Η Διεθνής του Μίσους και τα ντόπια δουλίδια

 Κλέαρχος Τσαουσίδης  

Αλήθεια, πότε έδωσαν αυτοί στη δημοσιότητα έστω και μία από τις επιστολές που ανταλλάσσανε με την τρόικα; Μέχρι να παραδεχτούν ότι είναι υπαρκτό το mail Χαρδούβελη για την πλήρη εκποίηση της χώρας, πέρασαν μήνες...

Ο πανικός της πολυεθνικής που κυβερνά την Ελλάδα μεταπολεμικά (τουλάχιστον), αρχικά με τους Βρετανούς και στη συνέχεια με τους Αμερικανούς, οδηγεί σε κινήσεις απελπισίας των ντόπιων ατζέντηδών τους (γερμανικής κοπής τώρα). Αυτό, όμως, κάθε άλλο παρά ακίνδυνο είναι, όταν η γκεμπελική ενημέρωση που λαμβάνει η πλειονότητα του ελληνικού λαού είναι από τα ΜΜΕ των μπαταξήδων...

Ωστόσο, είναι πολύ φάλτσα η οπερέτα την οποία στήνουν οι πολιτικοί καθοδηγητές του εξαμηνίτη αντιστασιακού, μαζί με την παιδούλα που -κατά δήλωσή της- ουδέν γνώριζε για τα εγκλήματα του κόμματος στο οποίο επί τουλάχιστον τριάντα χρόνια σιτίζεται μαζί με τον λοιπό θίασο των εκπροσώπων πολυεθνικών συμφερόντων. Και το φτηνιάρικο λιμπρέτο εκτός από ανελλήνιστο είναι και ανιστόρητο.

Ψηφίζει η Ν.Δ. να μην πάρει βοήθημα 300 ή 400 ευρώ ο συνταξιούχος, καταγγέλλοντας συνάμα την άφρονα κυβέρνηση που κάνει τέτοια χουβαρνταλίκια μοιράζοντας... ψίχουλα χωρίς να ρωτήσει τους πανεπόπτες. Ω, του θαύματος, αυτοί παρεμβαίνουν έπειτα από την αντίδραση των ατζέντηδων. Ζητούν εξηγήσεις, ο Τσακαλώτος τους λέει ότι θέλει γραπτά τις απορίες τους και έτσι γίνεται. Και απαντάει στα ερωτήματά τους. Δύο μόλις μέρες έπειτα από την καταβολή αυτού του βοηθήματος ωρύεται η Ν.Δ. (και οι συνιστώσες της) ότι η κυβέρνηση ταπεινώνει τη χώρα με την άγνωστη έως τότε απάντηση Τσακαλώτου.

Και η κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα την επιστολή!

Τη διάβασαν; Όχι, βέβαια... Κλασικό δείγμα κόμματος - ψυχιατρείου*.

Εραστές της αλήθειας

Άρχισαν τη σπέκουλα, εκμεταλλευόμενοι ότι τα Μέσα τους θα μεταδίδουν μόνο τα δικά τους και όχι το περιεχόμενο της τυπικής επιστολής η οποία απηχούσε σχεδόν λέξη προς λέξη (mot a mot, για αυτούς που μεγάλωσαν με γαλλικά και πιάνο) τα όσα είχε ήδη δηλώσει στους οικονομικούς συντάκτες ο Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Και τι δεν είπανε, τι δεν γράψανε. Όμως, αλήθεια, πότε έδωσαν αυτοί στη δημοσιότητα έστω και μία από τις επιστολές που ανταλλάσσανε με την τρόικα; Μέχρι να παραδεχτούν ότι είναι υπαρκτό το mail Χαρδούβελη για την πλήρη εκποίηση της χώρας, πέρασαν μήνες...

Κι από την άλλη, γιατί δεν ζήτησαν να δημοσιοποιήσει ο κ. Ντάισελμπλουμ τη δική του επιστολή προς την ελληνική κυβέρνηση; Κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, αλλά είθισται, όταν δίνεις στη δημοσιότητα την επιστολή κάποιου, προηγουμένως να τον ρωτάς. Τι φωνάζουν τώρα ότι άργησε τρεις μέρες η κυβέρνηση και κρατούσε τον λαό στο σκοτάδι; Ποιον λαό; Τους φοροφυγάδες, τους μπαταξήδες, τους επιχειρηματίες που τα έστειλαν όλα έξω (λεφτά και δουλειές); Τους εαυτούς τους που παίρνουν εκατομμύρια σαν δάνεια για εφημερίδες που ισχυρίζονται ότι δεν τους ανήκουν;

Πρoφανώς, τα σχόλια για την απάντηση Τσακαλώτου είχαν ήδη γραφεί, διότι απλούστατα, όπως είθισται, τα στελέχη της Διεθνούς του Μίσους τούς είχαν ενημερώσει. Έτσι, η επιστολή που οι ίδιοι απαιτούσαν να στείλει στους δανειστές η κυβέρνηση έγινε «μια ταπεινωτική επιστολή για όλους τους Έλληνες και τη χώρα. Μια επιστολή μετάνοιας και υποτέλειας. Αλλά και μια επιστολή επιβεβαίωσης ότι ο κ. Τσίπρας είναι ο καλύτερος σύμμαχος των πιο ακραίων κύκλων των δανειστών».

Όπα! Δηλαδή αυτοί είναι εναντίον των δανειστών;

Σαμαράς και πάλι!

Κάτι από Σαμαρά θυμίζει αυτή η αιφνίδια έπαρση του λάβαρου απέναντι στους δανειστές μαζί με τα νάιλον σημαιάκια της κ. Γεννηματά, των κ.κ. Λεβέντη και Θεοδωράκη και των πικραμένων που δηλώνουν πολύ αριστεροί: «Η επιστολή, μνημείο υποταγής και εθελοδουλίας, του Ευκλ. Τσακαλώτου προσβάλλει τον ελληνικό λαό και την ιστορία αυτής της χώρας» αναφέρει στην ανακοίνωσή της η «Λαϊκή Ενότητα». Εκείνες τις υποκλίσεις στον υπάλληλο της ρωσικής Γκάζπρομ, μήπως τις θυμάται ο επικεφαλής της υπό εξαέρωση γκρούπας;

Αυτοί που χάσανε τον παράδεισό τους δεν κάνουν τον κόπο ούτε να παρενδύονται. Εισέρχονται με θράσος στην καθημερινότητά μας (με τις ευλογίες των αναξιοπαθούντων ηγετών της Εκκλησίας), απαιτούν να επανακτήσουν το μέγιστο μερίδιο στη συνομοταξία των κρατικοδίαιτων και κυρίως να ελέγχουν τη «νομιμοφροσύνη» μας. Και να ξοδεύουν για μια γραβάτα όσα μια τετραμελής οικογένεια για τα μηνιαία της έξοδα.

