν το κάνουν, θα απαντήσω αναλυτικά με στοιχεία και τότε θα διαπιστώσουμε εάν εγώ πουλάω την οικολογία ή εκείνοι "πουλάνε οικολογία". Μέχρι των Φώτων, λοιπόν, εύχομαι σε όλες και όλους χαρούμενες στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα και για την υπόλοιπη χρονιά υγεία και χαρά.

Τρείς διδακτικές ιστορίες χρέους από το παρελθόν

Του Γ. Τριποταμιανού

Η σχέση της Ελλάδας με τους δανειστές είναι σχέση... χρέους. Από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας, αυτή η σχέση χρέους κατέδειξε ότι τελικά ο ισχυρός δεν διστάζει να εκμεταλλεύεται με κάθε τρόπο την αδυναμία του αδυνάτου και να αγνοεί κάθε αίσθηση ηθικής απέναντι σε αυτόν. Παίζοντας εκ του ασφαλούς, καταφέρνει να επιβάλλει τους όρους του και να αποκομίζει τεράστια κέρδη, ενδεδυμένος τις περισσότερες φορές τον μανδύα του ευεργέτη και του προστάτη. Αν γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν, θα ανακαλύψουμε ότι οι σημερινές περιπέτειες της χώρας δεν είναι πρωτόγνωρες. Αυτό όμως που είναι πραγματικά εντυπωσιακό εστιάζεται στις πρακτικές που ακολουθούν οι δανειστές. Τα "κόλπα" με τις προμήθειες, η κερδοσκοπία με τα "ξεχασμένα" ομόλογα και η παρακράτηση από τα νέα δάνεια των τοκοχρεολυσίων των παλαιότερων δανείων, είναι πρακτικές που ακολούθησαν με ζήλο, υπομονή και επιμονή και οι πρόγονοι των σημερινών δανειστών. Τρεις ιστορίες από το παρελθόν δείχνουν ότι οι σημερινοί δανειστές δεν είναι ούτε καν πρωτότυποι. Δείχνουν επίσης ότι ακόμα και ο σκληρός Σόιμπλε δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να ακολουθήσει τους εκβιασμούς του Βίσμαρκ σχεδόν 135 χρόνια πριν.
1η ιστορία: Με τη συνθήκη του Λονδίνου το 1832, η Ελλάδα πήρε δάνειο 60 εκατ. φράγκων και τον... Όθωνα. Οι δανειστές εξασφάλισαν τα χρήματά τους, καθώς ο Όθωνας συμφώνησε ότι από τα δημόσια ταμεία θα έβγαιναν πρώτα τα χρήματα για τις αποπληρωμές των χρεολυσίων και μετά θα πληρωνόταν κάθε άλλη δημόσια δαπάνη, μηδέ των μισθών εξαιρουμένων. Αλλά ακολουθώντας τις γνωστές από τα δάνεια του πολέμου της Ανεξαρτησίας πρακτικές, αφαίρεσαν από το ποσό των 60 εκατ., περίπου 33 εκατ. και έτσι στην Ελλάδα έφτασαν μόνον τα 27 εκατ. Με αυτά τα 33 εκατ. πληρώθηκαν 2 εκατ. από προηγούμενες οφειλές, προμήθειες, ενώ δόθηκαν και περί τα 11 εκατ. στον σουλτάνο, για την αγορά της Φθιώτιδας, της Φωκίδας και της Εύβοιας, που ήταν ήδη ελεύθερες περιοχές. Στους όρους του δανείου προβλεπόταν επίσης να πληρωθούν τα έξοδα της Αντιβασιλείας και οι μισθοί των Βαυαρών μισθοφόρων της. Έτσι, στο τέλος, το ζεστό χρήμα που μπήκε στα δημόσια ταμεία ήταν 2,7 εκατ. φράγκα!