Ωστόσο καλά θα κάνουν να κοιτάνε τα του οίκου τους. Π.χ., το γεγονός ότι ο πρώην πρόεδρος της Ν.Δ. και πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής δίνει στη δημοσιότητα φωτογραφίες από «φιλική» συνάντησή του με γαλάζιους δημάρχους. Κίνηση προειδοποίησης; Ίσως. Πάντως, τα σύννεφα πάνω από την αυλή της φαμίλιας Μητσοτάκη δεν φεύγουν βάζοντας όλα τα δουλίδια να φυσάνε.

* Κάτι ανάλογο είχε υποστηρίξει κι ο ιδρυτής της, αλλά ως άμεμπτος και αλάνθαστος είχε συμπεριλάβει τους πάντες στο δικό του ίδρυμα.

Το σύνδρομο της καρέκλας και οι πρόθυμοι

 Ανδρέας Πιλάλης (συντονιστής της δημοτικής παράταξης Ενεργοί Πολίτες για την Ανατροπή στο Περιστέρι)

Να φύγουν οι παρείσακτοι, αυτοί που ήρθαν από το πουθενά και έκατσαν στις καρέκλες μας. Καρέκλες που είναι δικές μας χρόνια τώρα, που με κόπο έφτιαξαν οι παππούδες μας οι κοτζαμπάσηδες, οι νικητές του Εμφυλίου 1946-49, η δικιά μας τάξη η αστική και η διαπλεκόμενη, που με τα ξένα δάνεια της Αγγλίας, το σχέδιο Μάρσαλ και τα πακέτα Ντελόρ μεγαλούργησε φτιάχνοντας τη σύγχρονη Ελλάδα και συνάμα μεγάλες ιδιωτικές περιουσίες...

Ο πόλεμος συνεχίζεται ανελέητος και στόχος είναι να αποτελέσει παρένθεση αυτή η κυβέρνηση. Μυστικά κέντρα, ντόπιοι και ξένοι οικονομικοί παράγοντες, ομάδες αλήθειας, image makers δανεικοί από την Αριστερά, πρόθυμα καλοταϊσμένα παπαγαλάκια των διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης, όλοι στην υπηρεσία αυτού του στόχου.

Να φύγουν οι παρείσακτοι, αυτοί που ήρθαν από το πουθενά και έκατσαν στις καρέκλες μας. Καρέκλες που είναι δικές μας χρόνια τώρα, που με κόπο έφτιαξαν οι παππούδες μας οι κοτζαμπάσηδες, οι νικητές του Εμφυλίου 1946-49, η δικιά μας τάξη η αστική και η διαπλεκόμενη, που με τα ξένα δάνεια της Αγγλίας, το σχέδιο Μάρσαλ και τα πακέτα Ντελόρ μεγαλούργησε φτιάχνοντας τη σύγχρονη Ελλάδα και συνάμα μεγάλες ιδιωτικές περιουσίες... Την Ελλάδα που σαν αγελάδα την άρμεξαν όλοι αυτοί οι καλοί και καθώς πρέπει Έλληνες, οι πατριώτες, και την καταντήσανε πετσί και πέτσωμα, όπως λέει και ο λαός.

Ύστερα ήρθαν και οι ακατανόμαστοι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΛ, όπως υποτιμητικά το σύστημα διαπλοκής διαλαλεί, να μας σώσουν, κάνοντας Εξεταστικές Επιτροπές στη Βουλή για τις βρόμικες συναλλαγές τραπεζών, εξουσίας και ΜΜΕ, για τα δάνεια στα κόμματα, για τις προμήθειες όπλων, για τις λίστες των φοροφυγάδων...

Τι θράσος έχουν αυτοί που ήρθαν από το πουθενά, απόγονοι ξωμάχων και ποπολάρων, που ούτε σε μια λίστα Libro D’Oro δεν είναι τα ονόματα των οικογενειών τους, να τα βάζουν με τον Σόιμπλε, να σηκώνουν κεφάλι στις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς και να κάνουν τον δύσκολο. Να βάζουν τους δικούς τους όρους για τα εργασιακά, τις απολύσεις και τα πρωτογενή πλεονάσματα, να απαιτούν να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα για το χρέος, να δημιουργούν συμμαχίες στην Ευρώπη και ρήγματα στην πολιτική της λιτότητας χωρίς να φοβούνται. Να τολμούν να δίνουν χριστουγεννιάτικο επίδομα -άκουσον, άκουσον- στους Έλληνες χαμηλοσυνταξιούχους χωρίς προηγουμένως να έχουν ζητήσει την άδεια...

Θυμώνει το σύστημα, αγανακτεί και φωνάζει χωρίς επιχειρήματα, απλώς για να κρατάει το μαγαζί ανοιχτό, φωνάζει εκλογές... εκλογές, να φύγουν οι άχρηστοι, οι επικίνδυνοι, να ξανάρθουμε εμείς, που μας θέλουν οι ξένοι και θα κάνουμε και άλλες μεταρρυθμίσεις, πιο πολλές από αυτές που μας ζητάνε. Μεταρρυθμίσεις ονομάζουν τις περικοπές δαπανών στην Υγεία, την Παιδεία, στις κοινωνικές παροχές στους αδύναμους.

Πέρα όμως από τη γραφικότητα της κατάστασης, τη χαιρεκακία για τα εμπόδια και τα προσκόμματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση, την επικίνδυνη τακτική των ντόπιων παλιών πολιτικών δυνάμεων, καθώς και τα παιχνίδια για Ευρώπη δύο ταχυτήτων, η κυβέρνηση πρωτίστως αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ξαναπιάσουν το νήμα της σχέσης τους με την κοινωνία που τους ανέδειξε.

Επαφή με την κοινωνία, όπως ξεκίνησε ήδη να κάνει ο πρωθυπουργός, αλήθειες, καθαρές κουβέντες, αλλά και δράσεις για τη βελτίωση της καθημερινότητας, δράσεις που δεν έχουν σχέση με τα Μνημόνια. Έλεγχος λαθρεμπορίας καπνού και καυσίμων, εξορθολογισμός στο Δημόσιο, πάταξη της γραφειοκρατίας και διαφάνεια, θέσπιση περιουσιολογίου, πάταξη διαφθοράς και φοροδιαφυγής, έλεγχος μαύρης εργασίας. Γρήγορη απόδοση δικαιοσύνης, τιμωρία όλων όσοι έβαζαν και βάζουν το χέρι στο μέλι, δίκαιη ανάπτυξη και εργαλεία στους νέους για δουλειές, πρόοδο και προκοπή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην κυβέρνηση όχι απλώς για να διαχειριστεί λίγο καλύτερα τα πράγματα, αλλά για να κάνει αλλαγές και μεταρρυθμίσεις σε μια χώρα λεηλατημένη. Δεν θα φέρει βέβαια τον σοσιαλισμό με ένα μαγικό ραβδάκι, όπως φαντάζονται πολλοί δήθεν επαναστάτες αριστεροί, που τον κατηγορούν ότι συμβιβάστηκε και υποχώρησε.

Η χώρα μας σε αυτή την ιστορική φάση χρειάζεται ριζικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις: Οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, πολιτιστικές και πάνω από όλα ηθικές. Χρειάζεται μια Αριστερά που δεν έχει δικαίωμα να λιποτακτήσει από τα προβλήματα, αλλά πρέπει και οφείλει να υπερασπιστεί την ελληνική κοινωνία με κάθε τρόπο και από αυτό θα κριθεί ιστορικά.

Χρειάζεται δράση, άνθρωποι ικανοί, συμμετοχή των πολλών, υπέρβαση ψυχής, τιμιότητα και αποφασιστικότητα. Τώρα είναι η ώρα, γιατί αχός βαρύς ακούγεται από τα μαύρα φαντάσματα και την Ακροδεξιά στην Ευρώπη.

Το οδυνηρό τέλος του κλασικού τύπου

 Δημ. Χρήστου

Ο γραπτός Τύπος και η γνωστή συνταγή της τηλεόρασης τελειώνουν. Κανείς δεν θα σπαταλά χρόνο για να ψάχνει την είδηση στα φλύαρα και προπαγανδιστικά δελτία ειδήσεων

Πρωτοσέλιδος τίτλος στην κυριακάτικη έκδοση της εφημερίδας του ΔΟΛ ήταν: "Το ΒΗΜΑ είστε εσείς!" Ομολογώ ότι το δημοσιογραφικό επιτελείο της εφημερίδας έχει θράσος. Το "ΒΗΜΑ" έγινε πιστόλι εκβιασμών από την ιδιοκτησία του και τους αναγνώστες τούς είχε κανονικά γραμμένους όσο έτρεχαν τα θαλασσοδάνεια. Εξάλλου το ναυάγιο της καθημερινής έκδοσης της εφημερίδας συνετελέσθη από την εγκατάλειψη του αναγνωστικού κοινού! Εγκατάλειψη που πιέζει ασφυκτικά και την κυριακάτικη, υψηλού κόστους, έκδοση, η οποία έχει χάσει μέσα σε 10 χρόνια πάνω από το 50% της κυκλοφορίας της, ενώ παράλληλα η καθημερινή εφημερίδα του ΔΟΛ, τα "Νέα", που έχουν την πρώτη κυκλοφορία ανάμεσα στις απογευματινές εφημερίδες, φυτοζωούν στα 12.000 φύλλα! Θα μπορούσε κανείς να απαντήσει στην απόπειρα του δημοσιογραφικού επιτελείου που έχει απομείνει στον ΔΟΛ με τον τίτλο: Τώρα είναι αργά για δάκρυα.

ΑΣ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ. Το τέλος του γραπτού Tύπου δεν μπορεί να αποφευχθεί. Μπορεί, καθώς λιγοστεύουν τα έντυπα Μέσα, κάποιοι που αντέχουν έχοντας και επιχειρήσεις σε άλλους τομείς δραστηριότητας, να πάρουν κυκλοφοριακές ανάσες, αλλά αυτό απλά θα καθυστερήσει λίγο τις εξελίξεις. Δυστυχώς, ενώ όλα αυτά ήταν αντιληπτά εδώ και χρόνια, κανείς στην Ελλάδα δεν φρόντισε να τα μελετήσει και να δοκιμάσει να προσαρμοστεί ή να καταφέρει να προσαρμοστεί στη νέα εποχή που έρχεται για τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο. Και σε αυτή την εποχή ο σεβασμός στον αναγνώστη είναι υποχρεωτικός. Διαφορετικά δεν υπάρχει κοινό και χωρίς κοινό δεν υπάρχει Μέσο. Ο γραπτός Τύπος έχασε το προνόμιο της είδησης. Όσοι δεν φρόντισαν ή δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν νέο αντικείμενο με αναλύσεις και δημοσιογραφικές αποκαλυπτικές έρευνες ή μας αποχαιρέτησαν ή πρόκειται σύντομα να μας αποχαιρετήσουν.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ η εκτεταμένη διαπλοκή συντήρησε στη ζωή εφημερίδες “πιστόλια”. Δηλαδή μέσα ενημέρωσης που χρησιμοποιούσαν τις σελίδες τους, και κυρίως την πρώτη, για να πυροβολούν κατά παραγγελία όσους απειλούσαν τα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Μέσα και εκδότες διατηρήθηκαν στη ζωή με θαλασσοδάνεια και μαύρο χρήμα, ως αποτέλεσμα δωροδοκιών από όσους αποκόμιζαν οφέλη. Για παράδειγμα. Τα δάνεια του ΔΟΛ επί Ψυχάρη ανέρχονται στα 170 εκατομμύρια ευρώ και είναι αδύνατον να αποπληρωθούν, όπως και τα δάνεια ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Για έναν εκδοτικό όμιλο στον οποίο όλα τα μέσα του, “Βήμα”, “Νέα” και Μega είναι ζημιογόνα και είναι πλέον αδύνατον να περάσουν στην κερδοφορία, τι περιθώρια ζωής υπάρχουν; Το γιατί οι τράπεζες δάνειζαν, όπως είπε και ο αδελφός Ψυχάρη, έναντι αέρα κοπανιστού τα ποσά αυτά είναι γνωστό. Τα παλαιά αφεντικά των τραπεζών κανιβάλισαν τα μαγαζιά τους καθώς είχαν σχεδιάσει να δραπετεύσουν με το αζημίωτο και οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. έδιναν πράσινο φως για να έχουν καύσιμα τα “πιστόλια” του συστήματος. Του συστήματος που έχει περιγραφεί ως το τρίγωνο της διαπλοκής. ΜΜΕ, τράπεζες πολιτική εξουσία.