2η ιστορία: Το 1879, μετά από πολυετή αποκλεισμό από τις διεθνείς αγορές, συνήφθη νέο δάνειο. Για να γίνει εφικτή η υπογραφή του, η Ελλάδα ήρθε σε συμβιβασμό με τους δανειστές της, παλαιούς και νέους. Τότε ήταν που ο Γερμανός καγκελάριος Βίσμαρκ απείλησε να μπλοκάρει τη συνθήκη προσάρτησης της Θεσσαλίας αν δεν εξοφλούνταν άμεσα οι Βαυαροί κάτοχοι ομολόγων. Με τον συμβιβασμό αυτό, η Ελλάδα ανέλαβε να εξοφλεί τους «θεσμικούς επενδυτές» του 1832 και τους ιδιώτες ομολογιούχους των δανείων της Ανεξαρτησίας. Αρκετοί από αυτούς είχαν αγοράσει από την ελεύθερη αγορά ομόλογα ονομαστικής αξίας 100 δρχ. μέχρι και 5 δρχ. Γενικά, όσοι επένδυσαν στη μακρά διάρκεια και αγόρασαν στη δευτερογενή αγορά τα χρεόγραφα, ιδίως την περίοδο 1827-1847, προφανώς σε εξευτελιστικές τιμές, είδαν (όχι οι ίδιοι αλλά οι κληρονόμοι τους), το κεφάλαιό τους έως και να εξαπλασιάζεται, μετά τον συμβιβασμό του 1878-1879. Και τούτο διότι ώς το 1930 -δηλαδή πάνω από έναν αιώνα μετά τη σύναψη του πρώτου δανείου- ο συμβιβασμός υποχρέωνε το ελληνικό κράτος να καταβάλλει αδιαλείπτως στους ομολογιούχους 2,5% επί του κεφαλαίου.
3η ιστορία: Σε 14 χρόνια (από το 1879 έως το 1893), η Ελλάδα δανείστηκε σχεδόν 640 εκατ. γαλλικά φράγκα και πλήρωσε για τόκους, χρεολύσια και μεσιτικά περίπου 536. Από τα 640 εκατ. μόνο τα 38 πήγαν για επενδύσεις. Το δημόσιο χρέος της χώρας από 60% του ΑΕΠ που ήταν το 1876 έφθασε να διπλασιαστεί το 1884 και να τετραπλασιαστεί το 1887. Το 1893, τη χρονιά της επίσημης χρεοκοπίας, είχε εκτιναχτεί στο επταπλάσιο και αντιστοιχούσε στο 230% του ΑΕΠ. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι, από κάποια στιγμή κι έπειτα, τα νέα δάνεια εξυπηρετούσαν ουσιαστικά την εξυπηρέτηση των παλαιών τοκοχρεολυσίων. Επίσης, λόγω των επαχθών όρων σύναψής τους, εκδίδονταν όλα κάτω του αρτίου. Έτσι, από το ονομαστικό κεφάλαιο των περίπου 640 εκατ. έφθασαν τελικά στα ελληνικά θησαυροφυλάκια μόνο τα 459 εκατ. Όταν ακούστηκε το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», οι δανειστές επέβαλλαν τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (το 1898) και... δημοσιονομική πειθαρχία.

Α. Χαρίτσης. Νέοι και Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις οι "παίχτες" του νέου ΕΣΠΑ

• 04.01.2016

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΟΥΡΙΔΗ

• 6,75 δισ. "ζεστό χρήμα" στην οικονομία το 2016

  Τους νέους και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις αναδεικνύει ως ισχυρούς "παίχτες" του νέου ΕΣΠΑ, που ξεκινά από σήμερα, ο υφυπουργός Οικονομίας Αλέξης Χαρίτσης, μιλώντας στην "Αυγή" της Κυριακής. Προαναγγέλλει την εισροή "ζεστού" χρήματος τουλάχιστον 6,75 δισ. ευρώ την τρέχουσα χρονιά στην ελληνική οικονομία, εξαιτίας της αύξησης του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, ζητεί εμπλοκή της κοινωνίας στη δημιουργία του νέου ολοκληρωμένου Αναπτυξιακού Σχεδίου της κυβέρνησης, που θα είναι έτοιμο τον Μάρτιο, ενώ καταγγέλλει Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ για σκόπιμη δημιουργία χρέους 6 δισ. ευρώ πέρυσι τον Ιανουάριο, ούτως ώστε να εγκλωβίσουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

* Μόλις ολοκληρώθηκε το 2015. Τελικά απορροφήσαμε όλους τους πόρους από το "παλαιό" ΕΣΠΑ;
Το 2015 έκλεισε και μαζί του ολοκληρώθηκε με επιτυχία και η προγραμματική περίοδος του ΕΣΠΑ 2007-2013. Η επιτυχία αυτή δεν πρέπει να θεωρηθεί δεδομένη και είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και μεγάλης προσπάθειας. Η κατάσταση που παραλάβαμε στις 25 Ιανουαρίου 2015 ήταν δραματική και σε απόλυτη αναλογία με την γενική εικόνα της οικονομίας. Τα υψηλά ποσοστά «απορρόφησης» που τα στελέχη της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ επικαλούνται δεν ήταν τίποτα άλλο παρά σπατάλη εθνικού και ευρωπαϊκού χρήματος. Υπήρχαν εντάξεις έργων που ξεπερνούσαν τον εγκεκριμένο προϋπολογισμό κατά 6 δισ. ευρώ. Τα έργα αυτά θα έπρεπε να αποπληρωθούν είτε από εθνικούς πόρους ή ακόμα χειρότερα να κληθεί το Δημόσιο να επιστρέψει κοινοτικούς πόρους. Μας κληροδοτήθηκε, δηλαδή, με λίγα λόγια, ένα εν δυνάμει νέο δημόσιο χρέος, που θα έφτανε το ύψος ενός ετήσιου Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι οι ενέργειες αυτές δεν ήταν απλό δείγμα κακοδιαχείρισης αλλά έγιναν σκόπιμα με στόχο τον εγκλωβισμό της κυβέρνησης. Απόδειξη αυτού το ότι, μόλις μερικές ημέρες πριν τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου ή ακόμα και λίγα 24ωρα αργότερα, εντάχθηκαν στο ΕΣΠΑ έργα από την κυβέρνηση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ, μεγαλώνοντας κι άλλο την τρύπα.
Εμείς καταφέραμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή με έναν συνδυασμό ενεργειών. Πρώτη μας προτεραιότητα ήταν η εξυγίανση των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ 2007-13 ώστε να μην χαθούν πόροι. Απεντάχθηκαν έργα χωρίς συμβατικές υποχρεώσεις ή με μικρή οικονομική και κοινωνική σκοπιμότητα. Παράλληλα, έργα που «ταίριαζαν» στους στόχους του νέου ΕΣΠΑ μεταφέρθηκαν σε αυτό, είτε εν μέρει είτε στο σύνολό τους.
Έπειτα από διαπραγμάτευση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καταφέραμε να περάσουμε ειδικές ρυθμίσεις μόνο για την Ελλάδα, που αύξησαν τη ρευστότητα στην ελληνική οικονομία και μείωσαν τις ανάγκες για εθνικούς πόρους περί το 1 δισ. ευρώ.
Καταφέραμε έτσι να πετύχουμε αυτό που μέχρι πριν από λίγο καιρό φαινόταν ακατόρθωτο. Δηλαδή, να μη χαθεί ούτε ένα ευρώ κοινοτικής συμμετοχής, να υπάρξει πρόσθετη ρευστότητα στην ελληνική οικονομία, κοντά στα 5 δισ. μέσα σε τρεις μόλις μήνες, και να κλείσουν επιχειρησιακά προγράμματα εξόχως προβληματικά, όπως αυτό της ψηφιακής σύγκλισης. Να επισημάνω ότι η ρευστότητα των 5 δις, που ισοδυναμεί με πλήρη εκτέλεση του ΠΔΕ του 2015, ξεπερνά τους αισιόδοξους στόχους για 4,5 δισ. μέχρι το τέλος του 2015 που είχαμε θέσει στις προγραμματικές δηλώσεις και για τους οποίους κατακριθήκαμε από την αντιπολίτευση και απαντά στην έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος που μόλις πριν από 25 ημέρες μίλαγε για κίνδυνο χαμηλής απορρόφησης του ΠΔΕ.
Είναι μια μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης, ότι καταφέραμε όχι απλώς να επιτύχουμε υψηλό ποσοστό απορρόφησης αλλά να καταγράψουμε την καλύτερη επίδοση μεταξύ των 28 κρατών-μελών της Ε.Ε.