ΚΑΠΟΙΟΙ εκτιμούν ότι ο κ. Ψυχάρης έπεσε θύμα της αλαζονείας του. Μπορεί. Όμως για να κάνει κανείς ασφαλείς εκτιμήσεις, θα έπρεπε να γνωρίζει τις αποταμιεύσεις ενός δημοσιογράφου που έγινε εκδότης και ιδιοκτήτης ενός ομίλου χωρίς να βάλει ούτε ένα δικό του ευρώ! Στην ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη, όλα ήταν εύκολα και δυνατά! Ας αφήσουμε όμως τον κ. Ψυχάρη στις σκοτούρες του, να προετοιμαστεί για να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες για το πόθεν έσχες και για φοροδιαφυγή. Το θέμα πλέον δεν θα είναι ο Ψυχάρης, αλλά το παλαιό σύστημα που έκανε μια απόπειρα να διατηρήσει τον ΔΟΛ στη ζωή αναλαμβάνοντας το management και αφήνοντας τα χρέη στο παλαιό αφεντικό. Μέχρι στιγμής η πρώτη δημόσια απόπειρα ώστε να αναλάβει ο κ. Γιάννης Αλαφούζος τη διοίκηση των “Νέων” και του “Βήματος” απέτυχε. Τα δάνεια είναι πολύ μεγάλα για να γραφτούν, όπως τον παλιό καλό καιρό, στο χιόνι.

ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ: Ο κλασικός γραπτός Τύπος και η γνωστή συνταγή της τηλεόρασης τελειώνουν. Κανείς δεν θα σπαταλά χρόνο για να ψάχνει την είδηση στα φλύαρα και προπαγανδιστικά δελτία ειδήσεων. Το μέλλον είναι η εικόνα σε συνδυασμό με ήχο και κείμενο. “Όποιος μπορεί να προσφέρει μενού ενημέρωσης και ψυχαγωγίας στον χρόνο που το χρειάζεται ο πολίτης και με περιεχόμενο που αυτός αναζητά θα είναι χρήσιμος. Όλοι οι άλλοι θα μας αποχαιρετήσουν".

Ο «Ρομπέν» του οκταώρου

 Kst

Μιας και τα εργασιακά είναι το θέμα των ημερών. Μιας και πολύς λόγος γίνεται για την ανάκτηση βασικών δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους. Και μιας και ο λαλίστατος ΣΕΒ συχνά πυκνά υπερθεματίζει ακόμη και τους πλέον «σκληρούς» της διαπραγμάτευσης, καλό θα ήταν τα μέλη του να τηρούν έστω αυτά τα ελάχιστα που υποχρεούνται να σέβονται έναντι των υπαλλήλων τους.

 

Καλά να μην δέχονται την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων, αλλά να καταστρατηγούν ακόμη και αυτό το ωράριό τους πάει πολύ. 

 

Βροχή έπεσαν προ ημερών τα πρόστιμα σε μεγάλες εμπορικές αλυσίδες για παραβιάσεις του ωραρίου με τη μερίδα του λέοντος των ποινών να καταγράφεται σε εταιρεία συμφερόντων του προέδρου του ΣΕΒ.

 

Σύμφωνα  με  πληροφορίες,  οι  έλεγχοι των επιθεωρητών εργασίας έφεραν στο φως πλήθος παραβάσεων σε γνωστές επιχειρήσεις  όπως  Jumbo,  Zara,  Hondos, Everest, H&M αλλά και στην ACS του κυρίου Θ. Φέσσα, που πρωτοστατεί στην ελαστικοποίηση και του ωραρίου εργασίας.

 

Αφορμή για τους ομαδικούς αυτούς ελέγχους ήταν οι δεκάδες καταγγελίες σωματείων για καταστρατήγηση των νόμων σε μια εποχή που εντείνονται οι επιχειρηματικές πιέσεις  για αύξηση των ωρών απασχόλησης μέσω της κατάργησης της κυριακάτικης αργίας.

Ελευθερία-ασφάλεια: αταίριαστο ζευγάρι;

Τάσος Παππάς

Στις σύγχρονες κοινωνίες το ζευγάρι «ελευθερία-ασφάλεια» είναι σε μόνιμη διάσταση; Μπορεί το ένα μέλος να ζήσει χωρίς το άλλο ή εις βάρος του άλλου; Υπάρχει συνταγή για τη σωστή δοσολογία; Οπως λέει ο σπουδαίος Πολωνός στοχαστής Ζίγκμουντ Μπάουμαν «ελευθερία και ασφάλεια αντιπροσωπεύουν μάλλον την κύρια αντίφαση.