Τέρμα στην επιδοματική λογική

* Πόσα χρήματα θα εκταμιευτούν προς την πραγματική οικονομία το 2016 από το ΕΣΠΑ;
Παρά τους δημοσιονομικούς περιορισμούς, τηρήσαμε τις προεκλογικές μας δεσμεύσεις στον προϋπολογισμό του 2016 και οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) είναι αυξημένες κατά 5,5% σε σχέση με πέρυσι και ανέρχονται στα 6,75 δισ. ευρώ. Μέσω του ΠΔΕ σκοπεύουμε να χρηματοδοτήσουμε επενδυτικές παρεμβάσεις του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Θα πρέπει να γνωρίζουμε όμως πως, το πόσα χρήματα θα εκταμιευτούν το 2016 δεν εξαρτάται μόνο από το ΠΔΕ αλλά κυρίως από τη δυναμική που θα επιδείξει η οικονομία το νέο έτος και συνδέεται, βεβαίως, με τις συνολικότερες εγχώριες οικονομικές εξελίξεις (ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, κόκκινα δάνεια, αναδιάρθρωση χρέους). Από την πλευρά μας, θα φροντίσουμε ώστε οι πόροι του ΕΣΠΑ να διατεθούν στην πραγματική οικονομία, να κατανεμηθούν δηλαδή στις δράσεις εκείνες με τον πιο δυναμικό δείκτη μόχλευσης, το μεγαλύτερο πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα και την κατάλληλη κοινωνική ωφελιμότητα. Στόχος μας είναι να ξεφύγουμε από την επιδοματική λογική που υπήρχε στις προηγούμενες προγραμματικές περιόδους και να στηρίξουμε εκείνες τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε τομείς προστιθέμενης αξίας και δημιουργούν σταθερές και ασφαλείς θέσεις εργασίες.

Οι πόροι του ΕΣΠΑ θα "μεροληπτούν" υπέρ των νέων και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων

* Ποιοι κλάδοι θα ευνοηθούν; Ποιο ποσό αφορά τις ΜμΕ και ποιο τους νέους;
Στόχος μας είναι η ενίσχυση στρατηγικών τομέων της οικονομίας και όχι μόνο συγκεκριμένων κλάδων. Οι στρατηγικοί τομείς που θα ενισχυθούν πρωτίστως είναι η αγροδιατροφή, τα φάρμακα και η Υγεία, οι τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών, η ενέργεια, η εφοδιαστική αλυσίδα, τα υλικά και οι κατασκευές, ο τουρισμός και η πολιτιστική και δημιουργική βιομηχανία και το περιβάλλον. Θα υπάρξουν όμως και δράσεις ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας πέρα από τους παραπάνω τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας, σε κλάδους που, αν και πιο παραδοσιακοί, διατηρούν τη δυναμική τους, σε κλάδους που παρά την κάμψη τους έχουν σοβαρές προοπτικές διατήρησης θέσεων εργασίας και παραγωγικού δυναμικού και βέβαια σε κλάδους που τώρα αναπτύσσονται αλλά διατηρούν υψηλές προσδοκίες ανάπτυξης.
Όσον αφορά στο ερώτημα για το ύψος του ποσού που θα διατεθεί στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στους νέους, δεν μπορεί να απαντηθεί με ένα νούμερο. Η ενίσχυση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας και της επιχειρηματικότητας των νέων αποτελεί προτεραιότητά μας για την νέα προγραμματική περίοδο και προβλέπεται οριζόντια σε όλα τα προγράμματα. Αυτό μεταφράζεται σε δράσεις που προκηρύσσονται από το ΕΣΠΑ και θα «μεροληπτούν» στην κατεύθυνση της ενίσχυσης αυτών των δυο.
Οι προδημοσιεύσεις και οι προκηρύξεις των προγραμμάτων του νέου ΕΣΠΑ το επιβεβαιώνουν. Οι δράσεις της νεοφυούς επιχειρηματικότητας καθώς και αυτές της απασχόλησης των επιστημόνων και των πτυχιούχων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αφορούν σε νέους επιχειρηματίες, εργαζόμενους και επιστήμονες. Επίσης, δράσεις για την κοινωνική επιχειρηματικότητα, που και αυτές θα αφορούν σε μεγάλο βαθμό νεανικά εγχειρήματα στον τομέα που έχει στον πυρήνα του την κάλυψη κοινωνικών αναγκών, αλλά και τη δημοκρατική οργάνωση και τον ισότιμο καταμερισμό εργασίας.

"Εμπλοκή της κοινωνίας στο αναπτυξιακό μας σχέδιο"

* Είναι γεγονός ότι δεν μπορεί να έρθει η ανάπτυξη μόνο μέσω ΕΣΠΑ. Ετοιμάζει η κυβέρνηση ένα συνολικό εθνικό σχέδιο; Αν ναι, τι θα περιλαμβάνει;

Είναι γεγονός ότι το ΕΣΠΑ αποτελεί ένα από τα εργαλεία που διαθέτουμε για την παραγωγική ανασυγκρότηση και την ανάπτυξη της χώρας. Εμείς ποτέ δεν πιστέψαμε ότι το ΕΣΠΑ μπορεί να λύσει κάθε χρηματοδοτικό πρόβλημα και αναπτυξιακή υστέρηση. Αντίθετα, θεωρήσαμε ότι προέχει ο συνολικός προγραμματισμός και η διάθεση πολλαπλών χρηματοδοτικών εργαλείων. Κυρίως όμως χρειάζεται η άρση των πολιτικών λιτότητας και η κατάκτηση της δημοσιονομικής κυριαρχίας.
Για την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ, η ανάπτυξη δεν αποτελεί ουδέτερο μέγεθος. Το αναπτυξιακό σχέδιο, το οποίο έχει ξεκινήσει ήδη να εκπονείται και αναμένεται να ολοκληρωθεί μέσα στον Μάρτιο του 2016, είναι στον αντίποδα του μοντέλου ανάπτυξης που ακολουθήθηκε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Μοντέλου που στηρίζονταν στη μείωση του κόστους της εργασίας, στη διάλυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στον υπερβολικό δανεισμό και στη διόγκωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Το εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο είναι βασικός πυλώνας του παράλληλου προγράμματος που έχουμε εξαγγείλει. Θεωρούμε πως απόλυτη προτεραιότητα είναι η περιγραφή και η υλοποίηση ενός μηχανισμού μετάβασης στο νέο παραγωγικό μοντέλο και στη βάση αυτού θα προχωρήσουμε σε αλλαγές στην αναπτυξιακή στρατηγική της χώρας.
Στόχος μας είναι η δημιουργία ενός νέου μείγματος του παραγόμενου προϊόντος της εγχώριας οικονομίας όπου θα κυριαρχούν τα προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας, με σεβασμό στη βιωσιμότητα του περιβάλλοντος και των κοινωνικών προϋποθέσεων της παραγωγής και με αξιοπρεπείς εργασιακές συνθήκες. Για να στηριχτεί το παραπάνω παραγωγικό μοντέλο, θα δημιουργηθούν νέες δομές επιχειρηματικής στήριξης με έμφαση στη νέα λειτουργία του Δημοσίου και στην καταπολέμηση των ασυμμετριών πρόσβασης σε χρηματοδοτικούς και άλλους πόρους. Ακόμα, χρειάζεται και θα επιδιώξουμε τη διαρκή εμπλοκή της κοινωνίας στον σχεδιασμό και την υλοποίηση του εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου μας.
 

Κι όμως, γυρίζει του Γιώργου Κυρίτση

Κι όμως, γυρίζει

Η αντίληψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσχώρησε στο ΤΙΝΑ είναι λιπόψυχη και ηττοπαθής. Η πραγματικότητα είναι ότι η νεοφιλελεύθερη ρητορική ως "μόνη εναλλακτική" απορρίφθηκε για πρώτη φορά στην Ε.Ε. ως επιλογή επιτυχίας μιας κυβέρνησης και επιβάλλεται μόνο με απειλές και εκβιασμούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο γερμανικός καπιταλισμός έχασε τα ηνία, αλλά τα φραντσάιζ του ΕΛΚ, μέσω των οποίων ο κ. Σόιμπλε κυβερνάει την Ευρώπη, σιγά - σιγά βάζουν λουκέτο. Πέρυσι τέτοιες μέρες είχαμε Σαμαρά, Ραχόι, Κοέλιο. Φέτος όχι...