Κάθε φορά που έχουμε ένα μαζικό τρομοκρατικό χτύπημα στην Ευρώπη αναζωπυρώνεται η συζήτηση για τα θέματα ασφάλειας.
Οι συντηρητικές δυνάμεις απαιτούν περισσότερη και αυστηρότερη αστυνόμευση, επιβολή καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και στρατό στους δρόμους, πιστεύοντας ότι έτσι θα αποθαρρυνθούν οι τρομοκράτες και θα εξαλειφθεί ο κίνδυνος. Δυστυχώς γι’ αυτούς τα γεγονότα δεν τους επιβεβαιώνουν. Το περίμεναν οι Γερμανοί, είχαν πάρει όλα τα μέτρα προστασίας, ωστόσο δεν κατάφεραν να αποτρέψουν το τρομοκρατικό χτύπημα.
Το γερμανικό κράτος θεωρείται από πολλούς ένα σοβαρό κράτος, θα λέγαμε υποδειγματικό σε θέματα τάξης. Οι παραλυτικές καταστάσεις που επικρατούν σε ορισμένες χώρες του Νότου δεν παρατηρούνται στη Γερμανία. Διαθέτει υψηλού επιπέδου δημόσια διοίκηση και αποτελεσματικούς μηχανισμούς συλλογής πληροφοριών και καταστολής.
Οποτε χρειάστηκε στο παρελθόν, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει σκληρές πρακτικές για να εξουδετερώσει τις ένοπλες ομάδες και τα ακτιβιστικά κινήματα που το αμφισβήτησαν, χωρίς μάλιστα να υπάρξουν ισχυρές αντιστάσεις στη γερμανική κοινωνία για τις ωμές παραβιάσεις των δικαιωμάτων.
Αλλωστε, για τους Γερμανούς η πειθαρχία και η υπακοή στο κράτος είναι παραδοσιακές αξίες. Στο όνομα αυτών των αξιών διαπράχθηκαν εγκλήματα και δικαιολογήθηκαν η μαζική σιωπή, η παθητική υποταγή και η γραφειοκρατική τυπικότητα. Με τους τζιχαντιστές όμως τα πράγματα δεν είναι εύκολα.
Δεν πρόκειται για φανατικούς που υπηρετούν ένα επαναστατικό καθήκον. Ο θιασώτης της ένοπλης ανυπακοής που εμφορείται από μια κοσμική ιδεολογία είναι διαφορετική περίπτωση. Δεν είναι ένας απελπισμένος άνθρωπος.
Είναι οργισμένος, είναι θυμωμένος με τις αδικίες και τις ανισότητες που υπάρχουν, μισεί το ταξικό σύστημα και τους εκπροσώπους του, δεν χτυπάει στα τυφλά, σοκάρεται από τις παράπλευρες απώλειες της δράσης του, σε καμία περίπτωση δεν θέλει να αυτοκτονήσει και όταν διαπιστώνει ότι το μήνυμά του δεν περνάει στις μάζες, αναδιπλώνεται, μετανοεί, καταθέτει τα όπλα και αποσύρεται.
Στις μέρες μας όμως έχουμε να κάνουμε με ζηλωτές που είναι αποφασισμένοι να πεθάνουν για να πετύχουν έναν ιερό και καθαγιασμένο σκοπό. Και τέτοιους ανθρώπους δεν μπορείς να τους αντιμετωπίσεις με τις συνήθεις μεθόδους. Δεν επιλέγουν στρατιωτικούς ή στενά πολιτικούς στόχους, βαράνε στον σωρό, χωρίς κανέναν ενδοιασμό.
Για την αντίληψή τους δεν είναι υπόλογες μόνο οι κυβερνήσεις της Δύσης για τις στρατιωτικές επεμβάσεις και τους εμφυλίους, ένοχοι είναι και οι πολίτες που τις ψηφίζουν και τις ανέχονται. Πρόκειται για τη θεωρία της συλλογικής ευθύνης, η οποία βρίσκει την πρακτική εφαρμογή της στην ανειρήνευτη πάλη κατά των απίστων.
Οπως λέει ο Εντουαρντ Σαΐντ «όταν υπηρετείς τυφλά κάποιον θεό, όλοι οι δαίμονες βρίσκονται στην απέναντι πλευρά». Εχουν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και στρατολογούν μέλη με μεγάλη ευχέρεια από το πλήθος των απογοητευμένων που ζουν χωρίς προοπτική και ελπίδα στις περιθωριοποιημένες συνοικίες των δυτικών μεγαλουπόλεων. Οι μαχητές είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους, η οποία άλλωστε στον γήινο κόσμο δεν μπορεί να πραγματωθεί σ’ όλη την ουσία της, κάτι όμως που μπορεί να γίνει στον επουράνιο παράδεισο.
Επενδύουν στο κλίμα φόβου και ανασφάλειας που προκαλείται από τις επιθέσεις τους και δεν τους ενδιαφέρει καθόλου που με τις ενέργειές τους αναπτύσσεται στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών ισχυρό ρεύμα ισλαμοφοβίας.
Η ειρηνική συνύπαρξη των θρησκειών, ο διάλογος ανάμεσα στους πολιτισμούς και η αναζήτηση συγκλίσεων, η ανοχή απέναντι στον άλλον, η κατανόηση για τα πιστεύω του διπλανού συνιστούν για τους καθοδηγητές του τζιχαντισμού καθαρή προδοσία και οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι που δεν συμμερίζονται τις απόψεις τους περί καθολικού πολέμου, πρέπει να εξοντωθούν γιατί λειτουργούν σαν πέμπτη φάλαγγα της Δύσης μέσα στις τάξεις των πιστών. Στον αποφασισμένο φονταμενταλιστή δεν υπάρχει περιθώριο για δεύτερη σκέψη.
Εφόσον έχει πειστεί ότι είναι ένα όργανο για να εκπληρωθεί το θεϊκό θέλημα, δεν μπορεί να αμφισβητήσει ούτε αυτόν που δίνει την εντολή -είναι ο εκπρόσωπος του Θεού επί της Γης- ούτε βεβαίως τη σκοπιμότητα της πράξης του. Αισθάνεται πως δεν μπορεί να αλλάξει τους δυσμενείς όρους της ζωής του: «ζει την εμπειρία ενός χαμένου παιχνιδιού, θεωρεί ότι όλες οι έξοδοι κινδύνου είναι παγιδευμένες και τότε η βία προβάλλει σαν η μοναδική διέξοδος» (Φωτεινή Τσαλίκογλου).
Και έτσι προκύπτει το ερώτημα: Στις σύγχρονες κοινωνίες το ζευγάρι «ελευθερία-ασφάλεια» είναι σε μόνιμη διάσταση; Μπορεί το ένα μέλος να ζήσει χωρίς το άλλο ή εις βάρος του άλλου; Υπάρχει συνταγή για τη σωστή δοσολογία; Οπως λέει ο σπουδαίος Πολωνός στοχαστής Ζίγκμουντ Μπάουμαν «ελευθερία και ασφάλεια αντιπροσωπεύουν μάλλον την κύρια αντίφαση.
Τις χρειαζόμαστε και τις δύο αλλά ταυτόχρονα δυσκολευόμαστε να τις συμφιλιώσουμε, έτσι ώστε να επωφελούμαστε και από τις δύο. Καμία τέλεια σύνθεση, καμία σωστή αναλογία μεταξύ τους δεν έχει βρεθεί ακόμα και φαίνεται πως είμαστε αναγκασμένοι να μετακινούμαστε από το ένα άκρο στο άλλο…
»Υπάρχει όμως και μια άλλη δυνατότητα: η δυνατότητα να συνυπάρχουμε συνδεόμενοι από τον ιστό παράπλευρων υπευθυνοτήτων που θεμελιώνονται και εκδηλώνονται με τον συνεχή διάλογο, έναν διάλογο που δεν αποβλέπει στην ομοψυχία, αλλά στην αμοιβαία κατανόηση και αποδοχή… Πρόκειται μήπως για ουτοπική θεώρηση;
Μπορεί και να είναι ουτοπική, αλλά η ζωή χωρίς ουτοπία είναι σαν ένα καράβι χωρίς πυξίδα» («Σημειωματάριο Ιδεών» του Θανάση Γιαλκέτση «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» 26-3-2006).