Το 2015 ήταν, ανεξαρτήτως των επιμέρους, μια ιστορική χρονιά για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Για πρώτη φορά στην Ευρωζώνη αναδείχθηκε, παρά τον ανηλεή πόλεμο, μια κυβέρνηση της Αριστεράς και για πρώτη φορά η αντιλιτότητα τέθηκε ως εναλλακτικό σχέδιο για την Ευρώπη σε ευθεία αντιπαράθεση με τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία. Η αντίληψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσχώρησε στο ΤΙΝΑ είναι λιπόψυχη και ηττοπαθής. Η πραγματικότητα είναι ότι η νεοφιλελεύθερη ρητορική ως "μόνη εναλλακτική" απορρίφθηκε για πρώτη φορά στην Ε.Ε. ως επιλογή επιτυχίας μιας κυβέρνησης και επιβάλλεται μόνο με απειλές και εκβιασμούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο γερμανικός καπιταλισμός έχασε τα ηνία, αλλά τα φραντσάιζ του ΕΛΚ, μέσω των οποίων ο κ. Σόιμπλε κυβερνάει την Ευρώπη, σιγά - σιγά βάζουν λουκέτο. Πέρυσι τέτοιες μέρες είχαμε Σαμαρά, Ραχόι, Κοέλιο. Φέτος όχι...

Το αρχικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν διαπραγμάτευση για μια συμφωνία χωρίς προαπαιτούμενα λιτότητας και για μείωση του χρέους. Τα διαπραγματευτικά όπλα ήταν η λαϊκή υποστήριξη και η απειλή ότι θα σταματήσουμε να πληρώνουμε. Είχε γίνει επίσης ένας ανεπίσημος επιτελικός σχεδιασμός για την περίπτωση της ρήξης, ο οποίος δεν επέτρεπε αισιοδοξία. Το κεντρικό σημείο δεν ήταν επιτελικό όμως, αλλά, πολιτικό: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε εξουσιοδότηση να βγάλει τη χώρα από το νόμισμα, άρα δεν μπορούσε να απειλήσει τον πυρήνα της πολιτικής ισχύος των δανειστών. Αυτό που φάνηκε καθαρά ήταν ότι ο Σόιμπλε είχε τη δυνατότητα -και τα λεφτά- να πάει πιο ακραία απ' όσο μπορούσε ο Τσίπρας.

Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα την ίδια περίοδο έχουν ενδιαφέρον, με την έννοια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πρωτοφανή λαϊκή υποστήριξη, η οποία επισημοποιήθηκε με το δημοψήφισμα και μάλιστα και την ιδανική σύνθεση. Οι λαϊκές τάξεις ταυτίστηκαν αναφανδόν. Και τώρα ξενέρωσαν ισόποσα, ανεξαρτήτως εκλογικής συμπεριφοράς. Δεν θα μάθουμε ποτέ πώς θα συμπεριφερόταν αυτός ο κόσμος σε περίπτωση ρήξης και οικονομικού πολέμου με άμεση δραστική βραχυμεσοπρόθεσμη μείωση βιοτικού επιπέδου. Πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε συγκροτήσει τέτοιου, κίνημα, ικανό να υλοποιήσει την αντίσταση της χώρας σε οικονομικό πόλεμο.

Το πιο κομβικό, δηλαδή η αποκατάσταση ή η υποκατάσταση ρευστότητας δεν είχαν καταληγμένες λύσεις. Έχει ενδιαφέρον ότι ούτε η ΛΑΕ ήταν σε θέση να προτείνει κάτι διαφορετικό από την επανάληψη της διαπραγμάτευσης με πιο αξιόπιστη απειλή για το ευρώ. Την ίδια ώρα, η αντιπολίτευση και τα κανάλια έκαναν τη χώρα να θυμίζει... Βενεζουέλα, με την έννοια ότι μιλούσαν με μια φωνή και από κάποια φάση και μετά η φρασεολογία τους ήταν εμφυλιοπολεμική.