Ψηφίστε τους! Μη χαθεί το… επάγγελμα

Βασίλης Κυριακούλης

Σε μία «διαφορετική συνέντευξη»

Ασύμμετρες… απειλές εκτόξευσε η Ντόρα Μπακογιάννη από την εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου! Σε μία «διαφορετική συνέντευξη», όπως διευκρίνισε η παρουσιάστρια που αρέσκεται σε ιστορίες με παπαδιές και γενικότερα «υποθέσεις – θρίλερ», η Ντόρα Μπακογιάννη προσπάθησε να αναδείξει το… ανθρώπινο πρόσωπο της οικογένειας Μητσοτάκη. Αφού προβλήθηκαν φωτογραφίες ολόκληρου του σογιού και η Ντόρα μίλησε για «τις σοκολάτες που δίνει στα εγγόνια της» και τα καβγαδάκια με την κόρη της (όπως κάνουν και οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί Έλληνες) τελικά δεν αντιστάθηκε να μπει στον πειρασμό να αναφερθεί και στην οικογενειοκρατία με απόλυτη κυνικότητα.
«Στην οικογένεια Μητσοτάκη είμαστε ατελείωτοι προς φρίκη πολλών» είπε με σαρδόνιο γέλιο και η παρουσιάστρια κοιτούσε σχεδόν εκστασιασμένη.
«Όπως υπάρχουν οικογένειες γιατρών, οικογένειες δικηγόρων, είμαστε κι εμείς μια πολιτική οικογένεια» συμπλήρωσε η βουλευτίνα της ΝΔ ομολογώντας ουσιαστικά την επαγγελματική σχέση που έχει η «αγία οικογένεια» με την πολιτική. Μάλιστα όταν αναφέρθηκε στον γιο της είπε επί λέξει: «Οταν ο Κώστας αποφάσισε να γίνει δήμαρχος Καρπενησίου…». Όχι «να θέσει υποψηφιότητα για δήμαρχος». Έτσι αντιλαμβάνεται η Ντόρα την πολιτική. Αφού αποφάσισε ο γιόκας της να εκλεγεί, θα εκλεγεί. Τη σκέψη της συμπλήρωνε και η παρουσιάστρια: «Ε ναι, θα μπορούσε να είναι υποψήφιος βουλευτής στη Β’ Αθηνών και να σαρώσει…». Μάλιστα η εκπομπή τελείωσε με θερμά χειροκροτήματα από το κοινό και όχι με… βελάσματα.

Ψηφίστε τους! Μη χαθεί το… επάγγελμα, το μητσοτακέικο.

Γιατί γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκέμβρη

 ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΜΠΟΥΡΗ

Τα Χριστούγεννα θεωρείται, βέβαια, χριστιανική γιορτή, που έχει όμως πάρει κοσμικό χαρακτήρα για τους περισσότερους. Έχει διαμορφωθεί σαν οικογενειακή γιορτή, ημέρα χαράς και ανταλλαγής δώρων. Ασφαλώς, για την εξέλιξη αυτή, που επεκτείνεται συνεχώς, μεγάλο ρόλο παίζουν οι κάθε είδους έμποροι, εφόσον κάνουν χρυσές δουλειές τις μέρες αυτές. Και όσο αυξάνεται η κατανάλωση, τόσο συνεχίζει να ευρύνεται η γιορτή.

Στον πολυπολιτισμικό Καναδά, βλέπει κανείς, αυτές τις μέρες, ειδικά φωταγωγημένους δρόμους, καταστήματα και σπίτια, χριστουγεννιάτικα δέντρα, αγιοβασίληδες με ή χωρίς έλκηθρα που τα σέρνουν τάρανδοι, ενώ τα ραδιόφωνα παίζουν συνεχώς χριστουγεννιάτικα τραγούδια και ύμνους, τόσο μελωδικούς, που όλοι τούς σιγοτραγουδούν. Ακόμη και κινηματογραφικές ταινίες παράγονται κάθε τόσο γύρω από τις γιορτές των Χριστουγέννων, που διαρκούν μέρες.

Καμιά άλλη γιορτή, θρησκευτική, πολιτιστική ή εθνική, δεν είναι τόσο δημοφιλής όσο τα Χριστούγεννα. Μάλιστα, υπάρχει δυσαρέσκεια από πολλούς χριστιανούς (έστω και κατ’ όνομα!), διότι εδώ έχουν μετατρέψει την ευχή “Merry Christmas” (Καλά Χριστούγεννα) στην ευχή “Season’s Greetings” (κάτι σαν «Καλή Γιορτινή Εποχή») ή έστω και “Happy Holidays” (Καλές Γιορτές), αποφεύγοντας τη λέξη Χριστούγεννα για να μη θιγούν οι μη χριστιανοί...

Στα ελληνικά η λέξη «Χριστούγεννα» σημαίνει, βέβαια, «γέννηση του Χριστού», στα δε αγγλικά “Christmas” σημαίνει “Christ’s mass”, δηλαδή «λειτουργία του Χριστού». Είναι, όμως, όντως η 25η Δεκεμβρίου η γενέθλια ημέρα του Χριστού;

Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ή ένδειξη ότι ο Ιησούς γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, δεδομένου ότι, εκτός της Βίβλου, που δεν είναι ιστορικό κείμενο, δεν υπάρχει άλλη αναφορά στη γέννηση ή τη ζωή του. Σύμφωνα με μερικούς θεολόγους, ο πιθανότερος μήνας γέννησής του είναι ο Σεπτέμβριος. Μα, τότε, πώς ορίστηκε η 25η Δεκεμβρίου;

Η πρώτη χριστιανική Εκκλησία δεν γιόρταζε τα γενέθλια του Ιησού. Αυτό έγινε μόλις τον 4ο αιώνα, όχι στη βάση θρησκευτικής ένδειξης, αλλά λόγω ειδωλολατρικών εορτών διαφόρων χωρών. Η 25η Δεκεμβρίου ήταν μεγάλη γιορτή για Έλληνες, Αιγύπτιους, Βαβυλώνιους, Πέρσες, Μεσοποτάμιους, Ινδούς, Ρωμαίους κ.ά. Ήταν η γενέθλια ημέρα θεών ή ημιθέων τους και οργανώνονταν μεγάλες εορταστικές εκδηλώσεις. Οι πιο γνωστοί τέτοιοι θεοί και ημίθεοι ήταν οι Ώρος και Όσιρις στην Αίγυπτο, Άττις στη Φρυγία, Κρίσνα στην Ινδία, Μίθρα στην Περσία, Διόνυσος, Ερμής, Ηρακλής, Προμηθέας στην Ελλάδα, Βάκχος στη Ρώμη κ.ά.

Κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, 21-22 Δεκεμβρίου, έχουμε τη μικρότερη μέρα και τη μεγαλύτερη νύχτα. Στην αρχαιότητα, που ο κόσμος ζούσε κυρίως από τους καρπούς της γης, ο χειμώνας ήταν, φυσικά, εποχή ανέχειας. Από το τέλος του καλοκαιριού, που η γη απέδιδε πλούσιους καρπούς, βαθμιαία κρύωνε ο καιρός, μίκραιναν οι μέρες και ο ήλιος ήταν σαν να τους εγκατέλειπε. Δεδομένου ότι ο ήλιος έπαιζε σπουδαίο ρόλο στη ζωή τους, τον λάτρευαν σαν θεό. Όταν, λοιπόν, έφτανε να φωτίζει τόσο λίγο τις μέρες εκείνες, του απηύθυναν προσευχές για να ξαναγυρίσει, να τους ζεστάνει και να τους δώσει τροφή.

Έπειτα από τις λιτανείες και τα παρακάλια τους, ο ήλιος άρχισε σιγά - σιγά να ξαναεμφανίζεται και να διαρκεί όλο και περισσότερο κάθε μέρα. Τότε οργάνωναν μεγάλες γιορτές για τον ζωοδότη θεό...

Οι πρώτοι χριστιανοί ζούσαν πολύ λιτά, χωρίς διασκεδάσεις. Η νέα θρησκεία είχε, βέβαια, τους οπαδούς της, αλλά δεν είχε αγκαλιάσει ακόμη μεγάλους πληθυσμούς. Οι δυτικοί ιερωμένοι σκέφτηκαν τότε έναν τρόπο να τους προσελκύσουν. Δημιούργησαν, λοιπόν, τα γενέθλια του Ιησού στις 25 Δεκεμβρίου, ώστε οι διάφοροι λαοί να συνεχίσουν τις γιορτές τους, αλλά για έναν άλλο θεό! Η αλλαγή έτσι θα γινόταν πολύ πιο ομαλά και ο κόσμος θα συνέχιζε να χαίρεται...

Το 350, ο Πάπας Ιούλιος ανακήρυξε την 25η Δεκεμβρίου ως γενέθλια ημέρα του Χριστού και το 529 ο Ιουστινιανός την ανεκήρυξε ως επίσημη γιορτή.

Έτσι, συνεχίζονταν οι παραδοσιακοί γιορτασμοί του Ποσειδώνα (Σατουρνάλια) των Ρωμαίων, του Διόνυσου για τους Έλληνες κ.ο.κ., ενσωματωμένοι στη νέα θρησκεία, που κέρδιζε αριθμητικά. Στοιχεία εκείνων των γιορτασμών διατηρούνται μέχρι σήμερα.

ΚΟΙΝΣΕΠ ως απάντηση στον κοινωνικό αποκλεισμό

Θεσσαλονίκη: Μία ΚΟΙΝΣΕΠ ως απάντηση στον κοινωνικό αποκλεισμό

Κατερίνα Μπακιρτζή

Μία φιλόδοξη προσπάθεια ξεκινά το Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Κεντρικής Μακεδονίας επιχειρώντας να συμβάλει σε μία κοινωνία αλληλεγγύης και να δώσει μία διέξοδο σε ανθρώπους που περιθωριοποιήθηκαν εξαιτίας της οικονομική κρίσης και της ανεργίας.

Η δημιουργία μίας Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης με μέλη της ωφελούμενους τους προγράμματος «Στέγαση και Επανένταξη- Συνδιαμορφώνουμε το Μέλλον», αν και στα πρώτα της βήματα είναι μία σύγχρονη ιδέα που προσπαθεί να απαντήσει τόσο στα προγράμματα με ημερομηνία λήξης, όσο και να ανοίξει έναν δρόμο κοινωνικής επανένταξης για ανθρώπους που ως ωφελούμενοι προγραμμάτων κατάφεραν να σταθούν στα πόδια τους, μετά από μεγάλο διάστημα όπου λόγω έλλειψης εργασίας είτε έμειναν άστεγοι, είτε βρέθηκαν σε κίνδυνο αστεγίας.

Αντίστοιχα παραδείγματα έχουμε εδώ και χρόνια στην Ευρώπη αλλά σε πολύ περιορισμένο βαθμό στη χώρα μας. Στη Θεσσαλονίκη ιδρυτικά μέλη της ΚΟΙΝΣΕΠ θα είναι κάποιοι εκ των ωφελούμενων του προγράμματος «Στέγαση και Επανένταξη- Συνδιαμορφώνουμε το Μέλλον» που χρηματοδοτείται από εθνικούς πόρους μέσω του υπουργείου Εργασίας.