Τελικά, ο Τσίπρας υποχρεώθηκε σε μια λέοντειο για τα συμφέροντα της χώρας και των λαϊκών τάξεων συμφωνία. Το στοίχημα για μια αριστερή κυβέρνηση που αναγκάζεται να εφαρμόσει μια τέτοια συμφωνία είναι να μπορεί να εφαρμόσει πολιτικές που να αντισταθμίζουν τα αποτελέσματά τους. Οι δυνατότητες είναι υπαρκτές, αλλά περιορισμένες σε βασικούς τομείς, πολύ περισσότερες στο πεδίο των ελευθεριών και των δικαιωμάτων. Η σούμα δεν είναι ευχάριστη, κυρίως λόγω της «ματαίωσης» που αισθάνθηκε -και "υποβοηθήθηκε" για να αισθανθεί- πολύς κόσμος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατόρθωσε να αφομοιώσει και να χειριστεί πολιτικά αυτήν την εξέλιξη, με αποτέλεσμα τη διάσπασή του και την απώλεια ικανών στελεχών που θα μπορούσαν να δώσουν λύσεις "άουτ οφ δε μποξ" στα θέματα της διακυβέρνησης και να διατηρήσουν σε εγρήγορση το κίνημα. Από τη διάσπαση προέκυψαν τρεις συλλογικότητες (ΛΑΕ, ΑΡΚ, ΔΡΑ) με μεγαλύτερη τη ΛΑΕ, η οποία κατέβηκε στις εκλογές με επιχειρηματολογία και ρητορική "Γουδί" και αποδοκιμάστηκε.

«Έπρεπε να 'χουμε/τε φύγει από την κυβέρνηση τότε ή τότε ή όταν» είναι ένας μόνιμος απολογιστικός καημός σε παρέες νυν και πρώην συριζαίων. Θεωρητικά, μια τέτοια κίνηση θα διαφύλασσε το κύρος της Αριστεράς και θα εξύψωνε τον Τσίπρα σε γκεβαρικές σφαίρες δημοφιλίας. "Και μετά θα ξανακάναμε εκλογές με σύνθημα έξω από το ευρώ και θα παίρναμε/τε 50%". Αυτή η πρόταση στις τελευταίες εκλογές δεν είχε ιδιαίτερη απήχηση. Η βασική δυσκολία είναι ότι πειστικό σχέδιο εκτός Ευρωζώνης δεν έχει παρουσιάσει προς το παρόν κανείς.

 Πειστικό σημαίνει ότι μας συμφέρει ως λαϊκές τάξεις, περιγράφει πώς θα δουλεύει η οικονομία και ότι το αντέχουμε ως κρατική οντότητα. Δηλαδή, σχέδιο που να έχει ληγμένη και τη διεθνή ένταξη της χώρας, και να απαντάει τι θα κάνουμε με Ε.Ε., ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, Ρωσία, ΠΓΔΜ, Κυπριακό, Τουρκία, Ισραήλ, Αίγυπτο κ.λπ. Ένα τέτοιο σχέδιο θα πρέπει να μπορεί ο ψηφοφόρος να το επιλέξει κόντρα στην τρομοκρατία. Η πλευρά των δανειστών έχει τέτοιο σχέδιο.

Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή εθελοντικής παραίτησης από τη διακυβέρνηση της χώρας ή η επιτυχία των συστημικών δυνάμεων μέσα και έξω από την Ελλάδα να πέσει η κυβέρνηση θα ακύρωνε το ευρωπαϊκό σκέλος του αρχικού σχεδίου που ήταν οι εκλογικές νίκες της Αριστεράς στις «μνημονιακές χώρες». Το σχέδιο αυτό έχει πάει ανέλπιστα καλά, ιδίως στο μέτρο που διακηρυγμένος στόχος διά στόματος Σόιμπλε ήταν να γδάρει τον ΣΥΡΙΖΑ και να ανεμίζει το τομάρι του στο Podemos. Όχι μόνο δεν ψάρωσαν οι Ισπανοί, αλλά κάνει νερά και ο Ρέντζι.

Το 2016 είναι χρονιά αβεβαιότητας και -μακάρι- δημιουργικής αναταραχής. Το προσφυγικό και το αριστερό κύμα, για πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του '80 στη Ν. Ευρώπη, προοιωνίζονται δραματικές αλλαγές. Η Αριστερά στην Ελλάδα και την Ευρώπη πρέπει να είναι έτοιμη για νέες συγκρούσεις.

Στο τέλος, οι καλοί θα κερδίσουν και οι κακοί θα χάσουν.

Γιώργος Κυρίτσης