Οι σκέψεις των ανθρώπων του ΚΚΠΚΜ για το μέλλον του σχεδίου είναι πολλές. Ήδη είναι σε διαδικασία για να λάβουν πιστοποίηση για τη δημιουργία κουζίνας ενώ έχουν λάβει δωρεά στη μνήμη του Αιμ. Χρόνη ένα ειδικά διαμορφωμένο αυτοκίνητο για τη μεταφορά των γευμάτων σε ειδικά σκεύη. Αυτό θα μπορούσε να αναλάβει μέρος της προμήθειας των σχολικών γευμάτων όπως το δεκατιανό ή να παρέχει αντίστοιχες υπηρεσίες σε κοινωνικές εκδηλώσεις.

Παράλληλα τομείς δραστηριοποίησης είναι δυνατόν να αποτελέσουν αυτός της ανακύκλωσης-με αντίστοιχα παραδείγματα με συνεταιρισμούς ανέργων να  υπάρχουν στην Ιταλία- αλλά και του ηλεκτρονικού εμπορίου με τα χειροτεχνήματα και τις δημιουργίες των ανθρώπων από τα παραρτήματα του Κέντρου. Ειδικά όσον αφορά τα χειροτεχνήματα όπως γούρια, κρεμαστά, χαλιά, δημιουργίες από υφάσματα, κεριά κ.α. θα μπορούσαν κατόπιν παραγγελίας να παράγονται σε μεγαλύτερες ποσότητες και να διατίθενται με το συμφωνημένο αντίτιμο λ.χ σε εταιρείες που θέλουν να προσφέρουν ένα εορταστικό δώρο.

Επιπλέον το ΚΚΠΚΜ απέκτησε από δωρεά ένα κατασκηνωτικό χώρο και πέρα από την φιλοξενία των ανθρώπων που εντάσσονται στα προγράμματα του, στόχος είναι να μετατραπεί σε μία πηγή εσόδων και θέσεων εργασίας με τη φιλοξενία και άλλων ανθρώπων οι οποίοι θα πληρώνουν για τις υπηρεσίες που θα λαμβάνουν.

«Έχουμε ανάγκη από κοινωνικό κράτος και μπορούμε να το καταφέρουμε», υπογραμμίζει η πρόεδρος του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Κεντρικής Μακεδονίας Συλβάνα Καρασαββίδου. Στόχος είναι σύμφωνα με την κ. Καρασαββίδου «να δώσουμε την ευκαιρία σε ανθρώπους κοινωνικά αποκλεισμένους για να επανενταχθούν».

Σύμφωνα με την πρόεδρο του Κέντρου πρόκειται για ανθρώπους που ήταν άστεγοι ή εν δυνάμει άστεγοι λόγω έξωσης. «Υπήρχε για παράδειγμα οικογένεια που κοιμόταν στο αυτοκίνητο», αναφέρει.

Όμως σκοπός του ΚΚΠΚΜ είναι σύμφωνα με την κ. Καρασαββίδου η «ουσιαστική ένταξη», η «συνύπαρξη» και η «αναπτυξιακή πρόνοια» ώστε «να μικρύνει η ψαλίδα των αποκλεισμένων». Για αυτό προωθείται η δημιουργία ΚΟΙΝΣΕΠ η οποία «ανοίγει ένα άλλο κεφάλαιο, είναι ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο το οποίο θα πρέπει να υλοποιήσουμε».

«Εμείς λέμε ότι αυτός που είναι εκεί, έχει μία ευκαιρία να συμμετέχει από το να πάρει απλά επίδομα ανεργίας ή οτιδήποτε, να έχει την ευκαιρία να παρέχει μία υπηρεσία, άρα συμβάλει από αυτή τη θέση στην ανάπτυξη. Ο Συνεταιρισμός για εμάς έχει αυτό το σκοπό να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας», τονίζει.

«Η λέξη αστεγία είναι συνήθως κάτι που αφορά τον ‘’Άλλο’’ , όχι εμάς. Αλλά πίσω από αυτές τις λέξεις κρύβονται ωραίοι άνθρωποι», αναφέρει καθώς περιγράφει τις προσπάθειες των ανθρώπων του ΚΚΠΚΜ. «Έχουμε ανάγκη από μία κοινωνία αλληλεγγύης, συνοχής και όχι αποκλεισμού. Είναι μεγαλύτερος κόπος να προσπαθείς να αποκλείσεις τον άλλο από το να μπορέσεις να τον έχεις δίπλα σου», προσθέτει.

Το πρόγραμμα «Στέγαση και Επανένταξη- Συνδιαμορφώνουμε το Μέλλον» υλοποιείται εδώ και ένα χρόνο και ανανεώθηκε για έναν ακόμη χρόνο μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2017. Προσφέρει κατά περίπτωση και σύμφωνα με τις ανάγκες στέγη, ρεύμα, νερό, τροφή, οικιακό εξοπλισμό και εργασία. Έχει συνολικό αριθμό ωφελούμενων 34 άτομα εκ των οποίων οι 18 είναι ανήλικοι και στη πλειοψηφία τους Έλληνες. Κατά 63% είναι γυναίκες και κατά 50% ανήκουν στις ηλικίες 25-45 ετών. Σε ποσοστό 44% είναι απόφοιτοι της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ενώ ένα 18% είναι αναλφάβητοι και ένα 19% απόφοιτοι της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. 

Το 50% είναι μεμονωμένα άτομα, ενώ το 43% μονογονεϊκές οικογένειες. Το 62% είναι άτομα που διαβιούν σε επισφαλή κατοικία, το 25% σε δομές παιδικής προστασίας και το 13% σε ακατάλληλα καταλύματα. Το 79% λαμβάνει επιδότηση ενοικίου και το 14% επισκευή υφιστάμενης κατοικίας. Όσον αφορά την εργασιακή αποκατάσταση αυτή επετεύχθη σε ποσοστό 65% ενώ  το 73% των θέσεων εργασίας είναι με επιδότηση, το 18% άνευ ενώ το 9% με τη δημιουργία επιχείρησης. Εκ του συνόλου το 47% των ωφελούμενων κατά τη λήξη του πρώτου έτους του προγράμματος είναι εργασιακά ενεργοί.